Na het tweede album was ik The Datsuns uit het oor verloren. Hun debuut is geweldig, niks vernieuwend maar gewoon keihard rocken. Vette gitaarsolo's, wapperende haren, een voet op de monitor, u kent het wel.

De opvolger Outta Sight werd geproduceerd door niemand minder dan John Paul Johes maar was toch een pak minder. Te gladjes.

Met deze plaat klinken ze soms weer net zo vuig als op het debuut maar te vaak wordt er gebruik gemaakt van catchy refreinen. The Datsuns excelleren op de hardere nummers. Als de boogie om de hoek komt kijken wordt het al snel een pak minder.

Het is wel een prima plaat voor in de auto ofzo. De gitaarsolo's gieren ook weer lekker door je oren. Uitkijken dat je niet te hard gaat rijden tijdens Gold Halo.

We hebben er weer een leuk bandje bij in NL. The Deaf levert een prima debuut af met Toot Whistle Plunk Boom! Het is een gruizige rock plaat geworden met soms catchy refreinen (1973 en Coming Down That Road). De vrouwenstem zorgt voor een mooi contrast met de stem van Spike. Af en toe een prima gitaarsolo en orgel maken het compleet.

Ik ben verkocht, 4 sterren.

Lekkere vuige rock met wat blues invloeden. Het is al vaker gezegd maar op deze leeftijd zo'n plaat afleveren! Echt heel knap. Vooral het gitaarwerk is sterk. De teksten zijn het zwakste punt van de plaat maar storend is het niet.

Ik las dat John Frusciante een van de inspiratiebronnen voor de band is en dat hoor ik hier en daar ook terug. Bv in de melodielijn van de zang in Easy moments (and) obsession.

Band om in de gaten te houden!!

Op de één of andere manier vind ik het vrij vermoeiend om naar te luisteren. De nummers steken wel goed in elkaar. Het typische Dodos geluid is ook meteen herkenbaar. Het eerste wat je hoort is de drums. De ritmes zijn niet allendaags en bepalend voor de sound van the Dodos. Aan de ene kant vind ik dat wel leuk maar dus ook wel vermoeiend om naar te luisteren na een paar nummers.

Black Night is wel meteen een geweldige opener met een pakkend refrein. Het tempo in de volgende nummers blijft vrij hoog. Pas bij Don't Try and Hide It gaat het gas eraf. Een erg leuk nummer met een tweede stem van een vrouw. Die tweede stem past goed bij het nummer.

In Hunting Season wordt ook gebruik gemaakt van een electrische gitaar. Dat klinkt wel goed en mogen ze van mij wel wat vaker doen.

Verder vind ik Companions ook een erg geslaagd nummer. Wat dromeriger dan de andere nummers. Mooi samenspel van akoestische gitaar en viool. Erg mooi.

Ik was van plan om deze week veel albums uit de jaren '70 te luisteren maar ben nu al twee dagen bezig met deze cd non-stop te draaien. Wat een geweldige plaat!

Vanaf het eerste nummer tot en met klassieker Riders on the Storm zijn het stuk voor stuk fantastische nummers. Het lijkt alsof sommige nummers in één take zijn opgenomen (is dat zo?). The Changeling is hier het beste voorbeeld van. De voordracht van Morrison is fenomenaal. Dit is dan ook meteen mijn favoriete nummer. Het niveau blijft de hele plaat hoog. L.A. Woman (nog zo'n klassieker), Love Her Madly, Been Down So Long, allemaal toppers. Het enige minpuntje is Car Hiss by My Window. Te bluesy for mij. De melodie van de zang is ook typisch zo'n blues melodie.

De stem van Morrison klinkt doorleefder dan op de eerdere platen en dat is voor mij ook alleen maar een pluspunt.

Verslavend goede plaat! 4,5 *

De prijs voor mooiste hoes van het jaar is alvast binnen maar het gaat natuurlijk om de muziek. De muziek op dit album is nogal moeilijk te duiden dus laat ik beginnen met een introductie van The Flaming Lips.

The Flaming Lips viert dit jaar hun dertig jarig jubileum. De eerste tien jaar van hun bestaan was de band uit Oklahoma nog een relatief gewone indie rockband. Al waren de eerste tekenen van gekte en psychedelische rock al aanwezig. In 1997 begon de band meer te experimenteren en werd Zaireeka uitgebracht, een album dat op 4 verschillende cd’s staat die tegelijkertijd af moeten worden gespeeld om het album te horen.

Alhoewel The Flaming Lips al enige naamsbekendheid hadden door hun hitje She Don’t Use Jelly uit 1993, volgde de echte doorbraak pas twee jaar na Zaireeka met The Soft Bulletin dat ook door de pers lovend werd ontvangen. Het succes zette zich voort met Yoshimi Battles the Pink Robots waarop meer elektronische invloeden te horen zijn. Er was steeds meer gekte te horen in de muziek maar ook bij de optredens en releases werd het steeds bonter. Zo is het in 1999 uitgebrachte Embryonic één grote (fantastische) psychedelische trip en werd het nummer 7 Skies H3 uitgebracht dat maar liefst vierentwintig uur duurt! Om het nog wat ‘specialer’ te maken, werd het nummer op een harde schijf in een echte menselijke schedel verkocht voor een schamele $5000,-. Meteen naar de platenzaak fietsen heeft geen zin want de dertien schedels zijn al uitverkocht.

Het nieuwste album heet The Terror. In tegenstelling tot wat de titel doet verwachten is het een ingetogen album geworden. De sfeer is echter wel donker, koud en beklemmend.
The Terror begint met Look… The Sun Is Rising. Zware bassen en synths zijn de basis van dit nummer waar een stuwende drumbeat en funky gitaar overheen wordt gelegd. Het nummer loopt over in Be Free, A Way dat met de ijle zang van Wayne Coyne ook niet bepaald bij het zonnige weer van vandaag past. Did God make the pain so we can know the high that nothing is. The sun shines down but we’re still cold. It’s not a light that shines.

Ook Try To Explain is een rustig nummer zonder drums dat het moet hebben van de sfeer. De samenzang over klankentapijten doen denken aan de jaren 60 maar dan op een duistere manier. Met You Lust word je echt op de proef gesteld. Het is een dertien minuten durende trip rondom een kort basloopje. Soms wel lekker om op weg te dromen maar de verveling slaat ook weleens toe omdat er net te weinig variatie in zit. De laatste minuten van You Lust zijn eigenlijk al de overgang naar het volgende nummer. Iets dat vaker terugkomt op dit album en waardoor het hele album één geheel vormt dat het beste tot zijn recht komt als het in zijn geheel van begin tot einde wordt geluisterd.

Het titelnummer is misschien wel het beste nummer van dit album. Het vergt echt meerdere luisterbeurten om te ontdekken wat er allemaal gebeurt en wat je hoort. Ergens ver een onheilspellende bas, steeds meer lagen synths en telkens Coyne’s zweverige zang. You Are Alone ligt qua sfeer min of meer in het verlengde van The Terror.

In Butterfly, How Long Does It Takes To Die komt gedurende het nummer de funky gitaar die ook te horen was in de opener steeds meer naar voren. Het nummer bouwt langzaam op tot een climax om vervolgens de laatste minuten in haast serene stilte over te laten vloeien in Turning Violent.
Turning Violent blijft die kalmte behouden tot halverwege, dan barst de bom en beginnen de luidsprekers te kraken. In de afsluiter Always There In Our Hearts komen ook weer stukken uit eerdere nummers terug. Hiermee lijkt de cirkel rond.

De eerste luisterbeurt zal waarschijnlijk een wtf-momentje opleveren maar The Terror is echt een geweldig album geworden. Het is niet te vergelijken met eerder werk van The Flaming Lips en het is bewonderenswaardig dat een band na dertig jaar nog steeds het experiment opzoekt. Hulde!

ZUBB

Noctourniquet, het zesde studioalbum van The Mars Volta, lag al drie jaar ergens op een plank stof te vangen, maar nu is het dan eindelijk zover. Cedric Bixler Zavala die van oudsher de zang en teksten voor zijn rekening neemt liet op zich wachten. Hij kon zich niet meer vinden in de werkwijze van de andere helft, gitarist en brein van The Mars Volta, Omar Rodriguez Lopez. Zelf zegt Rodriguez Lopez zich als een dictator te hebben gedragen. Hij was het die de muziek componeerde, produceerde, de muzikanten dirigeerde en de beslissingen nam. Deze samenwerking verliep lange tijd zonder problemen totdat Bixler Zavala aangaf er niet meer tegen te kunnen. Voortaan zal The Mars Volta meer als een groep gaan opereren en niet meer als een solo project van Rodriguez Lopez. Dit album is dus nog wel echt het kindje van Rodriguez Lopez en het heet Noctourniquet.

Er zijn geen spectaculaire koerswijzigingen te bespeuren al zet de geweldige opener The Whip Hand met zijn elektronica je nog wel op het verkeerde been. In zijn geheel lijkt de plaat op een mix tussen de laatste twee platen Octahedron en The Bedlam In Goliath met wat extra elektronische invloeden. De nieuwe drummer Deantoni Parks eist ook een hoofdrol op met geweldig drumwerk. Waar halen ze toch telkens die geweldige drummers vandaan!?

The Mars Volta weet dus niet te verrassen met dit album. De nummers zijn goed en het zijn rasmuzikanten, maar we hebben het allemaal al eerder gehoord. Aegis had op het debuut kunnen staan. De hectische en chaotische nummers die we kennen van The Bedlam In Goliath komen in de vorm van Molochwalker en Dyslexicon. De meeste nummers doen echter aan Octahedron denken. Halverwege zit er een dipje in de vorm van In Absentia en Imago. Het eerste nummer begint als een soundscape zonder te boeien maar bloeit na 5 minuten toch nog op naar een geslaagd einde met mooie zanglijnen. Imago is gewoonweg saai en kabbelt maar richtingloos voort. De mooie momenten zijn ruimschoots in de meerderheid maar het vereist wel doorzettingsvermogen om de ideeën die soms over elkaar heen buitelen een plekje te geven. De beloning is dan wel groot. Empty Vessels Make The Loudest Sound is bijvoorbeeld een klassieker in spe. Het album eindigt in de vorm van Zed And Two Naughts met een knal.

Voor de fans is dit gewoon weer een goede plaat waar je van elk album wel wat in terughoort. Mocht je onbekend zijn met het werk van The Mars Volta dan is Noctourniquet wellicht de ideale plaat om aan een mooie ontdekkingsreis te beginnen.

Sinds kort ligt Port of Morrow, de vierde plaat van The Shins, in de schappen. De band rond James Mercer bracht vijf jaar geleden hun laatste plaat Wincing The Night Away uit, waarmee een Grammy nominatie in de wacht werd gesleept. In de tussentijd bracht James Mercer met Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse, nog een album uit onder de naam Broken Bells. Een zoethoudertje voor de fans van de grillige pop die perfect bij het zomerse weer van een week geleden past.

Voor dit album werkte James Mercer samen met Greg Kurstin. De rest van de band werd ontslagen zodat James Mercer de band meer naar zich toe kon trekken. Deze samenwerking heeft geresulteerd in een meer poppy geluid. Niet zo gek als je bedenkt dat Greg Kurstin al eerder samen werkte met namen als Lilly Allen, Pink, Kelly Clarkson en Britney Spears. De kwaliteit van de liedjes is nog altijd hoog zoals we eigenlijk wel van ze gewend zijn. De eerste twee nummers, waarvan Simple Plan al als single is uitgebracht, zouden niet misstaan op voorganger Wincing The Night Away.

It's Only Life is een ballad zoals we die nog niet kennen van The Shins. Met dit nummer balanceert The Shins op het randje van edgy pop en de gladde pop die je maar al te vaak op 3FM voorbij hoort komen. Maar het gaat pas echt mis met Fall Of '82 waarin zelfs r&b invloeden terug te horen zijn. Zelfs de fenomenale stem van James Mercer kan dit nummer niet redden. Samen met Taken For A Fool de enige zwakke nummers van de plaat.

Bait And Switch en No Way Down zijn bijna dansbaar en ondanks de toevoeging van de synthesizer toch typische Shins nummers. James Mercer verstaat ook de kunst van het klein laten van een nummer als het moet, getuige September dat prachtig wordt ingekleurd met de lap steel.

Op de twee laatste nummers van de plaat valt vooral de stem, of beter gezegd, de zang van James Mercer in positieve zin op. Een verdienste die ook op conto van Greg Kurstin mag worden geschreven, die James Mercer pushte om meer uit zijn stem te halen.

Port of Morrow is een sterke plaat die een enigszins vernieuwd geluid laat horen. Het niveau van de eerste drie albums wordt niet gehaald maar dat is geen schande. De zelfopgelegde lat lag immers buitengewoon hoog. Ik vermaak me voorlopig nog wel met deze plaat. Laat die zon nu ook maar weer komen!

ZUBB

The Shins blijt één van mijn favoriete bandjes. Dit is wederom een prachtige plaat. Persoonlijk vind ik dit wel de minste van de drie maar dat zegt meer over de eerste twee. Ik heb deze zelfs 4,5 sterren gegeven.

Naast de prachtige popliedjes als Australia, Phantom Limb, Turn On Me, Girl Sailor en A Comet Appears, die allen in het verlengde liggen van de eerste twee albums, heeft James Mercer (en band) wat geexperimenteerd met sfeer. Dat is goed terug te horen in Sleeping Lessons, Pam Berry en Black Wave. Erg geslaagd ook.

De teksten zijn ook nog altijd even sterk.

Ondanks dat dit album alweer 4 jaar geleden uit kwam moeten we nog even wachten op nieuw materiaal. Er komt wel een nieuwe EP van Broken Bells aan, dat maakt het wachten wat dragelijker.

Het eerste album van the Strokes geschreven door the Strokes, zo kunnen we lezen in het boekje geleverd bij de cd. De voorgaande albums werden goeddeels door Julian geschreven.
Nu heeft Julian alleen de vocals geschreven, ingezongen en naar de rest gemaild. Ze waren dus niet samen om het album op te nemen.
Waarom er voor deze benadering is gekozen weet ik niet. De overige bandleden hebben deze mogelijkheid blijkbaar aangepakt om wat te experimenteren met oa electronica.

Ik ben behoorlijk weg van het stemgeluid en de manier van zingen van Julian en the Strokes in zijn algemeen. Toch is dit naar mijn mening de minste Strokes plaat tot nu toe.

Under Cover of Darkness steekt met kop en schouders boven de andere nummers uit. Wat een geweldig goed nummer. Afwisselend, melodieus, goede solo en fantastische zanglijn. Laat dit nou ook het nummer zijn dat het meeste in lijn ligt met het bejubelde debuut.
Chronos omschreef perfect de stijl van het debuut en in mindere mate de opvolger. 'Nonchalante, onverschillige rock met een scherp randje'. Het liefst een beetje gruizige productie.

Toch vind ik de nummers in de 'nieuwe stijl' ook vaak meer dan geslaagd. Machu Picchu is ook gewoon een super ctachy nummer met wat electronica toegevoegd.

Van een minder nummer als Two Kinds of Happiness kan ik toch wel genieten door de snelle stukjes. Hier vind ik de zang wel minder. You're So Right is een nummer waar ik helemaal niks uit kan halen. Het nummer heeft geen goede opbouw of leuke melodie.

Taken for a Fool is weer een catchy nummer zoals we gewend zijn van ze. Geen experiment, wel leuke riffjes en melodieuze zang. Hetzelfde geldt voor Gratisfaction.

Games is een beetje apart nummer met een soort van eighties feel. Ik vind het best wel een lekker nummer. Het is alleen even wennen van een band als the Strokes dat er een synth wordt gebruikt ipv gitaren. Lekker die uithaal van Julian op het eind.

Wat opvalt aan Call Me Back is dat er helemaal geen drums zitten in het nummer. Het is een rustig nummer dat me wel ligt ondanks de vreemde stukjes waarin Julian met de gitaar mee lijkt te fluisteren. Het is weer vooral de zang dat het nummer leuk maakt.

Metabolism knalt er meteen in en doet me denken aan Juicebox hoewel laatstgenoemde stukken beter is. Niet dat Metabolism geen goed nummer is, integendeel. Juicebox is gewoonweg fenomenaal. Dit nummer had goed op First Impressions of Earth gepast met de lange vocale uithalen. Prima nummer.

De afsluiter vind ik misschien wel het beste nummer op Under Cover of Darkness na. Als het refrein ingezet wordt kan ik het niet laten om mee te zingen. Het nummer is een beetje dromerig, loom. Een mooie afsluiter.

Ondanks dat het experimeteren niet geheel geslaagd is, staan er toch vijf zeer goede catchy nummers op dit album. Het is misschien anders dan we gewend zijn en zeker dan we gehoopt hadden, want iedereen had natuurlijk een Is This It 2 gewild. Ik vind ze ook met deze stijl nog steeds stukken beter dan 99% van andere nieuwe bandjes als the Vaccines. Ik zet dit album nog geregeld op en hoop dat de volgende plaat nog dit jaar in de winkels zal liggen. Die zal ik dan ook weer zonder twijfelen meteen aanschaffen.

Lekker plaatje vol met rammel-rock. Voor €5,- uit de koopjeskelder van cdwow gevist.
Ik heb the View een keer live gezien (Schollenpop) en vond het wel een leuk optreden.
Nu dus voor het eerst een album van de heren beluisterd.

Ik moet zeggen dat het me toch wel blij verrast. De eerste drie nummers zetten meteen goed de toon voor de rest van de plaat. Same Jeans was een klein hitje en dat was het enige nummer dat ik al kende. Dat is ook meteen het meest poppie nummer van de plaat.
Skag Trendy doet sterk aan de Libertines denken. Het prijsnummer is the Don, een heerlijk pop liedje. Wasted Little DJ's is ook een favoriet, erg fijn zoals de zanger uithaalt met zijn stem na 1:12min. Verder een catchy nummer.
Bijna aan het einde komt nog even Wastelands voorbij met zn snerpende riff. Dat was een goede afsluiter geweest. Typical Time is behoorlijk overbodig.

Al met al een lekker rockplaatje van een band die veel plezier maakt en dat hoor je zeker terug. Niet te moeilijk doen gewoon lekker spelen. Ook een aangenaam accent heeft de zanger trouwens.

Naast het rauwe geluid is er op dit album meer melodie bijgekomen. Dit is meteen in de catchy opener You're Pretty Good Looking (For a Girl) te horen. Met zo'n geweldig nummer krijg je er meteen zin in.
Hello Operator is zeker een van mijn all-time favoriete White Stripes nummers. Die fantastische riff. Alsof Jack via zijn gitaar een conversatie voert met zichzelf. De simpele maar doeltreffende drums die perfect bij het nummer passen en de mondharmonica maken het plaatje compleet en het nummer nagenoeg perfect.
De blues-invloeden zijn in het slepende Little Bird weer duidelijk te horen.

Bij Apple Blossom veer ik echt op. Een luchtig liedje waarin Jack ook piano speelt. Dit maakt het nummer voller, mooier.
I'm Bound To Pack It Up is ook een erg mooi nummer dat extra sfeer krijgt door een toegevoegde viool. De zang valt mij ook op in positieve zin. Het lijkt allemaal losjes gezongen, het hoeft niet tot in perfectie uitgevoerd te worden. Als het gevoel en de sfeer maar goed zijn.

De cover van Son House, Death Letter is een nummer waarin weer duidelijk de blues-invloeden te horen zijn. Ik ken het origineel niet maar het klinkt als een typisch White Stripes nummer.

Het eerste nummer dat mij niets doet is Sister, Do You Know My Name? Gelukkig wordt dat meteen goedgemaakt met de opvolger, Truth Doesn't Make a Noise. Wat een pareltje! Het aanstekelijke riffje in combinatie met de piano maakt dit nummer zo mooi.

Dan het trage, slepende A Boy's Best Friend. Een beetje nietszeggend nummer. Snel naar de volgende dan maar. Let's Build a Home. Yes!! Zo'n adrenaline shot komt precies op het goede moment. Het energie niveau blijft hoog met Jumble, Jumble alleen zit er iets meer afwisseling in. Echt een heerlijk knallend nummer. Voor je het weet zijn ze afgelopen.

Met Why Can't You Be Nicer To Me? gaat het tempo wat omlaag maar het niveau van de nummers blijft hoog. Door de afwisseling in dit album is het laatste nummer bezig voor je er erg in hebt. Your Southern Can Is Mine is een akoestisch nummer dat een beetje overkomt als kampvuur liedje. Mede door de tweede stem van Meg. Het klinkt heel relaxed, iedereen zou het kunnen zingen.

De Stijl is een stuk gevarieerder dan het debuut en klinkt iets luchtiger en losser. Minder boos ook. Op het debuut staan flink wat nummers die behoorlijk hard rocken. De balans is wat mij betreft iets beter op dit album wat niet wil zeggen dat ik dit album als geheel ook beter vind. Niks mis met de hardere rock van het debuut. Ik zou geen favoriet kunnen aanwijzen en dan heb ik het nog niet eens gehad over de eveneens briljante opvolger White Blood Cells.

De Stijl krijgt van mij in ieder geval 4,5 *

Ongelooflijk dat er bij dit album pas een pagina aan berichten staat. Dit debuut van the White Stripes is een echte adrenaline kick.

De nummers zijn zo rauw en smerig. Heerlijk gewoon! Er zit genoeg spanning en variatie in dit album. Luister maar eens naar die moddervette bluesriff van Stop Breaking Down, de slide-guitar in Suzy Lee of het akoestische en aanstekelijke Sugar Never Tasted So Good. Aan het einde van het album is er zelfs een piano te horen in St. James Infirmary Blues.

Vanaf Cannon gaat er vier nummer lang behoorlijk de beuk erin. Meteen in het begin van Cannon knalt die gitaar erin en je hoort dat het goed komt met dat nummer. Astro met zijn stampende ritme is weer een hoogtepunt.

Met Do krijgt de luisteraar even wat rust, bijkomen van al dat geweld. Het nummer doet me overigens niet veel. Screwdriver daarentegen is een geweldig nummer die opbouwt naar een mooie climax.

De Dylan cover One More Cup Of Coffee haalt het adrenalineniveau weliswaar wat omlaag maar is wel erg genietbaar door de melodieuze zang. Little People hakt er vervolgens weer vrolijk in net als Slicker Drips.

St. James Infirmary Blues zorgt weer voor wat afwisseling mede door het gebruik van de piano. Rest nog de afsluiter dat gewoon een degelijk nummer is.

Ondanks dat het gitaargeweld volop aanwezig is zit er voor mij genoeg variatie in om het spannend te houden. Ik houd ook wel van het smerige geluid van dit album en Jack's manier van spelen. Buiten dat bewijst Jack een buitengewoon goede songschrijver te zijn.

By far de beste plaat van Triggerfinger. Veel sterke songs en geen echte missers. And There She Was, Lying in Wait is één van de uitschieters, wat een vette song! En alsof het live is gespeeld. Vaak hoor je dat een band hun live-sound proberen te vangen op plaat maar net zo vaak lukt dat maar nauwelijks. Triggerfinger is daar wonderwel in geslaagd.

De drie eerste nummers zijn fenomenaal. Zo open je een album. Catchy, vuig, hard en melodieus. Zo kun je het album het beste omschrijven. Ondanks dat er zoveel bands zijn die dit soort rock met sterke blues invloeden maken heeft Triggerfinger nog iets toe te voegen door de sterke songs en de volledige overgave waarmee ze dit brengen.