Inderdaad een heerlijke doomplaat, zeker één van de betere in het genre (ookal is het imo minder sfeervol dan Candlemass). Heerlijk zwaar en rauw gitaar-/basgeluid en goede zang. En er staan niet alleen maar supertrage, loodzware nummers op; er zijn namelijk ook twee snelle nummers (Clear Windowpane en Look Behind You). Hierdoor luistert het album lekker weg. 4 sterren.

Dit is het laatste album van Saint Vitus, waarop Scott Reagers na bijna tien jaar terugkeert. Ik blijf hem een geweldige zanger vinden, zijn stem wekt een heerlijk angstgevoel op. Jammer dat er niet meer materiaal is met Scott Reagers.
Dit laatste album van Saint Vitus is redelijk goed, het valt vooral op dat er alleen maar trage nummers opstaan. Op hun andere albums stonden er altijd wel één of twee snelle nummers, hier geeneen. De productie is trouwens ook stukken beter dan op hun andere albums.
Hoogtepunten: Dark World, Let The End Begin en Sloth (waarschijnlijk het traagste nummer dat ze ooit hebben gemaakt).

3,5*

(Eigenlijk is het album alleen aan te raden voor diegenen die bekend zijn met Saint Vitus, mensen die zich in Saint Vitus willen verdiepen kunnen beter eerst Born Too Late of Heavier Than Thou beluisteren.)

Minder dan hun debuut, maar toch een goed album met de klassiekers War Is Our Destiny en White Stallions. Wat vooral opvalt op dit album is dat er vrij veel snelle nummers opstaan (in vergelijking met hun andere albums). Al met al een redelijk album van Saint Vitus met goede zang, een heerlijk gitaargeluid en interessante melodieën. Alleen het geluid is wat minder, maar dat komt omdat dit album alleen op LP is uitgebracht en nooit officieel op CD.

3,5*

Een zware tegenvaller na het geweldige Born Too Late. Geen van de nummers blijf echt hangen, de gitaarsolo's komen (in tegenstelling tot bij Born Too Late) meer over als wat gepriegel en ondanks de relatief korte lengte van het album weet het mij niet van begin tot eind te boeien. De enige track die er echt uitspringt is The Creeps, en in mindere mate Bitter Truth. De rest is zeer matig. Ik kan niet meer geven dan 2 sterren.

Goed debuut. Je hoort hier duidelijk dat Saint Vitus talent heeft; je hoort duidelijk dat ze door Black Sabbath beïnvloed zijn, maar toch slagen ze er in om een eigen sound te creëren. Het gitaargeluid op dit album keert namelijk ook terug op hun latere albums en is heel herkenbaar. Dit album is trouwens één van de allereerste Doom Metal-albums (samen met Psalm 9 van Trouble, die ook in 1984 is uitgebracht).
Op dit album is Scott Reagers de zanger van Saint Vitus. Zijn stem past echt perfect bij de muziek, ik vind hem bij nader inzien zelfs beter dan Wino. Reagers is zangtechnisch gezien veel beter (hij kan laag en hoog zingen zonder dat het over the top klinkt) en zijn stem geeft een beter gevoel van wanhoop en depressie dan Wino (niet dat ik Wino een slechte zanger vind ).
Wat ik ook goed vind aan dit album is dat het begint met het snelste (en tegelijkertijd ook het meest toegankelijke) nummer, en dat alle nummers daarna steeds trager worden.

Al met al een goed debuutalbum, met The Psychopath als het enige mindere nummer. Ik geef 4 sterren.

Loving You Sunday Morning heeft echt een heerlijke riff, Another Piece Of Meat is een lekker vlot nummer, en Coast To Coast is een instrumental met heerlijke riffs. Van de ballads Holiday en Always Somewhere ben ik niet echt kapot, wat ik overigens met vrijwel elke ballad van de Scorpions heb. Voor de rest: aardig album, maar niet spectaculair. Wel een geweldige albumhoes, trouwens

Histoire de Melody Nelson is een conceptalbum over een 40-jarige man die met zijn Rolls-Royce een jong meisje (Melody Nelson) op haar fiets aanrijdt. Vervolgens worden ze verliefd op elkaar en ontstaat er een korte, maar passievolle relatie.

Wat dit album vooral sterk maakt zijn de arrangementen. De mix van opzwepende violen, funky ritmes en prachtige melodieën zorgen voor een uitstekende muzikale achtergrond voor het verhaal dat Gainsbourg vertelt met zijn zwoele stem. Je hoeft niet per se Frans te kunnen spreken om dit album te waarderen.

Mooi is ook hoe vrolijk en dromerig Ballade de Melody Nelson en Ah! Melody klinken, terwijl l’Hotel Particulier en Cargo Culte een geweldige spanningsopbouw bevatten. Deze laatste twee nummers beginnen met een dreigende baslijn en gaandeweg komen er steeds meer instrumenten bij, om vervolgens op te bouwen naar een climax. Door de korte lengte van 28 minuten luistert het album bovendien heerlijk weg.

Na vele positieve verhalen toch maar eens beluisterd, maar ik vind dit album nogal overschat. Toegegeven, Angel Of Death en Raining Blood zijn echte toppers. Maar de rest van de nummers vind ik niet zo bijzonder, het lijkt allemaal teveel op elkaar.

3*

Solitude Aeturnus is een band die qua sound nogal lijkt op Candlemass. Maar dit album kan mij jammergenoeg nauwelijks bekoren. Er staan enkele aardige songs hierop (Seeds Of The Desolate, Black Castle, Beneath The Fading Sun), maar het meerendeel van de songs duren te lang en zijn te saai. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een liefhebber van traditional doom (zoals Saint Vitus, Sleep en Candlemass), maar dit is net een slechte kloon van Candlemass. De zang gaat me ook na verloop van tijd irriteren. Robert Lowe is zangtechnisch gezien wel redelijk goed, maar hij mist de kracht in zijn stem die (bijvoorbeeld) Messiah Marcolin van Candlemass heeft. Erg jammer, ik kan dit album niet meer geven dan 2,5 sterren.