Zwak debuut. Het enige echt goede nummer hierop is Gypsy (met zijn geweldige riffs). De rest van de nummers halen echter niet dat niveau. Af en toe is er een catchy riffje te horen, maar de songs zelf zijn zwak in mijn oren (Lucy Blues, I'll Keep On Trying). Vergeleken met Deep Purple In Rock en het debuutalbum van Black Sabbath steekt dit album toch wat af naar mijn mening. Ik denk dat het zwakke songmateriaal vooral komt omdat Ken Hensley hier nog niet de nummers (mee)schreef, en hij is toch de man achter songs als July Morning, Easy Livin', Look At Yourself en Circle Of Hands.

Voor Conquest is John Lawton vervangen door John Sloman, en dat is geen slimme zet naar mijn mening. Sloman vind ik zelf de minste zanger die Uriah Heep ooit heeft gehad. Qua stemgeluid doet hij mij vooral denken aan Robert Plant. Het komt op mij vaak nogal 'gemaakt' over hoe Sloman zingt. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar ik vind het gewoon niet prettig om naar te luisteren. Vooral in het nummer Imagination brengt hij sommige woorden/zinnen op een hele rare manier, en ook zijn uithalen klinken niet echt prettig in mijn oren.

Niet alleen dat, ook het songmateriaal is niet erg sterk, ookal schreef Ken Hensley mee aan het grote deel van de nummers. Vaak lijkt het er op alsof ik naar Journey of Supertramp aan het luisteren ben, en vrijwel nergens doen de nummers mij aan de oude Uriah Heep denken. Ook blijven de songs niet echt hangen, m.u.v. No Return en Feelings, die nog wel redelijk catchy zijn, maar niet echt geweldig. Won't Have To Wait Too Long begint met een lekker melodieus couplet (wat mij ook nog wel bijblijft van dit album), maar het geschreeuw van John Sloman verziekt het nummer voor mij. Imagination begint veelbelovend met drum en bas, met daar tussendoor rare geluiden die een mysterieuze sfeer creëren. Jammergenoeg verziekt wederom de zang van Sloman het nummer voor mij.

Écht slecht zijn de meeste nummers niet, maar er mist op de een of andere manier iets. Dat valt mij vooral op bij Carry On en Fools; die nummers proberen catchy te zijn, maar ze slagen er gewoonweg niet in op de een of andere manier. Een nogal tegenvallend album voor mij, dus. Gelukkig maar dat dit het enige album was met John Sloman...

Dit is het eerste wat ik van Uriah Heep beluister, en het bevalt mij wel. Easy Livin' kende ik al (en dat vind ik ook een erg goed nummer), en ook de rest van de nummers zijn dik in orde. Het album is lekker gevarieerd (je hebt nummers met een acoustische gitaar, snelle rockers, trage meesplepende nummers en nummers met veel tempowisselingen) en er is goed naar te luisteren. Wat mij vooral bevalt is het mysterieuze sfeertje wat in veel nummers hangt (wat met name komt door de fantasieachtige teksten) en de meerstemmige achtergrondzang (er wordt echt goed gebruik van gemaakt, en het komt zeker niet als gimmick over (oké, behalve in het begin van Poet's Justice )).
Verder zijn de muzikanten die hierop spelen geweldig in wat ze doen. David Byron maakt goed gebruik van zijn stem (op sommige momenten doet hij mij zelfs aan Rob Halford denken), Ken Hensley zorgt er voor dat zijn orgel op de voorgrond staat (en hij weet een goede sfeer in de nummers te brengen), Mick Box is een goede gitarist (niet de beste die ik ooit gehoord heb, maar zijn gitaarspel is wel ‘effectief’, zegmaar) en drum en bas ondersteunen het geheel. Ik vind ik het album ook bijzonder goed geproduceerd, zeker als ik het vergelijk met andere hardrock albums van begin jaren '70. Mijn favoriete nummers hierop zijn The Wizard, Easy Livin', Poet's Justice, Circle Of Hands en Rainbow Demon.

Het laatste album met John Lawton, en naar mijn mening ook het minste. Het songmateriaal is niet erg sterk op dit album, het zijn veelal pop/disco-achtige songs. Er zijn slechts drie nummers op dit album die ik écht goed vind, en dat zijn Woman Of The Night, Put Your Lovin' On Me (een heerlijke mix van akoestische en elektrische gitaren) en Fallen Angel (het enige nummer dat echt aan de oude Uriah Heep doet denken naar mijn mening).

Dan de mindere nummers. Come Back To Me is een soort kloon van Wise Man, maar dan stukken minder, het nummer weet mij niet te overtuigen. Wad' Ya Say is voor mij de misser van het album, vanwege de (in mijn oren) vervelende synthesizermelodie (hoewel het wel goed gezongen is). Save It is een niet echt geweldig boogie-nummer, hoewel de openingsriff wel aardig is. De rest van de nummers liggen weliswaar makkelijk in het gehoor, maar echt bijzonder worden de nummers nergens. John Lawton weet (wederom) met zijn zang het album nog enigszins te redden, want op zich valt er prima naar te luisteren (ondanks een paar missers). Een krappe voldoende van mij.

Firefly vind ik een geslaagd album. Het is wel wat zoetsappiger in vergelijking met het oude werk, maar het songmateriaal vind ik erg sterk (ik kan eigenlijk nergens een echt zwak nummer ontdekken). En net zoals op Innocent Victim weet John Lawton met zijn zang zelfs de minder interessante nummer nog aardig omhoog te trekken. Ik vind hem een goede vervanger voor David Byron. Ook qua variatie vind het album goed: rockers en ballads worden mooi afgewisseld. Mijn favoriete nummers: The Hanging Tree, Been Away Too Long, Who Needs Me, Wise Man (prachtig gezongen!!), Do You Know.

Innocent Victim is een album dat vaak afgekraakt wordt, omdat het een stuk commerciëler/poppier is dan het oude werk van Uriah Heep. Dat kan ik enigszins wel begrijpen, maar toch vind ik dit album best genietbaar. Vooral de zang van John Lawton vind ik erg sterk op dit album (Hij heeft een krachtige, 'soulvolle' stem (hij doet mij zelf nogal denken aan David Coverdale en Graham Bonnet (Lawton heeft iets ruws in zijn stem, wat Bonnet ook heeft)).

De twee openingsnummers Keep On Ridin' en Flyin' High lijken nogal op elkaar, maar zijn opzich wel nummers die lekker wegluisteren en waar je niet teveel bij na moet denken. Roller is een beetje funky-nummer wat mij nogal aan Whitesnake doet denken, vooral qua zang. Het gitaarwerk van Mick Box vind ik in dit nummer een genot om naar te luisteren. Het einde is wel erg abrupt, maar al met al vind ik het een geslaagd nummer. Free 'N' Easy is mijn favoriete nummer op dit album, het is een lekkere harde rocker die erg doet denken aan Easy Livin'. Het gitaarduel halverwege het nummer is echt geweldig. Illusion is een traag, dromerig nummer, wat helaas nogal eentonig wordt. Op een gegeven moment komt er een versnelling in het nummer (waardoor het nummer interessant lijkt te worden), maar dan volgt al snel een fade-out. Op de remaster van dit album schijnt de complete versie van dit nummer te staan, die 8 minuten duurt. Wel raar dat ze het nummer hebben ingekort voor de release van dit album.
Free Me is een poppier nummer met akoestische gitaren. Het is geen geweldig nummer, maar het is goed gezongen, het nummer is makkelijk mee te zingen en het blijft lekker hangen.
Van Cheat 'N' Lie vind ik alleen de trage stukken goed (waarin Lawton steeds zingt: "It seems to me that I've been cheated"), het refrein is mij iets te poppy, en tegen het einde toe is er mij iets teveel herhaling (Mick Box speelt in dat nummer twee keer dezelfde gitaarsolo). Ik heb dus een beetje gemengde gevoelens met dit nummer. The Dance vind ik een erg bijzonder nummer. Het is een beetje reggae-achtig, maar toch met een mysterieuze sfeer (wat vooral komt door de tekst). Een erg genietbaar nummer, wat wederom goed gezongen is door John Lawton. Het afsluitende Choices vind ik zelf het minste nummer van het album. Waarschijnlijk door komt het door de vele herhalingen en omdat er niet echt vaart en een climax in zit

Al met al vind ik Innocent Victim een best genietbaar album. Niet alle nummers zijn sterk, maar het album is goed geproduceerd en de zang van John Lawton weet zelfs de minder interessante nummers nog aardig omhoog te trekken. Lang niet zo'n slecht album dus naar mijn mening.

Op dit album schreef organist Ken Hensley mee aan zowat elk nummer, en dat maakt het album genietbaarder dan het debuutalbum naar mijn mening. Maar écht goed is het nog niet (dat werd het pas bij Look At Yourself en Demons And Wizards). Bird Of Prey en Lady In Black zijn voor mij de uitschieters op dit album, en het zijn allebei erg goede nummers. De rest is aardig, maar het titelnummer kan mij (jammergenoeg) op geen enkele manier bekoren en is de grote misser op dit album voor mij. Ondanks dat kan ik nog 3* geven.

Sonic Origami (rare titel, eigenlijk) is zeker een aangename plaat, al moet je het niet teveel vergelijken met het oude werk van Uriah Heep. De plaat opent geweldig met het stevige Between Two Worlds, wat een mooie tribute is voor de overleden bandleden David Byron en Gary Thain. Ik kan er verder niet veel over vertellen, maar ik vind zeker één van Heep's beste nummers. Perfect Little Heart is een lekkere rocker met een heerlijke gitaar- en orgelriff. Heartless Land is een mooie ballad en laat goed de zang van Bernie Shaw horen (wat toch wel (samen met John Lawton) de sterkste zanger na David Byron is).

In The Moment begint lekker funky en vooral de opbouw naar het refrein is mooi gedaan (vooral het orgel klinkt heerlijk). Het refrein zelf neigt mij alleen iets teveel naar AOR, maar al met al is het een lekker nummer. Change vind ik een erg bijzonder nummer. Het is een rocker met veel tempo- en melodiewisselingen, die erg knap zijn uitgevoerd. Everything In Life is een lekkere vlotte rocker in de stijl van Easy Livin', een erg lekker nummer dus.

The Golden Palace begint echt geweldig met de synthesizer van Phil Lanzon. Wat die man in het begin van het nummer speelt zou zo in een film kunnen passen, echt episch gewoon. Ook de opbouw naar het refrein in het nummer is goed gedaan, maar toch mis ik in dit nummer een echte climax, zoals een gitaarsolo. Dit neemt niet weg dat het zeker een heerlijk nummer is, en een mooie album-afsluiter.

Al met al vind ik Sonic Origami een aangenaam album, ondanks dat het wat lang duurt en niet elk nummer even geweldig is. De plaat heeft een modern en volwassen geluid, muzikaal gezien zitten de nummers goed in elkaar, en eigenlijk is alleen de Survivor-cover Across The Miles het enige écht mindere nummer. Voor de rest is het een degelijke rockplaat van deze oudjes, al mist het wel het unieke geluid van vroeger (toen Ken Hensley nog in de band zat). Ook staan er naar mijn gevoel íets te veel ballads op, die niet allemaal even overtuigend zijn.