Daarnet Second Son of R. nog eens geluisterd op de fiets en kreeg meteen metershoog kippenvel. Wat een intensiteit, vooral die eindschreeuw op het einde en dan mag je me opvegen. Helemaal murw geslagen.

Eén van de mooiste nummers ooit gemaakt.

Morgen om 22:00 kondig ik mijn nummer 21 aan. Dit is het langste nummer van de lijst tot nu toe en zal ik dan ook apart doen.

Ik zal deze track om 22:00 ook draaien in de MusicMeter Beatsense-room. Hier kan ook gechat worden.

Meshuggah is bij mij altijd wat onderbelicht gebleven, maar dit nummer is wel behoorlijk lekker. En ik zie dat dit al stamt uit 1995, wat toch wel straf is, het klinkt eerder als een nummer uit 2005 of zo. Dat deze band veel anderen heeft geïnspireerd, daar kan ik dus zeker inkomen.

Van Opeth had ik deze enigszins verwacht, had dacht ik wel ‘ns gelezen dat het favoriete Opeth-album van Don Ghost Reveries is. Ik neig eerder naar Still Life, maar dat dit een klasseplaat is, staat buiten kijf, en dat kan je zeker ook zeggen over dit gigantische openingsnummer. De beuk wordt er meteen op heerlijke wijze ingegooid, waarna we bijna 11 minuten kunnen genieten van brute grunts, smerig gitaargeweld, een jazzy ritmesectie, verrassend gevoelig klinkende cleane vocalen, folky intermezzo’s en jaren ’70-prog Hammond-orgel. Ghost Reveries zou je de meest complete plaat van Opeth kunnen noemen binnen hun oeuvre, omdat het zowat alle stijlen bevat waar de band ooit uit heeft geput. Dat al die invloeden mekaar ook nog ‘ns niet in de weg zitten en deze song als vloeiend, naadloos geheel overkomt, is des te straffer.

Wat Amenra betreft, kan ik het wel deels eens zijn met Don, zeker als je ziet op welke plek dit nummer komt in zijn top 100. Behoorlijk hoog, dus. Amenra is geen kameleon, maar wel ontzettend bedreven in wat ze doen. Dit is ook mijn favoriete track van de Belgen, waar ze qua intensiteit echt in overdrive gaan zonder dat het too much wordt; de balans wordt perfect in evenwicht gehouden; melancholie en tristesse overvallen me. En, bovenal, wordt ik steeds ontroerd door de schoonheid van dit nummer.

Dit straffe viertal wordt afgesloten door Jane Doe, de epische afsluiter van Converge’s prijsplaat. Deze track veroorzaakt een waar slagveld in mijn hoofd, hier kan je gewoon niet onbetuigd bij blijven.

Benieuwd naar de lange track vandaag.

Ik dacht dat een toplijst standaard stopt na A Solitary Reign.

Maar goed, ik ben er vanavond bij.

Bij jouw toplijst mag hij eindigen bij A Solitary Reign.

Vrijdag het volgende blok, maar nu eerst de nummer 21:

21. Edge of Sanity – Crimson

Lange metalnummers boeiend houden is moeilijk. Het schoolvoorbeeld van een zeer geslaagde lange metaltrack is Crimson van Edge of Sanity. Veertig minuten lang, maar het vliegt echt voorbij. De gastvocalen (grunts) zijn van Mikael Akerfeldt, die je een aantal posities lager met Opeth in de lijst vond. Als je een Opeth-fan bent maar Crimson niet kent is het een absolute aanrader. Een progressieve deathmetalreis die het verhaal in de verre toekomst verteld, wanneer de mensheid bijna stopt te bestaan. Crimson bevat heel veel terugkerende passages waardoor het geheel een zeer duidelijke rode draad heeft. Toch zijn dit geen herhalingen, maar is zo'n terugkerende passage getransformeerd. De track wisselt ook tussen groovende deathmetal, wat brutere deathmetal, progrock, zelfs wat opzwepende jaren '80 The Sisters of Mercy-stijl post-punk/newwave en slepende doommetalpassages. Dit is echt een kunststuk van Dan Swanö en consorten.

Album: Crimson (1996)

Crimson op Spotify - vreemd genoeg in acht delen

Crimson heb ik doorheen de jaren ook grijsgedraaid.
Dan Swanö is natuurlijk een kameleon die met verschillende projecten absolute topwerken heeft geleverd. Zo is er de Rush-goes-death-metal klepper Moontower die hij onder zijn eigen naam uitbracht en mogen de avant-gardistische death metal canvassen die met Pan.Thy.Monium werden geschilderd ook niet vergeten worden. De voorgaande Edge of Sanity albums zijn ook het beluisteren dubbel en dik waard.
Dat terzijde mag deze Crimson zich met recht tot dé Swanö klassieker kronen.

Ontzettend indrukwekkend monster, dit Crimson van Edge of Sanity (met toch vooral die Dan Swanö als meesterbrein). Op Spotify staat het nummer inderdaad in 8 delen opgesplitst, vreemd.

Er gebeurt van alles, en er treedt ook wel wat repetitie op, maar dat blijft binnen de perken en helpt net om de track succesvol tot één geheel te smeden; het zorgt voor referentiepunten. Het enige wat me misschien wat minder geslaagd klinkt, zijn de cleane vocalen, die op mij soms wat mat overkomen.

Op naar de top 20 nu, zou ik zeggen!

Het zal wel in 8 delen opgesplitst zijn om dan 8 keer zo veel te kunnen verdienen aan de streams. Hoewel dat voor zo'n band nog steeds niet veel zal voorstellen.

Gaaf nummer/album inderdaad. De grunts zijn wel van hoger niveau dan de cleane vocalen, maar al met al een imposante prestatie met interessante gothrock-passages.

Inderdaad een indrukwekkende portie progressive death metal van Dan Swanö. Een nummer dat in 40 minuten alle kanten op vliegt en alle versnellingen langs gaat. In de uitvoering echt uitstekend en zeer gevarieerd. Ik kan de cleane zang hier goed hebben, mits goed gebruikt, maar de vlammende stukken hebben ook mijn voorkeur.

Paar jaar geleden heb ik Dan Swanö nog ontmoet trouwens in Duitsland. Aardige man met een heel klein, schattig hondje.

Ik ga na dit blok maandag weer verder. Deze vijf tracks samen duren namelijk een uur (twee tracks van twintig minuten).

20-16

20. Ataraxie – Procession of the Insane Ones

Nog zo'n lang nummer. Ataraxie kwam mij ter gehore toen ik op basis van alleen informatie koos om L'Être et la Nausée te recenseren voor het Nederlandstalige rock/metal e-zine Zware Metalen. In die tijd was ik nog niet enorm into doommetal als nu, maar zat precies in die fase dat ik steeds meer interesse in dat subgenre begon te krijgen, ook funeraldoom. Ik was enorm onder de indruk van de plaat, gaf hem 94/100 (recensie staat helaas niet meer online) en het werd een van mijn favoriete platen van 2013. Ataraxie brengt ronduit gitzwarte funeraldoom met een goede scheut deathmetal.

Ik schrijf voor Zware Metalen dit over het nummer en nog steeds sta ik daar achter:

Bij het begin van het twintig minuten durende Procession Of The Insane Ones worden de granieten riffs gelijk over je heen gedonderd met drumpartijen die werken als een zeer langzaam kloppend hart. Na vier minuten gaat het tempo omhoog en worden de riffs nog zwaarder, Ataraxie gaat op deze momenten meer richting death metal. Toch blijft de sfeer om te snijden en de transities gaan naadloos in elkaar over. Wanneer alles even wordt stil gelegd met cleane gitaarpartijen krijgt de basgitaar de kans om mooie klanktapijten neer te leggen. De drums en de vocalen fluisteren en wachten op het onheil wat er kort daarna zal plaatsvinden. De gitzwarte massa komt over de luisteraar heen in de vorm van desolate maar melodieuze gitaarlijnen terwijl de vocalen de wanhoop nabij gaan. Ataraxie wordt in de laatste minuten aanvallender en de gitzwarte massa verandert in een wervelwind die niks van de luisteraar heel laat en steeds krachtiger wordt.

Album: L'Être et la Nausée (2013)

19. Mournful Congregation – A Picture of the Devouring Gloom Devouring the Spheres of Being

Nog meer funeraldoom, maar dan van het wat meer melodieuze soort. Mournful Congregation is een vrij late ontdekking voor mij geweest, de laatste ''grote'' funeraldoomband waar ik naar ben gaan luisteren. De band is dan ook niet heel scheutig met releases. Ze kwamen in 2018 op mijn radar met de release van The Incubus of Karma, een 5*-plaat voor mij. Het gitaarwerk van Mournful Congregation behoort tot het allerbeste dat ik ooit in metal heb gehoord. Het tempo ligt kenmerkend laag voor het funeraldoomgenre, waardoor iedere gitaarlijn echt in de spotlights staat. Magistrale melancholische lijnen, bijna alsof je de klassieke jaren '80 instrumentals van Metallica zoals Orion en To Live is to Die in slow motion hoort. Het soleerwerk is ongekend smaakvol, met een prachtige bluesy slag. De track vloeit enorm natuurlijk en het voelt als een geheel, niet als meerdere passages die aan elkaar zijn gekoppeld. Dit zijn meesters van het funeraldoomgenre, in korte tijd zijn ze uitgegroeid tot een van mijn favorieten van het subgenre.

Album: The Incubus of Karma (2018)

18. Fear Factory – Resurrection

Fear Factory staat vooral bekend om zijn futuristische metalsound die behoorlijk zijn tijd vooruit was met machinegeweerdrums, staccato riffs, de schreeuw/clean-afwisseling van Burton C. Bell en het vernuftige gebruik van electronic met ondersteuning van Rhys Fulber van Front Line Assembly. In de wat brutere tracks zijn altijd prachtige melodieuze refreinen te horen en Resurrection brengt juist deze kant wat meer naar de voorgrond, met juist de brutere ritmische stukken als accent. Het dromerige dystopiaanse ambient-intro zet een enorme sfeer neer met Burton's fluisterende vocalen en de uitbarsting is echt monsterlijk. De riff van Dino Cazares is beestig en wordt kenmerkend geaccentueerd door de drums van Raymond Herrera. Het refrein breekt echt fenomenaal open met Burton's dromerige cleane vocalen en de galmende, bijna jaren 80 synthpop groove- en gitaarpartij. Aan het einde wordt het refrein meermaals herhaald en het stijgt naar een euforisch hoogtepunt waar ik bakken met kippenvel van krijg. Dit is het ijkpunt van Obsolete en het mooiste nummer dat Fear Factory ooit gemaakt heeft.

Album: Obsolete (1998)

17. Woods of Desolation – Unfold

De melodieën in dit nummer zijn zo waanzinnig mooi. De tremololijnen zwieren en schreeuwen over de atmosferische blackmetalwaas heen, als strijkers in een orkest. Ik las laatst van The_CrY een mooie omschrijving over deze plaat: Coldplay-blackmetal, en ik ben het daar eigenlijk helemaal mee eens. Coldplay had op Parachutes de mooiste pareltjes van fragiele simpele melodieën en die vind je hier in een blackmetalcontext. Het drumwerk van Vlad is heel erg interessant, vol met vernuftige fills en heerlijk zwierig spel dat de hoofdmelodie zeer goed ondersteunt. Dit bevat enorm veel weemoed: op het middenpunt tussen euforie en melancholie.

Niet te beluisteren via Spotify.

Album: As the Stars (2014)

16. Sadness – Eye of Prima

Wat een parel is dit! Vorig jaar bracht Alcest een ronduit (voor mij dan) teleurstellende plaat uit met Spiritual Instinct. Een futloze plaat waar de magie van het eerdere Alcest-werk moeilijk te vinden is. Ik vond die magie wel bij Sadness, een Amerikaans eenmansproject van Damián Antón Ojeda, die momenteel nog maar 23 is en dit soort monumentale nummers creëert. Eye of Prima heeft het weemoedige gevoel van Alcest ten tijde van Souvenirs d'un Autre Monde, maar dan met de galmende grootsheid van een Summoning. De track voelt groter dan groots en vooral het refrein is van een enorme schoonheid. De cleane vocalen zijn perfect geïntegreerd in de algehele sound, als een koor.

Album: Circle of Veins (2019)

Spotify-playlist (16-100)

Resurrection mooie overgang ook naar Timelessness op dat album.

Van dit rijtje kan ik helaas alleen Resurrection waarderen.
Het is niet voor niks dat Fear Factory dat nummer als single uitbracht. Een toegankelijk nummer dat wat minder hard hakt maar je des te meer bijblijft.

Ha, Ataraxie in de top 20, dat vind ik geweldig! De plaat die door deze track wordt geopend vind ik één van de beste platen van de laatste 10 jaar (en dan bedoel ik dat over alle genres heen). Ik ben dan ook enorm blij dat ik deze nog niet zolang geleden op LP wist te scoren. Ik sluit me inhoudelijk helemaal aan bij de mooie recensie van Don, die zoals wel vaker nagels met koppen slaat.

Mournful Congregation speelt erg melodieuze funeraldoom (en dat valt extra op als ze meteen na Ataraxie komen, vind ik). Deze track rondt met gemak de kaap van de 20 minuten, maar saai wordt het nooit; daarvoor is er gewoon teveel boeiends te ontdekken in dit nummer. De vergelijking met Metallica in slow motion hoor ik er zelf niet 100% in, maar ergens kan ik er wel inkomen. Hoewel het soleerwerk op gitaar erg bluesy en melancholisch klinkt, ligt het ook erg zwaar op het gemoed, en de vocalen gaan, zoals het sterke funeraldoom betaamt, door merg en been. En: blijven luisteren tot het eind loont, want wat zijn die laatste pakweg drie minuten magistraal zeg. Tranen in de ogen..

Na twee ultralange tracks uit dezelfde schitterende poel volgt nu iets totaal anders. Zoals ik reeds eerder aanhaalde (ook trebremmit had Fear Factory in de toplijst staan), ben ik geen grote fan van Fear Factory, maar kan ik het wel appreciëren. Dit is echter een nummer waar ik wel instant-fan van zou kunnen worden; ik kende het nog niet, maar dit klinkt verrassend aanstekelijk én goed. De elektronica komt niet zo prominent op de voorgrond en er wordt meer aandacht aan melodie geschonken, lijkt het, en die kant van Fear Factory bevalt me wel.

Woods of Desolation leerde ik 2011 kennen met het album Torn Beyond Reason, en ik was meteen verkocht. Ook opvolger As the Stars staat op 4,5 sterren bij mij, hoewel die nipt de duimen moet leggen. Dit nummer is wel een uitstekende keuze, want het legt duidelijk de as bloot van deze band: black metal op z’n dromerigst, uitstulpend van de melancholie, gegoten in een catchy jasje waar je euforisch van wordt.

Sadness was me volledig onbekend, moet ik eerlijk bekennen. Het is blijkbaar ook een nogal obscuur eenmansproject met alles in eigen beheer. En het klinkt ook wel wat mysterieus. Intens is het zeker, maar ik weet nog niet al te goed wat er precies van te vinden; vooral de schreeuwen hakken er flink in.

Ataraxie vind ik zo'n typische band die een sound hebben die in de basis niet heel anders klinkt dan die van de stijlgenoten, maar toch haal ik ze er altijd uit. Logge doom passages worden afgewisseld met partijen die eerder de blackened death-richting uitgaan. De vocals horen ook bij de beste die in het subgenre te vinden zijn. Dit nummer is inderdaad een van de prijsstukken van de band.

Mournful Congregation is onder funeral doom inderdaad op muzikaal technisch vlak een van de meest begeesterde bands. Monad of Creation is nog steeds mijn favoriet, maar ook hun meest recente worp mag niet in de platenkast ontbreken.

Doorheen de jaren is drama een kenmerkend element van de band geweest, maar dat heeft Fear Factory er niet van weerhouden om toch enkele prima albums af te leveren. Burton staat niet bekend als de meest begenadigde zanger, maar op tracks zoals deze laat hij naar mijn mening toch horen dat hij meer dan in staat is om memorabele zanglijnen en melodieën te leveren.

Ik ben aangaande Woods of Desolation een beetje blijven hangen bij het schitterende Torn Beyond Reason. Dit album moet ik echter ook nog eens beluisteren, want deze track is zeker meer dan prima.

Sadness vind ik ook wel in orde, maar ik moet bekennen dat ik ze (of hem) zelf niet zo vaak beluister. Nu ja...dit soort zweverige shoegaze metal kan ik wel smaken, dus in orde is dit voor mij zeker wel.
De laatste Alcest worp vond ik persoonlijk overigens uitstekend

Ik vond 'm ook niet slecht, maar ik moet dringend eens in de voorgangers gaan duiken.

Crimson van Edge of Sanity klonk trouwens heel goed, ik heb maar meteen een stem op het album uitgebracht: een 4*. Kan nog groeien.

Ataraxie en Mournful Congregation laten tezamen maar weer eens horen hoe er binnen een enkel subgenre nog enorme verschillen bestaan. De eerste hard, log, en een waar avontuur qua structuur. De tweede relatief wat makker, waar veel melodie en verslagenheid weerklinkt. Beiden vond ik interessant om eens te beluisteren, maar de meer dynamische aanpak van Ataraxie ligt me net wat meer. Mooi beschreven ook; zo beeldend is deze track inderdaad wel. Mournful Congregation valt dan wat mij betreft net wat teveel op die trage verslagenheid en melodieën, en dan mag er van mij wel een minuut of tien vanaf.

Fear Factory is voor mij hit or miss; deze track is een zekere hit. Goede, mechanische death metal met toch die 90s alt-vibe erin voor de dynamiek. Burton C. Bell zal nooit mijn favoriete zanger worden, maar hier stoor ik me niet aan hem.

Thanks voor de shoutout over Woods of Desolation! Fantastische track dit inderdaad; bij mij zit ie ook in de toplijst en ook op een vergelijkbare hoogte. Fantastische dromerige black metal, zonder die onderliggende pijn te verbergen. Onlangs heb ik deze en voorganger Torn Beyond Reason op CD mogen verwelkomen in de collectie; As the Stars wint het bij mij net.

Sadness is voor mij een onbekende naam, maar 'Eye of Prima' klinkt, nou ja, meer dan prima. Vrij bombastische en epische black metal, maar wel enorm sfeervol en triest. Zo hoor ik dit genre graag. Het bijbehorende album zal ik denk ik eens gaan opzoeken. Prachtig nummer!

Die track van Mournful Congregation snijdt dwars door m'n ziel, bro. Zo mooi

Die Boris-track, though. Dat is dan meteen het andere uiterste. Wat een ondragelijk kattegejank

Na dit blok een rustdag en dan de top 10, die ik in wat kleinere blokken zal presenteren.

15-11

15. Jesu – Weightless & Horizontal

Soms heb je maar één goed idee nodig om een pracht van een track te maken. Justin Broadrick snapt dat. Ik ontdekte Jesu veel later dan Godflesh, maar Jesu is een speciale band voor mij geworden. Het is een band die sterk in mijn DNA als muzikant geslopen is. Ik probeer soms wel eens zelf muziek te schrijven en mijn riffs zijn behoorlijk Justin Broadrick. Het is namelijk een muzikant die eigenlijk vrij minimalistische en simpele dingen speelt, maar de manier waarop hij lagen onder elkaar legt is echt meesterlijk. Het melancholische motief aan het begin is de leidraad van de gehele track. De riff is doordringend en stemmig met een mokerslag van een drumpartij en prachtige ambienttexturen van Broadrick. Broadrick's vocalen zijn ook ontzettend mooi: beperkt in melodie en tekst, maar het komt binnen. Try not to lose yourself zingt Broadrick constant, een regel die me echt is bijgebleven. De opbouw aan het einde is ook waanzinnig mooi, deze doet me enorm denken aan Sigur Rós, maar dan een stuk zwaarder.

Album: Conqueror (2007)

14. Imperial Triumphant – Atomic Age

Deze track komt van een plaat die een aantal maanden geleden is uitgekomen, maar heeft zo'n indruk gemaakt dat ik durf om deze zo hoog te plaatsen in mijn lijst. Imperial Triumphant is een band die nog een stap verder gaat in de evolutie van death/blackmetal. De invloed van jazz is zeker al in de progressievere kanten van het subgenre geslopen, maar Imperial Triumphant voelt als de eerste ware samensmelting van experimentele death/blackmetal en jazz. Atomic Age is een beleving, een hoorspel, meer dan een song. Een muzikaal snapshot van New York in de roaring twenties. De track opent dan zelfs ook met een barbershopkwartet om daarna in de chaos te belanden. Ongemakkelijke dissonante gitaarpartijen en mokerslagen van de ritmesectie komen op je af, met demonische Portal-stijl vocalen. In het midden vindt er een ronduit overdonderende wervelwind aan instrumentatie plaats die je absoluut niet tijdens een eerste luisterbeurt gaat vatten. Gitaren gillen als alarmen, gelijkend op Penderecki's Threnody for the Victims of Hiroshima. Yoshiko Ohara krijst als een bezetene over de chaos, maar daarna bloeit de track echt open. Het is ronduit adembenemend wat er gebeurt: een ronduit desoriënterende, maar melancholische blackmetalpassage met blazers. Dit is een compositie die inspeelt op onderbuikgevoelens, een waar meesterwerk.

Album: Alphaville (2020)

13. Type O Negative – Love You to Death

Type O Negative is een ronduit unieke band en toen Peter Steele overleed en daarmee Type O eindigde was dat een enorme aderlating voor metal. October Rust vind ik een parel van een plaat die de weidse sound van Pink Floyd met de logge riffs van Sabbath, de melancholische new wave van The Cure en de harmonieën van The Beatles combineert. Dit is een waanzinnig mooie gothicmetalballade waar de passie, elegantie en sensualiteit van af druipt. Het spookachtige pianointro, de zwoele diepe stem van Steele, de monoliet van een basriff, het magistrale, bijna dreampoprefrein (Peter Steele was fan van bands als Cocteau Twins, My Bloody Valentine en Dead Can Dance) met zalvende vocalen en de melancholische twist. Genieten.

Album: October Rust (1996)

12. Cult of Luna – Finland

Cult of Luna heeft een van de strakste liveshows die ik ooit heb gezien. De lichtshow is perfect op de muziek afgestemd, het geluid wordt tot op de puntjes geregeld en de band speelt waanzinnig goed. Toch wordt er in dat streven naar perfectie een heel organisch geluid behouden, vooral op Somewhere Along the Highway, mijn favoriete Cult of Luna-plaat. Finland opent ronduit slepend met de dubbele drums die samen donderen op de floor toms als een front, maar wanneer je denkt dat je weet wat er gaat gebeuren, schakelt de band over naar een bloedmooie verstilde post-rockpassage. Cult of Luna laat altijd veel ruimte in dit soort passages, maar werkt met heel veel detail. Wanneer de band volledig aan gaat is het echt een overdonderende muur van geluid, kippenvelopwekkend. Tijdens de climax van Finland had ik live gewoon bijna de tranen in mijn ogen staan. Het is zo'n ongeremde uitbarsting waarop iedereen voluit gaat. Zo'n nummer dat je laat beseffen hoe mooi en meeslepend muziek kan zijn.

Album: Somewhere Along the Highway (2006)

11. Textures – Awake

De eerste drie platen van Textures behoren tot het beste dat er ooit door een Nederlandse band is uitgebracht, en Silhouettes is een meesterwerk. Het is het moment waarop Textures de invloeden van Pantera, Meshuggah en Devin Townsend compleet overstijgt en een geluid neerzet dat voor andere moderne progressieve metalbands een grote inspiratie zal worden. Awake is misschien wel het meest toegankelijke nummer dat de band heeft opgenomen. Normaal is dat absoluut niet mijn favoriete track, maar Awake is echt een parel. De magistrale sfeerzetting met de dromerige grootse gitaren, synthlagen en Eric Kalsbeek's fenomenale vocalen is om diep voor te buigen. Dit nummer werd terecht ook op wat grotere muziekzenders gedraaid. Ook heerlijk hoe de band van het melancholische weidse geluid naar heerlijk bruut hortend en stotend hakwerk gaat en daarna een fenomenale balanceeract door de rest van het nummer uitvoert.

Album: Silhouettes (2008)

Spotify-playlist (11-100)

Weer een juweel ontdekt: Eye of Prima. Phoeh, meer dan prima nummer inderdaad!

Atomic Age van Imperial Triumphant is zowel fantastisch als te vervreemdend om echt met plezier naar te luisteren. Een bijzonder nummer in ieder geval.
Love you to Death steekt er in positieve zin uit in dit rijtje. Geweldig gezongen, pakkende gitaarmelodieën en bovenal een sfeer die wel melancholisch maar niet deprimerend is.

Dat nummer van Jesu is echt tranentrekkend mooi zeg, phoeh. Al zou ik het nummer niet onder metal scharen. Voor mij is dit eerder prachtige, melancholische post-rock. Sigur Rós hoor ik er muzikaal zeker in maar ook een band als Explosions in the Sky bijvoorbeeld. Schuimbekkend prachtig.

Finland is uiteraard een klassiekertje maar mijn favoriet van CoL en één van m'n favoriete post-metaltracks ever is 'Dim'. Qua album vind ik de samenwerking met Julie Christmas nog iets sterker en dat is dan ook mijn favoriet.

Het nummer van Type O Negative beviel me ook! Heel mooi.

Jesu ging met dit album inderdaad eerder de post-rock kant op, waar het debuut nog overduidelijke invloeden uit de drone metal had. Dat mag de pret niet bedrukken, want Justin Broadrick levert met dit nummer naar goede gewoonte topwerk af.

Imperial Triumphant liet een van de beste albums van 2020 in het metalen landschap los. Atomic Age is eveneens mijn favoriete nummer van het album en wellicht mijn favoriete nummer dat de band tot op heden heeft uitgebracht. Creativiteit ten top.

Type O Negative zijn verantwoordelijk voor een van mijn favoriete discografieën in het genre en Love You to Death bewijst waarom ik de band zo hoog in het vaandel draag - al kan je een willekeurige Type O klassieker op het bord leggen en me altijd gelukkig maken.
October Rust doet het op on-metalen wijze als een van de weinige metal albums ook heel goed wanneer je het gezellig wil maken voor je date

Finland is inderdaad een van CoL's meest geliefde nummers en ik begrijp uiteraard ook waarom. Klassenummer van een klasseband.

Textures...ik heb ze nog te weinig geluisterd. Dit nummer klinkt zeker weer aardig. Ik moet ze nog eens op de draaitafel leggen, maar dat lijstje is al zo lang...

Mooi opgebouwde track van Jesu die behoorlijk lekker blijft doorhangen, maar écht indruk maakt ie niet op me. De albumcover verdient wel een dikke vette pluim, want dat beeld vat een vreemd soort van troosteloosheid, wat je ook terug kan horen in een nummer als dit.

Over Atomic Age hoef ik niets te vertellen, dat doet Don al perfect. Niets aan toe te voegen, geweldige track!

Type O Negative klinkt behoorlijk baanbrekend, bezieler Peter Toole was niet voor één gat te vangen. In deze track hoor je heel wat invloeden uit verschillende genres terug, maar het vloeit mooi samen tot één geheel. Knappe prestatie, knappe track, met vooral een hoog wegdroomgehalte (een Neige van Alcest bijvoorbeeld zal dit toch ook te gek vinden, niet?).

Wat Cult of Luna betreft, gaat mijn voorkeur uit naar de LP Salvation. Maar Finland is natuurlijk een geweldige track, prachtig melancholische reis van bijna elf minuten door de besneeuwde, in grijstinten verpakte landschappen van het Scandinavische buitenbeentje. De track roept sterke beelden in me op, maar laten me achter in vertwijfeling: moet ik hier nu triest of vrolijk van worden? Uiteindelijk is het een beetje van beiden (het allerbeste dan nog), en blijf ik telkens weer wat verweesd, naar adem happend achter in mijn eigen wereldje.

Textures is wel wat anders. Een pak compacter, deze track. Maar toch ook dromerig, en erg beeldend. Het nummer klinkt me opvallend zacht in de oren, maar dat aspect bevalt net wel. Daarenboven wordt alles tot in het kleinste detail goed uitgevoerd, van de mooie vocalen over het melancholisch klinkende riffwerk tot de sfeervolle en subtiel ingezette synths.

October Rust is een grote inspiratie voor Neige geweest voor het schrijven van het nummer Summer's Glory, dus dat klopt helemaal. Sowieso vind ik Alcest misschien wel de enige band die een gelijkende sfeer als Type O Negative kan oproepen.

Jesu vind ik eigenlijk ook prachtig. Deze is vrij licht inderdaad, maar net als bij die track in de lijst van trebremmit moet ik mijn voorgenomen irritaties jegens deze band volledig terugnemen. Het zal dan misschien niet mijn favoriete band worden, maar het anti-gevoel dat ik had is zeker niet terecht. Mooie lichte post-metal met een zeer sfeervol klankenpallet.

Imperial Triumphant luistert wat chaotisch weg, maar bevat zeker wel interessante delen. Zal het niet snel nog eens beluisteren, maar voor een keertje wel interessante chaos.

Type O Negative kan ik niet altijd hebben. Dit nummer klinkt zeker niet verkeerd. Wederom een vrij lichte track die vooral door de stem van Peter Steele een wat gothic vibe meekrijgt. Mooi nummer.

Met Cult of Luna kan ik niet altijd evenveel. De band is onbetwist goed, maar de vlakke zang kan wat mij betreft niet meer met het niveau van de rest. Wellicht komt 'Finland' daarom niet zo hard binnen hier. De samenwerking met Julie Christmas daarentegen... dat is een ander verhaal.

Textures is inderdaad niet mis. Lekkere groovende track met moderne sound.

Nummer 10 en 9:

10. Deftones – Minerva

Deftones is mijn favoriete band en een van mijn meest beluisterde. Ik heb altijd wel zin om een Deftones-plaat op te zetten, ze zijn qua geluid precies waar ik van hou: melancholisch, dromerig, opzwepend, elegant, lelijk. Er waren waanzinnig veel Deftones-tracks die kandidaat waren voor mijn lijst (ik heb het er over tien), maar Minerva is op dit moment mijn favoriet. Het is een track die je door de gehele lichaam voelt. Je kunt jezelf echt volledig verliezen in de golvende shoegazende gitaarmuren en het deinende drumwerk van Abe Cunningham. Cunningham is de reden waarom alle Deftones-nummer zo'n ongekend lekkere flow hebben, je kunt er echt inhangen. Ook zijn de subtiele synthlagen meesterlijk gedaan. Chino Moreno heeft een van de meest intrigerende stemmen die ik ooit heb gehoord samen met Robert Smith. Een muziekdocent zei een keer op YouTube dat Chino Moreno de koning is in de foute noten zingen, en dit bedoelde hij zeer positief. Moreno kiest altijd behoorlijk wringende noten uit, waardoor de serene dromerigheid van Minerva een enorme onderhuidse dissonante spanning met zich meekrijgt.

Album: Deftones (2003)

9. Metallica – Orion

Metallica is een band waar graag commentaar op gegeven wordt en ik maak me daar zeker schuldig aan, vooral over Lars Ulrich. Hij vraagt ook wel een beetje om, hij drumt momenteel echt slecht met een belabberde timing, door hem klinkt de hele band live als los zand. Toch mag nooit vergeten worden dat de band vier monumenten van platen afleverde die behoren tot de belangrijkste metalplaten die ooit gemaakt zijn. Master of Puppets wordt zelfs door velen gezien als de ultieme metalplaat. Ik luister niet meer zo veel naar die platen, maar ik zet de instrumentale nummers (The Call of Cthulu, Orion en To Live is to Die) nog wel heel vaak op. Orion is met afstand mijn favoriete Metallica-nummer, wat een pracht! Dit is een ijzersterke progressieve metalsymfonie met magistrale harmonieën en het solobaswerk van Cliff Burton in de spotlights. Tranentrekkend mooie melodieën worden er op deze track gespeeld.

Album: Master of Puppets (1986)

Spotify-playlist (9-100)

Orion vind ik nou net de minste van de drie instrumentale nummers die je noemt (maar wel mijlenver boven het instrumentale gedrocht op Kill 'em All), al is dat wel een vergelijking tussen 'gewoon geweldig' en 'heel geweldig'. Orion is voor mij dus 'gewoon geweldig': een sterk epos met van begin tot eind mooie stukken die goed bij elkaar passen.

Nummer 8 en 7:

8. Dodecahedron – Dodecahedron – An Ill-Defined Air of Otherness

Dodecahedron wordt door de pers en luisteraars vaak neergezet als een Deathspell Omega-kloon, iets waar ik ietwat geïrriteerd van kan worden. Dat je veel met dissonantie speelt en blackmetal maakt betekent niet dat je als Deathspell Omega klinkt. Deathspell Omega speelt heel losjes en jazzy, terwijl Dodecahedron juist heel erg technisch en bijna industrieel speelt, bijna als een zwartgeblakerde City van Strapping Young Lad. Toch weet de band in al deze techniek heel veel melodie te brengen, en Dodecahedron – An Ill-Defined Air of Otherness is het absolute hoogtepunt van de band. Prachtige ambient-texturen worden vergezeld door een heerlijke deinende groove die openbreekt met een monster van een riff die extra wordt geaccentueerd door de drums. De vocalen van Michiel Eikenaar (R.I.P.) klinken echt verknipt en maniakaal, maar ieder woord is verstaanbaar, iets wat een zeldzaamheid is voor zulke extreme vocalen. Het middenstuk brengt een enorme onderhuidse spanning met zich mee door middel van een soundscape en de uitbarsting is ongelofelijk, er gebeurt zoveel tegelijk in die muur van geluid, maar het is zo harmonieus en hemels, ondanks dat het met een rotvaart gaat en Eikenaar er als een gek overheen schreeuwt. Misschien wel mijn favoriete band uit Nederland en sowieso de hoogste Nederlandse notering in deze lijst.

Album: Kwintessens (2017)

7. Vektor – Recharging the Void

De finale van het ijzersterke Terminal Redux-album van deze progressieve thrashmetalband. Daar waar Terminal Redux zich al op een hoog niveau bevindt, stijgt Recharging the Void naar ongelofelijke hoogten. Dit is een hemelse spaceprogthrashopera van dertien minuten die van messcherpe technische riffs naar een prachtig atmosferisch Pink Floyd-stuk gaat met cleane vocalen (ook ondersteund door hele soulvolle vrouwelijke vocalen) en daarna echt volledig openbreekt met majestueuze melodieën en triomfantelijke Rush- en Yes-achtige tokkeljes. De manier waarop dit nummer tot zijn climax komt is alsof er een muzikale supernova ontploft: het is van zo'n enorme kleurrijke pracht dat je er met open mond naar luistert. Ik moet bijna applaudisseren nadat ik dit nummer heb gehoord, iedere keer. Vektor stijgt hier op naar zijn eigen thrashmetaluniversum, weg van de vergelijkingen met Voivod en Coroner.

Album: Terminal Redux (2016)

Spotify-playlist (7-100)

10-9

Deftones ken ik al een hele tijd, maar ik heb pas recent echt "ontdekt", zal ik maar zeggen, met het titelnummer van hun nieuwe plaat. Die kwam meteen heerlijk binnen, waarna ik wat oudere platen ben gaan (her)beluisteren. De titelloze waar deze song opstaat is nog niet aan bod gekomen, maar dat moet er toch maar eens van gaan komen, want dit is erg mooi. Chino Moreno weet met quasi elk woord de aandacht te trekken, gewoon zijn manier van zingen dwingt dat al af. En de sound die Deftones ontwikkelt, is vrij uniek. Ik meen me te herinneren dat Don de uiteenlopende muzikale smaken van de bandleden ergens in een discussie als één van de redenen daarvoor aanhaalde. Kan ik zeker inkomen!

Best wel 'ns verfrissend, zo'n Metallica-track zonder de archetypische vocalen van Hetfield (hoewel ik - zeker op dit album - die erg kan waarderen). Orion is dan ook een track waarop de heren volop laten horen wat ze kunnen, en niet alleen op technisch vlak; veeleer laten ze hier horen dat ze zo'n lang nummer spannend kunnen houden door constant met variatie (klein én groot) te spelen. Metallica speelt hier letterlijk de sterren van de hemel.