Deftones is een band die bij mij niets kan misdoen en bijgevolg ben ik eveneens een koppig verdediger van hun minder geliefde albums waaronder Adrenaline, Gore of het titelloze vierde album vanwaar deze prachtsong Minerva komt. De manier waarop Chino "For the hearts you break every time you moan" gepassioneerd laat galmen mist zo'n 17 jaar na datum nog steeds niet zijn effect, ook al kan ik nooit precies uitleggen wat hij nu met zijn semi-cryptische teksten probeert te zeggen.

Orion is natuurlijk een van de meest gekende en beminde instrumentale tracks, niet alleen van Metallica maar van het genre in het algemeen. Dit is met reden. Misschien niet mijn absolute favoriet, maar wel een die zijn lof verdient.

Dodecahedron heb ik eigenlijk nog niet veel kansen gegeven. Ze staan uiteraard op de lijst en daar kunnen ze misschien nog wel een plekje hoger komen te staan, want deze track is zeker fraai.

Vektor wisten zowat in hun eentje de nooit enorm populaire niche-stijl tech-thrash in de jaren 2000 in de kijker te zetten. Recharging the Void was uiteindelijk hun absoluut pronkstuk. In de underground hebben een paar bands Vektor na proberen te doen, maar van evenaren kwam niets in huis.

8-7

Ben het met Don eens dat Dodecahedron geheel andere koek is dan Deathspell Omega. Ze zitten wel in hetzelfde vaarwater, maar de koers is toch duidelijk anders, zoals treffend wordt aangegeven in het stuk van Don. De vocalen klinken, tijdens de meest extreme momenten, als een geslaagde combinatie van black metal rasp en hardcore-geschreeuw, om daarna wat terug te zakken en ronduit sinister te gaan klinken op de achtergrond. De muzikale omkadering zorgt voor een mysterieuze, geheimzinnige omkadering. Ik ken van Dodecahedron enkel het debuut, maar deze song maakt me toch lekker om ook Kwintessens eens op te zoeken!

Een spetterende rollercoaster, dit nummer van Vektor. De afsluiter van het album Terminal Redux en nou, dat is me de climax wel. In essentie thrash metal, maar ook verrassende prog-invloeden zijn te horen. En de vocalen schieten dan weer nog een andere richting uit. De gekte van een Between the Buried and Me schiet me af en toe ook wel eens te binnen. En om één of andere niet te achterhalen reden werkt dit nog ook! Geweldige symbiose van willen spelen en kunnen spelen.

Recharging the Void is echt iets speciaals. De zang vind ik wat minder maar de muziek is buitenwerelds. Je wordt meegenomen op een roerige ruimtereis langs onherbergzame manen, botsende sterrenstelsels, uitgeholde mijnplaneten, losgerukte zonnezeilen en tentakelwezens met onprettige sondes. Donkere materie trekt aan je, premiejagers schieten op je en je wordt bijna uiteen gereten op de waarnemingshorizon van een zwart gat waaruit nooit een enkel straaltje licht zal ontsnappen. Maar je weet een bewoonbare planeet te bereiken. Aan een louche ruimtebar bestel je een dampende cocktail van zware metalen en terwijl na de eerste slok de stoom uit je oren spuit, laat de vijfarmige barman de naald zakken op een LP van Vektor.

Vektor , sowieso een geweldig album met een episch slotnummer waar alles inzit.

Nummer 6 en 5:

6. Alcest – Faiseurs de Mondes

Ook Alcest had flink wat kandidaten in de running, aangezien het een van mijn favoriete bands is, ondanks de matige laatste plaat (vind ik dan). Faiseurs de Mondes bevat pijnlijk mooie melodieën die me “straight in the feels'' raken. De manier waarop de track in het midden stilvalt en weer opbouwt is zo bloedmooi, de fragiele tokkeltjes geven me kippenvel, en wanneer de ontlading komt, komen de mooiste melodieën in metalland langs. Neige heeft een gave om zulke magistrale weemoedige melodielijnen te schrijven en zijn vocalen zijn echt zalvend. Ook de finale is fenomenaal, waarin een wervelwind van tremologitaren wordt gecreëerd en de blastbeats van Winterhalter worden meegenomen door die stroom.

Album: Les Voyages de l'Âme (2012)

5. Tool – The Grudge

Tool wordt vaak gezien als een ''intellectuele'' band die je pas waardeert als je een ''gevorderde'' muziekluisteraar bent. Klinkklare onzin is dat. Ik hoorde Tool voor het eerst toen ik zeven was, mijn oom had Lateralus voor mij gekopieerd. Toen ik The Grudge voor het eerst opzette maakte ik juist een hele instinctieve connectie met Tool: via ritme, een van de vroegste vormen van communicatie. Echt liefde op het eerste gehoor, binnen dertig seconden. Ik zat echt aan de speakers gekluisterd toen ik Justin Chancellor en Danny Carey samen hoorde spelen: de bas en drums zitten zo in elkaar gevlochten. Het was iets dat ik bij andere muziek nog niet had gehoord, en nog steeds: metal is namelijk heel gitaargefocust, maar Tool is een band waarbij de ritmesectie regeert. Het is ronduit bezwerend wat Tool hier neerzet, een meditatieve en minimalistische vorm van metal. Omdat de band alles ontzettend koelbloedig houdt is de uitbarsting dan ook ronduit verschroeiend met de ellenlange schreeuw van Maynard James Keenan. Natuurlijk helpt het om inzicht te hebben in de enorme complexiteit van Tool, maar het belangrijkste is dat het goed klinkt. Nou, dat doet het zeker. Tool heeft een van de puurste en meest vloeiende sounds die ik ooit heb gehoord. Lateralus is een ervaring (mijn absolute nummer 1) en The Grudge is het monumentale begin ervan.

Album: Lateralus (2001)

Spotify-playlist (5-100)

THE GRUDGE!

Prachtig nummer van Alcest, ook één van mijn favorieten (Les Voyages de 'lÂme is denk ik wel mijn favoriet album van Neige en co). Heerlijke melodieën en mooie, zweverige cleane vocals, maar het zijn vooral de schreeuwen die mij recht in de ziel weten te treffen. Neige verstaat als geen ander de kunst om zowel volledig loos te gaan als ontzettend te ontroeren, en dit nummer is daar een schoolvoorbeeld van.

Sterk nummer ook van Tool. Nooit echt mijn band geweest, maar ik kan hen zeker waarderen om de gedurfde sound, het bezwerende karakter van de songs en het charisma van Maynard James Keenan. The Grudge is een uitstekende opener van het album Lateralus, toch ook wel mijn favoriet van de band. Al moet ik toegeven dat ik veel te weinig naar Tool luister.

Les Voyages de l'Âme is voor mij - in tegenstelling tot velen hier - een van mijn minder favoriete Alcest albums. Faiseurs de Mondes is dan wel weer een erg fraaie track. Ook hier weer valt op hoe Alcest erin slagen om een hele reeks aan emoties in hun sound te verwerken: is het melancholie? Ontroering? Weemoed? Hoop? Het lijkt zo'n beetje alles van dat te zijn.

In het huidige online landschap van de hardere rockfans lijkt er een strijd te woeden tussen de kant die Tool als de enige band op aarde beschouwt en de kant die Tool als een overroepen hoopje pseudo-intellectuele rommel beschouwt. Frustrerend simplistisch langs beide kanten, al is Tool uiteindelijk wel een van de bands die ikzelf al lang een warm hart toedraag. De eerste keer toen ik hoorde hoe met The Grudge de toon van Lateralus werd ingezet, werd ik omver geblazen en dat effect is er nog steeds.

Morgen om 22:00 zal ik mijn nummer 2 aankondigen, het langste nummer van de lijst. Net als Crimson van Edge of Sanity is dit eigenlijk een album. Tegelijkertijd met de aankondiging zal ik de track/het album ook draaien via BeatSense.

Nummer 4 en 3:

4. Deafheaven – Vertigo

Ik quote voor deze mijn recensie in het Song van het Jaar-topic, die wat mij betreft mijn beleving van het nummer nog steeds perfect beschrijft:

Vertigo is alsof je in vijftien minuten op de top van een berg komt en er daarna genadeloos van afvalt. Het intro van de track is afwachtend met zijn mysterieuze gitaarpartij en ingetogen drumspel. Alsof je nog een beetje twijfelt, de lucht wordt steeds ijler en alles wordt waziger wat in de golvende shoegazegitaren van Kerry McCoy te horen is. Je hart (drums) gaat steeds sneller kloppen en op 4:30 bereik je de top met een triomf van een gitaarsolo. Het is koud en kil (blastbeats, krijsen, grimmige gitaren), maar je bent even de koning van de wereld en je kijkt om je heen naar het prachtige landschap dat onder een roze gloed ligt. De boel gaat alleen steeds meer donderen en je voelt onheil na acht minuten. Er komt een sneeuwstorm aan en de gitaarlijnen snijden in je gezicht van de kou. De lawine komt op 9:40 op gang en je moet er vandoor, rennen voor je leven. Je euforie slaat om in een mineurstemming na 10:30 en je wordt wanhopig. Door een misstap hang je aan een rots, tussen leven en dood in. Proberen om jezelf omhoog te trekken maar door de klim lukt het niet meer. Het besluit: je laat jezelf gracieus vallen, de diepte in...

Album: Sunbather (2013)

3. Blood Incantation – Awakening from the Dream of Existence to the Multidimensional Nature of Our Reality (Mirror of the Soul)

Awakening from the Dream of Existence to the Multidimensional Nature of Our Reality (Mirror of the Soul) is het deathmetalequivalent van Close to the Edge van Yes. Een achttien minuten durende tour de force die laat horen hoe ongelofelijk mooi deathmetal kan zijn, een levenselixer. Het is een achtbaanrit, die iedere keer als ik hem onderneem, me ontzettend blij maakt. Een puur genot om naar te luisteren met talloze riff-omschakelingen en een enorm momentum. Iedere riff is een absolute knaller en iedere drumfill die leidt naar een nieuwe riff is er een die wil terugspoelen, omdat het zo godsvergeten gaaf was. Wanneer je denkt dat de gaafste riff is geweest, komt er verdomme nog een betere! Daarmee stijgt Blood Incantation naar enorme hoogten. Een band die zijn invloeden duidelijk laat horen, sommige riffs in deze track klinken enorm als Death.

Toch is het niet dat Blood Incantation rip-offs van Death (en Morbid Angel-riffs) doet, ze zijn ambitieuze studenten geweest en zijn inmiddels zelf absolute meesters van de deathmetal geworden: dè band waar de komende generatie door geïnspireerd gaat worden. De manier waarop de track eindigt is betoverend: met een melancholische, bijna Mournful Congregation-stijl, funeraldoompassage met begeesterend gitaarwerk. De laatste desolate akoestische gitaartokkel wordt de ruimte in gestuurd. Ik word er gewoon stil van. Eerst een kwartier lang je nekspieren helemaal verrekken door de dikste deathmetalriffs in de geschiedenis en daarna met bakken kippenvel op je armen zitten door een van de mooiste finales die ik ooit in een metaltrack heb gehoord. Waar gaat Blood Incantation ons nog heen brengen in de toekomst?

''Space is the place'' voor ze, dus er zijn nog oneindige mogelijkheden. Ik zie ze in staat om nog mooiere dingen te maken.

Album: Hidden History of the Human Race (2019)

Spotify-playlist (3-100)

4-3

Van deze bands had ik zeker nog een nummer verwacht. Voor de eerste twee plekken weet ik het zo meteen niet.. al zal ik me naderhand wel voor het hoofd slaan, hoogstwaarschijnlijk.

Sunbather van Deafheaven vind ik één van de beste platen van de laatste tien jaar. De manier waarop de band een allesovertreffend gevoel van euforie weet te combineren met een zekere somberheid die doorklinkt in de vocalen en riffs, is onnavolgbaar. Vertigo is een sterkhouder, maar hier had evengoed Dream House, het titelnummer of The Pecan Tree kunnen staan. Dat niveau, die intensiteit hebben ze daarna (tot nu toe) niet meer bereikt. Deze plaat moet ik binnenkort nog maar 'ns opleggen, donders goed!

Het nieuwe album van Blood Incantation is vorig jaar niet geheel aan me voorbijgegaan, maar echt intensief heb ik er ook niet naar geluisterd. Beetje vreemd, want het is echt een goeie plaat, getuige deze monsterlijke afsluiter. De band haalt alles uit de kast, en stuwt het gehele genre de hoogte in. Tegelijkertijd klinken ze grensoverschrijdend - voor één keer positief bedoeld. Ook qua sfeerzetting zit het helemaal goed; luister maar eens naar dat spacy intermezzo ergens rond minuut 7. Om dan weer even op te bouwen en er compromisloos de beuk in te gooien. Lekker, noem ik dat.

Blood Incantation en Deafheaven vind ik toch wel 2 van de boeiendste bands van de laatste jaren.
Dream House stond bij mij hier op de site nog op 1 in het single vh jaar topic, maar Vertigo kan ik als keuze ook begrijpen.

Hoewel Deafheaven in het algemeen een prima discografie heeft, twijfel ik of het ooit beter voor hen zal worden dan Sunbather. Ik heb het zelf misschien nog net iets meer voor Dream House maar deze Vertigo is eveneens een fantastische track. Spijtig dat de band door een vocaal deel van het black metal publiek nog altijd wordt beschimpt als zijnde een bende hipster-watjes...maar gelukkig primeert voor de meesten nog altijd de muziek boven het imago.

Blood Incantation is met reden een band die binnen de death metal in sneltempo een uitzonderlijke reputatie hebben opgebouwd. Hoewel zij een beetje de moderne vaandeldragers zijn van de "space death" die geïntroduceerd werd door het obscure Timeghoul hebben ze toch enigszins hun eigen niche weten creëren. Een getalenteerd collectief, want ook de zijprojecten Spectral Voice en Black Curse zijn de moeite waard.

Deftones heb ik eerder bij hun meest recente album nog verklaard als zijnde 'niet mijn ding', maar deze track vind ik dan eigenlijk wel weer heel mooi. Heerlijk stuwend en getergde zang. Zeker niet verkeerd, en zo merk ik toch weer dat ik zo'n band niet volledig kan afschrijven.

'Orion' van Metallica is een onbetwiste klassieker van een legendarisch album binnen het genre. De band zelf heeft uiteraard wel mijn respect, maar de band die velen met ze hebben mis ik altijd een beetje. Deze track zit knap in mekaar maar weet mij niet te raken.

Dodecahedron is voor mij een heel ander verhaal. Dit nummer blaast me eigenlijk een beetje omver. Wat een gedrevenheid; wat een stoomwals! Zeer interessante track met sinistere sfeer die me toch wel prikkelt om het album eens te checken.

Vektor is een mooie combinatie van technisch vernuft en compositorische uitdagendheid. Was wel bekend met de plaat, maar niet goed genoeg. Er is echter zeker niets mis met dit nummer, want het vermaakt me goed de gehele speelduur.

Dat album van Alcest heb ik toevallig onlangs leren kennen naar een tip van een vriend van me. Toevallig dat ook dit nummer voor mij er tussenuit sprong. Prachtige sfeervolle post-black met melodieën om U tegen te zeggen en inderdaad een zeer frappante opbouw.

Tool zit me niet altijd lekker, maar wat ik van Lateralus en 10000 Days heb gehoord bevalt me dikwijls beter dan alles daarvoor. 'The Grudge' bevat nog steeds dat zwevende wat me dikwijls afstoot, maar Maynard zingt hier wat extremer dan voorheen en dat vind ik wel goed passen. Interessante track in ieder geval, en wellicht dat ik toch eens de bijbehorende plaat in zijn geheel moet luisteren. Het zijn toch wel erg goede muzikanten he.

Deafheaven ben ik pas wat jaren na dit album wat meer gaan waarderen, en nu deze track nog eens horend weet ik niet of ik de oude albums echt zou gaan waarderen. Ik hoor veel mooie elementen in deze lange, structureel avontuurlijke track, maar ergens voelt het voor mij ook erg ongrijpbaar. De wat melodischere stijl die ze op hun meest recente plaat hanteren kan ik wat beter hebben, tot het punt dat daar wellicht iets van in mijn toplijst zou staan zelfs.

Pfoe, Blood Incantation was een fijne verrassing. Ik heb geen voorliefde voor pure death metal in de stijl van de bands die je noemt, maar wanneer gegoten in de wat progressievere context van Blood Incantation doet het me eigenlijk al meer. De verschillende versnellingen die ze aandoen voegen toch een hoop kleur aan de in mijn optiek vrij monochrome death metal riffs.

Om 22:00 draai ik via BeatSense mijn nummer 2.

Woensdag zal ik mijn nummer 1 aankondigen. Ik wil namelijk iedereen de ruimte geven om deze monumentale track te beluisteren:

2. Bell Witch – Mirror Reaper

Ook hier quote ik gedeeltes van mijn recensie, want deze beschrijft perfect waarom ik het zo'n monumentaal stuk vind:

"Een 83 minuten durend requiem voor voormalig zanger/drummer Adrian Guerra. Bas, drums, zang, orgel, maar ook stilte en ruimte zijn instrumenten bij Bell Witch. Het troosteloze basmotief dat het stuk opent resoneert door de gehele compositie. Iedere opvolgende kwinkslag is een weerspiegeling van het begin. Het tempo ligt hierbij zo laag dat iedere noot zeer veel nadruk heeft."

"Drums zijn een accent, geen ondersteuning. Grunts zijn een extra textuur. Bell Witch maakt bijna extreme ambient waarin ieder akkoord tot in den volle wordt benut en veel verdieping krijgt. De bas-, orgel-, en drumlagen zijn bijna surrealistisch, terwijl de melodielijnen juist heel erg binnenkomen in alle tristesse. Iedere noot is raak en gaat door merg en been."

"Tijd is een illusie op Mirror Reaper. In één passage wordt alles volledig stil gezet; orgelakkoorden zweven in slow motion langs je heen en basnoten worden zorgvuldig ingezet. De stiltes zorgen voor een enorme spanning."

"Mirror Reaper is diep indrukwekkend, een kunststuk dat rust en minimalisme als zijn sterkste punten laat horen. Bell Witch heeft een unieke plaat gecreëerd."

Live op Roadburn 2018 in Tilburg was dit een van de meest indrukwekkende ervaringen die ik ooit heb meegemaakt. Aan het einde bleef het heel lang stil, totdat één iemand begon te klappen en daarna het applaus losbarstte. Ik was volledig van de kaart geveegd en ik zag om me heen ook ontzettend veel mensen in tranen. De weg naar de uitgang van de zaal voelde als een begrafenisstoet, het was opvallend stil, mensen (waaronder ik) waren nog duidelijk aan het verwerken wat er gebeurd was. Ik heb daarna echt een rustmoment moeten nemen voordat ik weer in het experimentele metalwalhalla van Roadburn in dook.

Album: Mirror Reaper (2017)

Beluister Mirror Reaper op Spotify

Prachtplaat en een van de meest droefgeestige songs/albums van de afgelopen 10 jaar.
Funeral doom lijkt door de meeste vaandeldragers van de stijl vooral gebruikt te worden als uiting van depressie. Niets mis mee, want ook dit heeft een resem albums van topkwaliteit afgeleverd. Het effect van Bell Witch, vooral op Mirror Reaper, ligt mijn inziens echter anders: namelijk als een expressie van intense rouw.

Ben de hele top 20 aan het beluisteren. Bevalt me over het algemeen prima. Ataraxie bood een gave, sfeervolle, afwisselende track; Resurrection van Fear Factory vond ik heel sterk; Jesu was boeiend, Atomic Age was gaaf dissonant en ontregelend, Love you to Death was ook een mooie metalballad. Textures en Cult of Luna (beetje saai) vond ik wat minder. Deftones had me ook niet zo; Orion is gaaf, hoewel niet mijn favoriete nummer op het album. Dodecahedron vind ik best oké, grensvlak black- en deathmetal, best boeiend. Recharging the Void van Vektor beviel me prima door de jazzy uitspattingen en het prettige thrashdeathgeluid. Alcest vindt een mooie melodie en sfeer, mooi en krachtig. The Grudge vind ik ook best gaaf, hoewel Tool me op den duur altijd gaat vervelen. Sterke ritmes, klein beetje exotisch. Deafheaven heeft best een origineel stofzuigergeluid, maar vind ik eerlijk gezegd een beetje saai. Zo, nu op naar de top 3...

Dit nummer/album van Bell Witch heb ik maar meteen op mijn luisterlijst gezwierd. Ik heb er nog nooit écht naar geluisterd (met de volledige aandacht dan), moet ik ootmoedig toegeven. Daar gaat zeker verandering in komen!

Vreemd dat deze dan niet in je top 10 albums aller tijden staat, Don? Of is je top 10 niet meer up-to-date?

Enorm lange zit, die van Bell Witch. Ondanks de lovende woorden die ik overal lees brengt het mij niet in vervoering. Het is wel mooi, dat minimalistische thema dat wordt uitgebouwd en afgebouwd en uitgebouwd en afgebouwd. Zeker met de gegeven thematiek kan ik me voorstellen dat dit vooral live echt prachtig moet zijn. Voor mijn eigen luisterplezier duurt dit toch echt veels te lang en gebeurt er net wat te weinig. Wellicht dat meerdere luisterbeurten helpen om zo'n enorme klomp muziek te begrijpen, maar dat gaat m voor mij niet worden, helaas.

Qua kwaliteit zou hij natuurlijk in mijn top 10 kunnen, maar een andere factor die bij mij meespeelt in een album top 10 is hoe vaak ik een album beluister. Mirror Reaper is toch een plaat die je één of twee keer per jaar opzet omdat het een enorme onderneming is.

Blood Incantation: Had best wat, ik herkende ook wat riffs die deden denken aan het begin van 'Close to the Edge'. Best goede deathmetal, technisch interessant, origineel, maar echt raken deed het me niet.

Bell Witch - Mirror Reaper: Altijd mooi als je zo'n manier weet te vinden om je rouw te verwerken. Gewaagd stuk dat niet op gang lijkt te komen, maar komt best binnen. Overgang rond 10 minuten met cleane stem is mooi, net als het gregoriaanse rond 25 minuten. Dit zorgt voor een prettige dynamiek en extra epiek. Ook af en toe intens ruwe uitspattingen. Niet helemaal mijn ding, een beetje catchyheid mag ik wel, maar in zijn soort is dit me prima bevallen doordat het je behoorlijk weet beet te grijpen. Verveelt klein beetje, maar eindigt dan weer mooi verstild en daarna groots.

Helaas, helaas. De klik met Mirror Reaper van Bell Witch is er nog steeds niet gekomen bij mij, zelfs niet na een tweede luisterbeurt.

Ik ga de bekendmaking van de nummer 1 uitstellen naar morgen, hier heb ik vandaag geen tijd voor.

Erg benieuwd!

Inderdaad, wat kunnen we nog verwachten? Bathory? Agalloch misschien?

Moonsorrow? Zou terecht zijn.

Krijgen we hem om 22:00 in de beatroom? Pleeeeaaaase

Misschien wordt het gewoon wel Negurã Bunget - Tesarul de Lumini? Wat een toptrack is dat zeg.

We zijn aan het einde gekomen van mijn metal top 100. Het was ontzettend leuk om te zien hoe goed de lijst werd gevolgd en alle bevindingen te lezen.

De nummer 1 is....

1. YOB – Marrow




Ik heb eigenlijk geen woorden voor deze track. Dat gebeurt wel eens, dat je een track zo speciaal vindt dat geen enkel bijvoeglijk naamwoord, superlatief of lofzang daar eer aan doet. Zet een koptelefoon op, sluit je ogen en laat je compleet wegvoeren door deze diepgaande doommetalstromen met de intimiteit en puurheid van de beste folkartiesten. Een rondje Marrow is meditatie voor mij, een arm om je heen als je dag wat minder is. Je dag wordt er altijd (nog) beter van. Het is meer dan een song.

Album: Clearing the Path to Ascend (2014)

De volledige Metal Top 100 (1-100) op Spotify

Bedankt Don.

Je top tien is niet helemaal mijn ding, maar buiten dat was het leuk om te volgen en staat er verder genoeg moois in.

Mooi project Don, met veel plezier gevolgd deze reis.