Dit album was mijn kennismaking met David Bowie. Eerst moest ik nogal wennen aan zijn stem, maar geleidelijk aan is dit album uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums aller tijden.

De nummers zijn niet al te complex maar weten toch te fascineren van begin tot eind. De nummers zitten vol met sterk gitaarwerk, pakkende melodieën en (meezing)refreinen, heerlijke baslijnen en de bijzondere stem van Bowie. Dit zorgt er voor dat de muziek heel verslavend werkt en een waar genot is om naar te luisteren. Ook bevat het album genoeg variatie; zo heb je het jazzy Soul Love, de piano ballad Lady Stardust en het punky Hang on to Yourself. De nummers zijn allemaal lekker beknopt en nergens wordt het langdradig.

Ooit heb ik iemand dit album horen omschrijven als de “Thriller van de jaren 70”. Dat vind ik een perfecte omschrijving. Elk nummer op dit album is geweldig en zou zo als single uitgebracht kunnen worden. Maar wat het album vooral bijzonder maakt is dat het een conceptalbum is waarvan je prima elk nummer los kan luisteren. Op veel andere conceptalbums staan nummers die je alleen kan luisteren als je het album in zijn geheel beluistert. Daarom is Ziggy Stardust in mijn ogen een perfect pop/rock album en tegelijkertijd ook een perfect conceptalbum. Bij elke luisterbeurt begin ik het album steeds beter te vinden.

Ik ben nu heel benieuwd naar het andere werk van David Bowie! Hunky Dory is mij ook al goed bevallen.