Het wordt eens tijd voor een uitgebreider berichtje dan “luister...huiver....geniet” bij een album van Gillian Welch.

Gillian Welch werd geboren op 2 oktober 1967 in New York. Toen ze amper 3 dagen oud was werd ze al opgegeven ter adoptie. Op haar vierde verhuisde ze met haar adoptieouders naar Los Angeles. Tijdens haar studie aan de University of California ontdekte ze de bluegrass muziek van The Stanley Brothers, The Delmore Brothers en The Carter Family. Kort daarop vertrok ze naar Boston om te studeren aan Berklee College of Music. Het was ook daar waar ze haar muzikale partner David Rawlings leerde kennen. In 1992 vertokken ze beide naar Nashville om daar te gaan werken aan hun muzikale carrière

Haar eerste album Revival werd meteen al bekroond met een Grammy voor beste Contemporary Folk Album. Maar ze werd pas echt bekend onder het (Amerikaanse) publiek na haar medewerking aan de soundtrack van Oh Brother, Where Art Thou?. Voor deze film nam ze, samen met Alison Krauss en Emmylou Harris, het nummer Go To Sleep You Little Baby op. Ook het nummer I’ll Fly Away komt van de soundtrack van Oh Brother, Where Art Thou?.

Op het eerste gehoor lijkt dit album vol te staan met murderballads en andere folk covers. Maar niets is minder waar. Alle nummers zijn door Welch zelf geschreven, al dan niet met hulp van David Rawlings. Het album opent met Orphan Girl. Deze ietwat religieuze folkballad zou zo door A.P. Carter geschreven kunnen zijn. Op het volgende nummer, Annabelle wordt deze religieuze ondertoon enigszins doorgezet. Dat Welch niet alleen zoetgevooisde countryliedjes zingt maar ook stevig kan rocken is te horen op Pass You By. Daarna keert ze weer “back to basics” met Barroom Girls. In de volgende nummers trekt ze dit laidback sfeertje verder door. Paper Wings is met zijn jazzy instrumentatie een enigszins vreemde eend in de bijt. Dit nummer weerhoud mij er ook van om dit album de volle vijf sterren te geven. Op Ancony Bell laten Welch en Rawlings horen dat ze niet onder doen voor een willekeurige bluegrass bandje. De perfecte samenzang doet mij denken aan haar invloeden van weleer, maar ook de invloed van Bill Monroe komt hier om de hoek kijken. Het album eindigt met het melodramatische Only One and Only.

Het was moeilijk kiezen tussen drie fantastische albums van Gillian Welch, maar ik heb er toch maar voor gekozen om Revival in mijn top10 te zetten. Al bevatten Hell Among the Yearlings en Time (The Revelator) ook prachtige nummers.

Laat ik ten eerste opmerken dat ik vaak met grote verbijstering de afschuw van vele mensen jegens countrymuziek lees. Op zich is dit wel enigszins te begrijpen aangezien we hier in Nederland vaak niet verder komen dan Dolly Parton (haar laatste paar albums zijn trouwens uitmuntend goed) , Ilse DeLange (die met haar laatste cd definitief voor de popmuziek heeft gekozen) en de standaard Amerikaanse barbiepoppen als Shania Twain en Faith Hill. Dit is een compleet verkeerde weerspiegeling van de werkelijke aard van countrymuziek. Maar dit betoog zal ik wel eens in een daarvoor bestemd topic plaatsen.

Musicfriek geeft in zijn eerste recensie ( ) ook mijn liefde voor Greg Trooper goed weer. Trooper heeft een zeer aangename warme stem die af en toe wel wat weg heeft van Townes van Zandt. Naast een begenadig zanger is hij ook een zeer verdienstelijke songwriter. Favoriet op dit album blijft voor mij toch Muhammad Ali (The Meaning of Christmas) alhoewel ik het door musicfriek aangehaalde duet Inisheer ook een prachtig nummer vind. Voor degen wiens interesse reeds is gewekt door musicfriek’s recensie kunnen via de site van Greg Trooper de nummers When My Tears Break Through en Lucky That Way downloaden.

Sommige boterhammen met pindakaas smaken zowaar erg goed. Niet waar musicfriek?

Vreemd genoeg heeft het vier albums moeten duren voordat ik in contact kwam met deze geboren Zuid-Afrikaan die opgroeide in Philadelphia. Net zoals de vorige drie is ook dit album in eigen beheer en op diverse locaties opgenomen. Isakov wordt bijgestaan door zijn band The Freight: Jen Gilleran (drums), Jeb Bows (viool) en Phil Parker (cello). Zelf speelt Isakov gitaar, banjo, piano en harmonica. Zangeres Brandi Carlile neemt op vijf nummers de achtergrondvocalen voor haar rekening. Alle nummers zijn door Isakov zelf geschreven, met uitzondering van Leonard Cohen's "One of Us Cannot Be Wrong" een duet tussen Isakov en Carlile.

Isakov noemt zichzelf een folkartiest en wordt vergeleken met zijn voorbeelden Bruce Springsteen, Kelly Joe Phelps, Iron & Wine en Nick Drake. Zijn verstilde en kale nummers hebben bij tijd en wijle echter ook veel weg van artiesten zoals Belle and Sebastian of Bright Eyes. De muziek klinkt zoals de hoesfoto doet vermoeden; authentiek, kristalhelder maar toch erg intiem. De meeste nummers zijn erg minimaal en worden enkel aangevuld met subtiele strijker arrangementen. De albumtitel "This Empty Northern Hemisphere" ("Dit Lege Noordelijk Halfrond") is dan ook erg toepasselijk.