Recensie | Frank Boeijen - Paradijs Van Het Grote Niets | Nieuweplaat.nl

Begin deze maand plaatste Frank Boeijen een met melancholie doordrenkt bericht op zijn website waarmee hij de release van zijn nieuwe plaat Paradijs Van Het Grote Niets aankondigde. Terugkerend thema: de vergankelijkheid. Daarover schrijft hij: ‘Uw zanger wordt ouder. Godzijdank. Volgend jaar november…2027! 1957-2027.’ Het kenmerkt de schrijfstijl van Boeijen; eenvoudig taalgebruik dat iets onheilspellends en gelaagds oproept. Wie daar vatbaar voor is, zal met Paradijs Van Het Grote Niets kunnen baden in literaire weelde.

De teksten van Boeijen zijn lang niet altijd even toegankelijk en door een zeker abstractieniveau vaak voor meerdere uitleg vatbaar. En daar gebeurt iets interessants. Boeijen weet zijn lyrieken zo vorm te geven dat de gemoedstoestand van de luisteraar duiding en betekenis aan een lied geeft. Het wonderlijke is dus dat dezelfde tekst gehoord door dezelfde luisteraar, maar in een andere staat van zijn, een andere interpretatie en emotie kan oproepen. Hemel In Je Hoofd bevat zo’n tekst en is op het ene moment een reflectieve innerlijke worsteling, het andere moment is het veel meer een ethisch manifest als reactie op de tijd waarin we leven.

Stella Maris I luistert als een overgangsrite van het stoffelijke naar het spirituele. Stella Maris betekent letterlijk “Sterre der Zee” en is een eeuwenoude titel voor Maria. In de katholieke traditie is zij een gids voor wie verdwaald is. Het lied opent met de zinnen ‘Ik ben gekomen om u te zeggen dat onze oude vriend onderweg is/Zijn huis vatte vlam.’ Wat sterk is, is dat de tekst zelf nergens expliciet religieus wordt. Die betekenis zit alleen in de titel. Daardoor ontstaat spanning tussen aardse herinneringen en een grotere, bijna existentiële dreiging.

Verderop op Paradijs Van Het Grote Niets horen we Stella Maris II en Stella Maris III en wordt het iets religieuzer van toon. Als de luistervolgorde wordt aangepast (eerst II, dan III en dan I) ontstaat een bijzonder drieluik. Een drieluik over betekenis, vergankelijkheid en liefde. Ademloos indrukwekkend.

Titelstuk Paradijs Van Het Grote Niets is met een lengte van acht minuten opvallend lang. De bijna sacrale muzikale begeleiding geeft een extra dimensie aan een lied dat gaat over wat echt van waarde blijkt als macht, bezit, oordeel en ego verdwijnen. Het antwoord daarop ligt (mogelijk) in het slotlied Mijn Lief Mijn Tedere Lief: ‘Jouw schoonheid, daar zijn geen woorden voor/Ik zoek ze al zo lang/Dit is weer zo’n tekortschietende vermetele poging.’ Of zoals Boeijen in zijn eerder genoemde bericht op zijn website als slotzin schrijft: laat de liefde zegevieren.

Paradijs Van Het Grote Niets mag in thematiek en tekstbeleving gerust een zwaar album genoemd worden. Niet per se een album waar je gemakkelijk toegang toe krijgt. Toch is het onder het gewichtige oppervlak onmiskenbaar Frank Boeijen en zijn er parallellen te trekken met de Boeijen uit de periode Zwart Wit (1984): diezelfde combinatie van maatschappelijk gevoel en urgentie met persoonlijke melancholie, maar op Paradijs Van Het Grote Niets is de vorm abstracter en bijna droomachtig. Paradijs Van Het Grote Niets is een album geworden waar je de tijd voor moet nemen om tot je te laten komen. Wie dat doet, wordt getrakteerd op vergankelijkheid in hartverzachtende muzikale vorm, dobberend op een zee vol liefde.

Recensie | Charlie Puth - Whatever's Clever! | Nieuweplaat.nl

Op het vierde studioalbum – Whatever’s Clever! – van Charlie Puth, lacht het leven hem weer toe. Was hij op zijn vorige album (CHARLIE uit 2022) nog het trauma van een verbroken relatie aan het verwerken in een dozijn liedjes, zo bezingt hij anno 2026 in evenveel tracks het proces van volwassen worden. Dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot. Wat vooral opvalt is dat zijn teksten iets ouderwets oprechts hebben: minder ironie, meer levenswijsheid en onderhoudend zonder belerend te worden. Maar ja, dan moet je er wel écht naar luisteren…

Puth heeft in diverse interviews al eerder uitgelegd dat hij bij het maken van een album begint bij het bepalen van de sfeer. Voor Whatever’s Clever! heeft hij zijn oor laten vallen op een late-eighties early-nineties yachtrock sound. Een sound die door zijn nostalgische en organische karakter prima samengaat met de door hem gezongen thema’s en universele, tijdloze vragen. Changes is daar een albumtyperend voorbeeld van. Een song met een hoog Georgy Porgy-sfeer (Toto, 1978) die ook gebruikt had kunnen worden in bijvoorbeeld de tv-serie Miami Vice. De korte pianosolo doet Bruce Hornsby-achtig aan (The Way It Is, 1986) en maakt het tijdbeeld daarmee compleet.

Whatever’s Clever! is op meerdere momenten te vergelijken – en te verwarren! – met Young Gun Silver Fox. Neem de track Washed Up: gepolijst, hyperstrak en radioklaar. Maar ook een beetje vluchtig en daarmee weinig beklijvend. Don’t Meet Your Heroes heeft een meer r&b-geluid dat wat wegheeft van Boyz II Men. De tekst in een van de betere op deze plaat. ‘Don’t meet your heroes without knowing yourself’, bedoelt het inzicht onder woorden te brengen dat ontgoocheling onvermijdelijk is, maar pas destructief wordt als je identiteit erop leunt.

Zoeter dan Hey Brother is bijkans onmogelijk. Deze song herbergt in alles de geest van James Taylor zoals in het eerste refrein: ‘It feels like yesterday/It was eighth grade, we were both skipping class/I still look at you the same I did back then.’ Puth bezingt een vorm van liefde die niet afhankelijk is van succes of perfectie. Het is allemaal tenenkrommend zoet. Maar omdat het innemend en overtuigend ten gehore wordt gebracht, val je ervoor als een blok; zeker als je je er fragmenten uit de tv-serie Family Ties (met Michael J. Fox) bij inbeeldt.

Een andere eighties-Michael doet trouwens ook een duit in het zakje. Michael McDonald en Kenny Loggins zingen mee op Love In Exile. Nu kan Charlie Puth een serieuze noot zingen, maar in het geweld van deze twee die onder andere hits scoorden met I Keep Forgettin’ (1982) en Footloose (1984) sneeuwt Puth wel een beetje onder. Desondanks een lied met serieuze hitpotentie. Dat kan dan weer niet gezegd worden van Until It Happens To You. Deze song voelt een beetje aan als een father-to-son song met een wat vreemde bijdrage van Jeff Goldblum. Inderdaad, die van de Jurrasic Park-films. Goldblum is een uitstekend pianist en orkestleider, maar die kwaliteiten bewaart hij blijkbaar voor zijn eigen aanstaande album (Night Blooms verschijnt op 5 juni aanstaande). Until It Happens To You leunt daarnaast wat veilig op het succes van Soulsisters hit The Way to Your Heart uit 1988.

En dat is albumbreed een beetje de makke. Whatever’s Clever! zoekt via een veilige route steun bij de elementen uit de jaren tachtig die onderdak bieden aan onbezorgdheid en onbevangenheid. Nadeel: de veelal prima verzorgde teksten verbleken in het comfort van de arrangementen. Voordeel: het luistert nostalgisch en aangenaam losjes. Wegdromen (in een aan te bevelen oversized rode trui) gegarandeerd!

stem geplaatst