Heerlijke plaat van Bloc Party. Terechte vermelding van het drumwerk, dat behoort tot het sterkste van de hele gitaarbandperiode van midden jaren '00. Het heeft een stekelig karakter met zijn scherpe staccato gitaren en stuwende drums, die zeker invloeden van funk maar ook electronic herbergen in de manier waarop de ritmes vaak een repetitief loopend karakter hebben. Ik hoor bij Bloc Party de invloed van een band als Gang of Four, die ook een hele ritmische aanpak hebben/hadden. Ook mooi hoe het laatste nummer echt afkoelen is na al die snelle tracks.

190. Pink Floyd – Meddle (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4285.jpg
Luisterbeurten: Echoes zegt mij wel wat, maar dit album van Pink Floyd is mij nooit onder de aandacht gekomen.

Luisterervaring: het moet gezegd worden vanuit mij, maar ik moet me misschien eens wat meer gaan verdiepen in de muziek van Pink Floyd. Want ook dit bevalt me weer prima. Misschien op de opener en Seamus na, maar de rest is sfeervol, stemmig en vaak erg mooi. Er is zelfs ruimte op een bijna frivool piano’tje op San Tropez en het gedegen opgebouwde Echoes is ook fijn.

"Echoes is ook fijn". Nou, het understatement van de week komt vroeg

One of These Days is allicht iconisch en een van Pink Floyds meer uitgesproken rockers en wellicht daarom niet helemaal in het straatje van de organisator van dienst. Ik meen me evenwel te herinneren dat het nummer ook de echte Pink Floydfans (waar ik mezelf niet toe reken) toch wel behoorlijk verdeelt (voor een klassiekerstatus dan toch). De andere vier nummers zag ik altijd meer als opvulling. Dat is bij A Pillow of Winds en Fearless wel wat ten goede gekeerd. Die andere twee duren gelukkig niet te lang. 4*

Ik heb eens gekeken, uit de top 250 heb ik nog 157 albums niet geluisterd. ik vind het ook niet echt een must om te doen. Smaken zijn gewoon veel te anders. En wat een ander of de meerderheid goed vind, vind ik niet per se goed.

189. Porcupine Tree – Deadwing (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22007.jpg
Luisterbeurten: geen idee wat ik moet verwachten bij deze band. Ken dit album nog niet.

Luisterervaring: bij het beluisteren van dit album heb ik een beetje het gevoel dat ik weer terug ben bij het begin van dit topic. Veel gitaren, veel schreeuwerige donkere zang. Rammen, knallen en daarna nog meer rammen en knallen. Als de zanger zingt geen slecht stemgeluid trouwens. Maar met dat geram op de instrumenten kan ik gewoon (nog steeds) niet veel. Dit is simpelweg niet voor mij weggelegd. Al zitten er een paar nummers tussen die het wat rustiger aan doen.

Op zich zijn er grotere stappen denkbaar dan van Pink Floyd naar Porcupine Tree. Al was dit wel Porcupine Tree die maximaal in de metalmodus zat - er hoeft niet meteen gewanhoopt te worden voor de volgende albums die nog langs zullen komen.

Op papier is dit mijn favoriete Porcupine Tree, maar door een algemeen wat afgenomen interesse in het werk van zowel de band als Steven Wilson solo, is het wel lang geleden dat ik hem voor het laatst beluisterd heb. Wat puristen van de oude Porcupine Tree je verder ook wijsmaken, Arriving Somewhere But Not Here is een moderne progklassieker en waarschijnlijk sowieso de grootste klassieker die de band voortgebracht heeft (en nog voort zal brengen). Lazarus was een geloofwaardige poging tot een (ballad)hit en Deadwing het beste nummer dat Tool nooit gemaakt heeft. Shallow en Halo fietsen er lekker tussendoor, waarmee de eerste vijf nummers de perfectie griezelig dicht naderen. De laatste vier nummers zijn dan een stuk minder memorabel, waarbij ik me toch wat angstvallig afvraag of bij herbeluistering vandaag de hoge score overeind zou blijven. Tot die herbeluistering 4½*

Zo, twee mooie progplaten van verschillende tijdperken achter elkaar!

Op Pink Floyd's Meddle vind ik One of these Days en vooral Echoes de uitschieters. Wat daar tussen zit is gewoon aangenaam. One of these Days is een heerlijke stuwende repetitieve track. Echoes is voor mij het mooiste dat Pink Floyd ooit heeft gemaakt, en het is een track die zelfs met alle veranderingen in muzieksmaak, bij mij al jarenlang in mijn top 3 songs aller tijden staat. De perfecte middenweg tussen de experimentatie van de jaren daarvoor én de meer minimalistische sfeerzetting en songwriting die ze later zouden neerzetten. Vooral wanneer het zonlicht weer doorbreekt na de onheilspellende soundscape in de gitaarwaterval van David Gilmour heb ik bakken met kippenvel. Je hoort daar bijna een stijl die je ook in latere post-rock zou horen.

Porcupine Tree's Deadwing is dan weer een heel ander soort progalbum, een echte moderne plaat. Ik hoor ook invloeden van Radiohead in deze plaat, ik beschouw OK Computer dan ook als een progressieve rockplaat. Daar waar Meddle vooral op dromerige sferen bouwt en trage vloeiende lijnen, is Deadwing juist een plaat die druipt in de duistere sfeerzetting en hoekige riffs en ritmes, een stijl die al vroeg in de jaren '70 door een band als King Crimson werd ingezet, maar vooral door een band als Tool op albums als Aenima en Lateralus werd verfijnd met een extra alternatieve metal-rand. Ook schrijft Steven Wilson met Lazarus een liedje dat Coldplay graag op Parachutes in zijn tracklist zou willen hebben.

188. Joni Mitchell – Blue (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1264.jpg?cb=1624317406
Niet op Spotify en daarmee niet beluisterd. Ook niet verder op zoek geweest. Ik doe het daar maar mee voor nu. Er staat een stem van mij (4* zelfs) bij dit album, maar het is zo lang geleden dat ik er naar luisterde dat het de vraag is hoe ik er nu in sta.

187. Deftones – White Pony (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/284.jpg
Luisterbeurten: onbekend met de band en de muziek.

Luisterervaring: met wat moeite deze plaat uitgeluisterd. Veel herrie (in mijn oren). Heel veel herrie zelfs. Veel geschreeuw ook en oeverloos geram op de instrumenten. Snel door naar de volgende.

Hier al Don Cappuccino wel wat over te zeggen hebben

186. Iron Maiden – The Number of the Beast (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/648.jpg?cb=1565803568
Luisterbeurten: de bandnaam ken ik natuurlijk wel en ergens kan ik me ook wel bedenken wat voor een muziek dit gaat worden.

Luisterervaring: pfff, heel vermoeiend voor mij om hier naar te luisteren. Geram, geschreeuw, geknal, nul rust, nul van alles voor mij. Zelfs bij de nummers die vrij rustig beginnen rammen en schreeuwen ze er uiteindelijk toch op los. Ander kopje thee zetten, want dit is mijn smaak niet.

Ik ben ook niet zo van de metal maar deze is wel mijn favoriet in het genre denk ik, samen met het debuut van Maiden en Master Of Reality van Sabbath (en vooruit, Toxicity van SoaD). Vind een hele plaat metalen gitaargeweld vaak ook teveel van het goede, maar The Number Of The Beast lukt het wonderwel mijn aandacht vast te houden. Geen idee waarom, behalve dat het allerbeste nummer van de plaat simpelweg helemaal achteraan staat.

Hulde wel dat je het allemaal op zijn minst eens uitprobeert, Reijersen

Ik denk dat hier duidelijk wordt dat we heel verschillend naar muziek kunnen luisteren, en dat is alleen maar mooi.

Ik las ook wel eens een onderzoek waarin ze metal lieten horen aan een groep die daar graag naar luistert en een groep die daar niks mee kan. Je zag dat bij de groep die graag naar metal luisterde, dat er een bepaald gedeelte in de hersenen werd geactiveerd dat voor blijheid zorgt. Ook zag je dat deze luisteraars in een ontspannen staat waren. De andere groep werd er juist doodzenuwachtig van. Ik hoor nuances in zelfs de meest brute metal, maar ik snap compleet als je dat niet hoort. Ik word ronduit geïrriteerd als ik Marco Borsato hoor (ook voor de hele controverse al), terwijl ik medestudenten had die daar helemaal blij van werden en niet snapten dat ik zo'n waanzinnige spuughekel aan die vent zijn muziek heb.

Maar:

Nu komt wel waar ik heel erg slecht tegen kan. Termen als oeverloos geram, wat geschreeuw, dat soort dingen. Zeg gewoon dat je er niks mee kan, dan weten we genoeg. Het is geen oeverloos geram, het is niet wat geschreeuw. Ik zal vooral bij White Pony even duidelijk uitleggen hoe krankzinnig veel subtiliteiten er in deze plaat zitten én ook van andere genres die helemaal niet metal-gerelateerd zijn. Ik verwacht niet dat meningen veranderen, maar perspectieven zou ik wel willen veranderen, of in ieder geval inzicht willen geven. Alvast een waarschuwing: dit gaat een behoorlijk epistel worden. ArthurDZ had gelijk.

Dan nu mijn bevindingen over de drie laatste platen, want ook Joni Mitchell verdient heel veel lof.

Joni Mitchell's Blue is een prachtplaat. Het is een plaat die grappig genoeg vaak als instapper wordt gebruikt voor het oeuvre van Mitchell, maar ik vind het misschien wel een van haar moeilijkste platen: muzikaal, vocaal, én emotioneel. Ze brengt een geniale balans tussen hele rauwe emoties en complexe verwoordingen en instrumentatie. Een plaat die me diep raakt, maar hij heeft zeker tijd nodig.

Deftones' White Pony is voor mij een absolute 5*-plaat. Deftones is een band die alles heeft wat ik in muziek zoek: ze grooven als een gek, het is melancholisch, lelijk, dromerig, sensueel, onheilspellend, groots, ingetogen, golvend, chaotisch, complex. Op deze plaat namen ze definitief afstand van de nu-metal en brachten ze een vooruitstrevende artistieke metalsound die een grote invloed heeft achter gelaten op het huidige metallandschap. De band gaat door een breed scala van emoties en soorten sounds. Zo klinkt Digital Bath als een sensuele Sade-achtige track door een metallens met een meesterlijke subtiele groove van drummer Abe Cunningham (die hier behoorlijk wat R&B-invloeden in zijn drumwerk laat horen), maar is Elite weer een enorm lelijke bijna noiserockachtige track met ziedende vocalen van Chino Moreno en de stekelige dissonante gitaren van Stephen Carpenter. Een track als Teenager is dan weer een dromerige trip-hoptrack, terwijl Passenger weer een meesterlijk staaltje golvende duistere alternatieve metal is met Tool-zanger Maynard James Keenan, om met Pink Maggit af te sluiten met bijna shoegazende doommetal, iets dat je toch niet verwacht op een behoorlijk populaire metalplaat. Chino Moreno is een van mijn favoriete zangers. Ik snap dat sommige luisteraars hem waanzinnig irritant vinden, maar juist die aspecten vind ik fantastisch. Moreno is als een Robert Smith, hij remt helemaal niks. Wanneer hij sensueel klinkt, voel je de erotische spanning, als hij losgaat is het ook echt compleet van de pot gerukt, en wanneer hij melancholisch klinkt, druipt het er ook echt van af. Hij kiest zelden lijnen die voor de hand liggen, in zijn zangstijl zitten veel invloeden van zangers als Robert Smith en Morrissey, die vaak ook een bepaalde ongrijpbaarheid hebben in hun melodielijnen, maar je daardoor grijpen.

Iron Maiden's The Number of the Beast is een compleet andere metalplaat. Met deze twee platen achter elkaar kun je horen hoe waanzinnig breed metal als genre is, en ook hoe het genre zich heeft ontwikkeld. Je zou dit nu bijna hardrock kunnen noemen. Iron Maiden is een hele belangrijke band voor mij, na Linkin Park was het de metalband die me verder heeft gebracht in metal. Toch is The Number of the Beast zeker niet mijn favoriete plaat van Iron Maiden, daarvoor moet je naar de meer proggy sound van Somewhere in Time en Seventh Son of a Seventh Son. Dat betekent trouwens niet dat ik niet van deze plaat geniet, want deze plaat herbergt flink wat krakers. Laten we ingaan op Hallowed be thy Name, de absolute apotheose van deze plaat. Het begin is mysterieus, met bijna folky gitaren en de onheilspellende bekkens en bel van drummer Clive Burr. Bruce Dickinson vertelt een verhaal over een man die spoedig zijn dood tegemoet zal zien. Hij vertolkt geen karakter, hij gaat zo diep dat je voelt alsof Bruce zelf dit lot zal ondergaan. Het nummer gaat daarna heerlijk op gang, maar het blijft ontzettend melodieus in zijn zwierige folky twingitaarlijnen en de stuwende ritmesectie van Steve Harris en Clive Burr. Deze track gaat krankzinnig vloeiend door allerlei secties heen en bouwt de spanning constant op. Misschien is het dat ik metal zo gewend ben, maar ik kan me echt compleet niet voorstellen dat iemand dit oeverloos geram zou noemen. Er zitten zoveel prachtige melodieën in, en het is ook opvallend subtiel.

Dat vind ik dan weer flauw. Juist slechts 'hier kan ik niks mee' is niet zo interessant. Een toelichting van de beleving is wel zo fijn voor dit topic. En de persoonlijke beleving van Reijersen en vele anderen is dat het oeverloos geram en geschreeuw is. Dat is dan niet de absolute waarheid, het is puur een persoonlijke beleving. Ik vind er niks mis mee om dat te delen in een topic als dit.

Ik vind het ook flauw van mezelf, hoor, maar daarom zeg ik het gewoon. Aan de ene kant snap ik het compleet (met hoe mensen anders beleven), aan de andere kant vind ik het echt jammer (omdat ik het gewoon echt niet snap). Het komt ook omdat metal al jarenlang (sinds mijn zesde) een gigantische passie van me is (als luisteraar én muzikant) en ik het ontzettend sonde vind als hier allerlei soorten metalplaten langskomen, maar ze uiteindelijk met dezelfde soort termen besproken worden. Misschien zit hier ook gewoon te veel emotie voor mij, omdat ik er zo diep in zit op meerdere fronten en ieder jaar zo'n rijkheid en variatie hoor aan metal.

Joni Mitchell: ja, die doet inderdaad, net als Neil Young, niet meer mee op Spotify. Enfin, ik heb de staf al eens eerder gebroken over haar stem en over de pseudopoëzie dat ze op een rivier weg wil schaatsen, maar in de context van een heel album viel het kennelijk allemaal wel wat mee. 3*

Deftones: viel mij ook niet mee. Van heel lang geleden een 1½*

Iron Maiden: die dan weer wel. Als ik The Number of the Beast hoor wordt er een bepaald gedeelte in mijn hersenen geactiveerd dat voor blijheid zorgt. Ook ben ik dan in een ontspannen staat. Dat is overigens gewoon mijn eigen ervaring - het is niet in een wetenschappelijk verantwoorde testopstelling vastgesteld.

Alle gekheid op een stokje, The Number of the Beast is wel mijn favoriete Iron Maiden-album. De band kan zich sowieso alweer een tijdje in mijn hernieuwde belangstelling verheugen, maar nergens is het niveau zo consistent als op deze plaat (al heeft ook Powerslave weinig last van opvulmateriaal). Zo consistent als het niveau is, zo dynamisch zijn de songstructuren... Invaders, The Prisoner en het titelnummer zijn inderdaad flink op snelheid, maar Children of the Damned, 22 Acacia Avenue en Hallowed Be Thy Name houden het album als rustpunten fris. Als je die dynamiek hier al niet hoort, is metal (ook de inmiddels behoorlijk mainstream geworden vroeg-jaren '80 versie) inderdaad erg ver van je bed. Dat was al bekend, maar onder het mom van "blijf je verwonderen", deel ik wel iets van Don Cappuccino's verwondering in deze. 4½*

Dat is inderdaad vreemd, zou je denken, maar volgens mij vooral te verklaren doordat dit haar bekendste plaat is, en dus het makkelijkst wordt aangeraden. Hoewel ik als instapper eerder één van haar eerste drie platen zou aanraden. Blue is - terecht - een mijlpaal binnen Joni's oeuvre, en bij uitbreiding gewoon het singer-songwritergenre tout court. Wellicht mijn favoriet, al komen The Hissing of Summer Lawns en vooral Hejira dicht in de buurt.

Het is nooit mijn intentie om met dergelijke bewoordingen een heel genre naar beneden te duwen. Het is meer mijn manier om uit te leggen waarom ik er niks mee kan. Geenszins de bedoeling om daar open deuren van niet-metal-liefhebbers mee in te trappen of te een genre te generaliseren.

De melodieusheid, subtiliteit en groove die jij herkent in het album van Deftones hoor ik er bijvoorbeeld nergens in terug. Ik heb mijn best gedaan met het album, maar het zit er voor mij gewoon niet in.

Snap ik helemaal, en ik vind de reis tot nu toe ook erg interessant. Ik heb compleet geen weet van hoe de huidige top 250 in elkaar zit, en ik heb al genoeg platen geluisterd die zijn gepasseerd die ik al een hele tijd niet meer had gedraaid.

En wie weet komt die hardrock/metalplaat nog langs die wel naar je gading is.

Blackwater Park?

185. Ben Howard – I Forget Where We Were (2014)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/452000/452011.jpg
Luisterbeurten: ik link de naam van Ben Howard aan de hit Keep Your Head Up. Verder me nooit verdiept in zijn muziek.

Luisterervaring: dit is toch wel erg mooie muziek. Fijne sfeervolle luistermuziek. Gedegen opgebouwde nummers met de nodige melancholie, de nodige weemoedigheid. De stem van Howard is heel erg mooi, de begeleiding smaakvol. Dit is toch weel mooie ontdekking op deze reis te noemen. Dit gaat 100% zeker nog vaker op staan.

Toch vind ik het merkwaardig, juist in een topic als dit zou ik verwachten dat je, na het kort op elkaar luisteren van een aantal harde rockplaten die behoorlijk niet in je straatje liggen (respect overigens), op den duur toch wel hoort dat Deftones totaal andere herrie is dan Slayer en dit ook enigzins weet te duiden.
In elk geval, ik kan mij niet voorstellen dat áls ik in een genre duik waar ik niet van hou, R&B bijvoorbeeld, ik al die platen alleen maar zou beschrijven als "glad geglibber". Maar goed, dat ga ik niet doen dus dit is puur hypothetisch.

Misschien moet ik daarvoor eerst geoefender raken in het luisteren naar die stijl muziek. Nu is het voor mij vooral nogal vermoeiend om naar te luisteren. Alsof er een muur aan geluid/"lawaai" je kant op komt.

In het boek '1001 albums die je gehoord moet hebben!' word ik momenteel geconfronteerd met veel new wave-achtige dingen. Dat heb ik al eens omschreven als monotone depressieve puntschoenenmuziek. Ik hoor de onderlinge verschillen natuurlijk wel en vind het ene nog slechter dan het andere, maar ik ervaar overal al snel hetzelfde gevoel bij.

184. Pulp – Different Class (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1249.jpg

Luisterbeurten: op titel en bandnaam liet dit geen lichtje schijnen bij mij.

Luisterervaring: waarom moet die zanger steeds zo kreunend zingen? Dat ging mij al snel wat tegenstaan bij het beluisteren van dit album. Verder doet het mij heel Brits aan en misschien wel eerder 80’s dan de 90’s. Wat me dan wel weer aan staat in dit album is de in mijn oren verhalende manier van het brengen van de nummers. Heel overtuigend vind ik het allemaal niet, maar heel vervelend ook niet per se. Op die zangwijze na misschien dan. Common People, Disco 2000 en Something Changed bevielen mij dan nog het best.

Ben Howard: wel eens een paar keer beluisterd, maar alleen het titelnummer is een beetje blijven hangen. Dertien-in-een-dozijn moderne folkmannetjes met een gitaar. 3*

Pulp: dat is wel even andere koek. Inderdaad verhalend, erg Brits en erg bloemrijk. Beter worden lalala-nummers ook niet. Er was enige aanloop nodig om hier te komen (voorgangers Separations en His'n'Hers waren ook al zeer de moeite waard) en hier piekt de band. Naast de bekende singles zou ik Live Bed Show en F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E. graag willen noemen. En dan stiekem ook maar even toegeven dat ik, toen ik dit een jaar of 25 geleden leerde kennen, ook niet zo gecharmeerd was van de dictie van Jarvis Cocker. 't Is goedgekomen. 5* en #6 in mijn toptien.

Ik zie dat Pulp mijn nummer 7 is in mijn Top 10 Allertijden. Bij mij staat deze plaat sinds het uitkomen al dik in mijn Top 10 en dus (uiteraard) 5* en is de soundtrack van mijn jong volwassen leven (net zoals mijn nummer 1, 5, 6 en 9).

En ja dit doet heel Brits aan
Over de twijfel tussen 80s of 90s muziek verbaas ik me. Het klinkt zo niet 80s in mijn oren.

Daar ben ik het totaal niet mee eens. Misschien kon je dat nog zeggen over zijn eerste album, maar I Forget Where We Where is wat mij betreft echt wel even wat anders. Howard keerde zich hier af van zijn grote hit Keep Your Head Up (deze speelt hij ook niet meer live) en ging veel donkerdere en minder hitgevoelige muziek maken. Op dit album weet hij een fantastische sfeer te scheppen en dankzij zijn geweldige gitaarwerk en zang staan er echt meerdere parels op.

Leuk topic om te volgen dit trouwens.

183. The Cure – Seventeen Seconds (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1750.jpg
Luisterbeurten: voor het eerst dat ik deze plaat beluister. Ik weet dat A Forest als zeer groots wordt gezien en ik ken het uit de MuMe Finales.

Luisterervaring: muzikaal (of noem het instrumentaal) vind ik het allemaal best prima te doen. Het is echter het vocale gedeelte wat mij enorm tegenstaat bij de muziek van The Cure. Datzelfde benoemde ik al eens bij een ander album dat ik al besproken heb tijdens dit topic. Het stemgeluid is mij te wringend, te geacteerd. Daarom dat het wellicht ook geen verrassing is dat een nummer als Secrets mij wel goed bevalt, evenals meerder (bijna) volledig instrumentale nummers die op dit album staan (en dat zijn er toch best veel).

A Forecast

Ik ben de laatste tijd weer helemaal in een 'postpunk en vleermuizenmuziek van rond 1980'-periode dus mooie reminder dat ik deze binnenkort ook weer eens moet draaien! Geweldig sfeervol plaatje vind ik, na Disintegration mijn favoriet van deze band.