Het is niet zo fel meer als vroeger maar klinkt toch nog wel erg lekker. Tot en met You're Too Expensive For Me klinkt het zelfs meer dan goed. Wat een lekkere bass heeft dat nummer. Doet me een beetje aan Flea denken en dat is een erg groot compliment.
It Doens't Matter is lekker fel en doet aan de oude dagen denken. Wat een lekker refrein.

De tweede helft van de plaat vind ik wat minder. Feeling the Itch en My Love Will Fall zijn nog wel goed maar niet bijzonder. De rustige nummers kunnen niet overtuigen zoals bijvoorbeeld Secretly en You'll Follow Me Down dat in het verleden wel konden.

Al met al wel een meer dan leuke plaat. Als ze volgende maand de betere nummers van deze plaat en lekker veel oud werk spelen, heb ik een topavond.

Spinvis weet mij met dit album niet zo te pakken als met het briljante debuut. Desalniettemin staat er genoeg moois op dit Dagen van Gras, Dagen van Stro. De kracht van Spinvis is het oproepen van een bepaald melancholisch gevoel. Op dit album zijn Aan de Oevers van de Tijd en het titelnummer daar de beste voorbeelden van. Mijn favorieten dus.
De interessante teksten vallen extra op omdat het in het Nederlands wordt gezongen. De stem van De Jong is niet geweldig maar past goed bij de muziek en de sfeer die eraan wordt meegegeven.
Lotus Europa (daar heb je hem weer) vind ik toch een van de minste nummers. Er zitten zeker interessante stukken in de meer dan 11 minuten durende song maar dat is eigenlijk alleen het muzikale gedeelte.
Als laatste wil ik nog een hoogtepunt noemen en dat is Flamingo. Die onheilspellende sfeer met surrealistische tekst, echt fantastisch.

Ik heb ten tijde van Magpie een erg positieve recensie gelezen over die cd. De naam Stephen Fretwell is sindsdien altijd blijven hangen met het idee, die moet ik nog een keer checken.
Nu zag ik Magpie en Man on the Roof voor een koopje op cdwow en ik dacht ik bestel ze gewoon. Het genre singer/songwriter ligt mij toch wel.

Bij het eerste nummer schrok ik wel even. Naar mijn mening de enige echte misser op deze cd. Gelukkig staan er verder alleen maar goede nummers op. Er gebeurt niks spannends of iets wat we nooit eerder hebben gehoord maar het luistert gewoon lekker weg. Het mag van mij wel wat zwaarmoediger. Heerlijk vind ik dat.

Je zou Fretwell bijna een stukgelopen relatie of ander leed toewensen. Dan zou er echt een top cd uitkomen, denk ik.

Een heel bijzonder album dit. Er gebeurt zo ontzettend veel, de nummers zijn enorm rijk gearrangeerd met een heel arsenaal aan verschillende instrumenten. En neem zo'n nummer als Come On! Feel the Illinoise! - Part I: The World's Columbian Exposition - Part II: Carl Sandburg Visits Me in a Dream, wat een compositie!
Het hele album zit enorm knap in elkaar en dat dit goeddeels door Sufjan alleen is gemaakt toont aan wat een bijzonder muzikant/componist hij is.

Toch weet Sufjan mij met een nummer als John Wayne Gacy, Jr het meest te raken. Heel basic maar een schitterende melodie en tekst. Casimir Pulaski Day is nog zo'n nummer, echt schitterend.

De muzikale intermezzo's storen niet en zijn soms wonderschoon.

Het hele album is wel een lange zit al zit er genoeg afwisseling in. The Man of Metropolis Steals Our Hearts is bijvoorbeeld zo'n welkome onderbreking met wat pit.

Ik begrijp goed dat dit een regelrechte klassieker is al is het voor mij persoonlijk nog geen meesterwerk. Wel heel mooi en uniek.