Ik blijf met een ietwat gemengd gevoel achter na het beluisteren van dit album, zowel positief als negatief.

Laat ik voorop stellen dit album een fijne toevoeging te vinden aan de toch al levendige progressieve blackmetal scene. Overigens betitel ik de hoofdstijl die op dit album wordt gehanteerd liever als blackgaze, aangezien de shoegaze invloeden die blackmetal bands zoals Deafheaven en White Ward (om maar even aan name-dropping te doen...) er ontzettend dik bovenop liggen. Daarnaast weet de band over de gehele speelduur te boeien door met energieke, vol tremolopicking gevulde riffs op de proppen te komen. Pluspunt vind ik daarbij ook dat de band het relatief kort houd; door een speelduur van een dik halfuur te hanteren wordt mogelijke verveling vermeden.

Mijn bezwaar tegen dit album is echter dat het geheel een beetje als een collectie van samengeraapte ideeën overkomt. Ik mis de cohesie, de structuur en de samenhang binnen de nummers zelf en het album als geheel. Dat maakt dat ik eigenlijk niet echt onder de indruk ben van hetgeen hier op dit album wordt gepresteerd.

De tip die ik deze band voor het vervolg van hun carrière zou willen meegeven is om meer aandacht te besteden aan de samenhang zowel binnen als tussen de verschillende composities. Mocht men daar in slagen, dan voorzie ik zeker hogere waarderingen voor toekomstig werk van deze band. Ik blijf ze in elk geval volgen!

Deze plaat wordt met de tijd alleen maar beter en beter. Ik vind hem ook veel spannender, prikkelender en genietbaarder dan voorganger En Annan Värld. Daar ligt de saaiheid soms nog een beetje op de loer en vind ik - zeker op het nummer Uppenbarelser - niet alle secties even sterk, waardoor mijn aandacht bij wijlen lichtelijk verslapt. Prima Materia heeft daar echter geen moment last van, zodat de kleine drie kwartier in een mum van tijd omvliegen.

Het is geweldig hoe de plaat laag voor laag zorgvuldig is opgebouwd, hoe de composities zich ontwikkelen en tot elkaar verhouden, en hoe de band het voor elkaar krijgt om een onuitputtelijke stroom aan creatieve, pakkende en ingenieuze oorwurmen van melodieën te fabriceren. Het kriebelt enorm om Prima Materia van de maximale score te voorzien. Eigenlijk weet ik ook niet zo goed wat me ervan weerhoudt, misschien dat nog meer luisterbeurten dat pas echt weten te rechtvaardigen, maar het blijkt in ieder geval keer op keer een groot genot om me in dit schitterende kunstwerk onder te dompelen!

Een overdonderende bak aan anti-christelijke teringherrie, zo zou je deze plaat kunnen definiëren. Gehuld in een nevel van afgoderij en occultisme vuurt Amalekik acht “psalmen” - ultiem paradoxaal gezien de conceptuele achtergrond van deze plaat - op de luisteraar af.

Je wordt meegesleurd in een sfeer van pure duivelsheid, ketterij en getormenteerde kwellingen. . Hier wordt een type melodische blackmetal gepresenteerd die boordevol zeer uitgesproken akkoordenkeuzes, kleurrijke tremololijnen, beklemmende sfeerimpressies en krachtige uitbarstingen zit. Precies het type blackmetal waar ik immer voor zwicht. Ergens doet me dit wel wat aan Gaerea denken, ook qua emotionele overtuigingskracht, akkoordenkeuze en de algehele bezieling waarmee muziek en verhaal wordt gebracht. Bovendien denk ik af en toe ook aan Mgla bij enkele passages.

Ik denk dat EvilDrSmith en ProGNerD dit ook zeker kunnen waarderen. Ook ben ik benieuwd naar wat Edwynn hiervan denkt. Zeker aangezien jij vaak heel interessante invalshoeken naar voren weet te brengen waar ik altijd weer van leer.

In mijn optiek is dit in ieder geval een kandidaat om rekening mee te houden met het oog op de naderende eindejaarslijst.

Deze komt nu in de late uurtjes wel even intens hard binnen zeg. Godverdomme wat een plaat is me dit toch weer.

De sfeer is zo broeierig, beklemmend, verstikkend en donker; heerlijk. Bij beluistering van De Doorn krijg ik herhaaldelijk het idee alsof Amenra hun muziekstijl op deze plaat tot in den perfectie in de vingers heeft gekregen in termen van dosering, energie, consistentie, sfeerschepping en dynamiek. Het gebruik van Nederlands-Vlaamse poëzie is een meesterzet gebleken. Aanvankelijk was ik enigszins sceptisch op die keuze, maar hoe meer ik over de teksten na ga denken, hoe mooier ze worden en harder ze binnenkomen.

Het is lastig om een favoriet aan te vinken op deze plaat, aangezien ik van mening ben dat dit Amenra's meest consistente plaat tot dusverre is in termen van kwaliteit. Als ik dan toch met het mes op de keel zou moeten kiezen, zou het een strijd tussen De Evenmens en Voor Immer worden. Hoewel tekstueel gezien De Evenmens mij persoonlijk ontzettend diep raakt, verhaalt Voor Immer over een tragische geschiedkundige passage, hetgeen mij als geschiedkundige ontzettend hard raakt. Lastig kiezen, maar het doet er eigenlijk ook niet toe.

Deze plaat is fantastisch en moeilijk te overtreffen, alhoewel Amenra heeft bewezen zichzelf keer op keer opnieuw uit te kunnen vinden op elk nieuw album. We gaan zien hoe lang het duurt voordat de Belgen ons trakteren op een nieuw amalgaam van hartverscheurende, sfeerovergoten, duistere melancholisch pijnklankpalleten. Voorlopig ben ik hier nog wel even zoet mee.

De eerste keer dat ik deze plaat luisterde was op de fiets. Ik had tegenwind, in Friesland, wat nooit veel goeds betekent. Zodoende had ik behoefte aan wat nieuwe muziek om te beluisteren en aan een flinke energieboost om zo snel mogelijk naar mijn werk te fietsen. Daarom dacht ik er verstandig aan te doen deze Mass VI te draaien. Kort gezegd kwam de plaat niet echt tot zijn recht, en dat is slechts zacht uitgedrukt. Gauw heb ik hem uitgedrukt en ben ik wat anders gaan luisteren, denkende dat Amenra 'niet echt iets voor mij is'.

Nu, na hem een aantal keer in een wat rustigere omgeving (bij voorkeur in de avond) te hebben geluisterd, komt deze echt wel binnen. Eén van de weinige sludgemetal-albums die me volledig weet te overtuigen én te raken. Intense composities die vol overgave worden gespeeld: ik voel de emotie en energie van de bandleden vanuit hun opnamestudio door mijn speakers heen razen. Ik moet me nog eens in de teksten gaan verdiepen, want daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Deze plaat zou, zeker met de boodschappen en betekenissen van de teksten zodadelijk in het achterhoofd, best eens de volle mep kunnen krijgen. Voor nu in ieder geval heerlijk genieten van deze zwaarbeladen, emotionele, brute bak met herrie (en dat bedoel ik positief)!

Mooi zo! Ik twijfelde er ook niet aan dat deze volledig aan onze aandacht zou ontglippen, maar verbaasde me erover dat er nog geen discussie plaats had gevonden. Ik wil wel een schot voor de boeg nemen en alvast wat bevindingen delen op basis van mijn eerste luisterbeurten dit weekend.

Achteraf gezien weet ik nog dat Woe bij mij echt veel tijd nodig had om in goede aarde te vallen. Daar begon ik zelfs met het uitdelen van 3,0/5,0*, iets waar ik me bijna voor schaam als ik kijk naar hoe geweldig ik die plaat vind. Gelukkig is het tussen mij en dat album uiteindelijk helemaal goed gekomen, mede dankzij een goede vriend van mij die behoorlijk van is van An Abstract Illusion en Woe in het bijzonder een zeer warm hart toedraagt. Benieuwd was ik dan ook hoe ik The Sleeping City op het eerste gehoor zou gaan vinden.

Na een aantal luisterbeurten durf ik toch wel te stellen dat we hier met een jaarlijstkandidaat te maken hebben. In de eerste plaats valt op het karakteristieke geluid van de band op The Sleeping City een ander karakter mee heeft gekregen dan op Woe. Die plaat was heel direct, confronterend en in your face (zie bijvoorbeeld het nummer "Slaves"). The Sleeping City is veel mystieker, sferischer, bezwerender en dromeriger. Het is knap hoe An Abstract Illusion schijnbaar moeiteloos weet te navigeren tussen die verschillende gemoedstoestanden, zonder daarbij hun geluid of artistieke natuur te compromitteren.

Een ander verschil is natuurlijk dat Woe als een doorlopende suite was gecomponeerd, zodat je feitelijk naar één lang nummer luisterde dat was opgeknipt in zeven stukken. Dat maakte dat de temporisering en flow van het album heel natuurlijk tot uiting kwam. Ondanks het feit dat we op The Sleeping City met losse nummers te maken hebben, vloeit het album heel organisch en passen de nummers geweldig goed bij elkaar. Dat maakt ook dat de speelduur van een uur gevoelsmatig in een vloek en een zucht weer voorbij is en doet hunkeren naar meer (dat laatste is altijd een goed teken).

Voor mij zijn de eerste hoogtepunten het zeer fraaie openingsnummer en het bij wijlen monsterachtig brute Like A Geyser Ever Erupting. Maar wederom is de kwaliteit van alle nummers uitzonderlijk hoog, waarbij het de hele speelduur genieten is geblazen. The Sleeping City zal dus, zoals ik al zei, ongetwijfeld een mooie plaats in mijn eindejaarslijst veroveren. Perfect luistervoer voor op deze druilerige dagen: ik zet hem nog maar een keer aan.

Ik kan me volledig aansluiten bij alle positieve geluiden alhier! Vandaag voor de eerste keer de revue gepasseerd en zeer onder de indruk: het beste dat ik tot nu toe van de band heb gehoord. Mastodon, Between the Buried and Me en Opeth gegoten in een eigenzinnig en sfeervol jasje, count me in!

Dead Magic verdient niets minder dan de maximale score, want wat een bijzonder en volstrekt uniek werkstukje is en blijft dit toch. Een album waar je heel intense gevoelens en emoties bij beleeft die moeilijk onder woorden zijn te brengen, een pertinent aanwezig kriebelend onderbuikgevoel vol spanning en sensatie. Rust, kalmte, bezinning en geborgenheid biedt Anna von Hauswolf in een immer chaotische, drukke en angstvallige wereld.

De plaat bevat louter hoogtepunten en kent wat mij betreft geen zwakke momenten, maar de twee langste nummers zijn wel dé aandachtstrekkende kroonjuwelen van een ongekend hoog niveau. Grootste troefkaart van Dead Magic is de weidse, kleurrijke en indringende atmosfeer die als een warme deken over je heen wordt geslagen en bijna mythische proporties aanneemt, een perfecte gelegenheid biedende voor een serene gemoedstoestand van reflectie en bezinning. Weinig albums zijn perfect, maar Dead Magic komt akelig dicht in de buurt.

Vandaag tijdens het racefietsen heb ik voor het eerst in lange tijd echt aandachtig naar dit album kunnen luisteren en ben ik tot de constatering gekomen dat het zonde is dat hij niet meer tijd heeft gekregen bij me. Dit had makkelijk een (hoge) jaarlijstnotering op kunnen leveren namelijk. Helaas mocht dat niet baten, er zitten ten slotte ook maar 24 uur in een dag en 366 (het was een schrikkeljaar ja) dagen in het jaar...

De songs op dit album zijn unaniem sterk, maar de twee langste krakers - Nigh to Her Gloam en My Frost-Laden Vale - steken er toch met kop en schouders bovenuit. In de verte doet het geluid van Aquilus me aan Wintersun denken, hoewel laatstgenoemde band uiteraard is geworteld in de powermetal in plaats van black metal. Dat geldt overigens ook voor de manier waarop het album is geproduceerd, iets waar ik naar alle eerlijkheid toch nog wel wat aan moet wennen. Ergens vind ik de productiestijl erg bij het mengelmoesgeluid van Aquilus passen en de composities lijken ervan te profiteren, maar ik zal meerdere luisterbeurten aan dit album moeten besteden alvorens een weloverwogen oordeel te kunnen vellen.

Voorlopig kan ik hier zeker een ruime 4* aan kwijt. Eens afwachten of die score met enkele extra luisterbeurten nog wat hoger uit kan vallen. Na vanmiddag durf ik de conclusie wel te trekken dat die kans er dik in zit.

Misschien ook wel iets voor jou, Juul1998B, dit atmosferische black metal album dat zowel neoklassieke elementen en folkelementen verwerkt en verpakt in werkelijk intrigerende composities. Eentje die niet mag ontbreken in jouw prille black metal reis.

Ik heb met dit bericht niet de intentie om een lange recensie te schrijven over de symboliek achter deze plaat of hoe deze plaat mij in vervoering weet te brengen. De sterke besprekingen van users voor mij hebben dat reeds op voortreffelijke wijze gedaan en ik heb ervan genoten om ze allemaal te lezen. Maar ik wil er toch iets over kwijt.

De kerstvakantieperiode staat voor mij persoonlijk immer in het teken van reflectie, als een soort 'acte finalement' van het afgelopen jaar. Mijn administratie leert mij dat Funeral van Arcade Fire in 2025 hier veelvuldig de revue is gepasseerd. En nu het afgelopen jaar zo overpeinzend is dat misschien niet eens zo gek. Ik heb aan het vorige jaar vrij onverwacht een betekenisvolle vriendschap overgehouden. Laten we het maar bij Tyche houden. In de waardevolle conversaties met deze persoon is meermaals het woord 'catharsis' en de noodzaak tot een 'cathartische transitie' in een bepaalde context gevallen als een sleutelbegrip. En zonder daar nader over in detail te willen treden, bekruipt me in mijn mijmerende eindejaarsreflecties plots het besef dat Funeral van Arcade Fire feitelijk een muzikaal cathartisch testament is. Want om één van de zeer geslaagde besprekingen te citeren met betrekking tot de thematiek en symboliek die op deze plaat worden aangesneden:


Het idee van een persoonlijke catharsis sluit hier naadloos op aan. Dat is namelijk een ingrijpend proces van innerlijke reflectie, waarbij je je door tegenslagen en beproevingen worstelt om tot een betere, sterkere of wijzere versie van jezelf te komen. Door je eigen zelfreinigende vermogen kom je middels een dergelijke spirituele exercitie dieper in contact met wie je in wezen bent als persoon.

Waar ik heen wil, en daar sluit ik ook mee af, is dat ik denk dat Arcade Fire er op Funeral ontzettend goed in is geslaagd om dat persoonlijke louteringsproces van een tekstueel, thematisch en muzikaal begeleidend kader te voorzien, als ware het een soundtrack voor de fundamentelere momenten in het leven. Het had daarom wellicht zo moeten zijn dat deze plaat mij de afgelopen periode, waarin veel is gebeurd en er nog érg veel staat te gebeuren op persoonlijk vlak, zeer dierbaar is geworden. 't Kan verkeren, nietwaar?

The Cars is niet een album dat aan mij is besteed, zoveel is duidelijk. Brave, gladde popsongs zonder een voor mijn gevoel eigen persoonlijkheid en 'body'. Alex Turner probeert zichzelf een zangstijl toe te eigenen die niet bij zijn stem past, aangezien zijn geluid te weinig kracht en signatuur mist om deze nummers te dragen.

De muziek is op zijn allerminst aardig te noemen. Gladjes, braafjes, binnen de lijntjes, liefelijk. Maar zonder uitspattingen, vuurwerk, spanning of 'op het puntje van je stoel'-momenten. Geen greintje persoonlijkheid, eigenzinnigheid of karakter hoor ik terug in de composities. Zodoende komt de muziek het ene oor binnen en gaat het er via het andere oor meteen weer uit.

Wel wil ik, in navolging van wat Roxy6 hierboven noteert, een compliment uitdelen aan de Monkeys. Want het getuigt van dapperheid en durf om de muzikale lijn die met Tranquility Base Hotel & Casino werd ingezet nu op dit album door te zetten. Turner en co bewandelen een eigen muzikaal pad, of je dat nu leuk vindt of niet. Ik heb altijd veel respect voor artiesten die zo in de muziekwereld staan en hun ambacht uitoefenen op de manier die voor hen logisch, prettig en fijn voelt. Daar zal de luisteraar het dan niet altijd mee eens zijn, wat juist de mogelijkheid op het verliezen van fans doet toenemen. Respect naar de Arctic Monkeys voor die keuze. Ik kan niets anders zeggen.

'Het zout en de peper zijn hier toch duidelijk vergeten' lees ik hierboven. Een geweldige omschrijving van een band die jammer genoeg steeds verder bij mij in de vergetelheid begint te geraken.

2,5*

Na slechts één enkele volledige beluistering kan ik eigenlijk geen enkele reden verzinnen om niet een welverdiende 4,5*-score te verbinden aan Cerburea Apusului van Argus Megere.

Het is een magistrale plaat die boeit en fascineert van begin tot eind. De furieuze, gure blackmetalpassages en de op Roemeense volksmuziek geïnspireerde secties gaan op een zeldzaam perfecte wijze hand in hand met elkaar en complementeren elkaar fantastisch. Er zijn maar weinig artiesten die een dergelijke samensmelting dusdanig overtuigend in een geslaagd en coherent geheel te verwerken, dat pakkend is van de eerste tot de laatste noot.

De band neemt in de vijf composities ruimschoots de tijd om spanning en sfeer op te bouwen en in die passages uitvoerig uit te weiden aan de hand van verschillende variaties op ritmische thema's en melodische ostinato's. Het stoort desalniettemin wonderwel helemaal nergens dat tracks soms tergend langzaam op gang lijken te komen. Sterker nog, Argus Megere lijkt precies op die momenten helemaal in haar element te zijn en de mooiste muzikale vondsten kunnen in de rijkelijk gevulde uitwaaierende passages worden bespeurd. De eigenschap die voor menig ander band in de regel de grootste zwakte of het grootste struikelblok blijkt te zijn, is hier juist de straftste karaktertrek.

Dat er nog vele luisterbeurten mogen volgen voor dit nog jonge muzikale pareltje dat het helaas niet tot mijn eindejaarslijst van vorig jaar heeft weten te schoppen, gezien het fysieke exemplaar gisteren pas binnen zijn gekomen. Alle ingrediënten zijn in ieder geval aanwezig om deze plaat in de toekomst tot een duurzame en blijvende aanwinst voor mijn immer uitdijende muzikale collectie te zien uitgroeien.

De muziek van Austere behoort zeker tot de crème de la crème van de melancholische, zwaarmoedige en in triestesse gehulde atmosferische black metal. Persoonlijk vind ik Corrosion of Hearts een slagje beter dan To Lay Like Old Ashes, omdat deze plaat consistenter is dan laatstgenoemde.

Vooral de opener en de afsluiter zijn kwalitatief gezien van de buitencategorie en laten mijn chaotische en beelddenkende brein in vervoering geraken. A Ravenous Oblivion zit daar overigens niet ver achter en is ook uitzonderlijk goed. Het geeft wel aan dat het met de algehele kwaliteit van dit album meer dan snor zit.

Fantastische muziek om te draaien op zo'n gure, mistige en koude winterdag als deze: ik gooi er een halfje bovenop, want dit begint bij mij langzamerhand uit te groeien tot een pareltje. Ik zou bijna het woord 'meesterwerk' in de mond nemen...

The Approbation is hier nu een aantal keer de revue gepasseerd. Tijd om de balans eens op te maken.

In termen van muzikale benadering doet dit album me wel wat denken aan het album The Deviant van Descend, hoewel daar de accenten radicaal anders gelegd worden. Het is echter eenzelfde soort benadering waarbij brute passages progressieve deathmetal à la Opeth worden vermengd met passages die doen denken aan progressieve metalbands zoals Haken, Leprous en Dream Theater. Zowel The Approbation als The Deviant nemen deze benadering als uitgangspunt, alleen de uitkomst is beide keren ontzettend verschillend. Dat vind ik erg gaaf.

Overigens ben ik benieuwd wat legian van die referentie en bijbehorende uitleg van mijn kant vindt, aangezien The Deviant daar al geruime tijd behoorlijk hoog in de top tien staat.

Weer even on-topic: de eerste luisterbeurten van The Approbation nodigen uit tot verdere kennismaking en verkenning. Ik heb me meer dan kostelijk vermaakt met het album, en voordat ik het weet ben ik alweer bij het einde aanbeland. Zoals ProGNerD hierboven reeds memoreerde: dat is vaak een goed teken, een heel goed teken zelfs. Vooral de twee afsluitende nummers zijn van uitzonderlijke schoonheid. Het zijn van die (nieuwe) nummers waarvan je weet dat je er in het jaar niet heel veel van tegen zult komen, zo belachelijk goed zijn ze namelijk. Juist dit zijn de nummers om met volle teugen van te genieten en te koesteren. En juist dit zijn de nummers waarvoor ik naar dit soort muziek luister en waarvoor ik altijd blij en dankbaar ben dat we elkaar zo op de hoogte houden van de nieuwste ontwikkelingen binnen de progressieve metal (en rock uiteraard ).

Ik heb weer genoeg geluld zie ik al wel. Kort samengevat: dit is een topalbum dat zeker meerdere luisterbeurten nodig heeft (en verdient) om volledig tot wasdom te komen. Een outsider voor een hoge positie in de eindejaarslijst, dat is in ieder geval duidelijk.