menu

Hier kun je zien welke berichten L_T_B als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Adrianne - For Adeline (1998)

2,5
Vreemd genoeg zijn er op de site van Amazon enkel overenthousiaste recensies te lezen over dit album. Deze mening deel ik niet helemaal. Vooral de stem van Adrianne staat me erg tegen. Waar ik het "valse" stemgeluid van Jeff Mangum (Neutral Milk Hotel) wel aangenaam in het gehoor vind liggen, daar doet deze enigszins vergelijkbare "valsheid" van Adrianne me weinig tot niks. Ook de nummers zijn voor mij inwisselbare anti-folk deuntjes die bij tijd en wijle wel iets weg hebben van het werk van Ani DiFranco.

In Amerika is Adrianne echter al overladen met prijzen. Zo won ze de USA Songwriting Competition met het nummer "Say 'Em Strong" en de Boston Music Award voor Best New Singer-Songwriter. Tevens was ze finalist in de Boston's Lililth Fair Competition. Adrianne is inderdaad een artieste die zich prima staande weet te houden tussen de vele Lilith Fair-zangeressen, maar ze weet mij als mannelijke - wellicht zit het daar in - luisteraar niet te pakken.

Aggieland - Welcome to Aggieland (2005)

3,5
Aggieland bestaat uit zangeres Aggie de Kruijf en gitarist Stephan Jankowski. De Kruijf werkte eerder samen met Ankie Keultjes (The Watchman) en brachten samen onder de naam The Very Girls het album "Elsewhere Bound" uit in 2001. Jankowski was eerder gitarist in de band Rosa King & Upside Down en werkte ook mee aan enkele albums van The Watchman.

"Welcome to Aggieland" is het eerste album van het duo en bevat 12 door De Kruif geschreven nummers. De kristalzuivere stem van De Kruif en het sublieme gitaarspel van Jankowski zorgen voor een aangename folky roots luistertrip. Mijn favoriete nummer op dit album is het quasi kerstnummer "Baby Jesus (Mary's Lament)" opgenomen met The German-Dutch Working Wonders Choir. Van het nummer "Working Wonders" werd in 2006 zelfs een videoclip opgenomen.

In augustus 2008 verscheen de tweede cd van Aggieland getiteld "Heading for the Sun" waarop het duo wordt begeleid door de Afrikaanse percussie van Osama Maleegi (No Blues).

De op de hoes afgebeelde watertoren bestaat daadwerkelijk en bevindt zich in Texas.

Alathea - What Light Is All About (2003)

3,5
Popalachian. Zo omschrijven de dames van Alathea (Grieks voor waarheid) hun muziek. Een vermenging van de Appalachian muziek (een mix van bluegrass, folk en country) van hun geboortegrond in oost Tennessee en de popmuziek waarmee ze zelf zijn omgegroeid. "...we're really a folk band that loves bluegrass instruments". Deze smeltkroes van stijlen is voorzien van een sterk christelijke ondertoon, waar ik absoluut geen fan van ben. Gelukkig komt dit enkel bij "Faithful One" te sterk naar voren. Het door de Schotse theoloog George Matheson geschreven hymn "O Love That Will Not Let Me Go", geschreven in 1882, werd door Alathea voorzien van een aanstekelijk refrein en opnieuw op muziek gezet. De overige nummers zijn door de leden van Alathea, al dan niet in samenwerking met anderen, zelf geschreven.

"What Light is All About" is de eerste nationale release van de band. Eerder al werden de albums "Just Falling" (1997) "The Rains" (1999) in kleine oplage uitgebracht. Dit betekent overigens niet dat de opnames van dit album sterk verschillen met hun vorige albums. Ook dit album is opgenomen in een kleine studio in Tennessee met behulp van vrijwel dezelfde studiomuzikanten. "What Light is All About" is het laatste album dat ze als trio hebben opgenomen. In 2005 verliet Carrie Theobald de groep en werd Alathea teruggebracht tot een duo. Een duo dat in 2007 het album "My Roots Grow Deeper" zou uitbrengen.

Zoals ik eerder al vermeldde is Alathea niet vies van een christelijke boodschap. Maar als je dat negeert blijft er een vrolijk bluegrass/folk album over in de stijl van Nickel Creek. Kristalheldere harmoniën, fiddle, banjo, mandoline, dobro. Al het goede uit de Appalachian Mountains.

Alela Diane - The Pirate's Gospel (2006)

4,5
Wat als Alela Diane dit album in 2004 al bij een platenmaatschappij had uitgebracht en niet in eigen beheer? Zou ze dan dezelfde status hebben gekregen als Joanna Newsom? Waarschijnlijk wel.

Alela Diane Menig werd geboren in Nevada City, waar ook Joanna Newsom een jaar eerder het levenslicht zag. Beide zangeressen waren goed met elkaar bevriend en Diane heeft zelfs ook enkele malen opgetreden als het voorprogramma van Newsom. Diane groeide op in een muzikale omgeving daar haar beide ouders muzikanten waren. Tijdens een verblijf in San Francisco in 2003 leerde ze zichzelf gitaarspelen en schreef ze haar eerste nummers. Het daaropvolgende jaar bracht ze in eigen beheer een cd uit waarop 15 van deze nummers te horen zijn. In oktober 2006 werd het album, in een ietwat gewijzigde vorm, heruitgebracht door Holocene Music.

The Pirate’s Gospel kan zich met gemak meten aan The Milk-Eyed Mender of Rejoicing in the Hands. Sterker nog, naar mijn mening is dit album zelfs nog beter. Haar muziek is net iets toegankelijker, haar teksten zijn directer en klinken als tijdloze arpeggio’s. Het is dan ook duidelijk te horen dat ze zijdelings ook beïnvloed is door spirituals. De mooiste nummers op deze cd zijn dan ook degene waar ze wordt bijgestaan in haar sing-a-longs. Of dat nu gebeurd door een kinderkoortje (Pieces of String), door een groep zeelieden (The Pirate’s Gospel) of daar haar eigen overdubs, het klinkt stuk voor stuk wonderschoon.

In dit interview met Pampelmoose laat ze vol trots haar nieuwste release zien. Songs Whistled Through White Teeth, een 10” vinyl plaat die in gelimiteerde oplage (500 stuks) is uitgekomen. In dit interview vertelt ze ook dat er dit jaar ook een nieuw album zal verschijnen. Een album dat ik met grote belangstelling tegemoet zal zien.

Voor een ieder die geïnteresseerd is in deze dame kan het nummer The Rifle alvast beluisteren via haar website.

Amy Rigby - Little Fugitive (2005)

3,5
"Little Fugitive" is Amy Rigby's laatste solo-album en bevat een twaalftal zeer vakkundig geschreven pop/rock verhaaltjes. Tekstueel is duidelijk te merken dat Rigby al een jongedame op leeftijd is. Bijvoorbeeld in het grappige doch aangrijpende "The Trouble with Jeanie", een lofzang over de ex-vrouw van haar man. Maar ook de wat stevigere nummers worden niet geschuwd. Zo is aan het eind van "Dancing with Joey Ramone" zelfs nog een sterk staaltje Ramones gitaargeweld te horen. Aan het einde van het album laat Rigby ook nog horen dat ze qua folk-pop deuntjes niet onder hoeft te doen voor de Four Bitchin' Babes of de Roches, zoals te horen is in "Girls Got It Bad".

Arthur "Big Boy" Crudup - That's All Right Mama (1992)

3,5
In 1954 verscheen Elvis Presley's eerste Sun-single "That's All Right Mama", het begin van een imposante carrière. Maar zoals bij vele opnames van Elvis vind het nummer zijn oorsprong in de jumpblues scene van de jaren '40 en vroege jaren '50. Het nummer werd namelijk bijna een decennia eerder al opgenomen door diens auteur Arthur Crudup. Naast "That's All Right" zou Elvis later ook nog de Crudup-songs "My Baby Left Me" en "So Glad You're Mine" opnemen.

Arthur "Big Boy" Crudup werd in 1905 in Forest, Mississippi geboren en was in zijn jonge jaren - zoals vele gekleurde Amerikanen - werkzaam als landarbeider. Pas op latere leeftijd begon hij te musiceren, in eerste instantie als gospelzanger en later als blueszanger en -gitarist. Crudup speelde eind jaren '30 als dakloze straatmuzikant in Chicago en verdiende daar bitter weinig mee. Producer Lester Melrose haalde hem van de straat, koppelde hem aan Tampa Red en liet hem teken bij het RCA Victor's Bluebird label. Ook toen Melrose achteraf Crudup's contract doorverkocht aan Hill & Range (de muziekuitgeverij die de Elvis-belangen behartigde), veranderde dat niets aan de hulpeloze positie waarin Crudup bleef verkeren. Hij brak met Melrose toen bleek dat hem helemaal geen royalties werden uitbetaald.

Het album bevat 22 nummers die allen zijn opgenomen in de periode 1941 - 1954 voor het Bluebird label en geeft een perfecte dwarsdoorsnede van zijn carrière. Verwacht hier echter geen swingende Elvis-taferelen. Dit is geen rock & roll of zelfs rhythm & blues, dit is pure Delta blues met enkel Crudup en zijn gitaar. Deze (letterlijke) bluesgrootheid mag dan enigszins in de vergetelheid zijn geraakt. Hij verdient zeker zijn plaats naast bluesgiganten als Muddy Waters en Skip James.