Geweldige plaat van een opkomende band in het sludge/prog metal genre. Dit is een complete plaat in de stijl van Mastodons derde album Blood Mountain. Alles wat de liefhebber van dit genre wenst, vind je terug op deze plaat. Van woeste oerbrullen tot harmonische zang, van snoeiharde riffs tot bezwerende melodieen, van sfeervol tot complexe, razendsnel gespeelde composities. Stil zitten tijdens nummers als Jake Leg en Swollen and Halo is onmogelijk! Een van de beste metal platen van de laatste jaren.

Yes!! Dat wordt een mooi kerstcadeautje.

BARONESS - Chlorine & Wine [OFFICIAL] - YouTube

Baroness is een Amerikaanse sludge metalband die in 2003 werd opgericht. Tussen 2003 en 2007 werden drie EP’s uitgebracht waarvan de laatste een samenwerking met Unpersons was. Eerder dit jaar zag het derde volwaardige album van Baroness het levenslicht. Na Red Album en Blue Record is daar nu Yellow & Green. Twee kleuren maar liefst dit keer. En dat komt omdat Yellow & Green een heus dubbelalbum is.

Als muziekliefhebber hoop je natuurlijk op een dubbelalbum met twee uur lang één en al genialiteit. Helaas blijkt maar al te vaak dat het wat te veel van het goede is. Waarom niet een paar nummers minder en dan een uitstekende plaat afleveren in plaats van een hand vol fillers? System of a Down bracht al eens een dubbelalbum (Mezmerize/Hypnotize) in twee delen uit over een periode van een half jaar. Later kon je de hoesjes in elkaar schuiven zodat je het toch nog als dubbelalbum in de kast kan zetten. Een prima oplossing. Baroness beperkt de totale speelduur gewoon tot 75 minuten. Het had dus net zo goed op één schijfje gepast.

‘Yellow’ ligt van de twee schijfjes wat meer in lijn met eerder werk en is over het algemeen wat harder dan ‘Green’. Nummers als Take My Bones Away en March To The Sea zijn daar de beste voorbeelden van. Dit zijn waarschijnlijk de nummers die de Baroness fan meteen zal kunnen waarderen. March To The Sea bevat geweldige dubbele gitaarloopjes die aan Thin Lizzy doen denken. Wat opvalt is dat John Dyer Baizley, de zanger en gitarist die voor dit album overigens ook de basgitaar ter hand nam omdat bassist Summer Welch er de brui aan gaf, daadwerkelijk zingt. Dit klinkt niet echt als een verrassing maar wie eerder werk van de band kent, begrijpt dat dit een koerswijziging inhoudt. De woeste oerbrullen en schreeuwen zijn achterwege gebleven. Jammer want de combinatie van schreeuwen en harmonieuze samenzang was één van de sterke punten van eerder werk.

Twinkler is het rustpunt van Yellow, een fraai sfeervol stuk en één van de hoogtepunten van dit album. Na Twinkler gaat het gas er weer vol op. Wat volgt is allemaal ijzersterk. Het gelaagde en mooi opgebouwde Cocainium, het stuwende Sea Lungs (dat mij soms aan een zwaardere versie van Muse doet denken) en het epische Eula.

‘Green’ is zoals gezegd wat rustiger, meer rock en minder metal. Verder bevat het meer instrumentals; Green Theme, Stretchmarker en If I Forget Thee, Lowcountry. Bij Green lijkt het meer om de sfeer en het geheel te gaan. Waar de nummers van Yellow nog prima op zichzelf kunnen staan, kunnen sommige nummers van Green dat niet. If I Forget Thee, Lowcountry is daar een goed voorbeeld van. Het klinkt ook meer als een outro van The Line Between en dan werkt het wonderwel. Foolsong en Mtns. (The Crown & Anchor) zijn wat zwakkere nummers maar toch is ook Green als geheel zeker geslaagd te noemen.

Het artwork, waar Baizley verantwoordelijk voor is, is ook nog het benoemen waard. Baizley is een bekende naam wat dat betreft want hij verzorgt naast het artwork van zijn eigen band ook het artwork van tal van andere artiesten zoals Gillian Welch, Kvelertak en Pig Destroyer. Ikzelf ben Baroness ooit op het spoor gekomen door een t-shirt van Baroness dat gedragen werd door iemand tijdens een Mastodon concert. Ik wilde wel eens weten welke band zulke mooie t-shirts heeft. Baroness wordt wel vaker vergeleken met grote broer Mastodon en dat zal met deze vergelijkbare ontwikkeling (van metal naar rock) die Mastodon nu doormaakt alleen maar vaker gebeuren. En dat is helemaal niet erg.

Dit blijft een erg lekker album. Lekker hoekig en retestrak. De plaat barst van de leuke riffjes en heerlijk stuiterende drums. Een van de leukste platen (samen met Franz Ferdinand en A Certain Trigger) die toen uit GB over kwamen waaien met die hele golf van indie bandjes.



Ik vind het ook net een paar nummers te lang duren terwijl de nummers op zich gewoon van hetzelfde niveau zijn.

Een van de leukste platen van 2008. De nummers staan vol met leuke riffjes en zijn stuk voor stuk catchy. Het tempo ligt hoog en dat is nou net wat mij zo bevalt aan deze plaat. Ik kan gewoon niet stil blijven zitten. Wat een energieke plaat.

De afwisseling van zang tussen Steven en Laura-Mary pakt erg goed uit. Erg verfrissend een zanger en zangeres in een bandje. De vergelijking met the White Stripes begrijp ik overigens niet. De enige overeenkomst is dat de band uit een man en een vrouw bestaat. Waar je bij the White Stripes duidelijk de blues invloeden door de rock hoort, is punk de belangrijkste invloed bij Blood Red Shoes.

Live zijn ze ook zeker de moeite waard. Hun optreden van vorig jaar in Paradiso is een van de leukste concerten waar ik geweest ben. Wat een energie! Nonstop stage diving en aan het einde van het optreden sprongen Steven en Laura-Mary ook nog even het publiek in. Ik heb nog een mooi aandenken aan dat concert overgehouden want ik heb een drumstokje gevangen.

Vorig jaar september kocht ik een kaartje voor het concert van Omar Rodriguez Lopez Group in de Melkweg. Nu is het altijd maar de vraag welke groep dat dan precies is want Omar is de man achter tal van bandjes zoals El Grupo Nuevo de Omar Rodriguez Lopez, El Trio de Omar Rodriguez Lopez, Omar Rodriguez Lopez Quintet, etc. Met welke band hij dan gaat optreden is vaak onduidelijk. Die bewuste dag bleek het Bosnian Rainbows te zijn. Een nieuwe formatie met bekenden uit andere samenwerkingen van Omar. Deantoni Parks van The Mars Volta (natuurlijk ook dé band van Omar) op drums en keyboards, Teri Gender Bender (geweldige naam!) van Le Butcherettes neemt de zang voor haar rekening, Nicci Kaspar op keyboards en natuurlijk Omar op gitaar.

Omar was het zat om als een dictator te werken en besloot een echte band op te richten waarin ieder zijn eigen inbreng heeft. Het concert maakte een verpletterende indruk op mij. Het spelplezier en energie spatte ervan af. Omar is een virtuoos op gitaar maar ook Teri weet de aandacht op zich te vestigen met haar spastische danspasjes. Na afloop volgde een minutenlang daverend applaus en de verschillende solo albums van Omar (het album Bosnian Rainbows moest nog uitkomen) vlogen werkelijk over de toonbank. Ik had nog nooit zoiets gezien.

Ik kon dan ook niet wachten tot het debuut in de schappen lag. Eind juni was het dan zover en inmiddels heb ik het album dan ook al vaak geluisterd. Echt overdonderen zoals het concert doet het album niet, om maar meteen met de deur in huis te vallen. Wel is Bosnian Rainbows een goed en verrassend album. Verrassend omdat je van Omar geen compacte rock songs verwacht maar eerder lang uitgesponnen stukken met curieuze maatsoorten en tempowisselingen. Nummers als Red, Torn Maps en Turtle Neck hebben zelfs enige hitpotentie.

Toch is het geen standaard rockplaat geworden wat te danken is aan het altijd bijzondere gitaarwerk van Omar, het statische drumwerk en het ontbreken van een basgitarist. Dit laatste wordt wel opgevangen door de keyboards van Nicci. Je mist ook zeker geen bassist. De nummers hebben elk iets verfrissends of pakkends en de conclusie voor dit album is dat het gewoonweg een zeer geslaagd project is van Omar, of misschien wel het begin van een mooie reeks Bosnian Rainbows albums.

Bosnian Rainbows speelt vrijdag 16 augustus op het Noorderzon festival in Groningen.

ZUBB

Prachtige plaat dit. Lua is mijn absolute favoriet. Zo'n gevoelig nummer met schitterende tekst. Eigenlijk staat de plaat vol met mooie teksten maar Lua grijpt me echt naar de strot. First Day of My Life is het andere nummer waar ik het sterretje heb aangevinkt. Net als Luna een kaal nummer, alleen Oberst op akoestische gitaar. Mooi gitaarspel ook in dit nummer.

Maar ook de opgewekte opener en Road To Joy bevallen uitstekend. De samenzang met Jim James is ook zeer geslaagd net als de samenzang met Emmylou Harris op een aantal andere nummers.

De americana invloeden heb ik soms nog wat moeite mee. Ik ben gewoon niet zo'n fan van de pedal steel en harmonica. Maar er staat gelukkig meer dan genoeg moois tegenover om dit album met 4 sterren te belonen.

Wat vooral opvalt aan de plaat is het razende tempo in combinatie met de korte tijdsduur van de nummers. (Het laatste nummer is net zo kort als de rest alleen er zit na dik 20 minuten nog een -totaal overbodige- "verborgen track" ). Hierdoor vlieg je van het ene nummer in het volgende. Er staan twee rustpuntjes op het album, te weten Poppy Bird met een erg leuke tekst en het minder geslaagde Rosey Lee met juist een erg cliche tekst.

De teksten vallen sowieso op doordat ze verhalend zijn en met de nodige humor worden gebracht. Het Sheffieldse accent (dat we allemaal al kennen van the Arctic Monkeys' Alex Turner) van de zanger, die de zang soms bijna rapt, moet je liggen. Ik vind het juist erg prettig om naar te luisteren.

De link met Arctic Monkeys is natuurlijk snel gelegd door hun thuishaven maar muzikaal zijn er ook zeker raakvlakken. Met name met het debuut van the Arctic Monkeys al is deze wel gevarieerder en vooral beter.

Toch is dit een sterke plaat die uistekend geschikt is om je adrenaline gehalte op te krikken.

4*.