https://www.nieuweplaat.nl/album/paul-mccartney-the-boys-of-dungeon-lane/

Wie naar een nieuw album luistert van Paul McCartney hoort niet alleen dat nieuwe album, maar hoort impliciet ook alles wat eraan voorafging. Alleen om die reden al luistert The Boys Of Dungeon Lane als een brok nostalgie. Tel daarbij op dat McCartney op The Boys Of Dungeon Lane vaak teruggrijpt naar de muzikale stijlen die hijzelf heeft vormgegeven en dat hij op deze plaat die stijlen voorziet van songteksten waarin de tijd centraal staat, en je kunt met goed fatsoen niet meer om het woord nostalgie heen.

As You Lie There klinkt als een typische jarenzeventig Wings-song (de band die McCartney vormde na het uiteenvallen van The Beatles), maar is geen nostalgie die terugkijkt op iets wat geweest is. In het lied wordt teruggekeken op iets wat nooit echt heeft plaatsgevonden. De zin ‘I like to fantasise I’m something in your eyes’ maakt dat pijnlijk duidelijk. Wat verder opvalt aan de productie van dit nummer zijn de zwaarmoedige klanken van drum en elektrisch gitaar. Afhankelijk van de luisteraars oren klinkt het óf actueel, óf anachronistisch. De gedachte dat McCartney anachronisme waarschijnlijk doelbewust als middel heeft ingezet, slaat een brug tussen beide oor-typen.

Het lied Lost Horizon nam McCartney ruim twee decennia geleden al eens op, maar hij vergat het tot zijn opnametechnicus hem een cassette liet horen en vroeg: “Herinner je je dat nummer ‘Lost Horizon’ nog?” “Wat me verbaasde”, aldus McCartney in gesprek met Mojo “was dat ik het vergeten was. Ik moet het op een middag tijdens een vakantie hebben opgenomen en op een cassettebandje hebben gezet. Dat moet begin jaren 2000 geweest zijn.” De nieuwe opname van Lost Horizon doet aangenaam denken aan de Heartland rock van wijlen Tom Petty.

Voor de meer nostalgisch aangelegde luisteraar die zijn of haar oor graag te luister legt in het Beatles-tijdperk, zijn tracks als Mountain Top en Life Can Be Hard een must-hear. In eerstgenoemde hoor je de speelse en lichte melodielijnen die flirten met albums als A Hard Day’s Night (1964) en Help! (1965), waarbij het meer experimentele slot van dit lied meer wegheeft van Magical Mystery Tour (1967). Life Can Be Hard is geschreven in de COVID-periode en is een schoolvoorbeeld van McCartney-optimisme.

“He isn’t the best drummer in the world, in fact he isn’t even the best drummer in The Beatles”, is een quote over Beatles-drummer Ringo Starr die onterecht wordt toegeschreven aan John Lennon. Dat Starr wel degelijk een aardig potje kan drummen – ook op zijn 85e nog! – laat hij horen op Home To Us. In dit lied bezingen de enige twee nog levende Beatles het herwaarderen van hun jeugd in Liverpool: een plek die misschien niet veel leek, maar alles was omdat het hun gezamenlijke vertrekpunt vormt. Deze track verscheen eerder als single en wordt opgeleukt door de medewerking van Chrissie Hynde (The Pretenders) en Sharleen Spiteri (Texas).

De slotminuten zijn weggelegd voor een pianoballade met strijkorkest. Momma Gets By vormt zodoende een slot dat past bij de gehele toon van nostalgie waarmee The Boys Of Dungeon Lane doordrenkt is. McCartney vertelt op dit twintigste studioalbum eigenlijk geen verhalen over het verleden, maar gebruikt nostalgie als instrument om symboliek tijdsdiepte te geven.

De bushalte op Dungeon Lane in Liverpool ligt trouwens op steenworpafstand van het John Lennon Airport. Aan u hoeveel nostalgie en symboliek u hierin leest.

https://www.nieuweplaat.nl/album/lucy-clearwater-people-%e2%89%a0-possessions/

“Wat goed is komt langzaam”, luidt een aloud Nederlands gezegde. Dat gaat zeker op voor de Amerikaanse folkzangeres Lucy Clearwater. Na een eerste ep in 2020 (Feel Again) volgde een reeks losse tracks, maar een debuutalbum bleef uit. Gestaag werkte ze verder aan haar eigen geluid en fanbase. Anno 2026 is de tijd rijp voor dat debuutalbum, getiteld People ≠ Possessions. “Het wachten waard” is dan wel géén typisch Nederlands gezegde, het is wel volledig van toepassing op deze fijne, driekwartier durende plaat.

Dat fijne is voor een groot deel toe te schrijven aan het warme stemgeluid van Clearwater. Een stem die het intiem vertellende van Phoebe Bridgers, het open klassieke van Linda Ronstadt en het glasachtig zuivere van Karen Carpenter combineert. Clearwater zingt met een licht ‘breathy’ toon; wat extra adem langs de stemplooien, wat haar intiem en welkom dichtbij laat klinken, zoals op What’s Mine. Deze opener luistert klein en huiselijk, maar bevat vrij grote gedachtes over dat niets echt van jou, maar allemaal slechts tijdelijk, gedeeld of geleend is: ‘My feet tread on stollen ground/My heart beats on borrowed time.’

Wie goed luistert hoort dat de echo van Joni Mitchell niet ver weg is. Daarmee wordt de dagboek-esthetiek die de laatste jaren gangbaar is geworden onder veel Gen Z-artiesten als Gracie Abrams en Olivia Rodrigo, naar de achtergrond verdrongen. Het maakt het luisteren naar Clearwater daardoor tijdlozer, zoals te horen op Elephant Monster. Dit uptempo folklied gaat over het moment dat je iets te weten komt over je geliefde en je niet meer kunt doen alsof het er niet is. En dat terwijl diegene niet weet dat jíj het weet. Of Not To Blame, een song die met de openingszin ‘I’d like to call you from a pay-phone on the corner where I’m stuck in the rain’ een ongebruikelijk frame krijgt om een vervlogen tijdsbeeld te creëren. One Of Those Things is een soort filosofische spiegel van de openingstrack en gaat juist over leven met weinig en waarderen van wat er wél is. De lichte country-vibe maakt het tot een aanstekelijk feel good-lied.

Een paar tracks hebben een wat zwaardere indie-sfeer meegekregen. Die keuze is te verdedigen vanuit de gedachte dat People ≠ Possessions zonder deze producties toch wat eenzijdig en monotoon had geklonken. Dat gaat wel ten koste van de stem van Clearwater die het beste tot haar recht komt als die óp de muziek ligt en niet, zoals het geval is bij tracks als Almost en I Wanna Fight You, opgaat ín de muziek. Dan wordt het allemaal wat anoniemer en draagt het veel minder de “kleur” van Clearwater.

Tot slot het intieme en verstilde Love A Friend (song van het jaar?). Een signatuur-song waarin zo goed als alles samenkomt wat Clearwater zo goed maakt. Noem het gecontroleerde imperfectie, noem het wat je wil. Maar als je in een enkele zin een Shopenhauer-achtige existentiële paradox weet te schetsen waar ontelbaar veel mensen zich met hun eigen verhaal in kunnen herkennen, dan doe je iets heel erg goeds. ‘All that it would take is just a second, to either find a lover or lose a friend’.

“Beter een goede buur dan een verre vriend” luidt een ander aloud Nederlands gezegde. In het bijzondere geval dat Lucy Clearwater in meerdere opzichten is, kiezen we (hoe aardig de buren ook zijn) voor een verre vriend. Een vriend om als een blok voor te vallen. Een risico dat we graag op de koop toenemen.

Recensie | Neil Diamond - Wild At Heart | Nieuweplaat.nl

Wat begon als een eenmalige samenwerking tussen zanger Neil Diamond en producer Rick Rubin, wordt vandaag vervolmaakt tot een drieluik. Zo rond de eeuwwisseling zat Diamond in een wat ongemakkelijke positie: zijn muzikale status was inmiddels op het niveau van een ‘living legend’, maar moest het vooral hebben van nostalgietours en Sweet Caroline-meezingers. Met Rubin maakte hij het album 12 Songs (2005). Voor het eerst sinds 1978 belandde een album van Diamond in de Amerikaanse top 5. Het vervolg Home Before Dark verging het drie jaar later nog beter en behaalde de nummer 1-positie. Nu bijna twee decennia later volgt Wild At Heart; 10 tracks die Rubin en Diamond toentertijd opnamen en recent door Diamond ter hand zijn genomen (deels herschreven, opnieuw ingezongen en afgemixt).

Ook deze keer geen bombast, geen orkestrale producties, geen showmanship. Vaak alleen gitaar, piano/orgel en minimale begeleiding met teksten over verlies, twijfel en liefde. Titeltrack Wild At Heart ademt in alles Diamond en was pakweg veertig jaar geleden aangekleed met allerhande instrumentaria. Nu is het lied uitgekleed gebleven en valt, net als de op de vorige twee albums uit deze trilogie, op hoe goed hij als tekstschrijver is. Iets dat niet tot verwondering zou hoeven leiden als je weet dat hij zijn carrière begonnen is in het befaamde Brill Building.

Ook een lied als Shine On is daar het bewijs van: ‘Shine on, and sing what you feel inside/Most of us tired and hungry/And few of us knowing why.’ Een eerlijk vader-tot-zoon lied in lijn met bijvoorbeeld Father And Son van Cat Stevens. Diamond is inmiddels 85 jaar oud en dat maakt zijn klank fragieler, maar immer herkenbaar in al zijn tegenstrijdigheden: warm en ruw, intiem en groots, kwetsbaar en zelfverzekerd.

In The Secret You hoor je hoe groots iets kan zijn door het klein te houden. Stem plus orgel. Meer is er niet en toch hoor je met het oeuvre van Diamond in gedachten, alle weggelaten toeters en bellen zoals die te horen waren op songs als Beautiful Noise en Cracklin’ Rosie. You Still Look Good To Me is een liefdeslied op latere leeftijd: ‘And beauty is a whole lot more than what you see/And all I’m saying is you still look good to me.’ Liefde maakt niet blind, het maakt onvoorwaardelijkheid tastbaar.

You’re My Favorite Song is misschien wel de beste Diamond-recording uit zijn loopbaan: heerlijke honkytonk-blues die doet denken aan een jonge Elvis Presley, de bijna perfecte harmonie tussen songwriter en performer in een en dezelfde persoon, doordrenkt met speelplezier en levenslust. En in dat laatste zit hem de kern.

Wild At Heart is echt niet het beste album van Neil Diamond, maar het dwingt wel respect en waardering af: ga er maar aan staan als je 85 jaar bent en kampt met de mentale en fysieke gevolgen van het hebben van de ziekte van Parkinson (bovengetekende kan erover meepraten). Het zou zomaar zijn laatste album kunnen zijn, zijn laatste succes. En je gunt het de man, waardoor Wild At Heart vooral luistert als vinyl-geworden sympathie.

Recensie | Kacey Musgraves - Middle Of Nowhere | Nieuweplaat.nl

Country is de laatste tien à vijftien jaar opgesplitst in grofweg twee richtingen. De ene richting is meer traditioneel en rootsy (bijvoorbeeld Chris Stapleton), de andere richting is meer popcountry-geluid, waarvan Kacey Musgraves een van de vaandeldragers is. Of beter: opnieuw is. Haar vorige album (Deeper Well, 2024) had een meer folkgeluid, maar op haar nieuwste plaat Middle Of Nowhere is het als ‘vanouds’ driekwartier popcountry in al haar clichés.

Die zijn een aantal tracks lang nog wel te verhapstukken, maar allengs begint het nogal op de zenuwen te werken, met name het overvloedig gebruik van de steelgitaar. Het album opent met het titelstuk: Middle Of Nowhere. Dat is meteen ook het meest originele stuk dat we op de plaat tegenkomen. Verrassend is het driekwartsmaat refrein tegenover de vierkwartmaat coupletten. Tel daarbij op een melodielijn (vooral in de eerste aanzetten van de coupletten) die wat wegheeft van Somethin’ Stupid van Frank en Nancy Sinatra, en je hebt een prima song te pakken.

Dry Spell is het meest komische nummer van de in totaal dertien liedjes. Het zijn de subtiele edoch platte taalgrappen die allemaal verwijzen naar een (te) lange periode van seksuele droogte: ‘I’m so lonely, lonely with a capital H/If you know what I mean.’ Ja Musgraves, zelfs in steenkoolengels ben je heel goed te begrijpen.

Maar wanneer we bij de derde track aankomen beginnen de wielen van dit album uit het karrenspoor te lopen. Back On The Wagon is een optelsom van country-clichés: old-school countryrijm (hunny, money, funny), het er aan de haren bijgesleepte ‘the fourth of July’, de ’geleende’ overslaande stem van Dolly Parton en de almaar doorjengelende steelgitaar. Minstens zo versleten klinkt Abilene: een druilerig lied over de 115.000 inwoners tellende stad Abilene in Texas. Een van die inwoners is een jonge vrouw die op een dag sigaretten gaat kopen om vervolgens de bus te pakken om nooit meer terug te keren (‘nothing good ever happens anyway in Abilene’). Pluspunt van dit lied is de afwezigheid van de steelgitaar. Nadeel is dat er een banjo voor in de plaats komt.

Middle Of Nowhere leeft gelukkig nog wel even op door de klanken van Loneliest Girl. Met name het sfeerrijke arrangement dat klinkt als een combinatie van Fleetwood Mac en John Mayer (probeer je in te beelden dat hij het is die de solo speelt op de steelgitaar zo rond minuut drie), klinkt overtuigend en aantrekkelijk.

Wat volgt zijn een aantal weinig verheffende samenwerkingen, waarvan die met Miranda Lambert tot de meest bedenkelijke mag worden gerekend. Ongemakkelijk cabaretesk met tenenkrommende teksten. Musgraves kennende zal dit ironisch bedoeld zijn, maar heeft in dit geval als bijeffect dat je de artiesten nauwelijks serieus kunt nemen als die zichzelf niet serieus neemt.

Aan het einde wordt er nog een verwoede poging gedaan om met enkel een klassieke Spaanse gitaar een moment van zelfreflectie te creëren. Het werkt! …totdat na zo’n twee minuten die verdraaide steelgitaar de boel weer eens komt vergallen.

Als je een countryalbum op zijn merites moest recenseren op basis van de hoeveelheid countryclichés en gebruik van steelgitaren, dan hadden we met Middle Of Nowhere te maken met een van de beste countryplaten aller tijden. Maar luisteren we breder en diepgrondiger, dan klinken de tracks op Middle Of Nowhere toch vooral als een wat tegenvallend ‘Gen-Z-country’-album.