Ik dacht dat trollen niet toegestaan wordt op dit forum? teus mag net als iedereen hier een eigen mening hebben.

Daarnaast is je onderstaande reactie evenzeer een loze bewering:



Elke zanger zal wel zijn voor en tegenstanders hebben.

Meerdere mensen zouden ook jou - ik heb toch altijd gelijk- reacties vervelend kunnen vinden, maar zelfs dit zou een loze bewering zijn.

179. A Tribe Called Quest – Midnight Marauders (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/24.jpg?cb=1574580589
Luisterbeurten: vroeger, toen ik nog veel naar hiphop luisterde was ATCQ al één van mijn favorieten. Dat is niet verandert en bij de weinige hiphop die ik nog beluister zijn de nummers van ATCQ standaard vertegenwoordigd.

Luisterervaring: vanaf het eerste nummer zit ik er eigenlijk meteen alweer lekker in door die fijne producties. Relaxed, boom-bap, jazzy en vooral met een enorme groove erin. De raps wentelen zich heerlijk over die producties heen. Zo wil ik m’n hiphop heel graag horen. Stuk voor stuk heel steady nummers met die heerlijke vibe, de jazzy beats en daarbij vormt het ook nog eens één geheel. De raps kloppen en passen goed bij de algehele vibe. Voor mij één van de beste hiphopalbums ooit.

remcodurez, in plaats van mijn reactie als trollen te framen zou je beter wat beter kunnen lezen. Niemand beweert dat teus zijn eigen mening niet mag hebben. Meerdere mensen schreven hier over hoe ze de zang van Bono beleven. Dat gaat helemaal niet over 'gelijk hebben', maar over je beleving delen en daar al of niet herkenning in vinden bij elkaar. Dat de ene de zang van Bono aanstellerig vindt klinken en de andere niet kan prima naast elkaar bestaan. Tenzij je denkt dat je muziekbeleving iets met gelijk hebben te maken heeft.

Kronos, Mijn excuses voor mijn verkeerde analyse. Je zal wel zoals altijd weer gelijk hebben.

Laat het maar terug on topic gaan. ATCQ is ook hier een van de weinige hiphop die ik kan nog graag luister.

Niet altijd hoor. Maar als ik geen gelijk heb zwijg ik meestal.

Dit is nu een aannemelijk duidelijke Reactie

178. The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland (1968)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/857.jpg?cb=1612543806
Luisterbeurten: de naam en faam is mij wel bekend. En dat de man heel goed gitaar schijnt te spelen is mij ook weleens ten gehore gekomen. Hele platen luisteren is echter een andere zaak.

Luisterervaring: met best veel plezier heb ik naar dit album geluisterd. Hendrix laat veel facetten van zijn muzikale kunnen doorklinken. Zo is het sexy, broeierig, grooved het en natuurlijk de invloeden van blues. Of de meer jazzy invloeden op Rain Day, Dream Away bijvoorbeeld die ik zeer te genieten vind. Natuurlijk zitten er ook nummers bij die mij minder liggen en dat is vooral als het voor mijn gevoel gaat om snerpende gitaren om het snerpend gitaren.

177. Sigur Ros – Takk… (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28159.jpg
Luisterbeurten: losse nummers van Sigur Ros zijn mij weleens ten gehore gekomen, maar een volledig album nog niet.

Luisterervaring: bij het beluisteren van de muziek van Sigur Ros beland ik een beetje in een tweespalt. Aan de ene kant begrijp ik goed dat dit mooi gevonden wordt met z’n sferische muziek en melancholische tonen. Aan de andere kant doet het mij zo enorm weinig en vind ik het zelfs soms een beetje saai worden. Ik mis er vaak een soort van kern in. Maar het zit wel hoorbaar goed in elkaar dus. Maar of het me pakt? Maar…, maar….

176. Keane – Hopes and Fears (2004)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10298.jpg
Luisterbeurten: Keane was ik wel even vergeten. Ten tijde van de release heb ik dit album gekocht en het altijd prettige muziek gevonden, maar wel lang geleden dat het op stond.

Luisterervaring: ik moet zeggen dat ik toch wel een beetje verbaast was dat dit in de top250 staat. Is dit niet te braaf voor de gemiddelde MuMe-user? Ik heb zelf weer met hernieuwd plezier naar het album geluisterd. Het heeft best veel fijne elementen, zoals het meelevende op de openingssong en het daaropvolgende Bend and Break. Of juist het meer gevoelige werk zoals op Bedshaped. Het is gewoon heel erg fijne muziek. Dus ik begrijp een stuk beter waarom dit in de top250 staat.

175. David Sylvian – Brilliant Trees (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2016.jpg
Luisterbeurten: plaat uit mijn bouwjaar zie ik. Verder geen idee wat ik moet verwachten van Sylvian.

Luisterervaring: de muziek die ik hoor associeer ik qua stijl en vibe wel echt met de 80’s. Zogezegd vind het een echte 80’s vibe hebben. Dat is dan misschien niet mijn favoriete decennium op muziekvlak, maar met de muziek van David Sylvian is niks mis. Vooral in het lage vind ik zijn stem erg mooi en ook muzikaal verrast het me positief. Neem het groovende/funky van Pulling Punches, het dromerige van Nostalgia en het kale van de titeltrack. Stuk voor stuk sterke songs en overall ook een goede ontdekking, dit album.

Zeg Reijersen jij bent toch niet zo positief omdat jij niet weer zo'n " U2 rel "

Brilliant Trees

Nee, ik voelde me volledig langs de zijlijn staan van die "rel". Gewoon 2 zeer prettige albums vandaag, al was gisteren geen onvervalst succes.

David Sylvian zingt dan ook veel mooier dan Bono

Zeker weten, David zingt als de spreekwoordelijke nachtegaal, dan vind ik Bono eerder aanstellerig in zijn voordracht, als ik heel eerlijk ben. Hebben meer mensen dat??

Ik was even wat afgedwaald, voor je het weet loop je weer vijf albums achter...

A Tribe Called Quest: geen hiphopliefhebber, maar ook ik kan deze relatief goed hebben... al resulteert dat niet vaak in een integrale beluistering voorbij de bekendste nummers. 2½*

The Jimi Hendrix Experience: een gitaarlegende... ik heb het er nooit in gehoord helaas. 2½*

Sigur Rós: qua algemene indruk van de band ga ik met de presentator mee, qua albums heb ik de indruk aan ( ) wel genoeg te hebben. Een pas dus.

Keane: het is nu niet meer voor te stellen, maar er was een tijd dat Somewhere Only We Know en Bedshaped nieuw en verfrissend waren. Jawel, qua Keane reken ik mezelf tot de early adopters. Kort daarna werd bijna de helft van dit album stukgedraaid en hoefde ik even niet zo nodig meer, maar nadat het stof neergedaald is, bleken de hits toch gewoon weer overeind te blijven. Het hele album is vakkundige indiepop op zijn allertoegankelijkst, met enkel Can't Stop Now als ietwat overbodige bijdrage. 4*

David Sylvian:Geen idee, misschien kunnen we er eens een discussie over starten? A propos, noch Bono noch Sylvian raakt mij vocaal erg. Bij Sylvian heeft dat mijn waardering voor zijn solonummers lang in de weg gezeten. Een relatief recente integrale beluistering van Brilliant Trees viel toch goed mee. 3½*

174. Steven Wilson – The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) (2013)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/293000/293278.jpg?cb=1610267602
Luisterbeurten: volgens mij zag ik al eerder eens voorbij komen dat Steven Wilson de zanger is van een band die ik eerder besprak. Verder zegt het me niks.

Luisterervaring: je wordt bij het beluisteren van dit album een beetje van de ene naar de andere kant gesleept. Neem bijvoorbeeld de lange openingstrack. Bij het begin dacht ik: ‘Oh, dit wordt stevig.’ Maar is er de fluit en het koortje en zelfs verder op steeds rustiger. Het gaat alle kanten op en dat blijft het het hele album wel op gaan. Daardoor is er ook wel lastig de vinger op te leggen. Ook na meerdere luisterbeurten.

Een van de beste progplaten van het afgelopen decennium. Uitdagend doch zeker met veel gevoel en gedrevenheid gebracht.Met name Drive Home is een parel

173. Radiohead – A Moon Shaped Pool (2016)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/541000/541024.jpg?cb=1560053689
Luisterbeurten: dit album kende ik nog niet van Radiohead. Ook niet van cover of titel, zoals bij de rest.

Luisterervaring: van wat ik me van de muziek van Radiohead kan herinneren en dan dus ook van het album dat ik al eerder in dit topic besprak vind ik dat het electronische gedeelte op dit album het meest terug te horen zijn. Jammer genoeg trek ik de stem van Thom Yorke nog steeds slecht, wat toch een groot gedeelte van de luisterervaring is bij de muziek van Radiohead. Wat ik wel fijn vind is dat dit album een stuk minder depressief qua toon op mij overkomt dan de muziek die ik eerder al van hun hoorde. Verder nog een favoriet nummer aanwijzen? Dan kies ik voor Decks Dark of True Love Waits.

Steven Wilson: Voor mij kwam deze op een punt dat de Porcupine Tree / Steven Wilson moeheid serieuze vormen aan begon te nemen. Voorgaande dubbelaar Grace for Drowning die een, naar Wilson maatstaven, conservatief jaren '70 geluid liet horen (was dit dezelfde Wilson die zich vroeger nog wel eens wat schertsend uitliet over retroproggende collega's of over oude conceptelpees met zes plaatkanten?), is hier nooit echt lekker geland en toen was er alweer deze nieuwe plaat. Teken des tijds voor de gesettelde dertiger: ik heb het album 'gewoon' aangeschaft en daarna te weinig kansen gegeven. Ik heb zelfs nooit blauwe sterretjes bij de nummers gezet en de helft van de titels zegt me zo op de herinnering niks... Porcupine Tree-albums die ik noot voor noot mee kan hummen zijn hier wel ver weg. Dat gezegd zijnd... de weinige keren dat ik hem opzet, blijkt het toch wel in orde te zijn. 3½*

Radiohead: dit album kwam uit vrij kort voor ik de band op Werchter 2017 live zou zien, dus het album vroeg gekocht, wat meer kansen gegeven... en later ook maar weer stof laten vangen. Opener Burn the Witch lijkt meteen het meest beklijfd te zijn. 3½*

Ik denk altijd dat de hele site om iconen als Porcupine Tree, Steven Wilson en Radiohead draait. Lees je dit in de laatste berichten van Reijersen.... Heerlijk hoe iemand zo z'n eigen weg bewandelt hier op MuMe en dat al sinds 2005. Hoeveel parallelle universums zijn er op deze site?

Ik haal beide albums (Wilson en Radiohead dus) veel te weinig uit de kast, hoewel ik ze beiden een hoge waardering heb meegegeven. Bij Wilson heeft Hand.Cannot.Erase (die we misschien nog tegenkomen later in de lijst...) meestal de voorkeur. Bij Radiohead is dat Kid A of In Rainbows (die denk ik ook nog...)

Ah, nou kan ik geen middelvinger emoij meer toevoegen in mijn bericht... Misschien maar beter ook, he?

Ook weer niet zo´n rare gedachte want bij een albumtitel als Deja Vu denk je als snel.... dit heb ik volgens mij eerder gehoord!

Want verzamelalbums heb je per definitie eerder gehoord?
Eerder gehoord is overigens déjà entendu in het Frans.

172. Frank Ocean – Blonde (2016)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/553000/553275.jpg
Luisterbeurten: dit album heb ik al vaker beluisterd en er ook al een uitgebreide review over geschreven. Na herbeluistering ben ik het daar eigenlijk nog steeds wel mee eens. Had misschien alleen Channel Orange eerder in de top250 verwacht dan dit Blonde. Verder is het wel muziek dat ik niet vaak als geheel album beluister, maar eerder de favoriete songs los.

Luisterervaring: Mijn review van toen was als volgt:
“De hype rond zanger/rapper Frank Ocean was vier jaar geleden niet te volgen. Met Channel Orange bracht hij een soort van moderne klassieker uit en meteen na die release werd er eigenlijk al reikhalzend uitgekeken naar een vervolg. Na wat gedoe met de release is het album nu wel redelijk wijdverspreid te beluisteren. Wat ik wist van de voorganger is dat de muziek van Ocean wat meer luisterbeurten nodig heeft voordat het kan landen, dus die tijd heb ik ook genomen. Kan het nieuwe album van Frank Ocean de hoge verwachtingen waarmaken?

Het album wordt geopend met het favoriete schoenmerk van Frank: Nikes. Een mooie opener waarin vooral productie met de prijzen wegloopt. Vooral in het begin valt het vocaal wat tegen, maar gelukkig horen we zijn “normale” stem uiteindelijk ook terug en dat is een stuk beter. Die stem horen we gelukkig wel meteen vanaf het begin op Ivy. Een nummer met een rondzwevend gitaartje en fijne zang. De spanning en sfeer blijven lang goed behouden. Stiekem bevalt mij dit nog wel wat meer dan de opener en dat komt dan vooral door de meer overtuigende vocalen.
Pink + White heeft als basis meer de basis van vele R&B en Soul-songs. Het is een nummer dat rijp is voor de hitlijsten: toegankelijk, aanstekelijk en met de juiste dosis energie en een vrolijke vibe. Lekker ontspannen nummertje waar de stem van Ocean ook weer lekker wendbaar is. Prima song, maar niet zo prima als de tweede voorgaanden. Daarvoor is het wat te standaard.
Na een korte skit met Be Yourself horen we Solo. Dit nummer moet het toch vooral van de zang hebben. Productioneel is het vrij kaal en dat benadrukt de zang alleen maar des te meer. Mooi ingetogen nummer met de juiste overtuiging gebracht. Zeker een topsong.
Ook op het nummer Skyline To gebeurd er productioneel niet veel en lijkt het vooral de stem te zijn die het moet doen. En de sfeer die er opgeroepen wordt natuurlijk. Maar op dit nummer lijkt het voor mij allemaal niet zo heel goed te werken. Vind het een redelijk saai nummer waar ik mijn aandacht niet echt bij kan houden helaas. De eerste keer dat ik het wat minder vind op deze plaat.
Dat ook Frank Ocean soms niet meer dan alleen een gitaar nodig heeft horen we op Self Control. Dat werkt helemaal goed op dit nummer, kaal als het zijn kan is het wel bijzonder sfeervol namelijk. Voor die sfeersetting wordt nog eens extra gezorgd door de aanzet van de strijkers aan het einde en de echo op de stem. Daarna wordt het album even onderbroken door de korte interlude Good Guy.
Nights pakt het weer op met een meer aanwezig productie, waar de diepe bass goed te horen is. Sowieso een productioneel redelijk vol nummer. Er gebeurde zo te zeggen genoeg. Helaas verzand het op een gegeven moment wat te veel in standaard-R&B. Jammer, daar verliest het ook meteen wat energie en urgentie mee. Één van de mindere nummers van dit album. Daar kan, na een reprise van Solo, het nummer Pretty Sweet bij aansluiten. Wat Ocean met dit nummer van plan was weet ik nog steeds niet, maar het komt mij over als vele probeersel die nooit echt samen zijn gekomen. Een erg rommelig nummer waar ik geen draad aan vast kan knopen.
Ook Facebook Story en Close to You zijn korte snippets, of noem het intermezzo’s. In ieder geval geen voltallige nummers te noemen. Dat in tegenstelling tot White Ferrari. Ook dit nummer gaat weer voor de kale opbouw en het neerzetten van de juiste sfeer. Hier wordt weer aardig gebruik van gemaakt. Misschien omdat het veel voorkomt op het album dat het niet helemaal meer vol binnen komt, maar dit is wel gewoon een mooi nummer. En dat is Seigfried zeker ook. Het concept blijft hetzelfde, maar dit nummer is vooral beter omdat het vocaal een stuk meer binnenkomt. De bliepjes, het gitaartje en de invallende vocals zorgen daar dan verder ook nog voor. Daarnaast is de boodschap ook heel duidelijk.
Op het nummer Godspeed valt mij de vocale bijdrage van Kim Burrell op. Met haar mooie zang maakt ze het nummer mooi af, daar waar Ocean er al mooi mee begonnen was. Het album komt daarna tot zijn einde met het lange Futura Free. Een dampende track waarin heel moois gebeurd. Een waardige afsluiter van deze plaat.

Ook ik ga er niet aan ontkomen om Blonde te vergelijken met Channel Orange. En als ik die vergelijking dan maak dan moet ik niet anders concluderen dan dat dit album lang niet zo van consistent hoge kwaliteit is als dat debuut. Daarnaast wist Channel Orange mij ook meer te verrassen dan dit nieuwe album doet. Wat je over houdt is nog steeds een meer dan prima R&B/Soul plaat die opvalt tussen de grauwe middelmaat, die kan boeien en waarin Frank Ocean weer een aantal nieuwe concepten in uit kon proberen. Dit zijn vooral melancholische concepten.”

171. The Clash – London Calling (1979)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1072.jpg
Luisterbeurten: de iconische hoes van dit album ken ik natuurlijk wel. Evenals de titeltrack trouwens. Verder niet bekend met de muziek van The Clash.

Luisterervaring: stevige muziek wel. Tempo pakken en vast houden lijkt het devies bij The Clash. Jimmy Jazz is dan een nummer die ietwat anders biedt met de blazers en Lost in the Supermarket is wat rustiger van aard. Maar meestal is het dus een kwestie van doorgaan en dat is an sich op een best wel aanstekelijke wijze. Maar te weinig om mij echt te kunnen boeien.

Opvallend dat je dan niets zegt over Guns of Brixton - begin jaren '80 stond The Clash bekend als band die heel goed en een reggae-vibe kon weergeven - zie ook The Clash - Black Market Clash (1980) - MusicMeter.nl, m.n. de 12" versie van Armagideon Time

Waarschijnlijk heb je ook niet veel met reggae; trouwens een bekend MuMeaans verschijnsel, helaas

170. The Chameleons – Script of the Bridge (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9841.jpg
Luisterbeurten: een totaal nieuwe naam voor mij.

Luisterervaring: het is vooral heel veel geluid wat ik hoor. De vocalen worden volledig overstemd door de instrumenten. Geen idee ook wat er gezongen wordt. Het is een soort muur van geluid dat op mij afkomt. Ik ben zo niet gewend naar dit soort muziek te luisteren dat in mijn oren klinkt als één grote golf van hetzelfde. Verder vind ik daar waar de vocalen beter te horen zijn, zoals bv in het begin van Monkeyland, de stem niet heel bijzonder. Maar daar gaat het misschien ook minder om in deze stijl muziek.

169. Megadeth – Rust in Peace (1990)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2532.jpg

In de categorie ‘hier komt ik niet doorheen’ komen we uit bij dit album van Megadeth. Ik kwalificeer dit voor mij persoonlijk onder noemer herrie en wens alle wél liefhebbers er heel veel plezier mee.

Oei, dit vind ik toch best een " muzikaal" album.
Toch niet extreme metal, maar dit soort muziek is duidelijk niet jouw ding.