Jacques Brel's vierde album staat vooral bekend om Ne Me Quitte Pas, maar ik vind dat eigenlijk één van de minst interessante nummers hierop. Begrijp mij niet verkeerd, de zang is uitstekend, maar op mij komt het altijd over als een zoetsappig liefdeslied. Nummers als Les Flamandes en La Mort zijn de Brel waar ik meer van houd: fantastische arrangementen en gepassioneerde zang gecombineerd met maatschappijkritische en donkere teksten.

Mijn persoonlijke favoriete hierop is Seul, één van die zeldzame nummers waarbij de tekst en het arrangement perfect op elkaar aansluiten. Het nummer gaat over hoe wij ons alleen kunnen voelen, ongeacht met hoeveel mensen wij zijn. Op basis van dat nummer kan je duidelijk horen dat Scott Walker enorm beïnvloed werd door Jacques Brel. Al met al is Jacques Brel 4 een zeer genietbaar album, met een geweldige melancholische sfeer.

Dit is één van de meest persoonlijke albums die ik ooit heb gehoord. John Lennon legt op dit album al zijn problemen, emoties en frustraties bloot op een hele directe manier. Hierdoor komen de nummers hard aan. Het album begint met het zeer emotionele Mother. De manier waarop Lennon steeds harder “Mama don’t go, Daddy come home” zingt totdat hij het uitschreeuwt gaat door merg en been. Dit nummer is wat mij betreft een goede indicatie om te kijken of dit album wat voor je is.

Andere hoogtepunten zijn de melancholieke nummers Working Class Hero en God. Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel, aangezien Lennon op andere nummers hoopvol en positief probeert te zijn, zoals op Hold On.

Muzikaal is het album erg sober: piano, drums, gitaar, bas en zang, zonder overbodige elementen. Hierdoor ligt de nadruk op de songwriting, welke ijzersterk is, evenals de melodieën.

Als country- en muziekliefhebber kan je natuurlijk niet om Johnny Cash heen, dus besloot ik dit album een kans te geven. Jammergenoeg ben ik er niet door overdonderd. Het is allemaal erg degelijk en vermakelijk, maar nergens wordt het echt goed (twee uitzonderingen: Folsom Prison Blues en 25 Minutes to Go). Dit is simpelweg niet het type countrymuziek dat mij bij de strot weet te grijpen, bovendien wordt het na een tijdje veel van hetzelfde. Dan ben ik meer een liefhebber van Gene Clark en Townes Van Zandt.

Desalniettemin is dit wel een vermakelijk live album, met name door de sfeer en de interactie met de gevangenen. Ook grappig (en tegelijkertijd beangstigend) om te horen hoe de gevangenen laaiend enthousiast worden bij teksten als “I shot a man in Reno, just to watch him die”. Leuke plaat en een mooi tijdsdocument, maar niet de topper waarop ik gehoopt had.

Vandaag weer eens opgezet en van begin tot eind beluisterd. En wat een klassieker blijft dit toch. Bij het nummer Decades kreeg ik tranen in mijn ogen, Joy Division (en in het bijzonder Ian Curtis) weet echt heel goed de emotie over te brengen op mij. Het raakt bij mij echt de gevoelige snaar. En dat is mij tot nu toe nog maar bij erg weinig albums (en nummers) gebeurd.

Ook heb ik elke keer als ik het album opnieuw luister steeds andere favorieten. Sowieso is Decades mijn favoriet, maar mijn tweede favoriet varieert steeds. De ene keer is het Atrocity Exhibition, de andere keer Isolation, de andere keer Colony en de andere keer A Means To An End. Momenteel is mijn andere favoriet Heart And Soul. En dat vind ik ook echt super aan dit album (dat ik elke keer een andere favorite heb), want ik heb dat nog nooit bij een ander album meegemaakt.

Eigenlijk zou ik nu 6 sterren willen geven, maar dat kan niet. Dit is echt voor mij het beste album ooit gemaakt. Bedankt Musicmeter! Dankzij jullie heb ik echt een grandioze band ontdekt!!

Vandaag weer eens opgezet, en het blijft een meesterwerk. Ik vond hem eerst niet echt bijzonder (ik bleef hangen bij Disorder en She's Lost Control), maar op de een of andere manier werkte het verslavend en ging ik er steeds vaker naar luisteren. De andere nummers begon ik steeds meer te waarderen en momenteel zijn mijn favorieten Day Of The Lords (één van de meest depressieve nummers die ik ooit heb gehoord) en Shadowplay. En ik luister er sinds vorige maand met grote regelmaat naar. Echt heerlijk

Ik heb bij dit album nog een reactie gelezen dat je dit album niet in een rotbui moet draaien, maar voor mij geldt dat niet. Als ik dit album in een rotbui draai krijg ik een soort positieve energie, zodat ik er toch weer tegenaan kan gaan. Grappig hoe meningen kunnen verschillen

Heb na een paar nieuwe luisterbeurten mijn stem verhoogd naar 3*. Het is toch niet zo'n heel slecht album. Turning Circles is toch een best mooi nummer (ookal klinkt de intro nogal amateuristisch), en het nummer Desert Plains geeft echt het gevoel alsof je zelf in een 'desert' bent (hoewel ik het nummer live beter vind). Na You Say Yes komen er echter alleen maar zwakke en nietszeggende nummers. Ik kan voor de goede nummers toch nog net een voldoende geven. Al met al geen spectaculair album, maar er staan wel goede nummers op.

Erg saai, matig en onorigineel debuut. De eerste twee nummers zijn nog wel aardig, maar de rest van het album heb ik maar met moeite uitgezeten. Er zitten wel wat aardige riffs tussen, maar die worden snel eentonig. Gelukkig maar dat de albums hierna véél beter zijn!

2*

Heerlijke plaat dit, klinkt heel anders dan bijvoorbeeld de albums Screaming For Vengeance en Defender Of The Faith. Hier lijkt de muziek van Priest nogal op die van Black Sabbath. Ook doen bepaalde nummers mij erg aan Queen denken.
De opener is meteen al geweldig met die heerlijke zware, meeslepende riff en geweldige zang van Rob Halford. Ik vind op dit album zijn zang op z'n best. Wat kan hij heerlijk uithalen hierop zeg. Ook komen op dit album piano's voor, wat het album ook erg gevarieerd maakt. Gewoon een superalbum. Beste tracks: Victim Of Changes, The Ripper, Tyrant.

4,5*

De plaat is dan misschien niet helemaal live, dat mag de pret niet drukken. Het is een superalbum en ik vind de meeste nummers op dit album zelfs beter klinken dan op de reguliere albums, omdat ze op dit album meer kracht en snelheid hebben (zoals bij Victim Of Changes en Tyrant). Ook is het een goede verzameling nummers van het jaren '70-werk van Judas Priest.

4,5*

Het is verbazingwekkend dat een persoon met zo'n triest levensverhaal zulke prachtige muziek kon maken. Judee Sill's debuutalbum is één van de mooiste en intiemste folkalbums die ik ooit heb gehoord. Vaak wordt Judee Sill vergeleken met Joni Mitchell, maar persoonlijk heb ik Sill hoger zitten. Het probleem dat ik vaak heb met vrouwelijke singer-songwriters (en zangeressen in het algemeen) is dat ze in elk nummer zoveel mogelijk trucjes uithalen met hun stem. Judee Sill is in dat opzicht erg ingetogen.

Tekstueel is het album nogal spiritueel en religieus, maar uiteindelijk zijn het de prachtige melodieën, het ingetogen gitaarspel en Sill’s kristalheldere stem die de nummers fantastisch maken. Het resultaat is een soort mix van folk, barokke pop en country. Sommige nummers maken goed gebruik van meerstemmige zang en een nummer als Enchanted Sky Machines laat goed de speelse kant van Sill horen. Een must-hear voor folk en singer-songwriter liefhebbers.