stem geplaatst

stem geplaatst

Deze plaat wordt met de tijd alleen maar beter en beter. Ik vind hem ook veel spannender, prikkelender en genietbaarder dan voorganger En Annan Värld. Daar ligt de saaiheid soms nog een beetje op de loer en vind ik - zeker op het nummer Uppenbarelser - niet alle secties even sterk, waardoor mijn aandacht bij wijlen lichtelijk verslapt. Prima Materia heeft daar echter geen moment last van, zodat de kleine drie kwartier in een mum van tijd omvliegen.

Het is geweldig hoe de plaat laag voor laag zorgvuldig is opgebouwd, hoe de composities zich ontwikkelen en tot elkaar verhouden, en hoe de band het voor elkaar krijgt om een onuitputtelijke stroom aan creatieve, pakkende en ingenieuze oorwurmen van melodieën te fabriceren. Het kriebelt enorm om Prima Materia van de maximale score te voorzien. Eigenlijk weet ik ook niet zo goed wat me ervan weerhoudt, misschien dat nog meer luisterbeurten dat pas echt weten te rechtvaardigen, maar het blijkt in ieder geval keer op keer een groot genot om me in dit schitterende kunstwerk onder te dompelen!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dead Magic verdient niets minder dan de maximale score, want wat een bijzonder en volstrekt uniek werkstukje is en blijft dit toch. Een album waar je heel intense gevoelens en emoties bij beleeft die moeilijk onder woorden zijn te brengen, een pertinent aanwezig kriebelend onderbuikgevoel vol spanning en sensatie. Rust, kalmte, bezinning en geborgenheid biedt Anna von Hauswolf in een immer chaotische, drukke en angstvallige wereld.

De plaat bevat louter hoogtepunten en kent wat mij betreft geen zwakke momenten, maar de twee langste nummers zijn wel dé aandachtstrekkende kroonjuwelen van een ongekend hoog niveau. Grootste troefkaart van Dead Magic is de weidse, kleurrijke en indringende atmosfeer die als een warme deken over je heen wordt geslagen en bijna mythische proporties aanneemt, een perfecte gelegenheid biedende voor een serene gemoedstoestand van reflectie en bezinning. Weinig albums zijn perfect, maar Dead Magic komt akelig dicht in de buurt.

Het wordt maar eens tijd dat ik me eens een weg ga banen door de discografie van deze controversiële - tenminste, zo mag de band wel benoemd worden als het gaat om de uiteenlopende meningen van mensen binnen de metalcommunity - Britse occultelingen. Op haar debuut laat Cradle of Filth in ieder geval onmiddellijk horen wat ze in haar mars heeft: sfeervolle en afwisselende black metal met een maniakaal krijsende zanger, vergezeld van beeldende, poëtische teksten en gehuld in een duistere en sinistere Gotische atmosfeer.

The Principle of Evil Made Flesh bevat een aantal mooie hoogtepunten en het album vloeit mooi dynamisch van begin tot eind. Niet al het materiaal is dan weer even sterk, maar dat is de band vergeven voor een eerste plaat. Naar mijn mening wordt dat euvel op de opvolger met verve vermeden. Prijsbeest en blikvanger van de plaat is het langste nummer, Of Mist and Midnight Skies, dat wat mij betreft kwalitatief gezien weinig onderdoet voor het materiaal dat op het meesterlijke Dusk And Her Embrace is te vinden.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

De muziek van Austere behoort zeker tot de crème de la crème van de melancholische, zwaarmoedige en in triestesse gehulde atmosferische black metal. Persoonlijk vind ik Corrosion of Hearts een slagje beter dan To Lay Like Old Ashes, omdat deze plaat consistenter is dan laatstgenoemde.

Vooral de opener en de afsluiter zijn kwalitatief gezien van de buitencategorie en laten mijn chaotische en beelddenkende brein in vervoering geraken. A Ravenous Oblivion zit daar overigens niet ver achter en is ook uitzonderlijk goed. Het geeft wel aan dat het met de algehele kwaliteit van dit album meer dan snor zit.

Fantastische muziek om te draaien op zo'n gure, mistige en koude winterdag als deze: ik gooi er een halfje bovenop, want dit begint bij mij langzamerhand uit te groeien tot een pareltje. Ik zou bijna het woord 'meesterwerk' in de mond nemen...

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

(reactie op ander bericht)


Ik denk dat ik de opvolger net een slagje beter vind, ook vanwege de thematiek die op dat album centraal staat (soort dystopische wereld waarin propaganda en indoctrinatie hoogtij vieren, beetje à la 1984 van George Orwell). Dit album is daarentegen ook om van te smullen, waarbij het persoonlijke hoogtepunt voor mij de stotterend-ronkende trance-dance-stonerbeat met een hypnotiserende baslijn en angstaanjagend klinkende gitaarklanken en achtergrondeffecten die het beginnummer aan een intens einde brengt: nog nooit had ik zoiets gehoord en tot op de dag van vandaag blijft dat een unieke ervaring.

Värähtelijä had ik een poos op 2,5* staan, maar later ook een poosje op 4,5*. Het zegt wel wat over de haat-liefde verhouding die ik met de muziek van Oranssi Pazuzu in het algemeen heb (gehad): de ene keer vind ik het meer dan fantastisch en reken ik het onder het beste dat ik ooit gehoord heb, maar de andere keer kan ik het zo vreselijk slecht pruimen dat ik liever iets anders opzet. Kortom, ik moet er echt voor in de stemming zijn om dit grondig te luisteren. Maar als het één keer klikt, dan klikt het ook echt en laat de muziek me niet snel los.

Want deze plaat is simpelweg één groot uurdurend blackmetal-georiënteerde psychedelische jamorgie die zijn weerga niet kent, of zoals The Don (wat missen we hem...) het treffend en kundig weet te omschrijven: (reactie op ander bericht)


Op het vorige werk hintte de band al naar deze experimentelere richting, maar die platen waren toch voornamelijk gegrond in de black metal met een flinke stoneromlijsting. Värähtelijä is de eerste echte plaat waarop alle remmen los gaan en de band een volledig eigen pad bewandeld waarop de vervreemdende en eigenzinnige experimenteerdrang compleet hoogtij viert.

Op zowel Mestarin kynsi - mijn persoonlijke favoriet - en Muuntautuja is de band meer aan een verfijningsslag bezig door de sound geraffineerder te maken en de songs puntiger te houden, maar dat betekent wel dat het overdonderende en verpletterende karakter van Värähtelijä op die albums een beetje achterwege blijft. Dat is niet erg natuurlijk: je wilt ook niet twee keer dezelfde plaat achter elkaar maken en en daar komt bij dat de twee opvolgers elk hun eigen kwaliteiten en charmes hebben. Maar dat lijkt wel meer en meer de conclusie te rechtvaardigen dat dit een onovertroffen werkstuk in haar krankzinnige geschiftheid blijkt te zijn.

Een gekkenhuis, Värähtelijä, betreden op eigen risico.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze nieuwste worp van Leprous lijkt bij mij hetzelfde proces te gaan doorlopen als de vorige drie albums die de band heeft uitgebracht. Dat proces ziet er ongeveer als volgt uit. In eerste instantie klinken nieuwe albums van de Noren mij in de oren als prima, goed verzorgd en dik in orde, maar komt het allemaal niet denderend en uitermate bijzonder over: de band stijgt nergens op naar echt grote hoogten, maar vermijdt daarbij wel dat het afdaalt naar diepe dalen. De trend is echter dat naarmate de tijd vordert, mijn waardering voor het werk van Leprous meer en meer toe begint te nemen. Illustratief is het scoreverloop van de laatste drie albums, Malina, Pitfalls en Aphelion: die begonnen allemaal met een 3,5*, terwijl ik nu voor alle drie zonder twijfel een dikke 4,5* over heb.

Melodies of Atonement lijkt hetzelfde lot beschoren. Toen deze plaat uitkwam, heb ik hem veelvuldig in de auto beluisterd op vakantie in Frankrijk. De conclusie mag niet verbazen: prima, goed verzorgd en dik in orde, maar ergens was ik teleurgesteld omdat ik er meer van had verwacht. Daarna heb ik het album een poosje links laten liggen, en nu merk ik bij hernieuwde luisterbeurten dat het onbewust toch bij me is gaan groeien. De (nog) grotere nadruk die door de band op elektronische sfeerschepping en atmosferische grooves wordt gelegd, is absoluut een meesterlijke zet gebleken.

Met name het trio Like a Sunken Ship, Limbo en Faceless (dat koor is echt briljant!) vind ik van uitzonderlijke klasse, waarbij het laatste nummer met afstand mijn favoriete nummer van deze plaat is. Ook afsluiter Unfree My Soul maakt nu erg veel indruk op me, niet in de laatste plaats omdat ik hem laatst heb gedrumt en daar wederom werd geconfronteerd met de subtiele genialiteit van één van mijn favoriete drummers op het moment: Baard Kolstad. Het laat zien dat op deze wijze prachtige details en indrukwekkende arrangementen die eerst niet of nauwelijks opvielen, toch langzaam maar zeker boven komen drijven.

Een vreemd ervaring wederom, maar het is tegelijkertijd ook wel weer karakteristiek voor het effect dat de muziek van Leprous op mij schijnt te hebben. Ik ken de band nu al een tijdje en ben nooit teleurgesteld door het werk dat door hen is uitgebracht. Ook van Melodies of Atonement moet ik mijn enigzins voorbarige conclusie herzien en stellen dat het weer een meer dan puik album is geworden dat de heren hebben afgeleverd. Ik ben benieuwd hoe lang het bij deze gaat duren aleer ik hem naar 4,5* ga tillen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Vandaag tijdens het racefietsen heb ik voor het eerst in lange tijd echt aandachtig naar dit album kunnen luisteren en ben ik tot de constatering gekomen dat het zonde is dat hij niet meer tijd heeft gekregen bij me. Dit had makkelijk een (hoge) jaarlijstnotering op kunnen leveren namelijk. Helaas mocht dat niet baten, er zitten ten slotte ook maar 24 uur in een dag en 366 (het was een schrikkeljaar ja) dagen in het jaar...

De songs op dit album zijn unaniem sterk, maar de twee langste krakers - Nigh to Her Gloam en My Frost-Laden Vale - steken er toch met kop en schouders bovenuit. In de verte doet het geluid van Aquilus me aan Wintersun denken, hoewel laatstgenoemde band uiteraard is geworteld in de powermetal in plaats van black metal. Dat geldt overigens ook voor de manier waarop het album is geproduceerd, iets waar ik naar alle eerlijkheid toch nog wel wat aan moet wennen. Ergens vind ik de productiestijl erg bij het mengelmoesgeluid van Aquilus passen en de composities lijken ervan te profiteren, maar ik zal meerdere luisterbeurten aan dit album moeten besteden alvorens een weloverwogen oordeel te kunnen vellen.

Voorlopig kan ik hier zeker een ruime 4* aan kwijt. Eens afwachten of die score met enkele extra luisterbeurten nog wat hoger uit kan vallen. Na vanmiddag durf ik de conclusie wel te trekken dat die kans er dik in zit.

Misschien ook wel iets voor jou, Juul1998B, dit atmosferische black metal album dat zowel neoklassieke elementen en folkelementen verwerkt en verpakt in werkelijk intrigerende composities. Eentje die niet mag ontbreken in jouw prille black metal reis.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst