Spirit of Eden is mijn favoriete album aller tijden. Het is één van die zeldzame albums die lastig in een genre is te plaatsen. Ik kan het het het beste te omschrijven als experimentele jazz/rock waarbij de instrumenten meer gebruikt worden om een bepaalde sfeer te creëren. Dit album bevat voor mij ongelofelijk veel kippenvelmomenten.

De manier waarop stiltes worden toegepast op dit album is briljant. Vaak bouwen de nummers rustig op naar een 'uitbarsting', om vervolgens compleet stil te vallen. Die stiltes zorgen er voor dat de heftige momenten op het album extra hard aankomen bij de luisteraar.

Spirit of Eden is een album dat je simpelweg moet ervaren, al is het ook heerlijk als achtergrondmuziek. Het is intens en emotioneel, maar tegelijkertijd ook kalm en rustgevend; een unieke combinatie die mij keer op keer weet te overdonderen als ik er naar luister.

Zo'n beetje hetzelfde verhaal als bij zijn debuut: Ted Nugent is zeker een waardig gitarist, maar zijn songmateriaal vind ik niet echt sterk. Ook vind ik dat er op dit album te weinig variatie is (het is vrijwel alleen maar recht toe recht aan hardrock), waardoor deze plaat snel saai wordt voor mij. De beste nummers op dit album vind ik het titelnummer (heerlijke riff!) en het lekkere vlotte Wang Dang Sweet Pootang.

Stranglehold vind ik een gaaf nummer met geweldig gitaarwerk, echt een genot om naar te luisteren . Ook Just What The Doctor Ordered vind ik een heerlijk nummer, maar jammergenoeg haalt de rest van het album het niveau van die twee nummers niet. Ted Nugent is zeker een goede gitarist, maar de composities van de meeste nummers spreken mij niet echt aan (het is in mijn oren iets te standaard jaren '70 hardrock). Het gitaargeluid vind ik wel vet en sommige nummers hebben lekkere riffs, maar lekkere riffs maken niet meteen een nummer goed.

Echt extreme metal dit, maar voor mij iets TE extreem. Eye For An Eye heb ik op aanraden van een vriend beluisterd, en ik lag echt dubbel (en da's niet negatief bedoeld, want ik vind het een heerlijk nummer). Dat nummer gaat echt zoooo snel, en dan met name de tekst, deze wordt zo snel 'gezongen'. Je kan de tekst echt niet bij houden, zelfs al heb je deze voor je liggen. Dat nummer heeft mij echt weggeblazen.
Jammergenoeg haalt de rest van de plaat dat niveau niet en wordt het snel eentonig voor mij. Sowieso vind ik het ook niks dat de teksten zo onverstaanbaar zijn, ik vind het maar niks om de hele tijd de tekst van een nummer op te zoeken om te weten wat ze grunten. Ik hou wel van metal, maar dit gaat mij toch iets TE ver.

Zelden heb ik zo’n consistent popalbum gehoord als The Village Green Preservation Society van The Kinks. De eerste zes nummers zijn pure perfectie, maar ook daarna komen er genoeg ijzersterke nummers als Animal Farm en Starstruck. Maar eigenlijk is er geen enkel slecht of minder nummer hierop te bekennen.

De eerste keer dat ik dit album hoorde was ik nog niet zo onder de indruk. Het klonk niet al te bijzonder in mijn oren. Maar per luisterbeurt is het album steeds meer in mijn achting gestegen en nu is het één van mijn favoriete albums. Dit komt vooral door het nostalgische en dromerige sfeertje. De teksten gaan allemaal over jeugdherinneringen, wat voor een nostalgisch gevoel zorgt tijdens het luisteren. Maar tegelijkertijd zijn de teksten ook maatschappijkritisch, waardoor de (ogenschijnlijk vrolijke en simpele) nummers een extra gelaagdheid krijgen. Dit in combinatie met de talloze pakkende melodieën zorgt er voor dat The Village Green Preservation Society een album is dat per luisterbeurt steeds beter wordt.

De nummers zijn allemaal vrij kort maar zitten geweldig in elkaar: ze zitten vol met pakkende melodieën, goede zang en herkenbare, nostalgische teksten. Nummers als Do You Remember Walter en Picture Book zijn intussen uitgegroeid tot mijn favorieten. Ook nummers die mij eerst niet veel deden vind ik nu geweldig, zoals Johnny Thunder en Phenomenal Cat.

De combinatie van vrolijke, speelse popliedjes in combinatie met nostalgische en maatschappijkritische teksten zorgt voor een album waarvan ik vrolijk, maar tegelijkertijd ook emotioneel wordt. Zoiets heb ik nog nooit eerder meegemaakt. The Village Green Preservation Society is een enorm verslavende plaat, die ik zeker nog vaak zal beluisteren!

“Give the scum a gun and make the bugger fight. And be sure to have deserters shot on sight. If he dies we’ll send a medal to his wife.”

Arthur is een conceptalbum dat gaat over een man die is opgegroeid in een tijd dat Groot-Britannië één van de machtigste landen ter wereld was. Na de Tweede Wereldoorlog emigreert hij naar Australië. Eenmaal daar denkt hij nostalgisch terug aan de hoogtijdagen.

Muzikaal is Arthur een stuk rijker dan de vorige Kinks-albums en ‘rockt’ het een stuk meer. De nummers zitten vol met tempo- en melodiewisselingen. Dit is vooral sterk in Shangri-La: het begint als een folk-nummer, maar geleidelijk aan wordt het steeds harder.

Wat mij vooral bevalt aan Arthur is de gelaagdheid van de nummers. Deze klinken over het algemeen vrolijk en bevatten veel pakkende melodieën, maar tekstueel is het een stuk minder vrolijk: de nummers gaan o.a. over nostalgie, de maatschappij en de Tweede Wereldoorlog. Hierdoor is Arthur een album dat elke luisterbeurt steeds meer van zijn geheimen prijsgeeft. Eén van de meest geslaagde conceptalbums aller tijden.

Dit is mijn kennismaking met The Michael Schenker Group, en het bevalt mij wel. Het album is heel goed geproduceerd, elk instrument is duidelijk te horen en het geheel knalt lekker (mag ook wel met Martin Birch als producer). Je hebt echt totaal niet het idee dat je naar een album uit 1982 luistert. Graham Bonnet (van o.a. Rainbow) doet hier de zang, en ik vind het goed bij de muziek passen. Hij heeft een heerlijk rauw stemgeluid waar ik altijd met plezier naar luister. Michael Schenker is een goede gitarist die heerlijke riffs en solo's uit zijn gitaar kan toveren, en ook de ritmesectie klinkt erg lekker.
Mijn favoriete tracks zijn het zware titelnummer, het sfeervolle en meeslepende Desert Song (wat mij erg doet denken aan Eyes Of The World van het Down To Earth album van Rainbow) en het heerlijke catchy Searcing For A Reason. Ik ben zelf alleen niet zo kapot van Broken Promises en het instrumentale Ulcer, maar zelfs die nummers zijn nog prima aan te horen. Al met al gewoon een degelijk hardrock album, maar ik vind het niet bijzonder genoeg om er een écht hoge score aan te geven.

Voor mij een nogal wisselvallig album. Who Loves The Sun, Rock & Roll en Sweet Nuthin zijn geweldige nummers, waarvan met name de laatste twee tot mijn favoriete VU-nummers horen, maar Lonesome Cowboy Bill en Cool It Down zijn voor mij zowat de irritantste nummers die de band ooit heeft opgenomen. De rest van de tracks ben ik niet zo kapot van, het is niet slecht, maar het klinkt te gewoontjes. Ik mis hierop vooral het eigenzinnige, avontuurlijke en experimentele van de eerste drie platen.

Opzich is het geen slecht album, maar goed is het ook weer niet. Er blijft vrijwel niks van dit album bij mij hangen (behalve misschien Caroline). Het slaat inderdaad nergens op dat hier The Velvet Underground opstaat, maar zelfs al zou het onder een andere naam uitgebracht zijn, dan had ik er ook weinig aangevonden (het klinkt mij allemaal iets te standaard). Opzich is dit wel fijne achtergrondmuziek, en het album is ten minste aardig beluisterbaar. 2,5* lijkt mij wel prima hier.

Een wat rustiger album dan zijn twee voorgangers, er staan hier vooral veel akoustische nummers op. Gelukkig is er nog wel wat afwisseling aanwezig, zoals in What Goes On en Beginning To See The Light, die wat meer uptempo zijn. Al met al is het gewoon een album dat prima wegluistert, met als enig minder nummer The Murder Mystery (is een beetje vergelijkbaar met The Gift van het vorige album, al vind ik dit nummer een minder geslaagd 'experiment').
Mijn favorieten: What Goes On, Pale Blue Eyes (prachtig nummer!!), Beginning To See The Light.

En nu, ruim een jaar later, heb ik de plaat weer eens wat luisterbeurten gegund, en ik verhoog mijn stem naar 4 sterren. Het blijft een zeer bijzondere plaat, met een bijzondere sfeer en veel afwisseling (er zijn popsongs zoals Sunday Morning en I'll Be Your Mirror, langzame donkere tracks als Venus In Furs en All Tomorrow's Parties en noiserock zoals in Heroin en European Sun).

Nummers als Venus In Furs en European Son ben ik ook wat meer gaan waarderen, en eerstgenoemde is mijn absolute favoriet van deze plaat. Andere toppers zijn Heroin, Sunday Morning en All Tomorrow's Parties (waar de stem van Nico echt goed tot haar recht komt). Enige mindere song vind ik The Black Angel's Death Song, maar in feite staat er hier geen enkel zwak nummer op. En dat is best knap, zeker omdat dit album muzikaal gezien niet echt opzienbarend is. Een hele bijzondere plaat, die ik zeker nog vaker ga beluisteren.

De plaat begint goed met White Light/White Heat, wat een lekker catchy nummer is.
The Gift is één van de meest originele nummers die ik ooit heb gehoord: uit de linkerspeaker hoor je een opgelezen verhaal en uit de rechterspeaker hoor je een instrumentaal rocknummer. Het verhaal is erg aangrijpend, en de muziek past er perfect onder. Een prima song en één van mijn favorieten hierop.
Lady Godiva's Operation is ook een erg origineel (maar vooral erg bizar ) nummer met een lekkere melodie. Ook een behoorlijke song.
Here She Comes Now is een lekker poppy nummer. Niet echt bijzonder, maar het ligt prima in het gehoor.

Hierna wordt het album helaas wat minder voor mij. I Heard Her Call My Name begint aardig, maar de gitaarsolo's verpesten het zo'n beetje voor mij.
En van het nummer Sister Ray kan ik echt níet de genialiteit inzien. De eerste 3 minuten vind ik nog goed te doen, maar daarna wordt het steeds saaier en saaier... No offense naar de liefhebbers van dit nummer maar ik zie gewoon niet in wat er zo geniaal aan is.
(Trouwens, volgens mij was de tekst "sucking on my ding-dong" behoorlijk controversieel voor 1968 )

Ik wou eigenlijk 3,5* geven, maar omdat het nummer Sister Ray zowat de helft van de plaat in beslag neemt verlaag ik mijn stem met een halfje, een voldoende vind ik het album namelijk nog wel waard vanwege de eerste drie songs, die toch wel behoorlijk zijn. Ik mis op dit album de afwisseling en de sfeer die op het debuutalbum aanwezig waren.

Tommy van The Who is één van mijn favoriete conceptalbums aller tijden. De muziek zit uitstekend in elkaar en kenmerkt zich door de vele overgangen, tempowisselingen en prachtige melodieën. Het gitaar-, drum-, bas- en zangwerk is nagenoeg perfect. Vooral het drumwerk van Keith Moon is een waar genot om naar te luisteren en het voegt echt wat aan de muziek toe.

Wat ik ook geweldig vind aan Tommy is hoe bepaalde melodieën en thema’s steeds terugkeren in andere nummers. Het verhaal pakt mij eerlijk gezegd niet helemaal, maar met zulke sterke muziek maakt dat weinig uit. Het album staat vol met ijzersterke rocksongs die goed in elkaar overlopen, waardoor het album als één geheel aanvoelt. Bij het openingsnummer, Overture, krijg ik al kippenvel. Er is ook sprake van genoeg variatie en rustpunten, waardoor het album heerlijk wegluistert van begin tot eind.

Townes Van Zandt was een singer-songwriter met fantastische poëtische teksten, maar je hoeft niet per se deze teksten te begrijpen om van zijn muziek te genieten. Zijn warme, emotionele stem en zijn melodieën zorgen ervoor dat er gelijk een prachtige melancholische sfeer ontstaat. Ik weet bijvoorbeeld niet waar Fare Thee Well, Miss Carousel precies over gaat, maar toch raakt dit nummer mij. Dat is duidelijk het teken van een fantastische singer-songwriter.

Muzikaal is het album erg ingetogen: vaak is het enkel Townes Van Zandt met zijn akoestische gitaar. Tekstueel is het ook geweldig. Townes Van Zandt scheen een eenzaam en depressief persoon te zijn die vooral ‘on the road’ leefde, wat uitstekend naar voren komt in zijn teksten. Het lijkt allemaal recht uit het hart te komen. Dit vind ik vooral het geval in Waiting Around To Die en Lungs.