Als het perfecte popliedje ooit wordt geschreven dan zal dat worden gedaan door de pioniers van de alternatieve rock, R.E.M. Ze zijn al een aantal keer in de buurt gekomen (Perfect Circle, Fall On Me, Country Feedback etc.). Op de hoeveelheid parels die R.E.M. in hun carriere hebben afgeleverd kan menig band jaloers zijn. Ook op deze plaat staan er zeker een aantal.

Ik heb R.E.M. altijd het sterkst gevonden in de rustige, soms stemmige nummers. De eerste twee, meer rockende up-tempo nummers zijn voor mij meer een leuke inleiding naar het 'echte werk'.

Uberlin is een schitterend nummer, simpel maar doeltreffend door de sterke melodie. Oh My Heart is mijn favoriet. Wat een mooi nummer! Het doet me telkens denken aan Parijs. De accordeon en gitaar scheppen een heerlijke sfeer. De zang van Stipe versterkt de sfeer nog eens.
It Happened Today is nog zo'n pareltje. Nog binnen de anderhalve minuut is de tekst op en worden er alleen nog maar oohhhhhs en aaaahhhhhsss gezongen. Wow! Dat had van mij nog langer mogen duren. De stemmen kleuren zo mooi bij elkaar. Echt waanzinnig goed dit.

Every Day Is Yours to Win vind ik niet echt bijzonder. Doet me niks.
Mine Smell Like Honey daarentegen is echt een nummer dat je vrolijk maakt, met name het refrein en de vertrouwde achtergrondzang van Mike Mills. Zo fris heb ik ze in tijden niet gehoord.

Walk It Back ligt qua gevoel een beetje in het verlengde van Every Day Is Yours to Win. Door het hoge niveau van de andere nummers valt dit nummer niet zo op.
Alligator Aviator Autopilot Antimatter is een leuke rocker met een goed gekozen tweede stem van Peaches en Lenny. Klinkt wel lekker maar dit soort nummers zullen nooit mijn favoriete R.E.M. nummer worden.

That Someone Is You blijft leuk omdat het zo kort is. Als het langer was geweest had ik hem eerder geskipt. Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I is weer een mooi rustig nummer, een beetje dromerig. Niets op aan te merken.

Het slotnummer Blue is ook een van mijn favorieten. Michael Stipe zingt dit keer niet maar draagt een tekst voor. Even later wordt daar door Patti Smith prachtig overheen gezongen. Hierdoor en door de effecten over de gitaar ontstaat een soort van onwerkelijke sfeer. De manier waarop Patti Cinderella Boy zingt. Kippenvel!
De reprise van Discoverer had van mij niet gehoeven. Stilte was mooier geweest na de wegstervende klanken van Blue.

Na het tegenvallende Accelerate levert R.E.M. gewoon weer een topplaat af. Hulde voor deze band die al zo lang op zo'n constant hoog niveau (twee kleine dipjes) muziek maakt.

Leuk om te zien dat er momenteel ouder werk van R.E.M. wordt gecheckt. Gezien het constante hoge niveau van de band niet verkeerd.

Ik heb ook de I.R.S. Years + Green weer eens uit de kast gepakt. Na een prima begin met Pop Song 89 en Get Up komt voor mij het eerste hoogtepunt van de plaat.
Het folky You Are the Everything. Begeleid op ukelele en accordeon zingt Stipe vol emotie. Erg mooi. Stand is een vrolijk nummer waarvan ik nooit wist waar ik he van kende. Zojuist las ik dat het dus van de serie Get a Life (erg leuke serie inderdaad) moet zijn geweest. Thanx Deric!

Het absolute hoogtepunt van de plaat is World Leader Pretend. Na de eerste akkoorden hoor je meteen al dat het goed zit. Het nummer zit gewoon zo goed in elkaar. De welgeplaatste zang van Mills de overgang op piano en de lapsteel. Werkelijk alles klopt.

Na het hoogtepunt volgt voor mij direct het dieptepunt the Wrong Child. Hier kan ik echt niks mee. Het komt nogal chaotisch op mij over.

Orange Crush is dan weer een topper van jewelste. Lekker nummer om mee te zingen. Erg melodieus.

Van de laatste drie nummers vind ik niet dat er één echt uit steekt. Gewoon een prima afsluiting van een goed album. De zoveelste van R.E.M.

Ik vind het wel een redelijk goede plaat. Helaas niet zo goed als de eerste twee. Razorlight verloor zijn scherpe randje al na de eerste plaat. Maar het tweede album kon en kan ik ook zeer waarderen.

Slipway Fires is gewoon een leuk album met lekker in het gehoor klinkende popliedjes. Uitschieters zijn voor mij; Hostage Of Love, Stinger en Monster Boots. Verder niks bijzonders maar op zijn tijd wel erg leuk.

Afgelopen vrijdag verscheen het debuut van één van de grootste rocksensaties van dit jaar. We hebben het hier over Royal Blood van de gelijknamige band. Door BBC werd dit Britse duo getipt op de Sound of 2014 lijst nadat eerder werd aangekondigd dat ze het voorprogramma van Arctic Monkeys zouden verzorgen. In Nederland maakte Royal Blood al indruk op Eurosonic en London Calling en afgelopen weekend speelden ze een bomvolle India op Lowlands plat. In maart van dit jaar verscheen er een EP (Out Of The Black EP) met vier nummers waarvan er drie ook op dit album staan.

Het album begint net als de EP met Out Of The Black. Een ideaal nummer om een album mee te starten, het begint knallend, heeft een catchy refrein en de laatste halve minuut gaat het tempo omhoog om het nummer met een nog grotere knal af te sluiten. Ook het volgende nummer kennen we van de eerdergenoemde EP. Het nummer valt vooral op door de riff die in de verte doet denken aan Thunderstruck van AC/DC.

Figure It Out is het eerste nieuwe nummer. Hier valt voor het eerst op dat de stem van Mike Kerr soms sterk op die van Jack White lijkt. Muzikaal zijn er ook parallellen te trekken tussen Royal Blood en Jack White, maar ook met Queens Of The Stone Age en Led Zeppelin. Ook dit nummer kent een heerlijk beukend einde waarbij je je afvraagt hoe het mogelijk is dat twee jongens zo’n geluid uit een drumstel en één bas krijgen. Juist, geen gitaren dus. Verder is de muziek weinig origineel maar dat geeft geen moment want het klinkt allemaal zo verdomde lekker. Het is tegelijk strak en groovend, hard en catchy.

Na het iets rustigere nummer Blood Hands wordt er met een keiharde Rage Against The Machine-achtige riff het nummer Little Monster gestart. Wederom een perfecte rocksong in dezelfde stijl en de laatste song die we al kennen van de Out Of The Black EP. Geweldig hoe bij het laatste refrein het laatste woordje van de zin wordt ingehouden om vervolgens de zin af te maken na de drum fill.

Ten Tonne Skeleton verdient ook nog speciale vermelding. Dit nummer klinkt precies zoals je mag verwachten met zo’n titel. Een groots stampend nummer met overigens uitstekende zang van Kerr.
Voor originaliteit zal dit duo geen prijzen in de wacht spelen maar wat geeft het als de nummers stuk voor stuk heerlijk knallen en niet lang genoeg duren om te vervelen. Royal Blood heeft gewoon één van de leukste platen van het jaar afgeleverd.

ZUBB