Jack White heeft zijn eerste solo album uitgebracht. Jack White kennen we van The Raconteurs, The Dead Weather en natuurlijk The White Stripes. Met laatst genoemde band verwierf hij samen met zijn ex-vrouw Meg White wereldfaam onder andere door de met een Grammy beloonde hit Seven Nation Army dat één van de bekendste riffs uit de rockgeschiedens kent. Inmiddels is The White Stripes ter zielen. In drie bands spelen en dan ook nog eens solo gaan werd misschien iets te veel van het goede voor White, die er ook nog eens een platenlabel, Third Man Records, op na houdt.

Het solo debuut van White heet Blunderbuss (vernoemd naar een vuurwapen en een verbastering van het Nederlandse donderbus). Het is een gevarieerde plaat geworden met een keur aan verschillende stijlen ingespeeld door een leger aan (opvallend veel vrouwelijke) muzikanten en White zelf.

Het is een mengsel van rock, blues, roots, garage en country geworden. Ondanks de verschillende stijlen klinkt het als een coherent geheel en is het heel herkenbaar White door zijn onderscheidende stem, gitaargeluid en productie. Natuurlijk heeft White zelf de productie op zich genomen en is het album uitgebracht op zijn eigen label.

Het mag ook geen verrassing heten dat het schrijven van goede en vaak catchy liedjes een vak is dat White tot in de puntjes beheerst. Blunderbuss staat er vol mee en een echte misser kan ik niet vinden. Uitschieters zijn de Little Willie John cover I’m Shakin’, Trash Tongue Talker met zijn country invloeden en het perfecte popliedje Love Interruption.

De 36-jarige White heeft zijn muzikale sporen al lang verdiend en laat andermaal horen tot wat hij in staat is.

ZUBB

James Vincent McMorrow zette zichzelf met Early in the Morning in één klap op de kaart. McMorrow werd met zijn folkmuziek en falsetstem in hetzelfde hokje geplaatst als Bon Iver. Naast deze overeenkomsten werd het debuut van beide mannen opgenomen in een huisje afgezonderd van alles en iedereen. De vergelijking werd zo dus nog sneller gemaakt. Maar McMorrow houdt er niet van om in een hokje te worden geplaatst en besluit om zijn nieuwe album, Post Tropical, naar een niet bestaand genre-aanduiding te noemen. Daarnaast besluit hij om het bij het tweede album compleet over een andere boeg te gooien. Geen folk meer met akoestische gitaar maar synthesizers en drumcomputers, net als… juist.

Lees verder op ZUBB

Wat een tegenvaller dit zeg. De achtergrond zang, die vaak ronduit irritant is, verpest voor mij dit album. De opener is vrij experimenteel en rockt wat meer dan we van Joan gewend zijn. Run For Love is ook in deze stijl. Op zich niks mis mee maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan een zwaarmoediger Joan.
The Magic is zelfs een vrolijk opgewekt nummer. Bij het volgende nummer, Action Man, kom ik pas aan mijn trekken. Een erg mooi en rijk nummer.
Dan Flash, hier stoor ik mij voor het eerst aan de achtergrond "zang", in dit geval kan je het niet echt zang noemen. Eerder gebrom. Run For Love, Human Condition, Kiss the Specifics en Chemmie hebben ook alle drie achtergrond zang waar ik me aan stoor.
Forever & a Year is het mooiste nummer naar mijn mening. Gevoelig en stemmig. Hier hoor je hoe mooi dit album had kunnen zijn.
Het album eindigt met I Was Everyone. Een nummer dat in 6 minuten naar een ware climax opbouwt met soul en rock invloeden.

Al met al een behoorlijke tegenvaller. Volgende keer wat zwaarmoediger en geen achtergrondzang alstublieft.

Ik zal het maar meteen toegeven, ik ben een groot fan van John Frusciante. Met zijn 43 jaar heeft deze Amerikaan al een imposant oeuvre opgebouwd. De solo albums vind ik de meest interessante maar natuurlijk kennen de meeste mensen hem als de meestergitarist van een der grootste bands van de laatste jaren, de Red Hot Chili Peppers.

In 2008 verliet Frusciante de band voor de tweede keer om zich te kunnen richten op zijn solo projecten. Frusciante heeft een grote stempel gedrukt op de Peppers, waar hij op 18 jarige leeftijd (hij was destijds zelf een fan van de Peppers) zijn muzikale carriere begon. Na veel hoogte- en dieptepunten (bekijk de VPRO documentaire maar eens) is het hoofdstuk Red Hot Chili Peppers dus definitief gesloten. Het stokje is overgedragen aan Josh Klinghoffer, een goede vriend van Frusciante.

Klinghoffer is geen onbekende voor de mensen die Frusciante op de voet volgen want samen brachten ze onder andere het album A Sphere In The Heart of Silence uit en vormden ze samen met Joe Lally (Fugazi) de band Ataxia waarmee ze twee albums uitbrachten die in één sessie werden opgenomen. Ook op de solo albums die Frusciante in 2004 uitbracht dook Klinghoffer af en toe op. Na de creatieve uitbarsting in 2004 waarin Frusciante naast de hier genoemde albums nog vier solo albums (oké, Curtains kwam net in 2005 uit) en een EP uitbracht was het een tijdje stil. Vijf jaar later werd er pas weer een album uitgebracht.

Frusciante heeft op zijn solo albums horen veel meer te zijn dan een begenadigd gitarist. The Will To Death is bijvoorbeeld een echte singer-songwriter plaat. Twaalf liedjes kale liedjes gespeeld op akoestische gitaar, zonder poespas maar met bakken emotie. Het tegenovergesteld kregen we vorig jaar voorgeschoteld in de vorm van PBX Funicular Intaglio Zone. Een elektronische plaat die op zijn zachtst gezegd nogal ontoegankelijk is. Frusciante is lekker aan het experimenteren geslagen. Onder alle bliepjes, vervormde stemmen, vreemde beats en wendingen zaten nog best goede liedjes en melodieën verstopt. Maar je moet wel even doorzetten.

Zo ook met de nieuwste EP Outsides die in het verlengde van PBX Funicular Intaglio Zone ligt. Er staan slechts drie nummers op de EP maar de opener Same duurt wel ruim tien minuten. De basis van het nummer bestaat uit synths en een drumcomputer, een fundament waarop Frusciante vervolgens één lange gitaarsolo overheen speelt. De gitaarsolo wordt hier en daar een beetje bewerkt. Ondanks dat de solo soms vrij snel en hectisch is, heeft het nummer toch een relaxte vibe. Breathiac is een chaotische track met vreemde geluiden door elkaar heen en beats die haast willekeurig lijken te zijn. Iets wat op PBX ook vaak te horen was. Niet echt een nummer waar ik iets mee kan. Het blijkt gelukkig het kortste nummer te zijn met zijn tweeënhalve minuut. Het laatste nummer heet Same en is het enige nummer met vocalen, hoewel je er niet te veel van moet verwachten want het betreft één gezongen regel en een kort gesproken gedicht. Ook dit nummer is opgebouwd rondom beats uit een drumcomputer en keyboards. Hier is voor het eerst een echte melodie te bespeuren. Same is goed nummer om te kijken of je deze stijl kan waarderen. Vind je Same goed, dan waarschijnlijk ook de andere nummers en PBX Funicular Intaglio Zone.

Outsides is zeker geen onaardige EP maar stiekem hoop ik op een nieuw album in de stijl van Curtains of The Will To Death. Het zijn nu toch ook weer de gitaarsolo’s die de EP het luisteren waard maken. Het is leuk dat Frusciante zich van niemand wat aantrekt, lekker zijn gang gaat en naar hartenlust experimenteert met drumcomputers en keyboards maar vooralsnog heeft dat nog niet in een memorabele plaat geresulteerd.

ZUBB