Na jaren geleden al over de plaat te hebben gelezen, heb ik deze plaat een tijdje terug gekocht. Ik had eerst op YouTube het titelnummer beluisterd en dat beviel me meteen. Met het hoge gemiddelde en een top-250 notering kon dat natuurlijk niet misgaan.

Nu vind ik het titelnummer nog steeds een van de betere nummers. Oh Comely en Two-Headed Boy zijn de andere nummers waarbij ik het sterretje heb aangevinkt. Over de zang is al veel gezegd en eerlijk gezegd begrijp ik dat niet zo. Bij andere zangers met een vals randje lees ik daar vrijwel niks over. Bij deze plaat zouden sommige mensen niet door het valse gekraai heen kunnen luisteren. Niets gewend lijkt mij. Ik houd er juist wel van. Ik vind de zang en de melodie dan ook de sterkste punten van dit album.

Het gruizige geluid in The King of Carrot Flowers Pts. Two and Three, Holland, 1945 en Ghost is een prima afwisseling van de meestal akoestische nummers. Ook The Fool is erg mooi met de blazers die ook weer in Holland, 1945 terug komen.

Enige misser is wat mij betreft (Untitled), een soort doedelzakorgelmuziek met een flinke bak distortion.

Een mooi album maar niet meer dan dat.

Na gisteren de docu Cobain: Montage of Heck te hebben gezien heb ik vandaag dit album maar weer eens gedraaid. Vroeger natuurlijk al helemaal grijs gedraaid maar ik vind dat het nog niks aan kracht heeft ingeboet. Zeker na het zien van de docu komt dit gewoon weer keihard binnen. Wat een geweldig rauw en toch catchy album. Elk nummer is gewoon ijzersterk.

Een album openen met Smells Like Teen Spirit en dan niet inkakken, heel bijzonder. Naast meezingers als de opener en Lithium staat er ook behoorlijk agressief materiaal op zoals Territorial Pissings en Breed en de secret track Endless Nameless. Toch vind ik deze nummers ook weer catchy en dat maakt het voor mij zo goed. Het zijn eigenlijk simpele catchy nummers alleen gebracht met een oprechtheid en rauwheid die je zelden hoort.

Lounge Act blijft mijn all time favoriete Nirvana nummer, als het laatste couplet geschreeuwd wordt, echt kippenvel!

En dan afsluiten met zo'n droevig nummer als Something in the Way (de secret track achterwege gelaten). Voor mij nog steeds één van de beste albums. En dan heb ik niet eens de impact bewust meegemaakt toentertijd, ik kan me er wel bij voorstellen.

Meesterwerk