Best een geinige plaat, gewoon lekker vrolijke, makkelijk in het gehoor liggende metal met catchy lyrics. Soms vind ik het té blij klinken vanwege sommige lyrics (vooral die van Metal Daze), maar al met al een prima plaat. En wat een geweldige zanger heeft deze band toch

Toppertjes op dit album: Death Tone, Metal Daze, Manowar en Battle Hymn.

4*

Voor mij (tot nu toe) de enige Manowar-plaat die het niveau van Battle Hymns haalt. Aan het geluid stoor ik mij niet echt, het is weliswaar wat zacht, maar de goeie nummers maken gelukkig veel goed. De zang van Eric Adams is echt super, en de riffs zijn echt heerlijk.
Mijn favoriete tracks: Blood Of My Enemies, Kill With Power, Army Of The Immortals (imo het beste nummer op deze plaat) en Bridge Of Death. Alleen jammer van de bassolo Black Arrows, hoewel het stuk op het begin wel grappig is.

4*

Mooie hoes! Het album zelf heeft best lekkere riffs... Maar de zang werkt nogal op mijn zenuwen. Op een gegeven moment wordt dat falsetto nogal irritant, maar ook als King Diamond 'normaal' zingt klinkt het nogal zeikerig. Gelukkig maakt de muziek veel goed, want dit album bevat vele vette riffs. Favoriete songs: A Dangerous Meeting, The Oath, Gypsy, Come To The Sabbath.

Dit album rockt wat meer dan Don't Break The Oath, en de Black Sabbath-invloeden zijn hier duidelijk te horen. Het album heeft enkele pakkende riffs, maar jammergenoeg zakt de plaat vanaf Satan's Fall nogal in. Toch staat er genoeg goeds op, zodat ik een voldoende kan geven. Mijn favoriete nummers zijn Curse Of The Pharaos en At The Sound Of The Demon Bell.

Ik vraag me trouwens af wat de hoes precies moet voorstellen.. Ik kan er echt niks in zien.

Dit album gaat nog een stapje verder dan Master Of Puppets: Veel langere nummers, veel tempowisselingen en gitaarsolo's. Maar ook deze plaat heeft voor mij hetzelfde probleem als bij Master Of Puppets: De muziek zit opzich goed in elkaar, maar het klinkt te geforceerd, het raakt me niet, er is geen 'ziel'.
Waar ik op Master Of Puppets bepaalde nummers te lang vond, is het hier bij vrijwel elk nummer. Bovendien is de productie van dit album ook een minpunt voor mij, waardoor het geheel nogal kaal en saai klinkt (zoals ricardo zei). Ik het album veel luisterbeurten gegund maar ik kan er maar niet aan wennen. Wel moet ik zeggen dat Blackened en One geweldige nummers zijn (en dan vooral One, wat ik toch een van de beste metalnummers aller tijden blijf vinden).

Fuel is een lekker nummer, en The Unforgiven II ook wel (vooral mooi gedaan hoe ze de titel in het nummer hebben verwerkt), maar voor de rest kabbelt het album maar door en door zonder dat er ook maar iets spannend gebeurt. De zang is opzich wel goed, en er staan af en toe wel wat lekkere riffs hierop. Slecht is het album zeker niet, maar goed is het album ook niet echt. Daarom 2,5*.


Helemaal mee eens. Ik vind deze plaat ook veeeel te lang. De beste albums vind ik dan ook albums die 40/50 minuten duren.

Ben ik hier trouwens de enige die The Memory Remains maar een irritant nummer vind? Ik vind de riffs opzich wel fijn, maar de 'zang' van die Marianne Faithfull er in trek ik echt niet

Voor mij is dit een van de mindere Motorhead albums. Zeker bij het nummer Nightmare/The Dreamtime heb ik het idee dat ze het als 'opvuller' voor het album hebben opgenomen. Love Me Forever vind ik maar een saaie ballad, en hetzelfde geldt ook voor het titelnummer, waar ik (net als ricardo) helemaal niks mee heb. Gelukkig staan er toch nog goede nummers op dit album, zoals The One To Sing The Blues, Going To Brazil en Angel City.

Heb hem gisteren nog eens beluisterd, en ik durf bij deze te zeggen dat ik dit album beter vind dan Ace Of Spades (en ook dat ik dit het beste album vind van Motorhead). Het verschil met de andere Motorhead-albums is dat dit een groei-album is, het is dus een album wat je pas na een paar luisterbeurten goed begint te vinden.

De band klinkt hier ook (muzikaal gezien) beter dan op de andere albums, en bepaalde nummers hierop zijn echt mooi (luister maar eens naar de intro van het titelnummer en de eindgitaarsolo van One Track Mind). Het album klinkt ook wat 'cleaner' en melodieuzer dan de andere Motorhead-albums, maar toch is het album vrij heavy en slaagt de band er toch in om als Motorhead te klinken (iets wat met name opvalt in Back At The Funny Farm en Dancing On Your Grave). Het verschil is alleen dat bepaalde nummers wat trager zijn en dat er meer gitaarsolo's inzitten.

Wel jammer dat Brian Robertson hierna wegging, want zijn gitaarsolo's hierop zijn echt mooi en dit is echt een uniek album. In het cd-boekje van dit album staat dat hij eigenlijk een hekel had aan Motorhead. Niet alleen dat, hij weigerde ook nummers als Ace Of Spades en Bomber live te spelen. Tjah, dan ben je niet echt geliefd bij de fans...

Bastards behoort samen met Ace Of Spades, Overkill en Another Perfect Day tot de beste Motörhead albums. Dit album bevat een soort gemoderniseerde versie van de band. Wat vooral opvalt zijn de thrash metal-achtige riffs, het retestrakke drumwerk en de knallende productie. Ondanks dat is de muziek nog goed herkenbaar als Motörhead, wat vooral komt door de stem van Lemmy. De nummers zijn allemaal goed, ik kan niet echt een minder/slecht nummer noemen (al duurt Devil net wat te lang) en het album luistert prima weg. Wel kan het bij vlagen nogal eentonig worden. Favoriete nummers: On Your Feet Or On Your Knees, I Am The Sword (heerlijke riff!), Liar.

Ook ik ben niet echt kapot van dit album. Ik vind vooral de productie niet echt al te best, en het tempo ligt veel lager dan op Overkill en Ace Of Spades. Op Another Perfect Day was het tempo ook niet al te snel, maar daar stonden nog vrij veel snelle nummers op (Back At The Funny Farm, Shine, Marching Off To War). Hier zijn het er echt bar weinig. Ook pakken de songs mij niet echt, met uitzondering van het titelnummer (wat toch wel een Motorhead-klassieker is).

Een zware tegenvaller na het geweldige Ace Of Spades. Er staan hier veel nietszeggende en weinig pakkende songs op. Het is bij de meeste songs zo dat de riff wel lekker is, maar dat de song in zijn geheel niet echt pakkend is. Het titelnummer en Heart Of Stone zijn nog wel goed, en in mindere mate America, Shut It Down, (Don't Need) Religion en Bang To Rights. Ik kan nog net een voldoende geven.

3*

Een wat minder Motörhead album. Nummers als Stand, I Ain't No Nice Guy en You Better Run zijn best goed, en dan met name de laatste twee, die erg afwijken van wat Motörhead normaal doet. Zo is I Ain't No Nice Guy een acoustische ballad met een mooie tekst en You Better Run een bluesy nummer met zo'n typische, herkenbare riff (die ook te horen is in het nummer Mannish Boy van Muddy Waters).
De rest is redelijk en prima aan te horen, het is wat meer mid-tempo dan het andere Motörhead-werk. Eigenlijk vind ik alleen het titelnummer nogal matig, omdat het veel te traag is en omdat dat "Die! Die!" nogal irritant wordt na een tijdje. Al met al kan ik nog een voldoende hiervoor geven.

Stem verlaagd met een halfje. Ik vind de productie bij nader inzien toch niet zo goed, met name de drums vind ik niet echt goed klinken (zoals Sinner al zei). Ook de gitaarsolo's vind ik hier wat minder (vaak zijn ze OF te kort OF komen ze in bepaalde nummers gewoon niet voor, en sowieso vind ik de gitaarsolo's hierop stukken minder dan op albums als Another Perfect Day en Ace Of Spades). Het album vind ik nog wel een voldoende waard hoor, met name de nummers Deaf Forever en het titelnummer blijven geweldig.

Heb het album de laatste paar dagen wat vaker gedraaid, en ik verhoog mijn stem naar 3,5*. Nummers als Traitor, All For You en Boogeyman ben ik steeds beter gaan vinden en blijven lekker hangen. Inderdaad een erg onderschat Motörhead-album.