Op 6 oktober presenteerde A Cure For Gravity haar debuut in de SuperMarkt te Den Haag. Later volgden optredens in het Paardcafé en in het voorprogramma van Kensington in een uitverkocht Tivoli. A Cure For Gravity leverde sterke optredens af waarbij de dansbare indierock goed werd ontvangen door het publiek.

In de woonkamer klinkt de muziek van ACFG al even sterk. Het album bevat tien nummers die bijna allemaal rond de drie minuten klokken. De muziek is het beste te omschrijven als indierock met een flinke scheut electro waarbij de balans tussen rock en electro in evenwicht is.

Het titelnummer Side Effects, waarmee het album opent laat meteen horen waartoe de band in staat is. Het schrijven van catchy en dansbare nummers. Ook Not Today is een heerlijk nummer met dito riff. De bas zorgt ervoor dat het nummer extra ‘swingt’. Town heeft een lekker duister sfeertje dat wordt versterkt door de vervormde stem van zanger Remy Rond.

You Can is een wat rustiger nummer net als You Know You Will, met uitstekend baswerk van Wouter Romeijnders. Het refrein van Get It doet wat kinderlijk aan qua tekst maar dit is juist wel één van de nummers die het meest blijft hangen en die nog dagen in je kop blijft hangen. En ook dit nummer heeft weer zo’n swingende, funky bas. Het slotnummer Has Anyone Seen Mara leunt op een vet groovende synthesizer en is daarmee het meeste elektronische nummer van het album.

Wat opvalt is dat alle instrumenten de ruimte krijgen. Geen overdaad aan gitaar of electro maar een mooi samenhangend geheel waarin alle instrumenten afzonderlijk goed te horen zijn. Soms heel subtiel en altijd smaakvol. De nummers zitten allen goed in elkaar, zijn melodieus en catchy. Een minpuntje is dat de band nooit echt een keer los gaat. Geen echte knallende climax die je naar adem doet happen. Al met al een meer dan prima debuut dus en een aanvulling in het muzieklandschap waar dit soort bandjes toch vaker naar de rock-kant neigen en zelden zo’n mooie balans tussen rock en electro vinden.

Een extra persoonlijke touch komt in de vorm van het geweldige artwork. De bandleden hebben persoonlijk elk exemplaar gezeefdrukt. Hierdoor zijn geen twee exemplaren hetzelfde en heb je naast een cd met tien aanstekelijke songs ook nog een mooi stuk kunst in handen.

ZUBB

Fijn album. Ik ben niet bekend met eerder werk van Aafke maar ik las dat zij een soortgelijke ontwikkeling als Eefje de Visser doormaakt. Wat me aan dit album opvalt is dat Aafke veel meer richting de elektronische kant op gaat dan Eefje. Bij Eefje zijn de nummers op gitaar geschreven en later ingekleurd met wat elektronica.

De meeste nummers 'luisteren lekker weg'. De afsluiter vind ik maar irritant en niet grappig maar daar staan nummers als Blokken, XOXO en M/V tegenover. Blokken heeft een schitterende melodie en dito tekst. XOXO maakt iets bijzonders in mij los, een gevoel van melancholie. Echt een fantastisch nummer, leuke tekst ook weer. M/V is wat meer poppy maar wel daar is niks mis mee wat mij betreft.

Iedereen kan Schilderen kan je tegenover zo'n nummer als M/V zetten. Wat donkerder, weinig tekst en dreigend van toon. Vooral elektronisch weer. Ook een meer dan prima nummer. Ook Park Transwijk wil ik nog even noemen. In dit nummer is het juist de zang die de aandacht trekt, fijne melodie.

Zoals ik al zei, een fijn album. Het haalt nog niet het niveau van haar grote concullega maar wie weet met haar volgende album.

Mooi album dat goed laat horen dat Adele gegroeid is als zangeres en componist. Het album begint knallend met Rolling in the Deep en Rumour Has It. Dit zijn meteen mijn favorieten samen met Set Fire to the Rain. Natuurlijk is het eerste wat opvalt de stem van Adele. Wat een klasse. Het is die stem die mijn aandacht vast weet te houden als de nummers iets minder boeiend zijn. Dit zijn voor mij Take It All, I'll Be Waiting en One and Only.
Lovesong, the cover van the Cure, vind ik erg geslaagd. Ik moet toegeven dat ik het origineel niet ken. De afsluiter Someone Like You is weer van ongekende schoonheid. Luister eens goed naar de tekst van dit nummer. Ik werd echt geraakt door de zin: Never mind, I'll find someone like you
Al met al een zeer geslaagd album met genoeg diepte, mooie instrumentatie, goed geproduceerd en over de hele linie sterke nummers. En als Adele dan de zangeres is verdient zo'n plaat gewoon dik 4 sterren!

Echt een toppertje deze plaat. De nummers steken stuk voor stuk goed in elkaar en de instrumentatie (met dank aan Ronson) is uitstekend. De stem van Winehouse past uitstekend bij de nummers met soul invloeden.

Jammer dat Valerie niet als regulier nummer op het album staat.

Dit album blind gekocht na alle lovende recensies. Voor mij werkt dit niet. Ik moet erg veel moeite doen om de gezongen harmonieen uit de brei van geluid te halen. Sommige stukken zijn wel goed zoals My Girls, Summertime Clothes en Brother Sport. Hier hoor je de zang het duidelijkst en doet het soms denken aan the Beach Boys met electronica toegevoegd.
Op het merendeel van de nummers stoort de muur aan geluid echter te veel om van de melodieen te kunnen genieten.

Ik heb deze begin 2006 gekocht naar aanleiding van de eindlijst van Oor waar I Am a Bird Now op de eerste plek (of tweede achter Illinois) eindigde.
Ik had nog nooit van Antony gehoord maar dacht dat zit vast wel goed. Op weg naar huis luisterde ik de cd in mn discman en ik werd meteen door de eerste zinnen gegrepen. Wat een stem. Helaas wordt het einde van het nummer redelijk verpest met die stampende piano.

De andere nummers wisten mij nooit zo te pakken als de eerste helft van Hope There's Someone. Ik heb het album door de jaren heen uiteraard meerdere malen geluisterd maar verder dan 3,5* kwam ik niet.

Nu 7 jaar later begint het zowaar te groeien en dan met name de nummers die me in het begin niet zo opvielen. You Are My Sister is echt ontroerend mooi. Nooit gedacht dat Boy George me zo zou kunnen raken.

Fistful of Love is het andere nummer waarvan ik het sterretje heb geel gekleurd. Echt een geweldig nummer met heerlijk gitaarspel. De afsluiter Bird Gerhl is weer zo'n gevoelig nummer waar je echt voor moet gaan zittem om het tot je te laten doordringen.

What Can I Do en Man Is the Baby vind ik niet heel bijzondere nummers. Althans nog niet want ik ga dit album de komende tijd nog vaker luisteren.

In ieder geval verhoog ik alvast naar 4 sterren.

Toch maar verhoogd met een halfje. Enkel nummer 6 en 7 vind ik matig. Daar staat een hoop moois tegenover. De toevoeging van falsetto tweede stem en koortjes is geweldig. Elk nummer is geweldig om verschillende redenen. De tekst of een geweldige solo, een lekker bas lijntje of een catchy refrein. Soms combinaties hiervan. En R U Mine is een instant klassieker, wat een geweldig nummer!!

Zeer leuk album dat bij mij lang nodig had om echt te landen. Er valt ook zo veel te ontdekken, zelfs na een fors aantal luisterbeurten. Ik hoor rock, jazz, electronica, sixties pop en veel gekte die me soms aan the Flaming Lips doen denken.

De eerste helft vind ik het sterkst. Hot Budy Rub is meteen al een nummer zonder de klassieke couplet-refrein structuur, blazers bepalen de sfeer. Eerst nog even inkomen. Vanaf Bright Lit Blue Skies gaat het een stuk makkelijker, dit is een catchy nummer dat aan een zonnige zomer in de jaren 60 doet denken.
Het volgende nummer L'Estat is een goed voorbeeld van zo'n nummer waar ik op doel met 'gekte'. Er zitten een paar flinke schijnbewegingen in het nummer. Toch luistert het 'lekker weg'.
Fright Night is dan weer een gewoon popnummer net als Round and Round, althans voor Ariel Pink's begrippen. Round and Round is één van mijn favoriete nummers, lekker baslijntje en heerlijk meezingen met het koortje.

Beverly Kills is ook weer zo'n zomers catchy nummer. Butt-House Blondies is zowat het tegenvergestelde met schurende gitaren en heel veel distortion. Blijkbaar het favoriete nummer hier op de site maar ik vind dit juist één van de mindere nummers. Geef mij maar de vrolijke gekte van Ariel Pink. Ook Little Wig vind ik niet heel bijzonder.

Kijk dan zo'n nummer als Can't Hear My Eyes. Niks bijzonders op zich maar na de twee voorgangers klinkt dit fantastisch in mijn oren. Niks-aan-de-hand-pop.
Reminiscences is een heel cool instrumentaal nummer, het klinkt een beetje jazzy met veel electronica en wat Oosterse invloeden. Ook weer een beetje vreemd zoals alle nummers eigenlijk wel zijn.

De baslijn van Menopause Man doet mij altijd aan Billie Jean van Michael Jackson denken. Het nummer lijkt er verder helemaal niet op. Het doet mij ook niet zo veel, wel aardig. Voor de afsluiter geldt hetzelfde.

Alles bij elkaar een heel bijzonder album waar dus ontzettend veel in gebeurt. Vooral de vrolijkere nummers bevallen mij. Ik vermoed dat dit album alleen maar meer zal groeien naarmate ik het vaker luister.