Zwak album. Joe Lynn Turner is een aardige zanger, maar na een paar nummers heb ik zijn stem 'wel gehoord', en ik vind zijn stem niet echt geschikt voor de up-tempo nummers. Dit album is helaas teveel AOR (a la Foreigner en Journey) en weinig hard rock. Het klinkt allemaal wel aardig, maar nergens wordt het echt goed. Op dit album zijn er maar twee songs die bij mij zijn blijven hangen: Desperate Heart (die keyboardriedel is lekker catchy) en het vlotte Drinking With The Devil.

Mager album. Joe Lynn Turner is een goede zanger, maar hij maakt minder indruk op mij dan zijn twee voorgangers (Ronnie James Dio en Graham Bonnet). Daarnaast is het songmateriaal wat minder, veel van de nummers klinken te commercieel/radiovriendelijk (Down To Earth was ook een vrij commercieel album, maar daar stonden nog aardig wat sterke nummers op naar mijn mening), en soms heb ik een beetje het gevoel alsof ik naar Foreigner luister.
De twee instrumentale (gitaar)nummers hadden van mij niet gehoeven, en Spotlight Kid, Magic en Midtown Tunnel Vision vind ik missers: De keyboardsolo in Spotlight Kid vind ik echt niet in het nummer passen, en de andere twee nummers blijven niet bij mij hangen.
De enige écht memorabele nummers hierop zijn voor mij I Surrender en No Release. Vooral No Release is een erg goed nummer met zijn "verslavende" riff (zoals Casartelli het mooi verwoordde ), en het is een goede combinatie van radiovriendelijkheid en hardrock.

Kill The King heeft een grappige intro ("We must be over the rainbow... rainbow... rainbow...") en het drum- en gitaarwerk is echt geweldig in dat nummer. Ik ben er nog niet uit of ik deze versie van het nummer of de studioversie beter vind. In ieder geval is het een sterke opener.
Man On The Silver Mountain is ook geweldig uitgevoerd, het nummer heeft live veel meer ballen dan de studioversie. Het Blues-gedeelte in de medley is aangenaam, maar niet echt dat ik denk van 'Wow!'. Starstruck is het enige nummer van het Rising-album, iets wat ik érg jammer, maar bovenal nogal vreemd vind. Het nummer is ook nog eens 'hopeloos verminkt' (zoals M. Nieuweboer het mooi verwoordde ): enkel één couplet en één keer het refrein worden van het nummer gespeeld.
Van Catch The Rainbow vind ik het echt geweldig hoe Ronnie James Dio het nummer brengt. Het is voor mij de enige ballad waarin ik zijn zang goed tot zijn recht vind komen (vaak mist hij inderdaad de expressie, zoals M. Nieuweboer al zei). Jammer dat na 6 minuten gejamd wordt, dat had van mij niet gehoeven en het verziekt een beetje het nummer voor mij.
Mistreated vind ik zelf beter in de versie van Deep Purple (met Coverdale en Hughes), onder meer omdat Ronnie James Dio de expressie mist. Ook hier had het eindeloze gejam van mij niet gehoeven en het doet weer afbreuk aan het nummer. Bluebird noemde het nummer 'overbodig', kan ik mij wel in vinden.
Sixteenth Century Greensleeves vind ik niet echt een bijzonder nummer (en dat geldt eigenlijk voor het meerendeel van het debuutalbum van Rainbow). Deze live-versie vind ik wel beter te verteren dan de studio-versie, maar meer ook niet.
Still I’m Sad ben ik ook niet kapot van. De (openings)riff is wel lekker, maar het nummer zelf vind ik niet zoveel voorstellen en het weet mij niet te raken. En ook hier komt het gejam weer de hoek omkijken...

Al met al een best tegenvallend live-album. Jammer van het eindeloze gejam in de meeste nummers, waardoor het album vaak niet mijn aandacht weet vast te houden. Ook jammer dat er niet meer nummers van Rising op dit album staan, zoals Stargazer of Tarot Woman, dan had ik misschien een hogere score gegeven.

Íets beter dan Difficult To Cure, maar lang niet zo goed als Down To Earth en Rising. Joe Lynn Turner zingt ook op dit album, en hoewel het een goede zanger is, vind ik zijn stem na een paar nummers nogal vervelen. Het songmateriaal vind ik wel beter dan op Difficult To Cure, het is hier meer recht toe recht aan hardrock. Prima aan te horen, maar het is niks unieks. Ook hier heb ik namelijk wel eens het gevoel dat ik naar Foreigner luister, en niet naar Rainbow. Mijn favoriete nummers hierop zijn Death Alley Driver, Stone Cold en Bring On The Night.

Niet echt een bijzonder album. Het klinkt allemaal leuk en degelijk (met als uitschieters Man On The Silver Mountain en Catch The Rainbow), maar nergens weet het écht goed te worden. Opvolger Rising is stúkken beter dan dit album in mijn oren.

Dit is het tweede album van Rush wat ik heb beluisterd (na Moving Pictures), en ook deze bevalt mij goed. Hoogtepunt van het album is voor mij het titelnummer wat doorspekt is met tempowisselingen en muzikaliteit. Vooral het drumwerk is echt een genot om naar te luisteren, maar in feite voegen alle drie de muzikanten iets toe aan de muziek.
Wat ik vooral mooi vind aan het titelnummer is dat de muziek de teksten goed ondersteund. In het gedeelte waarin het hoofdpersonage de gitaar vindt en er leert op te spelen, wordt de muziek steeds ingewikkelder naarmate het nummer vordert. Ander voorbeeld is dat als het hoofdpersonage kwaad/verdrietig is over de wereld waarin hij leeft, de muziek ook kwaad/verdrietig is.

De andere nummers halen niet het niveau van het titelnummer, maar zijn wel lekker om naar te luisteren. Lessons is een goede mix van acoustisch en electrisch, Tears is een mooie ballad en Passage to Bangkok is een goed nummer met een lekkere gitaarsolo. Al met al een steengoed album.

Dit is het eerste wat ik van Rush beluister, en mijn eerste indruk is goed. Wat mij vooral bevalt is het drumwerk van Neil Peart, wat kan die man toch ge-wel-dig drummen!!! Ook de gitarist en bassist kunnen goed spelen, en alle muzikanten voegen iets toe aan de muziek. Ook de tempo- en melodiewisselingen in de nummers zijn heerlijk, het is muzikaal gewoon een heel goed album. Zelf heb ik opzich weinig problemen met de zang, ik vind het niet vervelend, maar ik ben er ook niet echt van onder de indruk.
Net zoals mijn voorganger pakt dit album mij nog niet echt helemaal, hoewel mijn eerste indruk goed is. Ik ga hier de komende tijd nog vaker naar luisteren. De eerste vier nummers bevallen mij in ieder geval wel. Laat ik eens beginnen met 3,5*.