YOB is me niet altijd even goed bevallen in de verscheidene spelletjes hier op MuMe, maar 'Marrow' vind ik altijd wel fijn om te luisteren. Prachtige opbouw en een wat epischere sfeer. Zeker niet mis!

Mooie lijst, Don! Van begin tot eind leuk om te volgen. Wederom veel nieuwe dingen ontdekt en opgeschreven om ooit nog eens te beluisteren.

Volgens mij ben ik hierna aan de beurt. Ik zal morgen of overmorgen de eerste tracks plaatsen.

Dank Don, sta niet altijd vooraan met commentaar geven. maar hier wil ik zeer zeker wel even complimenten geven voor de manier waarop je schrijft, ik weet dat je daar al vroeg ervaring mee opbouwde, maar dan nog, puike teksten en een genot om te lezen! Alles gevolgd en zeer zeker nieuwe dingen leren kennen. Stelde weken terug de vraag of jullie een deadline hadden voor deze metal top 100, maar snap nu waarom niet, twee mensen geweest twee maanden verder haha hulde! tegen de tijd dat ik aan de beurt ben hoop ik net zo goed te kunnen schrijven. Voor nu nogmaals dank terwijl je nummer 1 op staat.

6-1: Aan alles komt een eind.

The Grudge is een zeer aangenaam begin van een album dat ik niet vaak meer opzet. Qua ritme is het echt een huzarenstukje. Het nummer van Blood Incantation vind ik ook erg sterk. Toch wel een van de interessantere metalbands van de afgelopen jaren. Het is een lang nummer, maar wel eentje vol afwisseling. Vol afwisseling is dan juist niet van toepassing op Mirror Reaper. Ik kende dat nummer/album nog niet en begon met enige scepsis te luisteren. Ik moet het Bell Witch nageven: het nummer verveelt me niet, en dat is een hele prestatie voor zo’n lang werk. Het raakt me ook niet echt en voelt deels als een improvisatie, maar al met al toch veel lof aan de band om zoiets te schrijven.

Dan de nummer 1. Helaas voor mij is dat YOB. Ik zag dat het laagste aantal sterren (2) voor Clearing the Path to Ascend op mijn naam staat… oeps. Ik vind dat album dus niks. Om de een of andere reden irriteert het me. Marrow als los nummer gaat op zich nog wel. Ergens begrijp ik het gevoel van een arm om je heen wel (voor mij is dat dan eerder de arm van een zwerver die zijn coronakwijl op mijn schouder laat druipen, maar soit, ik kan me desondanks de rustgevende werking voorstellen).

Samenvattend vond ik het een interessante, vrij 'ernstige' lijst (bij gebrek aan een beter woord) met voor mij veel onbekende namen die buiten mijn comfortzone liggen. Maar ik heb ze allemaal een kans gegeven en met name in de achterste regionen van deze top 100 enkele fijne deuntjes ontdekt. Leuk ook om de uitgebreide, soms zelfs poëtische beschrijvingen van de nummers te lezen, mijn complimenten daarvoor. Ik voel me ergens wel een n00b dat ik zo weinig kende, maar dat is ook het leuke van dit topic, om nieuwe muziek te ontdekken.

Ik ben benieuwd naar de lijst van The_CrY!

Prachtige nummer 1. Is ook een top 10 (metal)track voor mij. Schuimbekkend mooie compositie. Hulde Don Cappuccino, was heel leuk om te volgen. Ik zet de spotifylijst geregeld aan 's ochtends op weg naar het werk op de fiets!

Fantastische nummer 1. YOB weet ook bij mij met deze track een gevoelige snaar te raken. Een klasseband die wat mij betreft alle hulde verdient.

Bedankt voor de mooie lijst Don Cappuccino. Ik ben dan intussen wel redelijk gepokt en gemazeld in het genre, maar de lijst heeft me uiteindelijk geïnspireerd om albums van Entropia en Sadness (al viel ik in dit geval voor een ander album) alvast aan mijn collectie toe te voegen - en de kans is groot dat er nog wat gaan volgen in de toekomst. Dat het een kwalitatieve sterke lijst zou worden, daar twijfelde ik natuurlijk niet aan

Nu ga ik me met plezier laten verrassen door The_CrY

Mooie nummer 1, inderdaad. Achteraf bekeken (maar dan is 't makkelijk praten, natuurlijk) had ik het toch kunnen weten!

Marrow van YOB is een enorme hoogvlieger op het vlak van meeslependheid. Ik raak er elke keer weer door ontroerd.

Prachtige lijst, Don Cappuccino, ik heb er enorm van genoten, niet in het minst de mooie, vaak gebalde stukjes tekst bij elk nummer. De essentie werd daarin niet zelden gevat.

Ik had erger verwacht op basis van enkele commentaren hierboven, maar de nummer 1 is zeker niet verkeerd. Ik hoor wat stonerachtig gitaarwerk, veel afwisseling met sfeervolle passages en goede opbouw. Cleane zang is best prettig en ik snap best het troostende karakter van het geheel. Geen wauw, maar absoluut niet onprettig.

Mooie lijst al metal, ik ben vaker positief dan negatief geweest volgens mij. Hoewel Dons metalsmaak heel breed is, proef ik toch een lichte voorkeur voor de sfeervolle metalvarianten. De passie en schrijfvaardigheid die van de bijschriften afdruipt, maakt het ook zeker een leukere beleving. Dus bedankt voor alles, Don Cappuccino!

En nu op naar de lijst van The_CrY; ik verwacht een top 100 die me prima zal bevallen!

En dan gaat nu mijn top 100 van start!

Metal is toch wel het muziekgenre waar ik de meeste tijd aan spendeer. Het is dan ook een enorm breed genre met een enorme variatie in geluiden, emoties, en thematiek. Op mijn 14de kwam ik in de collectie van mijn vader het album In Trance van de Scorpions (1975) tegen, welke mij intrigeerde. Het was het hardste dat mijn christelijke vader aandurfde op dat moment. Samen met mijn broer gingen we vanaf daar op ontdekkingstocht via Rainbow en Dio naar Judas Priest en Iron Maiden, en vervolgens via Sonata Arctica en Nightwish naar de moderne bands. Mijn lijst zal vermoedelijk wat lichtvoetiger zijn dan de vorige twee. Lange tijd ben ik voornamelijk fan geweest van power metal en progressive metal, hetgeen ongetwijfeld een afdruk op mijn lijst zal laten, maar tegenwoordig ben ik me veel meer aan het verdiepen in andere subgenres zoals nu-metal, black, en industrial, en ook buiten metal. Ik ga er vanuit dat mijn top 100 er over 5 jaar compleet anders uit zal zien.

Ook ik heb mezelf voorgenomen om me een restrictie op te leggen van maximaal één nummer per artiest. Dit natuurlijk om wat variatie af te dwingen, maar ook voor mezelf om te kijken hoe veel bands ik nou echt de moeite vind. Het was niet makkelijk, maar goed, zoals Don voor mij al zei, zo'n lijst is een momentopname en verandert eigenlijk dagelijks. Hopelijk is mijn lijst net zo leuk om te volgen als de vorige twee, en wie weet ontdekt er iemand nog iets leuks.

100-96

100. Scorpions - The Sails of Charon

Hoe beter zo'n lijst af te trappen dan met de eerste hard rock/proto-metal band waar ik ooit weg van was? De Scorpions zijn natuurlijk bekend vanwege hun ballades en hitjes, maar in de zeventiger jaren, hier nog met gitaarvirtuoos Uli Jon Roth, had hun muziek eigenlijk nog een stuk meer venijn. 'The Sails of Charon' is een vrij uniek nummer in hun oeuvre in de zin dat het een haast Rainbow-achtige sfeer heeft tot aan het mystieke toe. Roth schudt die heerlijke solo's uit zijn mouw, terwijl Klaus Meine de onheilspellende tekst vol passie brengt. Nog even wat ruwer dan de platen die hierop volgden. Ook heerlijk is de coverversie door Yngwie Malmsteen.

Album: Taken By Force (1978)

99. Age of Nemesis - The Land of Light

Het Hongaarse Age of Nemesis verhult niet waar ze de koek vandaan hebben; ze zijn fan van Dream Theater. Het gekozen nummer komt van een conceptplaat waar de kwaliteit sowieso nogal hoog is, maar voor mij sprong dit nummer er altijd uit. Het is niet het heftigste paard van stal, of het meest complexe, want dat doen ze ook graag, maar wel melodisch de meest in het oor springende. Vanaf het begin komt er een stroom aan prachtige melodieën, zij het de zang, zij het de toetsentapijten, of die prachtige gitaarsolo van Zoltán Fábián, die gelukkig niet op de Petrucci-shred toer gaat, maar voor een fantastische melodische solo vol emotie neerlegt.

Album: Terra Incognita (2007)

98. At the Gates - Blinded By Fear

At the Gates is niet een band waar ik veel van geluisterd heb in de loop der jaren, maar een nummer dat me altijd is bijgebleven is 'Blinded By Fear'. Een kort maar krachtige stamper met iconische riffs, moordende grunts, en fantastische drums. Geen nummer waar ik nou zo beduidend veel zinnigs over kan schrijven, behalve dat het ondanks de heftigheid toch verrassend verhalend en catchy is.

Album: Slaughter of the Soul (1995)

97. Black Sabbath - The Sign of the Southern Cross

Black Sabbath kent natuurlijk twee kampen fans, en ik zit absoluut in kamp Dio. Deze track is archetypisch Sabbath, met die ijzersterke Iommi-riff, die bas van Geezer Butler die je er glashelder doorheen hoort dansen, en de slepende drumstijl van Vinny Appice. Ster van de show is toch Ronnie James Dio die de sound van Black Sabbath mee zou nemen naar zijn eigen solowerk, inclusief Vinny Appice. Zijn verhalende zang varieert van kalm en rustig naar het rauwere en agressievere in de brug. Wat een zanger was hij toch. De solo van Iommi maakt het nummer compleet.

Album: Mob Rules (1981)

96. Armored Saint - Mess

Armored Saint zag ik tijdens de tour van dit album in het voorprogramma van Queensrÿche. Wát een indruk maakte die band op me. John Bush is een geweldige presence op het podium. Die ervaring is voor mij onlosmakelijk verbonden met de waardering die ik voor deze band heb. De band maakt een stijl van heavy metal die verrassend veel groovet, natuurlijk door genoemde zanger die met zijn Anthrax-avontuur enige invloeden had meegenomen. Deze track is voor mij een perfecte blend van die Bushthrax invloeden, de old-school Saint sound, en de proggy invloeden die ongetwijfeld door bassist Joey Vera vanuit Fates Warning zijn komen overwaaien. Ook nog even hulde voor de energie die drummer Gonzo Sandoval hier laat zien.

Album: Win Hands Down (2015)

Spotify Lijst 96-100

The_CrY Dat begint goed, Armored Saint moet ik zo even luisteren, de rest is zeker een goede aftrap, belooft veel goeds als At The Gates op 98 staat en Black Sabbath op 97, schemaatje 5 per dag?

Vijf per dag is voor nu even het streven inderdaad. Even kijken of er af en toe en pauzedag tussen moet of iets dergelijks, maar dat zien we nog wel

Deze Scorpions-track heeft inderdaad behoorlijk wat Rainbow in zich, ook een licht psychedelisch randje. Klinkt lekker!

Age of Nemesis klinkt inderdaad enorm als Dream Theater, maar het voelt absoluut niet als een slap aftreksel ervan. Smaakvol gitaarwerk en wat minder ''patserig'' dan wat je van Dream Theater gewend bent.

Blinded by Fear is dus een track die in mijn oorspronkelijke keuzelijst stond. Knaller van een melodieuze deathmetaltrack met een waanzinnig snelle en strakke drumpartij. At the Gates is zeer belangrijk voor de ontwikkeling van vooral de Amerikaanse metalcore van bands als As I Lay Dying, Shadows Fall, God Forbid en Killswitch Engage.

The Sign of the Southern Cross is een uitstekende epische heavymetaltrack met een goede scheut doom. Ronnie James Dio is natuurlijk een waanzinnig goede zanger met heel veel dynamiek. Toch ben ik gewoon meer van de wat minder verfijnde Sabbath met Ozzy.

Armored Saint vind ik degelijk. Erg goed gespeeld met een leuke proggy twist in het midden, maar niet iets wat ik nog een keer zelf zou opzetten.

Scorpions is een van de classic bands die ik eigenlijk behoorlijk weinig gedraaid heb. Dit nummer is zeker niet verkeerd en klinkt inderdaad een beetje Rainbow-achtig.

Age of Nemesis ben ik niet bekend mee. Gaat inderdaad de Dream Theater toer op, maar weet me toch niet zo volledig in te pakken als de klassieke albums van die band dat doen. Muzikaal wel sterk.

Blinded by Fear was een van mijn eerste ATG tracks en die gaat nog steeds lekker. Met Slaughter of the Soul schotelden de Zweden een eenvoudigere sound voor dan het atmosferische en complexere werk van de eerdere albums, maar ook dit pakte prima uit. Deze song doet het nog steeds bijzonder goed om een moshpit op gang te brengen; zo getuigde ik een jaar of twee geleden.

Fantastische klassieker van Black Sabbath. Ikzelf doe niet echt mee aan de kamp-spelletjes, want het werk met Ozzy, Dio en (jawel hoor) zelfs het Tony Martin spul kunnen me allemaal prima bekoren. En zo verkeerd is dat album met Gillan toch ook helemaal niet? Maar goed, The Sign of the Southern Cross is met reden een gevestigde waarde in het Dio Sabbath repertoire.

Symbol of Salvation durf ik weleens met plezier op te zetten, maar met het latere werk van Armored Saint ben ik iets minder bekend. Misschien toch eens op de draaitafel leggen, want dit is zeker leuk uitgevoerde USPM/heavy metal.

Nog even mijn oordeel over het deze avond beluisterde Mess van Armored Saint

Fat the hero modus operandi
Gluttons eat all in their path
Sell the public items they must buy
Use 'em once then they get the shaft

Maatschappelijk verantwoorde metal, ik hou d'r van haha
Ben opeens niet meer zo zeker van mijn top 100 die redelijk in de steigers staat, als ik dit soort nummers nog niet ken dan gloort er nog veel meer moois, gelukkig zijn het momentopnames.

The Sails of Charon: lekkere mystieke, Rainbow-achtige hardrock. Meine heeft hier te veel accent, maar zingt op zich goed. Goede drive. Maakt mij verder niet uit hoor, maar is dit wel metal?

The Land of Light: vette Hongaarse progmetal, dit nummer heeft een prachtige centrale melodie, mooie overgangen en fraai gebruik van keyboards. Album draai ik heel af en toe.

Blinded By Fear: lekkere snelle melodieuze deathmetal. Goede riffs en sfeer. Op zijn tijd mag ik deze deathmetal Zweedse stijl wel, en dit is wel een mooie exponent binnen dit genre.

Sign of the Southern Cross: Ronnie James Dio is een fantastische zanger, maar Mob Rules had me nooit zo gegrepen. Het was wel jaren geleden dat ik dat album voor het laatst opzette, en dit valt me nu heel erg mee eerlijk gezegd. Dio is uiteraard wel de belangrijkste factor in deze epische hardrockballade. Net als Scorpions is dit op het randje van wat metal mag heten, maar op zichzelf in ieder geval een goed nummer.

Armored Saint - Mess: traditionele heavy metal met sterke zang. Groovy riffwerk inderdaad. Best aardig.

95-91

95. W.A.S.P. - Wild Child

In hun latere dagen heeft het Amerikaanse W.A.S.P. natuurlijk albums uitgebracht die over het algemeen wat hogere ogen gooien, maar voor mij persoonlijk steekt deze vroege hit er bovenuit. De glam is redelijk sterk aanwezig, maar met een refrein zo verslavend als deze is het voor mij onmogelijk om deze uit mijn hoofd te krijgen na een beluistering. Een van die refreinen die ik ook zeker nooit zat ben.

Album: The Last Command (1985)

94. Body Count - This Is Why We Ride

Rap en metal zorgen niet altijd voor een fijne combinatie, en ook Body Count klinkt niet altijd even prettig, maar met het album Bloodlust kwam die combinatie van thrash metal, rap en politiek zeer actuele teksten voor mij perfect samen. Dit nummer is slechts een van de vele hoogtepunten. Een fijne groove met daaroverheen die raps van Ice-T, die hier goed pissig is en heerlijk flowt, met die machinegeweer-riff in het refrein als hoogtepunt. De return van de riff na het spoken word gedeelte laat me elke keer weer sprakeloos achter.

Album: Bloodlust (2017)

93. Disturbed - Criminal

One-trick pony Disturbed mocht in deze lijst niet ontbreken van mij. David Draiman en co. klinken vrijwel elke plaat hetzelfde, maar probeer maar eens te ontkennen dat hun formule eentje van goud is. Moddervette riffs, heerlijke grooves, en die commanderende zang van Draiman die elk nummer zo urgent laat klinken dat je meteen de aandacht erbij hebt. Hier op 'Criminal' klopt het plaatje voor mij net wat meer dan bij een andere sterke track.

Album: Indestructible (2008)

92. Warlock - I Rule the Ruins

Doro Pesch en haar eerste band Warlock hadden een aanstekelijke stijl van heavy metal, compleet met nasaal Duits accent. Op Triumph & Agony klopte de sound volledig, en met deze track laten ze wat mij betreft perfect zien hoe je een catchy heavy metal track schrijft. Doro kan behoorlijk scheuren met haar stem, maar hier houdt ze zich toch enorm in ten behoeve van de song. Een waar metal anthem.

Album: Triumph & Agony (1987)

91. Avatarium - The January Sea

Doom heb ik in dit topic vrij vaak bestempeld als zijnde niet mijn ding, maar voor de creaties van Leif Edling maak ik toch graag een uitzondering. Avatarium is een bijzonder project dat zich van zijn andere projecten onderscheid door een geflirt met stijlen uit de jaren zeventig, en natuurlijk de fantastische zang van Jennie-Ann Smith. Deze track heeft alles wat de band zo goed maakt: slepende, machtige riffs; een schurende hammond; een haast Deep Purple-achtige opbouw; en natuurlijk de zang van Smith, welke de boel naar een hoger niveau weet te tillen.

Album: The Girl with the Raven Mask (2015)

Spotify Lijst 91-100

100-96

Van Scorpions ken ik niet zoveel, maar dit klinkt heel anders dan het gekende werk. Lekker venijnig inderdaad, met vooral héérlijke gitaarsolo's.

Lekker nummer van Age of Nemesis, Dream Theater loert inderdaad om elke hoek, maar deze band doet het toch op een eigen manier. Prima opbouw, prima sfeerzetting, en vooral ook prima gitaarwerk!

Krachtige song van At the Gates, dit knalt lekker de boxen uit. Klinkt erg nijdig, zowel in de striemende gitaren en pompende drums als de snerende vocalen.

Ik hou meer van Black Sabbath met Ozzy, maar wat had Ronnie James Dio toch een gewéldige strot, zeg. De riff van dit nummer is ook fantastisch, maar daar heeft Tony Iommi wel een patent op natuurlijk.

Van Armored Saint vind ik hun vroege albums de beste. Deze is ook meer dan prima (hoewel ik dit nummer wat gezapig vind klinken), maar haalt het niveau van bijvoorbeeld Delirious Nomad niet. Gisteren hebben ze trouwens nog een nieuwe plaat uitgebracht!

Die track van Body Count is übervet, fijne ontdekking! Wild Child is ook een lekkere stamper.

95-91

Dit was geen makkelijk rijtje voor mij.

W.A.S.P. is een geval ''vakwerk, maar niks voor mij''.

Een vette en krachtige track van Body Count, maar mijn vader heeft deze zoveel gedraaid in mijn bijzijn dat ik hem momenteel even genoeg heb gehoord. Ik zou hem in ieder geval niet meer uit mezelf opzetten.

Ook Disturbed is niks voor mij. David Draiman's staccato zangstijl is te ''ik probeer bad ass te zijn" en de muziek gaat gevaarlijk dicht richting cheesy voor mij.

Warlock, hetzelfde verhaal. Vooral die vocalen van Doro en haar uitspraak, poeh, kan ik moeilijk hebben.

Gelukkig hebben we daar Avatarium die voor mij een hele hoop goed maken in dit rijtje. Jennie Ann-Smith is echt een fenomenale zangeres met een heerlijk warm jazzy stemgeluid, maar ze kan ook meesterlijk uithalen. Heerlijke dynamische mix van doommetal, hardrock en prog met zeer smakelijke orgelpartijen.

W.A.S.P. heeft enkele prima albums op de markt gebracht naar mijn mening. Wanneer het op hun glam-periode aankomt, ben ik eerder fan van het debuut, maar deze Wild Child is zeker niet fout.

Bij Body Count blijf ik altijd hangen bij hun debuut, maar ik kan niet ontkennen dat ze de laatste jaren sterk bezig zijn. Deze track is daarvan getuige.

Disturbed is een van de mainstream bands die zoals zovele mainstream bands in de underground vaak een bak uitwerpselen over zich heen krijgt. Daar doe ikzelf niet echt aan mee en zo durf ik een van hun eerste drie albums weleens op te zetten. Indestructible heb ik zelf echter niet vaak opgezet, maar Criminal is een puike track en kan inderdaad dienen als een showcase van het typische Disturbed-trucje: instrumentaal is het niet ingewikkeld maar wel absurd groovy en Draiman's zang weet regelmatig leuke vocale hooks te vinden. Tja...ze doen niet veel, maar ze weten wel catchy songs neer te pennen...

Deze van Warlock is een lekkere classic metal stamper en dat lust ik zo nu en dan weleens graag. Had deze in het verleden weleens gehoord, maar was de track volledig vergeten. Leuk om hem hier nog eens op te snorkelen.

Avatarium luister ik eigenlijk zelden. Fan zoals ik van Candlemass ben, ben ik niet van dit Edling project, maar goed is het zeker wel.

W.A.S.P. - Wild Child: Op zich goede band, met het mooie conceptalbum The Crimson Idol, maar dit vond ik wat matig geïnspireerde hardrock met een refrein dat net niet werkt.

Body Count: Aardig nummer, zit wel leuk in elkaar. Teksten niet zo, maar best lekkere rapmetal.

Disturbed: Beetje glad door de keyboards. Toch degelijk nummer met mooi dramatisch refrein.

Warlock: Lekkere hardrock met een episch sfeertje en goede zangeres. Deze band en dit album heb ik genoteerd.

Avatarium: Candlemass mag ik, en dit ook. Een degelijke melodieuze doommetaltrack met dat typische mystieke sfeertje en goede zang.

95-91

Degelijk nummer van W.A.S.P., maar voor mij hebben ze een hele rist veel betere songs. Deze klinkt wel lekker, natuurlijk, vooral het refrein rockt een eind weg.

Body Count is niet echt m'n ding, en dat geldt ook voor dit nummer. Ik begrijp zeker wel dat je dit vet kan vinden, maar voor mij werkt het gewoon niet.

Disturbed vond ik vroeger werkelijk geweldig. Ik kan er nu nog steeds goed naar luisteren, al gaat mijn voorkeur eerder uit naar het debuutalbum.

Van Warlock kwam eerder deze week nog Hellbound langs in het Favoriete Metalsong-topic, en dat beviel me wel (eerste kennismaking). Deze track is wat minder, moddert een beetje aan.

Mooie afsluiter van dit vijftal. Het is makkelijk onder de indruk te raken van Jennie-Ann Smith, maar de track heeft nog meer om het lijf. De combinatie van stijlen (doom, prog; om er maar twee te noemen) is erg smaakvol gedaan!

90-86

90. Amaranthe - Unreal

Amaranthe is natuurlijk enerzijds een enorme guilty pleasure, maar ook guilty pleasures horen erbij en zullen we nog wel meer tegenkomen. Deze band valt enorm op door de vocale bezetting van een fantastische zangeres in Elize Ryd, en begaafde mannelijke tenor met Jake E. (tegenwoordig Nils Molin, die nog net wat beter is denk ik), en een mannelijke grunter in Morten Løwe Sørensen aka GG6. Hoe ze de zang met elkaar afwisselen blijft toch elke keer weer intrigrerend en past enorm goed bij deze popmetal. Steevast brengen ze korte, catchy nummers die nog het meest weghebben van popliedjes met een metallaagje. 'Unreal' valt bij mij altijd op door de powerzang in het eerste couplet, en de softere variant in de tweede; een mooi contrast.

Album: Massive Addictive (2014)

89. Astronoid - Trail of Sulfur

Astronoid is al eens eerder langs geweest, en ook ik vind dit een prachtige band. Dreamthrash is een term die ik weleens bij hun gelezen heb, en dromerig is dit absoluut. Heerlijk hoe de storm van drums en gitaar raast terwijl de zang er zo rustig overheen blijft staan. Dit is de afsluitende track van het debuutalbum en deze blaast mij altijd weg met dat epische gevoel in het refrein. Live is dit helaas moeilijker te realiseren; vorig jaar in Doornroosje waren de verhoudingen niet goed waardoor het helemaal nergens naar klonk. Toch jammer, want dit is toch een uniek geluid bij mijn weten.

Album: Air (2016)

88. Masterplan - Spirit Never Die

Ja, de echte power metal moest nog komen, en Masterplan is dan van het minder kazige soort, zou ik willen stellen. Roland Grapow en Uli Kusch kregen mot in Helloween en besloten na het overigens fantastische The Dark Ride-album om zich los te koppelen en een nieuwe band te beginnen. Op zang trokken ze de inmiddels zeer bekende Jorn Lande aan en het debuut is binnen het genre toch wel een mijlpaal. Dit is de openingstrack en laat zien wat je kan verwachten. De Helloween-geluiden zijn nog zeker aanwezig, maar vooral door de zang van Lande krijgt het een veel ruiger en serieuzere sfeer. Het refrein vind ik een van de meest opwekkende refreinen die ik ken, en de tekst werkt ook nog eens motiverend.

Album: Masterplan (2003)

87. Lord of the Lost - Haythor

Lord of the Lost brengt een slepende vorm van gothic industrial metal. Deze track laat een trage stamper horen met een hypnotiserende industrial groove, heerlijke duistere zang van Chris Harms, furieuze mechanische furie, en dat alles dan toch samengeknoopt met een melodisch refreintje. Waar veel van dit soort bandjes ofwel Rammstein aanbidders zijn, ofwel teveel foute dansmuziek proberen te maken, weet deze band toch altijd goed de balans te bewaren tussen kunst en kitsch, voor mijn gevoel. De variatie binnen een album is ook altijd groot, maar zo'n slepende track doet het altijd het beste bij mij.

Album: Thornstar (2018)

86. Cattle Decapitation - The Geocide

Toegegeven, eigenlijk had ik hier 'Kingdom of Tyrants' staan, maar omdat deze bij Don Cappuccino al was langsgekomen, en deze track er voor mij enorm in de buurt komt, ben ik voor 'The Geocide' gegaan. Wat ik zo goed vind aan deze band is de afwisseling tussen de absoluut brute grind-stukken, en melodischere passages. Travis Ryan is veruit een van mijn favoriete zangers in dit genre, ook al laat ie graag zien wat ie allemaal kan. Deze track kent absoluut brute passages, flitsende solo's, en een uitermate indrukwekkend refrein.

Album: Death Atlas (2019)

Spotify Lijst 86-100

Morgen even een rustdag, want dan heb ik vermoedelijk geen tijd om iets te plaatsen.

Prima setje!

Amaranthe - Unreal: Lekkere luchtige keyboardgedreven metal met de boeiende afwisseling van vocalen. Dit vind ik ook een van de betere van deze band dankzij het machtige refrein. Een heel album (hoewel ze vaak niet eens zo lang zijn) vind ik meestal wel wat te veel van het goede.

Astronoid - The Sulphur Trail: Ja, dit mag ik wel. Uniek geluid dat de agressie verzacht, en de opbouw houdt het geheel boeiend.

Masterplan - Spirit Never Dies: Goed openingsnummer van het sterke Masterplan-debuut. Vooral de zanger Jorn Lande maakt echt wat van het powermetalalbum. Ik vind er eerlijk gezegd wel betere nummers opstaan, maar Spirit Never Dies zit zeker goed in elkaar.

Lord of the Lost - Haythor: Ook dit nummer in de stijl die blijkbaar gothic industrial metal heet bevalt me wel. Simpelweg catchy en krachtig.

Cattle Decapitation: Boeiende deathmetal die agressie met een mooie melodieuze hook combineert.

Amaranthe zal nooit mijn band zijn en ik zou ze zelf niet meteen opzetten, maar storen doe ik me er ook niet aan. Deze track is catchy popmetal - waar ik niet noodzakelijk iets tegen heb, maar ik verkies hier andere bands in - en doet wel wat het moet doen.

Astronoid is ook niet zo mijn ding... Slecht is het niet, maar de klik komt er niet meteen...

Masterplan's titelloze is voor mij dan weer wel een topper. Power metal die inderdaad naar de Europese Helloween-school neigt, maar toch nog steeds met voldoende power. Jorn Lande's vocale werk bereikt bij mij meestal wel het gewenste effect.

Lord of the Lost kende ik nog niet. Leuk om een keertje gehoord te hebben, maar ik zou het zelf niet meteen nog eens opzetten.

De laatste van Cattle Decapitation kreeg een portie kritiek te verwerken, maar bij mij ging het er toch weer in gelijk zoete koek. The Geocide is dan wel niet mijn favoriete track van de band, maar ik word er toch weer blij van.

Amaranthe is leuk om 'ns een keertje gehoord te hebben, maar voor de rest niet echt m'n ding. Het klinkt allemaal wel aanstekelijk, natuurlijk.

Air van Astronoid is een erg lekker album. De songs klinken fris en verrassend lichtvoetig; een gevoel van euforie ligt steeds sluimerend om de hoek te wachten. Dat geldt zeker ook voor dit nummer, waarvan vooral het geweldige refrein onvermijdelijk in mijn hoofd blijft hangen. En daar ben ik niet rouwig om.

Lekker nummer van Masterplan. Catchy, krachtig.. zit gewoon heel erg goed in elkaar. Jorn Lande is natuurlijk ook een klasbak van een zanger.

Lord of the Lost kende ik niet, maar dit nummer valt opvallend goed. Zoals The CrY al zegt, weten ze het evenwicht tussen kunst en kitsch mooi te bewaren. Dat levert een aanstekelijke song op die ik zeker nog 'n keer zou willen opzetten.

Cattle Decapitation is dan weer geheel wat anders, maar ligt ook wel in m'n straatje. Brute death metal met enorm krachtige vocalen, striemende riffs en drumsalvo's die je niet tegen je borstbeen zou willen krijgen. Lekker stevige afsluiter van dit vijftal!

1. Wolfram
2. Tungsten
3. Steel
4. .....

100-96:
De lijst begint meteen goed met de Scorpions! Taken By Force voegde ik vorig jaar toe aan mijn muziekcollectie en draai ik met veel plezier (behalve de afgrijselijke bonustracks). Sails of Charon is ook een van mijn favorieten van dat album.
Dit nummer van Age of Nemesis klinkt inderdaad net als Dream Theater. Het luistert lekker weg, heel aangenaam dit.
Blinded by Fear is lekker fel. Ik houd wel van dit soort no-nonsense nummers.
Black Sabbath ken ik alleen ten tijde van Ozzy, maar dit nummer spoort me aan om eens wat van het Dio-tijdperk op te zoeken, want dit bevalt prima.
Mess is ietwat rommelig, dus de titel is toepasselijk, maar heeft toch wel fijne riffs en Bush tilt het nummer naar een hoger niveau.

Amaranthe is niet iets wat ik zelf zou opzetten, maar het is zeker niet vervelend. Sterk uitgevoerde popmetal met pakkende zanglijnen.

Astronoid vind ik een fantastische band, wat geen verrassing is, aangezien ze ook in mijn top 100 stonden. Trail of Sulfur is een ijzersterke afsluiter van de debuutplaat met een prachtige balans tussen de knallende ritmesectie, majestueus gitaarwerk en de dromerige cleane vocalen. Echt een eigen sound door de mix van post-black, dreampop en prog.

Masterplan is qua power metal voor mij goed te doen, omdat het inderdaad wat meer aan de kant van Helloween zit. Lord of the Lost vond ik niks, absoluut niet mijn ding.

Cattle Decapitation stond dan wel in mijn top 100, Death Atlas vond ik met afstand de grootste teleurstelling van vorig jaar. Travis Ryan's melodieuze rochels zijn een fantastische toevoeging aan zijn vocale arsenaal wanneer ze gedoseerd worden ingezet. Nu begint hij als zo'n deelnemer van een zangcompetitie te worden die wil laten horen wat hij allemaal wel niet kan met zijn stem. Dat begint me op de zenuwen te werken. De track voelt in het algemeen als een slap melodieus aftreksel van de vorige twee platen voor mij.

95-91
Zowel het nummer van W.A.S.P. als dat van Warlock liggen op de grens tussen metal en hardrock. Een beetje cheesy is het wel, maar dat maakt niks uit. Als het maar lekker klinkt, en dat doet het zeker.
This is Why we Ride is ook gewoon een prima nummer. Laat het maar aan Ice-T over om te zeggen waar het op staat.
Disturbed luistert ook best lekker weg. Niets bijzonders, maar de groove is zeker niet verkeerd.