Recensie | Douwe Bob - Outcast Town | Nieuweplaat.nl

Zanger en tekstschrijver Douwe Bob is de laatste jaren weinig bespaard gebleven. Verslavingsproblemen, de stilgeboorte van zijn zoon, een afgezegd optreden met doodsbedreigingen tot gevolg en een publieke ruzie met een niet bij naam te noemen politicus. Maar Douwe Bob weet als geen ander dat de pen scherper dan het zwaard, waarmee hij bovengenoemde ellende vertaalt naar zijn sterkste en meest persoonlijk album tot nu toe: OUTCAST TOWN.

Een titel die op het eerste gehoor wringt als we de songs goed beluisteren. Outcast betekent zoveel als buitenbeentje of verstotene, terwijl een deel van de tracks juist het tegenovergestelde gevoel oproepen; dat van een deelgenootmaker. Een lied als Photographs bijvoorbeeld dat niet alleen in titel een hoog Ed Sheeran-gehalte heeft. Photographs vertelt het verhaal van iemand die terugkijkt naar foto’s van zijn vader: ‘It’s such a shame that you are gone and never see the father I’ve become.’ Of de tweede track op de plaat Fly Away waarin Bob jeugdherinneringen deelt over de veelvuldige ruzies tussen zijn ouders en droomt over hoe hij hieraan kan ontsnappen door weg te vliegen. Waar we in feite naar luisteren is een zanger die gegroeid is als tekstschrijver, en een tekstschrijver die gegroeid is als verbinder.

De wat vreemde titel van het album is ook de naamgever van het meest afwijkende, maar o zo belangrijke openingslied op dit album. ‘Welcome To The outcast town/Where all the lost are found’, klinkt in het refrein. Door die tweede zin wordt een outcast town geen plek voor een groepje afvalligen, maar juist een metafoor voor iets wat iedereen herkent: dat moment waarop je je nét niet op je plek voelt, nét niet gezien. Dát gevoel van buitenstaander zijn is paradoxaal genoeg misschien wel het meest gedeelde menselijke gevoel dat er is. Daarmee fungeert dit openingslied dus als de toegangspoort naar het hart en de rest van de plaat.

Maar ook het hart heeft soms behoefte aan verstand-op-nul-dansmuziek. Daartoe worden in With You alle uptempo liefdesliedjes-cliches uit de kast getrokken. Older-shoulder, through-with you, gone-hold on; je kunt er een bingokaart mee vullen, maar wat klinkt Douwe Bob aanstekelijk en overtuigend. Een cabrio-track bij uitstek! Van hetzelfde kaliber, maar dan met meer verhaal, is Benny; een lied in Nashville-countryrock-stijl over een jongen die een ruimteraket bouwt in zijn achtertuin. Prima track waar – zoals op bijna de gehele plaat – de productie uitblinkt in zuiverheid en kwaliteit.

Toch wordt het oor getrokken richting de songs die veel dichter op de huid voelen. Te beginnen bij Little Bit Stronger dat (vermoedelijk) gaat over het proces van vallen en opstaan om van een verslaving af te geraken. Dat gaat met één stap tegelijk en ook al is de afstand die afgelegd moet worden een miljoen mijlen, de protagonist uit het lied zal er komen. Het sterke aan deze song is dat het vooral klinkt alsof de zanger zichzelf moed inzíngt. En dat is al een hele grote stap in de goede richting in plaats van het indrínken van moed.

Could Have Been Us “gaat over een liefde die in een parallel universum had kúnnen bestaan. Over wat had gekund maar niet is gebeurd”, aldus Douwe Bob. Ook al is dit lied al anderhalf jaar oud, de samenzang met SERA blijft een match made in heaven. De een na laatste track, Tender Touch, is een ballade waar Robbie Williams jaloers op zou worden, inclusief de overdadige strijkers. Maar hemeltjelief wat werkt het goed met de stem van Bob.

Deze keer geen gebruikelijke slotalinea met conclusie en een of andere woordgrap. Slotwoorden van deze recensie staan namelijk in het teken van Gabriël; de stilgeboren zoon van Douwe Bob en zijn vrouw Anouk. Kort na de geboorte overleed het jochie. Angel Child gaat over Gabriël en is het slotlied van OUTCAST TOWN. Een lied dat je naar de strot grijpt en een vlammende slotalinea zowel onmogelijk als overbodig maakt. Hier past slechts stilte en diepe bewondering.

Recensie | Mamas Gun - DIG! | Nieuweplaat.nl

Ondanks vele creatieve manieren waarop in films in de tijd gereisd kan worden (waaronder een jacuzzi, een telefooncel en een DMC DeLorean), is het tijdreizen in de praktijk onmogelijk gebleken. Mamas Gun doet ook op hun zevende studioalbum, getiteld DIG!, hun evenzovele fonetische duit in het zakje. De band klinkt al jaren alsof ze direct over de schouders meekijken van soullegendes als Curtis Mayfield, Bill Withers, Stevie Wonder en Marvin Gaye.

Drijvende kracht achter het succes van Mamas Gun is Andy Platts, de man die samen met Shawn Lee ook de band Young Gun Silver Fox vormt. Waar het duo hun muziek meer laat leunen op de west coast yacht rock, laat Mamas Gun voornamelijk een sound uit de klassieke soultraditie horen met eenvoud als kracht: herkenbare emoties, alledaagse taal, directheid.

In eerste aanzet is DIG! best aardig om te luisteren. Onder begeleiding van de inmiddels 73-jarige fluitist Brian Jackson bewijst het nummer DIG! — waarmee wordt afgetrapt — dat een songtekst niet ingewikkeld hoeft te zijn om raak te zijn — soms juist niet. ‘Under the trees and flowers, the dust and the decay/You’ve got a superpower to blow it all away.’ Waar bij veel singer-songwriters de tekst op papier moet imponeren, schuilt bij Mamas Gun een groot deel van de betekenis van hun teksten in de frasering, de timing en de groove. Een regel als ‘Gotta read between the lines’ uit de track Food For The Flames lijkt op papier vrij banaal, maar krijgt gezongen ineens lading: twijfel, verlangen, ironie.

Dat werkt, zoals gezegd, op de eerste paar tracks. Daarna begint het – als je er eenmaal op let – meer op een trucje te lijken. Niet dat de elf tracks minder van kwaliteit worden; elke individuele song zit in ieder geval muzikaal prima in elkaar. Alleen door de eentonige stijl van zingen van Platts, die nergens onderscheidend wordt, en doordat veel songs zich in om en nabij hetzelfde midtempo begeven, een uitzondering daargelaten, weet het nauwelijks te beklijven. Wie niet of weinig bekend is met het oeuvre van Mamas Gun zal het niet opvallen als deze plaat halverwege wordt verwisseld met zijn voorganger Cure The Jones uit 2022. Zonder dat je er erg in hebt verwordt DIG! na een track of vier tot achtergrondmuziek, met een enkele Marvin Gaye-achtige opleving zoals Phantom Love, dat aangenaam doet terugdenken aan What’s Going On uit 1971.

Toch jammer dat het tijdreizen nog steeds niet mogelijk is. Dan hadden we Platts en consorten kunnen influisteren dat de jaren zeventig-soulroute die het vijftal voor de zoveelste keer bewandelt wel een beetje een sleetse route geworden is. We kennen het uitzicht, het landschap en de vergezichten nu wel. Misschien de volgende keer de jaren tachtig eens proberen, Mamas Gun. Daarin werd ook goede soulmuziek gemaakt. En goede films trouwens ook. Met een DeLorean bijvoorbeeld.