Banjospeler Charlie Poole was een enfant terrible in een tijd waar dat zeker nog geen gemeengoed was. Hij werd in 1892 geboren als Charles Cleveland Poole in Frankville, North Carolina. Zijn karakteristieke drievingerige techniek ontwikkelde hij nadat hij als tiener op basis van een weddenschap een honkbal probeerde te vangen zonder handschoen. Hij sloot zijn hand echter te vroeg en brak onder andere zijn duim. Hij ontving geen eerste hulp en de vingers werden nooit gezet. Dit resulteerde in een permanent misvormde vingers. Die misvorming vond hij niet erg. Hij was bozer over het verliezen van de weddenschap!

Op 19 jarige leeftijd trouwde hij met de 17 jarige Maude Gibson. Dit betekende niet dat Poole zijn wilde haren was verloren. Op het moment dat Maude beviel van hun zoon trok Charlie met andere landlopers door Canada. Enkele maanden later werd de scheiding tussen de twee echtelieden dan ook uitgesproken. Al dwalend door de heuvels van West Virginia kwam hij in 1918 in contact met de kreupele fiddler Posey Rorer en gitarist Will Woodlieff. Ze doopte zich tot de North Carolina Ramblers en deden auditie in New York voor Columbia Records.

Nadat ze een contract in de wacht hadden gesleept, namen ze op 27 juli 1925 het succesvolle “Don’t Let Your Deal Go Down Blues” op. Van deze plaat werden meer dan 100,000 exemplaren verkocht in een tijd dat er naar schatting slechts 6,000 grammofoons in het zuiden van de Verenigde Staten waren. Het contract bij Columbia hield echter niet lang stand aangezien Poole net zo legendarisch was als alcoholist als banjoplukker. Later dat jaar speelde ze in een wegrestaurant in Virginia waar de politie een inval deed. In plaats van via de achterdeur te vluchten besloot Poole het op te nemen tegen de agenten door hen tegen het hoofd te slaan met zijn banjo terwijl hij een andere sloeg met Rorer’s wandelstok. Dit was slechts een van de vele doldwaze avonturen in het korte maar wilde leven van Poole.

Op de ochtend van 21 mei 1931 was Poole bij het huis van zijn zus waar hij verklaarde: “De oude Charles is vaak dronken geweest, maar deze keer gaat de oude Charles dood”. Later die dag begaf zijn hart het inderdaad als gevolg van zijn buitensporige levensstijl en stierf de 39e jarige Poole op de veranda van zijn zus.

Poole componeerde zelf weinig tot geen van zijn muziek. Niettemin waren zijn dynamische vertolkingen van de door hem gespeelde traditionals en covers populair bij een breed publiek in het zuidoosten van de Verenigde Staten. Hij was meer een songcollector zoals bijvoorbeeld John Lomax. De songs op dit album, “Husband and Wife Were Angry One Night”, verhalen onder andere over de brand in Baltimore in 1904, de moord op president McKinley in 1901, binnenlandse onenigheid, eenzaamheid en liefde. De geschiedkundige waarde van deze nummers in onmiskenbaar, maar ook de muziek zelf is zeker het beluisteren waard. Zeker als je in ogenschouw neemt dat deze nummers 100 jaar geleden zijn opgenomen. Ook bevat het album een zekere mate van diversiteit. Van het vrolijke albumopener “Shootin’ Creek” naar het bluesy “Ramblin’ Blues” en het meer folky “Hungry Hash House”. Al met al geeft deze verzamelaar een mooie dwarsdoorsnede van een jammerlijk vergeten exponent van de vroegere countrymuziek.

Een band die zich vernoemt naar een sketch van Sesamstraat heeft bij mij sowieso al een streepje voor. Daarnaast maakt Count This Penny ook nog eens verduiveld mooie muziek. In navolging van bands als The Greencards en Nickel Creek staat hun “Gone EP” vol met fraaie samenzang begeleid door subtiel gitaar- en banjospel.

De kern van Count This Penny bestaat de echtelieden Allen en Amanda Rigell, aangevuld door John Ray (banjo en zang), John Henry (viool en zang) en TJ Jones (banjo, wasbord, gitaar en zang). Het paar komt oorspronkelijk uit Johnson City, Tennessee maar woont tegenwoordig in Madison, Wisconsin. De zuidelijke klank van de Appalachen weerklink echter nog steeds in hun muziek. Zoals het een goede countryband betaamt worden onderwerpen als overspel, drank en drugs niet geschuwd. Dit geheel wordt bijeengebracht door de fluwelen stem van Amanda en het innemende gitaarspel van Allen. Volgens welingelichte bronnen is een volwaardig album inmiddels in de maak

In een vorig leven was CLAJ de frontvrouw van de alternatieve countryband Courtney & Western. Tegenwoordig heeft ze samen met oud-Television bassist Fred Smith haar bakens verzet naar de wat rauwere rock à la Patti Smith. De nummers op "Know What I Mean?" spelen zich allen af in de Lower East Side van New York alwaar CLAJ woont. “My block is a microcosm of the city. It’s got the soup kitchen, the hot spot, the taxi stand, the trash, the rats, the media whores". De soulvolle, krachtige stem van CLAJ doet denken aan een mengeling van Lucinda Williams, Neko Case en Patti Smith en is zeer aangenaam om te horen. Het nummer "Higher Than That" is ook te horen in de independent film "Far Rockaway" van regisseur Mark Street.