stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Volgende week komt deze band met een nieuwe plaat, dus daarom ook de voorganger maar weer eens van stal gaat. Ik kan me moeilijk voorstellen waarom ik hier vorig jaar 'maar' 3,5* aan kwijt kon. Dit is een erg sterk staaltje eigenzinnige en opgefokte progressieve metal, waar werverlende solo's doorspekt met thrashinvloeden je om de oren vliegen. Het zangwerk is wat een acquired taste, maar past ook wel weer bij het mysterieuze en unieke karakter van de muziek. In het sublieme riffwerk valt voldoende te beleven en ook het rijke bassgitaarwerk mag zeker niet onderschat worden. Een mooi moment dus om deze plaat te herwaarderen en op te schroeven naar 4,0*. Ik kijk uit naar volgende week!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Wat een langdradig album zeg. Waar geestesverwanten als Wheel en Karnivool of de stamvader Tool bezwerende klanken, ritmes en structuren in interessante, dynamische composities met een noemenswaardige spanningsboog weten te gieten, voelt de muziek van Kolm aan als een zeurende, monotone en inspiratieloze stoomwals die maar van geen ophouden weet en waar geen einde aan lijkt te komen.

Het totale gebrek aan dynamiek, spanning en eigenheid zorgt ervoor dat ik hier niet met plezier naar kan luisteren, iets wat ik de band bij het vorige album ook al kwalijk nam. Ik heb overwogen om een karige 3,0* te geven, maar op de helft van de (veel te lange) speelduur irriteerde ik me dusdanig dat het toch een 2,5* wordt. De opmerking die ik bij het debuut van de band plaatste, blijft daarmee voor mij staan: "Als ik Tool wil luisteren, dan kan ik beter Tool zelf opzetten".

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Angine de Poitrine is de afgelopen weken verworden tot een ongelooflijke hype, waar de rek nog lang niet uit lijkt te zijn. En dat alles dankzij slechts één zowel beruchte als geniale live-uitvoering in de studio van KEXP. Het is goed om ons te beseffen dat deze plaat al is opgenomen vóórdat de bekendheid van het buitenaardse duo de epische proporties van heden ten dage bereikte. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat dat mij vooraf best wel gerust stelde, omdat daarmee in ieder geval is voorkomen dat de plotselinge globale populariteit in enige vorm zijn weerslag had kunnen hebben op de muziek.

Daarover gesproken, ook op Vol. 2 etaleert Angine de Poitrine een geluid dat nu toch wel tot de 'signature sound' van de band mag worden omgedoopt: spetterend en vernuftig gelaagd microtonaal riffwerk gecombineerd met gruwelijk groovende en pulserende baslijnen die worden begeleid door intens stuwend en zeer verfijnd drumwerk. Tegenintuïtieve maatsoorten, gecompliceerde akkoordenkeuzes en hoofdbrekende polyritmes worden daarbij niet geschuwd, maar vormen zelfs een integraal onderdeel van de muziek. Het muzikale resultaat van al deze elementen gecomineerd, heeft een vervreemdende doch intrigerende uitwerking. Aan de ene kant is het geheel uiterst hypnotiserend, terwijl het karakter van het riff- en baswerk dansbaar en erg aanstekelijk is - zelfs gezien het feit dat er muziektechnisch enorm veel uit valt te halen als het gaat om steeds opschuivende maatsoorten, complexe ritmische structuren en spannende klankkleuren.

Angine de Poitrine laat horen trouw te blijven aan de eigen unieke muzikale identiteit, maar ook dat ze met dit nieuwe album niet slechts voor een herhaling van zetten lijkt te willen gaan. Of om het anders te formuleren: er is hier echt sprake van een Vol. 2, in plaats van een Vol. 1.1. Op smaakvolle wijze verbreedt en verdiept Angine de Poitrine twee aspecten binnen haar geluid. Ten eerste komt de band in de opbouw naar het einde van de nummers op Vol. 2 wat harder en puntiger uit de hoek dan op de voorganger. Regelrechte metal zou ik het niet per definitie willen noemen, maar de muzikale verbinding met het genre is onmiskenbaar. Luister bijvoorbeeld eens naar de manier hoe opener 'Fabienk' onverstoorbaar en uiterst krachtig naar een climax toewerkt, met een vinnige riff als basisingrediënt en pulserend drumwerk dat met harde bekkenslagen het robuuste metalen karakter extra accentueert. Of neem het intense bass- en riffwerk op 'Yor Zarad', dat scheurend tekeer gaat en zeker qua structuur niet had misstaan op een progressief metalalbum.

Ten tweede schuwt de band het niet om haar stippelige tenen in onverkende genrewateren te dippen. Het vierde nummer, 'Utzp', verraadt invloeden uit de country-, bluegrass- en traditionele volksmuziekhoek. Hoe Angine de Poitrine die invloeden naar haar hand weet te zetten en ze moeiteloos binnen haar karakteristieke en authentieke geluid weet te verwerken, laat zien dat de Klek en Khn heer en meester zijn over hun instrumenten en het muzikale experiment niet schuwen door onbekende wateren te verkennen.

Logischerwijs is de razendsnelle populariteitsontwikkeling van de band nog niet van invloed geweest op de muziek, maar ik kan mij niet voorstellen dat de ontwikkelingen van de afgelopen weken de mannen achter de pakken koud laten. Angine de Poitrine is de muzikale spreekbuis van een fris, hoopvol en nieuw geluid tegen een hardvochtige en fragiele wereld die aaneenhangt van oorlogen, verharding en artistieke steriliteit. Laat ons daarom alsjeblieft in onze handen knijpen en dankbaar zijn dat dit soort muzikale acts vandaag de dag nog op brede steun, vreugde en enthousiasme kan rekenen van een ongekend groot wereldwijd publiek. Sprankjes hoop en licht zijn altijd aanwezig in een plek die misschien pertinent duister lijkt. Angine de Poitrine is daar het levende bewijs van.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst