Misschien komt dan ook weer de 'tribal' vruchtbaarheidsrituelendans weer aan de beurt.

In 1980 heette dit trouwens nog geen postpunk - da's een uitvinding van de 90s; deze plaat wordt chez nous hoger aangeslagen dan The Cure vat de 80s samen in één desintegratie. Album geeft ongeveer de grens van in hoeverre je rock/wave kunt uitkleden om nog als zodanig te worden herkend. Op latere albums slaagde Smith erin een nog hogere trap van Mama, ik heb in m'n broek gepiest-zang te bereiken.

Iemand enig idee trouwens waar seventeen seconds, a measure of life op slaat?

Ja, deze heb ik op cd. Dus die krijgt toch wat vaker een luisterbeurt dan een aantal andere albums dat hier passeerde en waarover ik niet zo veel meer te melden heb dan dat ik er lang geleden eens een gemiddeld tot laag cijfer aan toegekend heb, zoals eerder bij Faith.Vervang "titelnummer" door "A Forest" en ik kan het een op een overnemen. Zes integrale luisterbeurten (kennelijk) en van negen nummers roept de titel echt geen enkele herkenning op.Ik vind het een mooie duiding en het levert de plaat ook vast zijn fans op. Van mijn kant een ditmaal wel erg naar boven afgeronde 3*

Ik verwacht in elk geval nog één Cure waar ik iets enthousiaster over kan schrijven, maar daar is het citaat hierboven dan ook een stuk minder op van toepassing.

182. Neil Young with Crazy Horse – Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/822.jpg?cb=1596092780
Dit is er weer eentje in de trant van niet op Spotify, dus niet beluisterd. Ben er verder ook niet naar op zoek geweest.

Hier kom je niet mee weg >>> zoeken die hap, evt lenen en dan draaien. Hier staan echt wel een paar berennummers op!

Yalla, yalla - aan de slag!

Op YouTube Music zijn Neil Young en Joni Mitchell nog wel te vinden.

Sowieso een tip voor de albums die niet op Spotify staan, grote kans dat ze wel op YouTube Music (of YouTube in het algemeen) te vinden zijn.

Ik heb niet verder gezocht omdat ik het gros van de albums die ik nu plaats op mijn vakantie hebt beluisterd (offline via Spotify) en nu later van teksten voorzie, gecreëerd uit notities die ik toen tijdens het luisteren gemaakt heb. Dus als ik nu bij nieuw te beluisteren albums kom dan zal ik m'n zoekwerk uitbreiden want ik vind dat albums vaak meer luisterbeurten verdienen. (mits ik het aankan )

De humble beginnings van Neil Young. Voor alle fans ongetwijfeld meteen in de roos. Tot die categorie behoor ik beslist niet, maar met dank aan de ladder zitten Cinnamon Girl (kan ermee door), Down by the River en Cowgirl in the Sand (vervelende nummers die bovendien maar door- en doorgaan) goed in het systeem en dan heb je toch ruim de helft van het album te pakken. Die enkele beluistering van het hele album resulteerde ooit in 2½*

We hebben een winnaar!
Het citaat Down by the River en Cowgirl in the Sand (vervelende nummers die bovendien maar door- en doorgaan) afkomstig van een proggo - is goed voor de gouden miskleun van deze week.

NB: vervelender muziek dan prog moet nog worden uitgevonden - zelfs het geluid van een dial-up modem klinkt daarbij nog als verfrissende techno

Dank voor het happen.

Als proggo heb ik er bij uitstek kijk op wanneer muziek functioneel lang is en wanneer niet (dat laatste geldt overigens ook bij veel prog, maar dat is weer een andere discussie). Als je het topic frequent genoeg bezoekt, had je bovendien "maar door- en doorgaan" herkend als regelmatig citaat van de gids van dienst.

Nogmaals dank voor je snelle reactie. Een stempel en een zoen van de juffrouw zijn op aanvraag verkrijgbaar.

Functioneel lang is ook erg fraai - doet me sterk denken aan actrices die in interviews aangaven geen bezwaar te hebben tegen functioneel bloot. Kan je natuurlijk afvragen wat dat precies inhoudt: als het tonen van een befaamd actrice in Eva-kostuum ervoor zorgt dat veel betalende kijkers naar die film gaan, is dat dan functioneel?

Lang in muziek deed mij vaak afhaken, net zoals hele lange drumsolo's bij live (jazz-)muziek ervoor zorgen dat ik mijn interesse verlies

Klinkt ook als een term uit de hoogtijdagen van Neil Young en de eerste proggolf. Een recenter theateropleidingsvehikel rond een vak functioneel naakt leidde beter laat dan nooit tot een #metoo-schandaal. Je mag ook niks meer tegenwoordig.

Het probleem van lengte komt bij wel meer kunstvormen voor (boeken, films, videogames etc.). In principe neig ik naar het uitgangspunt dat korter beter is, aangezien het de kunstenaar dwingt om onnodige uitweidingen te schrappen en zich te richten op de essentie. Er zijn echter ervaringen die beter uit de verf komen op een groter canvas. Een historisch drama kan diepgravender aanvoelen door een uitgebreide schets van de tijdsgeest. Een open world videogame kan realistischer aanvoelen door kleine zijverhalen. Evenzeer - en dikwijls veelvoorkomender- zullen dit soort uitweidingen onnodige tijdsvulling vormen.

Ook bij een minder narratiefgedreven kunstvorm als muziek, zijn er redenen om langere composities te schrijven. Het creërt immers een ander effect. Zo kan je denken aan een geleidelijke opbouw van stil naar lawaaiig (ik noem East Hastings van GYBE), het door herhaling opwekken van een tranceachtige ervaring (ik noem Music for 18 Musicians van Steve Reich) of een variatie op een thema om een transformatie te suggereren (ik noem Starless van King Crimson). Lange composities kunnen erg prettig zijn, maar ik bemerk ook vaker dat de artiest zich beter op de essentie had kunnen richten. Het ligt er allemaal een beetje aan waar de artiest zich op richt, of je de opzet kan waarderen en of je vindt dat een segment iets toevoegt aan de intentie van de artiest.

Bij prog lijkt de intentie dikwijls te zijn om een soort van reisgevoel/epiek te creeren. Er zijn nochtans legio voorbeelden te noemen waar deze pretentie afdoet aan de muziek. Ik erger me bijvoorbeeld steeds vaker aan wat al te gesegmenteerde composities (ik noem een Grendel of een Supper's Ready). In dat opzicht kan ik de wrevel wel voorstellen. Uiteraard kan daarnaast de zucht naar epiek voor veel luisteraars erg geforceerd en ergerlijk overkomen. Ik hou er echter wel van! Zeker als het zo goed verzorgd is als bijvoorbeeld een Canto IV van Discipline, een A Dangerous Journey van Ritual of een Mei van Echolyn. Ach...voor ieder zo hun meuk, niet waar?

181. The War on Drugs – A Deeper Understanding (2017)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/679000/679789.jpg?cb=1503387293
Luisterbeurten: wat ik alleen weet is dat ik de bandnaam herken als er eentje van een zeer omhoog geschreven band is.

Luisterervaring: het beluisteren van A Deeper Understanding vond ik eigenlijk best prettig. Het zit hoorbaar gewoon goed in elkaar allemaal. Vaak redelijk ontspannen muziek en sfeervol ook. Alleen de zanger lijkt soms wat onvrij te zingen. Wat ik daarmee bedoel is dat het soms klinkt alsof iets hem tegenhoud de noten af te maken. Hij perst/kreunt het er soms bijna uit in plaats net zo ontspannen te zingen als de muziek is. Het zou het geheel nog wat beter op elkaar kunnen aan laten sluiten naar mijn idee als hij wat meer ontspannen had gezongen. Maar al met al geen onprettige luisterervaring.

180. U2 – The Unforgettable Fire (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/148.jpg
Luisterbeurten: ja, U2 kent iedereen wel van naam denk ik zo. Veel verder dan eens een verzamelalbum van hen ben ik volgens mij nooit gekomen.

Luisterervaring: misschien ga ik hier dan toch tegen een paar scheentjes aanschoppen, maar wat mij altijd een beetje tegen gestaan heeft bij de muziek van U2 is de wat aanstellerige zang van Bono. Ook het idee dat hij soms noten probeert te halen die zijn stembanden eigenlijk niet aan kunnen. Dat is op dit album niet anders (en bij deze meteen maar mijn excuses erachteraan). Muzikaal vind ik het de ene keer interessanter dan de andere keer. Zo bevallen op dat vlak Pride, de titeltrack, Promenade en 4th of July mij het best.

Dit is precies het probleem dat ik ook heb met U2. Het uitwaaierende gitaarwerk van The Edge vind ik echt fantastisch en ook de grooves zijn erg lekker, maar wanneer Bono begint te zingen is de dromerige sfeer voor mij helemaal pleite.

Het mag dan een beetje trollen zijn van beide partijen, maar HAHA wat een geweldige reactie . Sorry dit moest er even uit

The War on Drugs: ik kan volstaan met wat ik er bij het album een paar jaar geleden al over schreef:3*

U2: ik had altijd de indruk dat dit album een beetje de zwakke broeder was tussen enerzijds Boy en October en anderzijds The Joshua Tree en Achtung Baby. Ondanks de onuitstaanbaarheid van Pride heeft de recentste luisterbeurt (paar maanden terug) me hier toch wat milder gestemd. Leg zo'n plaat een tijdje weg en dan 'klopt' A Sort of Homecoming toch wel, rockt Wire lekker en voegt Brian Eno verderop nog wat fijne sfeermomenten toe. Ik kan me bij de bedenkingen bij de zang van Bono overigens ook tout court wel wat voorstellen. Wellicht zit er nog wat meer groeipotentieel in maar de laatste keer mijn stem in elk geval verhoogd tot 3*

Mij is dat enorm gaan tegenstaan. Ik kan het niet meer aanhoren. The Joshua Tree en All That You Can't Leave Behind heb ik al verkocht. The Unforgettable Fire mag eigenlijk ook wel de deur uit.

Stelletje aandachtrekkers
Er is niks mis met de zang van Bono
Ze hebben gewoon hun eigen geluid
Zoals Joe Cocker Rod Stewart, neil Young
Bob Dylan of leonard Cohen ,zijn dat wel zuivere zangers dan??
Kom op jullie weten heel goed dat het daar niet om draait
Of houden jullie alleen maar van nachtegaal stemmen zoals Karen Carpenter
Ik denk het niet

Unforgettable Fire heeft zijn plek in de muziekgeschiedenis wel verdiend. De titelsong staat na bijna 40 jaar nog steeds ferm overeind. Ik schreef elders dat het de verdienste van Eno is dat Bono op dit album wat ingetogener zingt en dat maakt hem imo een stuk geloofwaardiger. Tja, hij heeft een beetje het imago van de groteboodschapverkondiger en dat knelt regelmatig. Komt wellicht ook doordat we als mensheid steeds vaker sterke stimuli nodig hebben.

403 Forbidden - irishmirror.ie

Echt wel een mooie plaat, The Unforgettable Fire
Tevens de enige U2-plaat die ik wel eens draai.

Geen Joshua of Achtung en zelfs geen October maar toch een behoorlijke aardige plaat. Bad blijft voor mij de topper.

Is dit bedoeld als een soort van argumentatie?

Een realistisch argument

Ik zie in je bericht alleen wat loze beweringen en suggestieve vragen. Meerdere mensen ervaren de zang van Bono als aanstellerig. Daar verandert jouw tegenpruttelen niks aan.

Loze beweringen? en jou beweringen zullen dan vast wel juist zijn

Nee, het is juist Bono's karakteristieke stemgeluid dat me tegenstaat. Het is goed dat hij zo'n eigen stijl heeft. Er is inderdaad niks mis met zijn vocalen, hij zingt gewoon goed. Ik kan niks met zijn aanpak in vocalen, dat is iets anders. Bij U2 zou ik liever een wat ingetogenere en dromerige zanger horen. Het contrast tussen de dromerige instrumentatie en de vrij ''aanwezige'' zang van Bono ligt mij niet. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die dat juist heel gaaf vinden.

Ben Howard - I Forget Where We Were (2014) weer beluisterd, was volgens mijn Last FM alweer vier jaar geleden. Ik heb behoorlijk veel respect voor de afslag die Howard nam na het succes van Keep Your Head Up. Hij had gemakkelijk de stilistische collega van Ed Sheeran kunnen worden met bakken met succes, maar koos de andere kant. Ik las ten tijde van deze plaat over optredens waar de ''oude'' fans nog steeds constant om Keep Your Head Up riepen. Hij speelde toen nog maar één nummer van Every Kingdom, dat al een voorteken was wat zou volgen, in combinatie met The Burgh Island EP uit 2012.

I Forget Where We Were blijft mijn favoriete plaat van Ben Howard. Hierna vind ik dat Ben Howard iets te vaag wordt in zijn songs, maar hier is alles helemaal in balans. Prachtige druilerige folkplaat met melancholische tokkels en echo's van post-rock in de instrumentatie.

Ik schreef dat de zang van Bono mij enorm is gaan tegenstaan, dat ik het niet meer kan aanhoren. Natuurlijk zijn dat juiste beweringen.