https://www.nieuweplaat.nl/album/barry-manilow-what-a-time/

Voor het eerst in vijftien jaar verschijnt een album met (grotendeels) nieuw werk van een van ’s werelds grootste nog levende performers: Barry Manilow. What A Time is daarmee ook het eerste album sinds zijn coming-out in 2017. En dat terwijl hij dan al veertig jaar – en nog steeds – samen is met partner Garry Kief. Het is makkelijk om daar met de bril van 2026 naar te kijken, maar de muziekindustrie van eind jaren zeventig en de jaren tachtig was veel conservatiever dan nu. Dit leidde voor de nu bijna 83-jarige Manilow tot grote zorgen over het mogelijk instorten van zijn carrière als gevolg van zijn homoseksualiteit. Tot 2017 dus. Manilow heeft altijd aangegeven dat hij niet autobiografisch schrijft, maar in zijn songteksten kiest voor universele herkenbaarheid. Overlevingsstrategie versus artistieke keuze zou je kunnen stellen. What A Time laat daarin geen radicale trendbreuk horen, maar wie goed luistert hoort wel een coming-out in context.

Once Before I Go laat niets aan de verbeelding over en luistert als een liefdevolle ode aan zijn partner Kief. ‘I only need to feel you’re living in my heart and I’ll be strong/I’ll love you just the way I’ve loved you all along’. Geen ingewikkelde of abstracte metaforen. Nee, gewoon een oprecht woord direct gericht aan een geliefde, waarin Manilow zich niet beperkt tot een ‘ik hou van je’, maar in feite zegt ‘ik heb je al die tijd liefgehad, ook toen ik het niet kon zeggen’. De lelijke autotune die producer Babyface er overheen gezet heeft is deels begrijpelijk: een deel van de tracks op What A Time (waaronder dit Once Before I Go) is opgenomen nadat Manilow geopereerd was aan longkanker. Daarbij hebben zijn stembanden schade opgelopen. Aan de andere kant kun je je afvragen of Babyface daarmee nu niet juist het kwetsbare en rakende deel uit het lied onder het tapijt heeft geschoven.

Aanstekers of zaklampje op de mobiele telefoon bij de hand houden voor het titelstuk What A Time. Een track die in alles Manilow ademt: de direct herkenbare melodie, de crescendo opbouw die nooit bombastisch wordt, die immer mierzoete zangstem met focus op frasering en dictie. Neem een willekeurige televisieserie uit de periode eind jaren zeventig tot begin jaren tachtig (Family Ties, The Love Boat, Cheers) en je kunt What A Time er zo onder zetten als leader. Eén van de betere songs op deze plaat.

Deze suikerspinzoete-softpop horen we nog een aantal keer terugkomen. Touched By An Angel bijvoorbeeld heeft zo’n typische Manilow-van-vroeger tekst: universeel zodat miljoenen mensen zich erin herkennen, zonder precies te weten hoe persoonlijk die tekst eigenlijk is. Dat hij zijn schrijfstijl trouw is gebleven en ervoor gekozen heeft zijn coming-out niet te “exploiteren” wordt door een ruime meerderheid van zijn fanbase gewaardeerd. Zoveel valt wel op te maken uit een bijna uitverkochte concertreeks van 33(!) concerten in Las Vegas die eind augustus van start gaat.

Productietechnisch is er wel het een en ander op te merken. Zo vallen de amateuristische fade-outs op bij tracks als One More Chance en Nobody Knows My Song. Gebrek aan inspiratie bij de mensen achter de knoppen kan niet knulliger ten gehore worden gebracht. En degene die jazz-zangeres Sharon Hendrix in het duet When Somebody Say’s Goodbye heeft voorzien van een Kijkshop-microfoon van een paar euro, dient ontslagen te worden.

Verder horen we een aantal songs die niet verder komen dan een demo-status. Alsof het aan tijd ontbrak om deze liedjes meer cachet te geven, waardoor ze nu dienstdoen als lofi-albumvulling. Gelukkig staat daar dan wel Look At Me Now tegenover, dat doet denken aan Have I Told You Lately van Van Morrison (1989). Look At Me Now is wederom zo’n typisch onmiskenbare Manilow-track over een liefde die te lang als vanzelfsprekend behandeld werd: ‘Once you said that I’d miss you/And I smiled in my careless way’. In twee zinnen schetst hij een voor velen herkenbaar gevoel, voor zowel dader als slachtoffer.

Manilow hoeft niets meer te bewijzen, zoveel is duidelijk na het beluisteren van What A Time. Hij vertrouwt volledig op een manier van werken die voorheen werkte, maar doet dat wel met een – weliswaar wat verhulde – duiding van zijn coming-out. What A Time gaat niet over het uiting geven aan wat voorheen verborgen moest blijven. Het album gaat veel meer over invoelbaar maken wat het betekende dát hij dat moest doen. Een artiest wordt pas écht “tijdloos” als zijn werk meegroeit met het leven zelf, wordt wel eens gezegd. Het beste bewijs daarvan levert Manilow door wat je níet hoort op dit album, namelijk de credits: Garry Kief mag eindelijk gezien worden.