stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)


Weet je wat ik ga doen?

Ik ga doen alsof er niet twee jaar is verstreken sinds deze mini-marathonsessie door de muzikale van wereld van Wilderun is aangevangen door, zonder nader stil te staan bij de precieze redenen voor de door mijn schuld opgelopen vertraging, 'gewoon' te hervatten met het bespreken van alweer het derde album van dit uit Boston afkomstige (toentertijd) vijftal. Want er valt veel te zeggen over Veil of Imagination van mijn kant. In dat kader is het wellicht raadzaam om vooraf te beginnen met een confessie. Of eerder, een voorbehoud. Het zijn er twee.

Ten eerste heb ik, de verhandelingen van mijn twee bovenbuurmannen nog eens bestuderende, eigenlijk weinig toe te voegen aan die uitgekiende en intelligente analyses van wat Veil of Imagination muzikaal zoal heeft te bieden. Daar neem ik mijn petje voor af. De kolkende mixtuur van furieuze death metal, weelderige symfonische orkestraties en romantische folkinvloeden, verpakt in epische en meeslepende songstructuren is door jullie reeds voortreffelijk onder woorden gebracht en behoeft geen verdere uitweiding van mijn kant. Het andere voorbehoud, wat wellicht wél enige uitweiding van mijn kant vereist, heeft te maken met het feit waarom er naast het blauwe sterretje onder mijn avatar fier de maximaal toe te bedelen score prijkt. Dat heeft er alles mee te maken dat Veil of Imagination mij persoonlijk diep heeft geraakt en dat nog steeds doet.

De ervaring leert me dat ik, sinds ik mij vier jaar geleden actief ben op begon te stellen op deze website, altijd moeite heb ervaren met het prieces onder woorden kunnen brengen van mijn gedachten en gevoelens over albums waar ik een speciale band mee heb of die een wezenlijke impact op me hebben weten te maken, een gegeven waar menig user zich waarschijnlijk wel mee kan identificeren. Ik kan me slechts twee instanties van schrijfsels van mijn kant heugen die me echt het gevoel hebben gegeven redelijk geslaagd te zijn in de nobele poging om de geschreven woorden mijn gedachten en gevoelens over een speciale plaat adequaat te laten weerspiegelen. Laat me dan hier en nu eens pogen om er driemaal scheepsrecht van te maken.

De oplettende en scherpe lezer heeft wellicht al lang en breed opgemerkt dat de tergende opbouw van dit stuk en het al schrijvend blijven ratelen zonder concrete boodschap mijn huivering belichaamt om daadwerkelijk te beginnen met schrijven en daarmee een stukje van mezelf bloot te leggen, omdat het eng en confronterend is in de wetenschap dat je van te voren niet kunt rekenen op wederzijds begrip, of dat je je tevreden moet stellen met ontstelde en verwarde (virtuele) blikken. Het is exact deze ontridderende machteloosheid die de basis vormt van mijn verhaal over Veil of Imaginations. De plaat resoneert namelijk sterk met mijn persoonlijke wezen en de manier waarop zich dat in mijn leven tot dusverre heeft ontwikkeld en gemanifesteerd.

Ik heb me in mijn omgeving namelijk dikwijls niet begrepen en als gevolg daarvan vaak alleen gevoeld, waarbij ik een bewust en delicaat onderscheid tussen 'alleen zijn' en 'je alleen voelen' maak. Hoewel ik mezelf een trotse Fries voel en het ook niet schuw dat te laten blijken, wil het enigszins paradoxale feit zich voordoen dat de notoire Friese eigenheid en het hechte saamhorigheidsgevoel ('mienskip') alhier mij in zekere zin niet bepaald windeieren heeft gelegd. Ik heb namelijk altijd het gevoel gehad dat ik wat anders ben dan andere mensen in mijn (directe) omgeving en de manier waarop ik me tot hen verhoud, waarbij mijn interesses, intellectueel niveau (hier absoluut niet bedoeld om mee te koop te lopen) en algemene levensbeschouwing of manier van denken afweken van al dat gangbaar is of 'normaal' wordt geacht.

Hierdoor heb ik in de loop der tijd geleerd om goed alleen te kunnen zijn in mijn persoonlijke, imaginaire en ongrijpbare wereld. Met mijn eigen gedachten, gevoelens, (denk)beelden, creaties, ideeën en fantasieën. Het is met geen pen of toetsenbord te beschrijven wat dat precies in mij losmaakt en hoe verbonden ik me op die momenten met mezelf voel, als een soort fundmantele, ultieme naar binnen gekeerde eigenheid waarbij ik thuis met en in mezelf ben. Ik kan het eigenlijk ook bijna niet anders onder woorden brengen dan dat Veil of Imagination de begeleidende soundtrack is voor die toestand, omdat ik voel dat de eigenzinnigheid en de expressiviteit van de muziek en de cryptische, beeldende teksten precies deze diepverborgen en uiterst persoonlijke snaar bij mij weet te raken. Dit album laat mij de diepgewortelde emoties die daarmee gepaard gaan in al hun rauwe echtheid weergaloos voelen. Of misschien beter verwoord, Veil of Imagination biedt mij een muzikaal medium om die emoties te kanaliseren, ermee om te gaan en ze een plekje te geven.

De opening van Veil of Imagination blijft in dat kader keer op keer tot mijn verbeelding spreken. Het eerste stanza van het gedicht "Ode: Intimations of Immortality from Recollections of Early Childhood" uit 1804 van de Engels dichter William Wordsworth, dat wordt voorgedragen bij aanvang van The Unimaginable Zero Summer, weet het gevoel van de ondoorgrondelijkheid van en het ontzag voor de aard van het leven en de creatie van het bestaan in tijdloze poëtische en ontroerende bewoordingen te vatten. Zoals Veil of Imagination voor mij een instrument is om me te kunnen verzoenen met moeilijke emoties en de realiteit van het zijn, zo verwordt het gedicht van Wordsworth tot een vehikel om in het reine te komen met het onvatbare en onvoorstelbare van wat zij inhoudelijk blijft:

There was a time when meadow, grove, and stream,
The earth, and every common sight,
To me did seem
Apparelled in celestial light,
The glory and the freshness of a dream.
It is not now as it hath been of yore;—
Turn wheresoe'er I may,
By night or day,
The things which I have seen I now can see no more

Het heeft mij enkele jaren gekost om tot deze zelfreflectie te komen en deze ook voor mezelf te accepteren. Veil of Imagination heeft in dat moeilijke proces een onmiskenbaar grote en dankbare rol gespeeld door me in te laten zien dat je je eigen uniciteit en wezen met al haar mooie, lelijke, goede en slechte eigenaardigheden nimmer dient te verloochenen of compromitteren door wie of wat dan ook, maar dat het juist de krachtigste en meest betekenisvolle toonbeelden zijn van wie je bent en streeft te zijn als mens, persoonlijkheid en ziel.

Tussenstand:
1. Veil of Imagination (5,0*)
2. Sleep at the Edge of the Earth (4,5*)
3. Olden Tales & Deathly Trails (4,0*)

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wederom is een nieuwe worp van Soen een zeer vermoeiende plaat geworden om uit te zitten. Het sprankelende en frisse karakter van Lotus en voorgangers is op de vorige twee platen tot mijn grote spijt volledig verdwenen. De composities, melodieën, riffs en zanglijnen komen stuk voor stuk erg krampachtig, plichtsmatig en stijfjes op mij over, hetgeen door de productie nog eens extra wordt versterkt.

Wat vervolgens overblijft is een band die voor de makkelijke uitweg lijkt te kiezen en het gros van de plaat op de automatische piloot lijkt te spelen. Vernieuwend is het nergens en het voelt alsof je drie kwartier naar een herhaling van eerder (en beter) uitgevoerde zetten zit te luisteren. En dat is zeer spijtig, want ik denk dat Soen een fijne sound en een meer dan verdienstelijk zanger heeft om meer uit het muzikale vat te halen dan wat er op dit moment uit wordt gehaald.

Ik hoop dat de band zich in de toekomst weet te herpakken en nieuwe wegen in durft te slaan, anders kon dit wel eens één van de laatste albums van de band zijn die ik een oprechte en serieuze kans wil geven.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Na slechts één enkele volledige beluistering kan ik eigenlijk geen enkele reden verzinnen om niet een welverdiende 4,5*-score te verbinden aan Cerburea Apusului van Argus Megere.

Het is een magistrale plaat die boeit en fascineert van begin tot eind. De furieuze, gure blackmetalpassages en de op Roemeense volksmuziek geïnspireerde secties gaan op een zeldzaam perfecte wijze hand in hand met elkaar en complementeren elkaar fantastisch. Er zijn maar weinig artiesten die een dergelijke samensmelting dusdanig overtuigend in een geslaagd en coherent geheel te verwerken, dat pakkend is van de eerste tot de laatste noot.

De band neemt in de vijf composities ruimschoots de tijd om spanning en sfeer op te bouwen en in die passages uitvoerig uit te weiden aan de hand van verschillende variaties op ritmische thema's en melodische ostinato's. Het stoort desalniettemin wonderwel helemaal nergens dat tracks soms tergend langzaam op gang lijken te komen. Sterker nog, Argus Megere lijkt precies op die momenten helemaal in haar element te zijn en de mooiste muzikale vondsten kunnen in de rijkelijk gevulde uitwaaierende passages worden bespeurd. De eigenschap die voor menig ander band in de regel de grootste zwakte of het grootste struikelblok blijkt te zijn, is hier juist de straftste karaktertrek.

Dat er nog vele luisterbeurten mogen volgen voor dit nog jonge muzikale pareltje dat het helaas niet tot mijn eindejaarslijst van vorig jaar heeft weten te schoppen, gezien het fysieke exemplaar gisteren pas binnen zijn gekomen. Alle ingrediënten zijn in ieder geval aanwezig om deze plaat in de toekomst tot een duurzame en blijvende aanwinst voor mijn immer uitdijende muzikale collectie te zien uitgroeien.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Mijn eerste indrukken van de nieuwste verrassingsplaat van Zach Bryan zijn ook erg positief. De instrumentatie is hoorbaar rijker en voller dan op The Great American Bar Scene, terwijl ook de productie wat warmer aanvoelt dan op het vorige album. Daardoor ademt With Heaven On Top een wat uitnodigendere of huiselijkere sfeer uit dan zijn voorganger, hoewel dat enigszins paradoxaal klinkt ten opzichte van een plaat die zich "The Great American Bar Scene" mag noemen!

Ook tekstueel laat Zach Bryan, zoals mijn bovenbuurman in zijn goede bespreking terecht opmerkt, zien ook op deze plaat passievolle en herkenbare verhalen te kunnen vertellen die de luisteraar in vervoering weten te brengen. Althans, hij weet mij wederom te raken met zijn prozaïsche en kleurrijke narratieven (Skin!), die, zonder dat het er te dik op ligt of normerend overkomt, mooie wijsheden, spreuken en taalkundige vondsten bevatten.

De lengte van het album staat me misschien wel een beetje tegen, maar dat is meer een persoonlijke voorkeur dan een welgemeend punt van kritiek. Zoiets went natuurlijk op een gegeven moment ook wel weer, hoewel ik dus liever een speelduur van zo'n drie kwartier tot vijftig had gezien. Op uitnodiging van een vriend van mij ga ik het geheel deze zomer in ieder geval live aanschouwen in Eindhoven. Aan de kwaliteit van de nieuwe plaat zal het die avond in ieder geval niet gaan liggen!

Een fascinerende plaat met een rijk, gekleurd klankpalet. De haast filmische composities en gelaagde productie zorgen voor een unieke sfeer die over Dreaming the Strife for Love heen hangt. Af en toe is de vermengeling met het tegen de prog rock aanschurende toetsenklanken met death metal wat te fragmentarisch. Mede daarom valt mijn score helaas niet hoger uit, ook omdat me continue het gevoel bekruipt dat de plaat maar niet op gang wil komen en dat er zodoende meer in het vat zit. Het langste nummer - A Colossus, an Elephant, a Winged Horse, the Dragon Rendezvous - is het visitekaartje, zit erg goed in elkaar en laat zien waar de band toe in staat is.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Er net een eerste luisterbeurt op zitten zo laat op de avond voor het slapen gaan en ik ben erg onder de indruk. Van Van Morrison ken ik eigenlijk alleen Moondance redelijk goed en daar heb ik een 4,5* voor staan, maar het is er eigenlijk nooit van gekomen om de rest van het oeuvre van deze man eens serieus en systematisch tot me te nemen. Daar komt nu verandering in. Veedon Fleece weet heel sterk op het nostalgische gevoel in te spelen met zijn zwierige, pastorale, volkse karakter met passievolle expressiviteit. Het vrije, zorgeloze en ongeremde karakter van de songs spreekt me ook erg aan. Luistervoer voor de komende periode!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik heb met dit bericht niet de intentie om een lange recensie te schrijven over de symboliek achter deze plaat of hoe deze plaat mij in vervoering weet te brengen. De sterke besprekingen van users voor mij hebben dat reeds op voortreffelijke wijze gedaan en ik heb ervan genoten om ze allemaal te lezen. Maar ik wil er toch iets over kwijt.

De kerstvakantieperiode staat voor mij persoonlijk immer in het teken van reflectie, als een soort 'acte finalement' van het afgelopen jaar. Mijn administratie leert mij dat Funeral van Arcade Fire in 2025 hier veelvuldig de revue is gepasseerd. En nu het afgelopen jaar zo overpeinzend is dat misschien niet eens zo gek. Ik heb aan het vorige jaar vrij onverwacht een betekenisvolle vriendschap overgehouden. Laten we het maar bij Tyche houden. In de waardevolle conversaties met deze persoon is meermaals het woord 'catharsis' en de noodzaak tot een 'cathartische transitie' in een bepaalde context gevallen als een sleutelbegrip. En zonder daar nader over in detail te willen treden, bekruipt me in mijn mijmerende eindejaarsreflecties plots het besef dat Funeral van Arcade Fire feitelijk een muzikaal cathartisch testament is. Want om één van de zeer geslaagde besprekingen te citeren met betrekking tot de thematiek en symboliek die op deze plaat worden aangesneden:

(reactie op ander bericht)


Het idee van een persoonlijke catharsis sluit hier naadloos op aan. Dat is namelijk een ingrijpend proces van innerlijke reflectie, waarbij je je door tegenslagen en beproevingen worstelt om tot een betere, sterkere of wijzere versie van jezelf te komen. Door je eigen zelfreinigende vermogen kom je middels een dergelijke spirituele exercitie dieper in contact met wie je in wezen bent als persoon.

Waar ik heen wil, en daar sluit ik ook mee af, is dat ik denk dat Arcade Fire er op Funeral ontzettend goed in is geslaagd om dat persoonlijke louteringsproces van een tekstueel, thematisch en muzikaal begeleidend kader te voorzien, als ware het een soundtrack voor de fundamentelere momenten in het leven. Het had daarom wellicht zo moeten zijn dat deze plaat mij de afgelopen periode, waarin veel is gebeurd en er nog érg veel staat te gebeuren op persoonlijk vlak, zeer dierbaar is geworden. 't Kan verkeren, nietwaar?

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Twee jaar geleden rond deze tijd plaatste ik een recensie bij OK Computer waarin ik aangaf dat na lang proberen en luisteren het spreekwoordelijke kwartje was gevallen, voor zover dat mogelijk is bij de enorm complexe en gelaagde muziek van Radiohead. Het internet afstruinende naar besprekingen van In Rainbows levert, zoals eigenlijk elk album van Radiohead doet, een karrevracht aan zowel lof- als klaagzangen op. Het is exemplarisch voor de verdeeldheid die de muziek die Yorke, Greenwood, O'Brien en Selway als collectief maken, waarbij men overwegend positief tot zeer positief is en de criticasters wijzen op het hoogdravende, asbtracte 'geneuzel' dat de band produceert. Nu op deze druilerige avond stort ik me voor de zoveelste maal op In Rainbows. Gewoon, omdat ik in zo'n bui ben en voel dat dit album op dit moment de juiste is om te draaien en om in op te gaan.

Op In Rainbow leveren de mannen van Radiohead niet tien 'nummers', maar tien muzikale blauwdrukken af. Sfeerschetsen die even ongrijpbaar en onbegrijpelijk als bloedmooi, ontroerend en fris zijn. Cryptische teksten, gebroken texturen, verborgen en onontcijferbare patronen bieden een mysterieus, raadselachtig en verscheiden palet aan allerhande echte menselijke emoties, gemoedstoestanden en denkbeelden. Een hallucinante samensmelting van mooie, pijnlijke, opwindende, deprimerende, verdrietige, vrolijke, angstige en bewonderingswaardige gevoelens die ons confronteren met de rauwe echtheid van het leven als mens in al zijn facetten. Muziek kan nagenoeg niet dieper snijden dan dat.

Is het kwartje daarmee dan gevallen voor In Rainbows? Het antwoord is ambigu, zoals eigenlijk deze hele plaat één groot ambigu, raadselachtig vraagstuk is en blijft. Het is dé grote paradox die wat mij betreft achter deze meest kleurrijke plaat van Radiohead schuilgaat. Zo doet de muziek de titel van de plaat eer aan. Want ik begrijp de In Rainbows niet. En ik kan ook niet begrijpen waarom ik het niet kan begrijpen. Maar dat is juist de kracht, de schoonheid en mijns inziens misschien ook wel de bedoeling van deze plaat. Het is de frustratie van het je stuk redeneren op het onbegrijpelijke, een exercitie die stiekem ook wel ergens voldoening geeft ondanks zijn ogenschijnlijke zinloosheid; het naarstig reiken naar het ontastbare, wetende dat het onbereikbare een inherente onmogelijkheid met zich meedraagt; de pracht van het ondenkbare, trachtende de onmiskenbare grenzen van de imaginaire fantasie te ontvluchten.

Daarmee is de sleutel tot In Rainbows om de plaat te luisteren met dezelfde onbevangenheid als waarmee de plaat vraagt om geluisterd te worden. Analytische categorieën en doordachte one-liners om het plat te recenseren gaan voorbij aan het hart van dit werkstuk van Radiohead. Maar wáár het hart zit en wát het precies is...

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 0,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Het titelnummer is al jaren een vaste waarde in mijn Top2000-stemlijst en nodigt mij elk jaar traditiegetrouw uit om rond deze tijd ergens in december te denken 'goh, het wordt ook weer eens tijd om deze in z'n totaliteit te gaan luisteren'.

Zodoende dit bericht dus. L.A. Woman is een meesterlijke plaat. Ontzettend gevarieerd en intens, waar aan de ene kant nummers doordrenkt zijn van een oprechte, rauwe smerigheid en aan de andere kant bij vlagen een heel warme, soms zelfs jolige uitstraling tentoon wordt gespreid, waarbij eigenlijk het geheel continue blijft grooven en swingen als een malle. Hoogepunt is wat mij betreft het fabuleuze titelnummer, waar deze beide eigenschappen moeiteloos worden gecombineerd in een feestelijk geheel waar je onmogelijk bij stil kunt zitten. Met recht een nummer dat tot de canon van de (rock)muziek gerekend mag worden en daarom ook onmisbaar in mijn stemlijst voor 's lands belangrijkste collectieve muzieklijst.

Het album bevat uitsluitend geweldige composities met een aantal tijdloze songs, en is gevoelsmatig binnen een vloek en een zucht voorbij wanneer de laatste uitstervende klanken van Riders On The Storm voorbij komen. En dan te bedenken dat ik vroeger een fervent criticus was met een afkeer voor The Doors. Laten we het er maar op houden dat wijsheid met de jaren komt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst