Zoals vele succesvolle artiesten had ook Hank Snow een belabberde jeugd. Toen hij 8 jaar was scheidde zijn ouders en kwam hij bij zijn grootmoeder te wonen. Vier jaar later hertrouwde zijn moeder en verhuisde kleine Hank weer terug naar zijn moeder. Zijn stiefvader was echter een gewelddadig man en sloeg Hank herhaaldelijk. Moe van het misbruik liep hij op zijn twaalfde weg van huis waarna hij aan het werk ging op een vissersboot.

Ten tijde van "The Southern Cannonball" was Snow al over zijn commerciële hoogtepunt heen. Vooral in de vroege jaren '50 scoorde hij de ene hit naar de andere. Dat wil echter niet zeggen dat dit een minder album is. Integendeel, dit album bevat een aantal van zijn beste songs. Naast twee Jimmie Rodgers klassiekers ("My Blue Eyed Jane" en "The Southern Cannonball") bevat dit album ook een vervolg op zijn hit "I'm Movin' On"; "I'm Movin' In". Snow's voorliefde voor Spaanse ritmes en melodieën is ook op dit album duidelijk aanwezig in "Panamama" en "When Mexican Joe Met Jole Blon". Al met al een zeer sterk album van een van de laatste honky tonk countrysterren.

Dit is één van de albums die ik in mijn bezit heb die ik wél meerdere keren gedraaid heb. Dus ook in Nederland te horen geweest.

Van de kleindochter van Hank Williams, als ook de half-zus van Hank Williams III, had ik eigenlijk een geheel andere stijl verwacht. Alhoewel ze de jongste telg is uit dé countryfamilie van de vorige eeuw (The Carter Family even buiten beschouwing gelaten) bevat haar muziek totaal geen invloeden meer van haar opa. Daarentegen heeft ze meer gemeen met de pop-country van haar vader, Hank Williams Jr. Haar stem is erg aangenaam maar mist naar mijn mening toch net dat scherpe randje. Zoals je in Sometimes kunt horen (en zien) profileert Holly zich duidelijk als singer/songwriter. Ze doet het zeker niet onverdienstelijk, maar naar mijn mening zijn er in dat genre betere vertolksters zoals Lucinda Williams en Kathleen Edwards.