Toch maar eens geprobeerd, maar een erg tegenvallend album. Opzich hou ik wel van beukwerk van bands als Slayer en Pantera, maar Cannibal Corpse is mij iets te hard en te eentonig. Vooral de drums vind ik erg eentonig, ik heb het idee dat drummer in elk nummer haast alleen maar op snare speelt. Ook zijn er echt totaal geen gitaarsolo's op dit album (muv Addicted To Vaginal Skin), wat ik erg jammer vind. Daarnaast vind ik de nummers zo eentonig dat het mij echt totaal niet lukt om ze van elkaar te onderscheiden.

Toch wil ik nog eindigen met iets positiefs: Hammer Smashed Face is voor mij één van de weinige Death Metal-songs die ik kan waarderen. Ik kan het echt niet laten om te headbangen op dat nummer. Vooral de trage tussenstukjes in dat nummer zijn echt heerlijk.

1* voor Hammer Smashed Face, 0,5* voor Addicted To Vaginal Skin en 0,5* voor de hoes. Tezamen 2*.

Ik heb het album vele luisterbeurten gegund, maar het kwartje wil maar niet vallen. Vooral de zang van Lee Dorrian kan ik hierop echt niet trekken. Muzikaal gezien is het soms wel goed, maar het wordt voor mij erg snel eentonig. (Traditional) Doom is wel één van mijn favoriete muziekgenres, maar het moet niet te lang duren. Wel moet ik zeggen dat het openingsnummer geweldig is (voor met de fluit in het begin). Jammergenoeg kan ik niks anders doen dan 2 sterren geven. Geef mij maar Saint Vitus en Candlemass.

Soul is niet mijn type muziek, maar Super Fly is hier een grote uitzondering op. Het album is een geweldige mix van soul, funk en emotie. Het swingt op het ene moment de pan uit, terwijl het op andere momenten erg gevoelig wordt. Curtis Mayfield bezingt op een uitstekende manier de problemen van het leven in de ghetto, zonder daarbij overdreven prekerig of gelovig over te komen (wat mijn probleem is met bijvoorbeeld Marvin Gaye).

Pusherman was mijn introductie voor dit album. Toen ik dat nummer hoorde werd ik van mijn stoel geblazen. Wát een funk en wát een ritmesectie, ik kan echt niet stilzitten bij dat nummer! Het was voor mij reden genoeg om het album uit te proberen. Andere hoogtepunten zijn het tekstueel sterke Freddie’s Dead, het titelnummer en het prachtige instrumentale Think. Ik heb de film (nog) niet gezien, maar de soundtrack is in ieder geval uitstekend!