Mijn verwachtingen voor deze plaat waren al niet hoog en alsnog presteren de mannen van Limp Bizkit het om met een tegenvaller van jewelste op de proppen te komen.

Er staan, zoals hier al eerder vermeld is, een aantal behoorlijk beukers op dit album. Veel geblaat, weinig wol wat deze beukers betreft. Durst gooit er behoorlijk wat spierballentaal uit wat ik ongetwijfeld gaaf had gevonden toen ik nog 16 jaar oud was. Ook als hij probeert te zingen is het huilen met de pet op. Muzikaal zijn ze ook stil blijven staan, ondanks de terugkeer van Wes. Geen vette riffs of geniale songs. Geen spannende opbouw. Alleen veel hard gebeuk en geschreeuw. En een opgeblazen productie niet te vergeten.

Vooralsnog grootste flop van het jaar.

1,5*

Het was even wachten op het derde album van LPG, de band uit Hoogezand-Sappemeer die tegenwoordig vanuit Amsterdam opereert, maar ik verklap jullie nu al dat het wachten wordt beloond. Het laatste album 'With the Earth Above Me' dateert alweer uit 2008. De band heeft sindsdien echter niet stilgezeten en maakte de eerste twee delen van hun eigen 'kunstmagazine' DeSpeech. 

The Village is samen met een landkaart (van het dorp) het derde en laatste deel van dit project. De band moest na het vertrek van bassist Gerard Kooistra hun nieuwe richting bepalen. Deze zoektocht lijkt het thema van The Village te zijn geworden. Het kenmerkende LPG geluid is echter gebleven. Melodieuze popliedjes met een scherp randje en onverwachte wendingen. Ook de meerstemmige zang is weer veelvuldig aanwezig. Luister maar eens naar de grootse climax van "Hang 'em" of "Creation". 

Er zit voldoende afwisseling in de nummers. Zo zijn "Kids" en "Paulus" typische 'artpop' nummers die pas na een aantal luisterbeurten hun schoonheid prijsgeven. 
"Motivation" en "Love Will" Surround You zijn dan weer luchtige popliedjes die  lekker in het gehoor liggen. In elk nummer hoor je het spelplezier terug dat de heren gehad moeten hebben bij het maken van dit album. De schijnbewegingen en details in de nummers zorgen ervoor dat de plaat blijft boeien. Door de productie heeft het album een beetje een lo-fi sound gekregen. Iets dat we ook al op de vorige albums hoorden. 

LPG levert voor de derde keer een mooi indierock album af dat waarschijnlijk niet door het grote publiek opgepikt zal worden. Daar is het geluid niet 'mainstream' genoeg voor. En dat is toch jammer want ze verdienen het wel. Het stemmige titelnummer is zelfs van ongekende schoonheid en een waardige afsluiter.
LPG laat met deze plaat andermaal zien misschien wel het creatiefste jongetje uit de Excelsior klas te zijn en kwaliteit te kunnen blijven leveren. Nu nog de grote doorbraak!