Best een lekker hardrock album van deze Schotse band. Ik vind enkel de laatste twee nummers wat minder dan de rest. Whiskey Drinkin' Woman is in mijn oren een niemandalletje, het klinkt als een standaard 'kroegnummer' en bevat mij iets teveel herhaling. Please Don't Judas Me begint lekker duister, maar ook dit nummer bevat mij iets te veel herhaling tegen het einde toe, waardoor ik het nummer snel zat ben.

De andere nummers op het album bevatten hardrock met lekkere riffs en rauwe zang, wat het heerlijk maakt om met de nummers mee te zingen/luchtgitaren. De ballad Love Hurts is een welkome afwisseling tussen die nummers. Ik vind het best een lekker nummer wat met veel passie is gezongen, al kan ik begrijpen dat mensen het nogal afgezaagd vinden. Mijn favoriete nummers hierop zijn het titelnummer (waarin vooral de koebel geweldig is), Changin' Times (de gitaarversnelling op het einde!) en Beggar's Day.

Naar mijn mening is dit niet echt een bijzonder album, maar wel lekker om naar te luisteren. Als je van jaren '70 hardrock houdt is het zeker het proberen waard.

Nilsson Schmilsson is wat mij betreft het ideale (zondag)ochtendalbum. Het staat vol met gevarieerde, vrolijke en uitstekend gezongen popnummers. Een goed begin van je dag. Zo zag Harry Nilsson het zelf blijkbaar ook, aangezien hij in zijn ochtendjas op de albumhoes staat!

Het album is lekker gevarieerd. De eerste twee nummers zijn korte, vrolijke popnummers die gaan over de sleur van het dagelijks leven. Verder heb je onder andere het excentrieke reggaenummer Coconut (wat in de film Reservoir Dogs is gebruikt) en de rocker Jump Into the Fire. De muziek lijkt grotendeels op die van The Beatles: het is vrolijk, aangenaam en zeer melodieus.

Op het album staan ook enkele covers, waarvan Without You de bekendste is. Jammergenoeg is dit nummer nogal afgezaagd, vanwege de kapotgedraaide versie die Mariah Carey van dit nummer heeft gemaakt. Zonde, want Harry Nilsson laat in dit nummer horen dat hij een veelzijdige zanger was.