Toch, zoveel luisterbeurten later, een halfje erbij. En ik sluit niet uit dat-ie nog verder zal groeien.
Ik kom met name terug op bovenstaande alinea. Steeds duidelijker komt voor mij die 'afwezige aanwezigheid' naar voren als júist Eds kracht, het toont zijn onderscheidende persoonlijkheid. Bij die vorige plaat, waarin hij duidelijk een frontman speelt en een typische songschrijver wil zijn, komt dat vrij geforceerd over. Maar op déze plaat, waarin zijn stem een instrument tussen vele lagen is, valt hij samen met de natuurlijke rol waarin hij met decennia aan Radiohead-ervaringen zich tot ontwikkeld heeft. Hoe herkenbaar daarmee ook (zoals al zo vaak rond deze plaat opgemerkt: eindelijk kunnen wij zijn onschatbare rol in die band ten volle horen en begrijpen), zonder de tegendraadsheid van zijn bandgenoten en dankzij de samenwerking met muzikanten uit heel andere hoeken, staat dit Blue Morpho echt volstrekt op zichzelf.
