Waanzinnig goede metalplaat. Het geheel klinkt enorm krachtig en melodieus. De zang is erg goed, de riffs vet en er zit een fijn scherp randje aan. Het belangrijkste is natuurlijk dat de nummers deugen. Ook dat is het geval. Stuk voor stuk knallers.

Toen de plaat uit kwam werd ik compleet weggeblazen en nu eigenlijk nog steeds. Met het mooi opgebouwde Descend the Shades of Night als afsluiter laat Machine Head horen dat ze nog meer kunnen dan keihard beuken. Mooie cleane vocals en samenzang. De teksten op dit album vind ik goed en passen perfect bij de muziek. Bij het luisteren naar een nummer als Bite the Bullet krijg ik echt zo'n onoverwinnelijk gevoel.

Een van de beste metalplaten van de afgelopen tien jaar.

4,5*

Ik vind Heligoland geslaagder dan de voorganger. In het begin was ik wat huiverig vanwege de vele gastbijdragen. Het gevaar is dan dat het album minder als geheel klinkt.
Maar ik ben toch positief verrast. Dit klinkt wel degelijk als één geheel. Misschien komt het doordat de gastzangers ook hebben bijgedragen aan het schrijven van de nummers. Damon Albarn heeft zelfs credits op drie nummers. Waar de nummers op 100th Window meer soundscapes waren zijn het nu weer mee 'liedjes' geworden.

Babel en Splitting the Atom zijn geweldig! Die lage monotone stem in Atlas Air en dan de dromerige zang van Horace Andy. De bassline van Girl I Love You is ook moddervet.
Het nummer waar ik me het meest op verheugde bij het zijn van de gastartiesten valt dan weer tegen. Dat is Flat of the Blade. Er gebeurt muzikaal te weinig. De stem van Guy Garvey is zoals altijd fantastisch net als de melodie. Dit kan helaas niet het kale nummer redden.

Ook van Damon Albarn had ik iets meer verwacht. Hij kan zo heerlijk loom zingen. Ik vind het nu niet lekker uit de verf komen. De afsluiter Atlas Air is wat mij betreft één van de lekkerste Massive Attack nummers. It took all the man in me to be the dog you wanted me to be.

Zo houden ze me toch nieuwsgierig naar nieuw werk. Hopen dat het niveau van Mezzanine nog een keer benaderd wordt!

Mastodon is er wederom in geslaagd om een album uit te brengen van hoog niveau. In vergelijking met het vorige, alom geprezen album Crack the Skye zijn de nummers compacter. Eerst vond ik dat jammer maar aan de andere kant krijg je nu 13 nummers ipv 7 nummers. Je krijgt nu een fantastische staalkaart van wat Mastodon te bieden heeft.

Dat varieert van epische nummers als The Sparrow en The Hunter met een dromerige sfeer tot het kneiterharde Spectrelight of Blasteroid. Daarnaast lijken de stoner-invloeden die op Blood Mountain al te horen waren (J. Homme zong op de achtergrond zelfs mee) ook een prominente plaats te hebben gevonden in het Mastodon universum. Dry Bone Valley en Curl of the Burl zijn daar de beste voorbeelden van.

Het knappe is dat ondanks de verschillende stijlen het album als een geheel klinkt en bovenal als Mastodon. De kenmerkende drums van Brann Dailor zijn gebleven en de halsbrekende riffs komen ook weer voorbij in bijvoorbeeld Octopus Has No Friends en Bedazzled Fingernails.

Een klein smetje is het nummer Creature Lives dat niks toevoegt. Het intro op keyboard al helemaal niet. Dit zang in dit nummer is geheel door Brann Dailor gedaan, die vocaal steeds meer bijdraagt. Het laat zien dat Mastodon echt een groep is en niet een muzikaal genie met wat muzikanten aan zijn zijde die enkel alles inspelen. Alle bandleden dragen immers ook bij aan het schrijven van de nummers waarbij Brann Dailor, de drummer dus, ook riffs schrijft. Iets wat je niet vaak ziet.

Het beste nummer heb ik voor het laatst bewaard. Stargasm. Wat een fenomenaal nummer. Die samenzang is heerlijk. You're on fire!!!!

4,5 sterren (om mee te beginnen)

Wat een matige plaat. De frisheid van het debuut is al lang weg en daar is niks voor terug gekomen. Our Earthly Pleasures was ook nog goed maar Quicken the Heart heb ik aan mij voorbij laten gaan na een optreden in het Paard, waar een aantal nummers van het toen nog te verschijnen album Quicken the Heart gespeeld werd.

Ik kan Maximo Park nu definitief van mijn alsmaar langer wordende lijst 'te volgen bands' schrappen. Een voldoende weten ze er nog wel uit te slepen met een paar catchy nummers als Write This Down en het titelnummer maar Hips and Lips en Banlieue zijn dan weer echt ondermaats met die verschrikkelijke gesproken teksten in laatst genoemd nummer. Een ballad als Unfamiliar Places pakt ook verkeerd uit. Het is gewoon een saai nummer ipv mooi of ontroerend. When I Was Wild slaagt daar dan weer beter in.

Het is dus niet slecht maar er zijn zoveel betere bands. Je kan natuurlijk ook gewoon hun debuut weer opzetten.

Redelijke plaat met soms ijzersterke momenten maar ook wat momenten waar bij mij de irritatiegrens wordt opgezocht. De opener vind ik een van de sterke momenten al hadden ze van mijn de zingende zaag weg mogen laten. Helaas komt dit 'instrument' in het volgende nummer terug, jammer. Goddess on a Highway is een meer toegankelijk nummer en bevalt uitstekend. De zang is op dit nummer ook minder in het oor springend dan op de overige nummers.
The Funny Bird is voor mij echt het hoogtepunt van het album. De toch al dromerige muziek wordt hier nog eens versterkt door de vervormde stem. Die gierende gitaar is ook echt fantastisch. Toch weet dit album als geheel mij niet echt te boeien, het zijn meer een aantal mooie momenten die mij doen opveren.

Metallica werd opgericht in 1981 door drummer Lars Ulrich en zanger/gitarist James Hetfield. Twee jaar later was de bezetting, na was personeelswisselingen, met de komst van gitarist Kirk Hammett en meesterbassist Cliff Burton compleet. Deze vier zouden datzelfde jaar hun debuut Kill ‘em All opnemen. Metallica viel op door een nieuw geluid, een agressievere vorm van heavy metal dat nu bekend staat al thrash metal.

De opvolger zag een jaar later al het levenslicht. Ride The Lightning liet een enorme ontwikkeling horen. De nummers waren sterker en melodieuzer maar ze hadden niks aan kracht ingeboet.

In 1986 werd Master Of Puppets uitgebracht. Het geluid van Ride The Lightning werd geperfectioneerd en missers zoals Escape staan er niet op. De opbouw van het album is nagenoeg gelijk aan dat van de voorganger. Het eerste nummer Battery beukt er meteen in na een rustig intro. Metallica op zijn hardst.

Het tweede nummer is net als op Ride The Lightning en later op …And Justice For All het titelnummer. Master Of Puppets is met zijn ruime acht minuten een episch nummer waarin alles samen komt. Harde, snelle riffs, een rustige passage met mooie melodieën en een razendsnelle solo van Kirk Hammett. Live wordt dit nummer uit volle borst meegezongen door de fans.

Na het logge, zware The Thing That Should Not Be volgt het rustige Welcome Home (Sanitarium). Een ballade zoals One, met een wat harder refrein en mooie gitaarsolo’s dat uiteindelijk opbouwt naar een geweldige climax.

Het instumentale Orion is een ander hoogtepunt. Sfeervol, tjokvol riffs en solo’s en een heuse bass-solo van Cliff Burton. Burton opent ook de afsluiter van het album, Damage, Inc. Met deze mokerslag wordt het album nog furieuzer afgesloten dan het opende.

Het niveau van dit album zou Metallica nooit meer halen. Nog altijd wordt Master Of Puppets als één van de beste en meest invloedrijke metal albums gezien. Het metal album dat iedereen zou moeten kennen.

ZUBB

Ik verhoog deze klassieker naar 4,5*.

De groei die de Metallica doormaakte ten tijde van dit album is indrukwekkend te noemen. Waar Kill 'em All uit voornamelijk razend snelle nummers bestaat met nog snellere solo's, is op Ride The Lightning meer melodie en dynamiek te horen.

For Whom the Bell Tolls is zo'n nummer wat langzamer is dan wat ze ooit eerder hadden gemaakt maar niet minder indrukwkkend. Een nummer dat zeker live nog altijd een publieksfavoriet is. Die bas in het begin is zo gaaf, ik krig er gewoon kippenvel van!

Op Fade To Black hoor je het beste de melodische kant. Het nummer kent een mooie opbouw met uiteindelijk de ontlading. Deze opbouw komt op de volgende twee albums terug, waarbij beide keren het vierde nummer deze structuur kent.

Nummers die meer in lijn liggen met Kill 'em All zijn Fight Fire With Fire en Trapped Under Ice. Fight Fire With Fire vind wel duidelijk de betere van de twee en ook beter dan elk nummer van de voorganger. Die riff is echt geweldig. Op het laatst de dubbele kick drum er overheen en je hebt een meesterwerk.

Het instrumentale nummer op dit album, The Call Of Ktulu, is voor mij het hoogtepunt van het album. Wat een opbouw en wat een climax! Een van de mooiste climaxen die ik gehoord heb. De sfeer wordt ook vootreffelijk neergezet. Ik vind nog altijd de werktitel van dit nummer (When Hell Freezes Over) beter passen bij de sfeer.

Enige minpuntje voor mij is Escape. Verder zijn het stuk voor stuk krakers.

Prachtige plaat vol met mooie melodieen en harmonieuze samenzang. Het album begint ijzersterk met Roscoe, Bandits en vooral Head Home met schitterende gitaarsolo.
Er zitten geen slechte nummers bij al zijn sommige een beetje saai. Het stoort echter niet. Elk nummer heeft wel iets wat de moeite waard is. De instrumentatie is erg mooi en uitgebreid. Luister ook eens goed naar de bas in It Covers the Hillside, erg lekker.
De beat en viool in Young Bride geeft het nummer een heel aparte sfeer. Goed nummer ook. In This Camp heb ik ook als favoriet aangevinkt, die samenzang doet het hem weer.

Het gaat goed met Muse. Alweer dertien jaar na hun debuut is Muse één van de grootste rockbands ter wereld. Arena’s of parken (in 2009 speelde Muse voor 65.000 man in het Goffertpark) worden gevuld. The Resistance behaalde de nummer één positie in de album top 100 en de platinum status. Zelfs Amerika lijkt nu overstag te gaan voor dit Britse trio. The 2nd Law, het gloednieuwe studioalbum, kwam namelijk op twee binnen in de Amerikaanse albumlijsten. Iets wat ze niet eerder was gelukt.

Voor de release van The 2nd Law plaatste de band een trailer van het album op hun website. Daarin was een opvallend stuk muziek te horen. Een soort dubstep maar dan met gitaren gespeeld, zo bleek later. Op 2 juli werd het nummer Survival als single uitgebracht. Survival was eveneens het officiële themanummer van de Olympische spelen. Het bombastische nummer gaat behoorlijk over de top zoals alleen Muse dat kan. En ze komen er ook nog mee weg ook.

Naast de nummers met het herkenbare geluid van Muse kent het album een aantal verrassingen in positieve en negatieve zin. Allereerst Madness, een simpel nummer dat grotendeels wordt gedragen door elektronica en een rustige beat. Na een Brian May-achtige gitaarsolo verandert het nummer alsnog in een typisch nummer van Muse. Zo wil ik Muse wel vaker horen. Panic Station is nog zo’n positieve verrassing en misschien wel het beste nummer van de plaat. Wat een lekker funky nummer met slap bass en al. The 2nd Law: Unsustainable is de negatieve verrassing. Het idee is leuk om dubstep te maken met ‘echte’ instrumenten alleen de uitwerking is middelmatig. Verder heeft bassist Chris Wolstenholme twee nummers geschreven en gezongen. Het bijna psychedelische Save Me en de beuker Liquid State. In het eerste geval pakt de zang goed uit maar bij Liquid State merk je toch een gebrek aan kracht.

Het laatste hoogtepunt van de plaat is Animals waar Matthew Bellamy weer eens laat horen wat een fantastische gitarist hij eigenlijk is. De tweede helft van de plaat pakt een stuk minder goed uit dan de eerste helft. Explorers lijkt zelfs een kopie van hun eigen Invincible. Een enigszins wisselvallige plaat dus die vooral de moeite waard is door een aantal geweldige uitschieters. Al zal de gemiddelde Muse fan zich met de meeste nummers prima kunnen vermaken.

ZUBB