De eerste die 1 punt krijgt gaat door naar de volgende ronde.

18. Angelo Badalamenti – The Bookhouse Boys (van Twin Peaks, 1990)
Vorige notering: geen


Hier op Spotify


Inmiddels heb ik alle drie de Twin Peaks-seizoenen alweer even achter de rug en kriebelt het om nog eens te beginnen. Wat een trip. Voor The Bookhouse Boys heb ik ook alleen nog maar warmere gevoelens gekregen, vandaar ook dat deze hoog binnenkomt in mijn top 100 dit keer. Van sommige muziek krijg je visioenen: utopische ideeën reizen met de geluidsgolven via je oren je hersenen binnen, droombeelden van een muzikaal ideaal. Nee hoor, niets vernieuwends, revolutionairs of zelfs maar creatiefs; gewoon simpelweg de wens dat er zoiets was als een uurlange edit van Sometimes of Pretty Please Chocolate on Top, of de wens dat er een heel genre vol bestond aan The Bookhouse Boysen, met bezwerende, onheilspellende nachtclubjazz en hypnotiserende, gehypnotiseerde cocaïnedrummers, een wereld waarin de omineuze drones als slierten mist tussen de takken van dichte, duistere dennenbossen drijven. Die plek is er al, zegt u? Waar? Twin Peaks? Weleens van gehoord…

17. Björk – Hyperballad (Voltaïc live) (van de DVD bij Voltaïc, 2009)
Vorige notering: 41 (⇧+24)


In deze versie niet op Spotify, maar de albumversie (van Post, en dan gespeld Hyper-ballad) staat er natuurlijk wel op: hier.

Ik dacht dat het ergens in de late 00s moet zijn geweest dat ik verslingerd raakte aan Björk. Ik heb geprobeerd dit te herleiden met posts bij albums onder mijn oude account, maar kon verrassend genoeg in eerste instantie eigenlijk nauwelijks iets vinden, behalve een liefdesbrief aan Voltaïc, natuurlijk, die duidelijk maakte dat dit alles zich in 2010 afgespeeld moest hebben. Daarnaast vond ik in het eerste Wat heb je als laatste gekocht?-topic vanaf 2010 regelmatige posts van mezelf waarin ik weer een stapel Björkdingen had gekocht. Dat was dus blijkbaar het jaar waarin ik opeens halsoverkop helemaal gek op Björk geworden ben. Ik kocht alle fysieke items die ik maar tegenkwam en al gauw was mijn Björkverzameling mijn grootste muzikale verzameling in huis. Waarom dan toen (pas) de liefde, waarom nooit eerder? De naam Björk kende ik zeker al, had zeker al vaak genoeg clipjes zien passeren op MTV en wist wel van een paar hitjes als It’s Oh So Quiet en All Is Full of Love. Mijn interesse werd echter pas aangewakkerd toen ik bij een les taalkunde op de uni een keer Who Is It? op uitspraak moest ontleden. Het was dit nummer dat me aanspoorde Björk eens te gaan verkennen en dat was direct een succes. Vooral de platen vanaf Vespertine vond ik echt geweldig en ik heb een tijdje echt belachelijk veel Björk geluisterd.

Ik wil niet direct zeggen dat die liefde weer bekoeld is, maar met zo veel passie ergens fan van zijn en zo intensief en veel en vaak de muziek beluisteren kan (ik?) nou eenmaal niet zo lang en ergens tussen de releases van Biophilia en Vulnicura schroefde ik mijn Björkconsumptie terug naar gezondere niveaus. In 2013 kende ik Björks discografie (zoals ‘ie toen bestond) min of meer van buiten en het was toen de Voltaïc-live-versie van Hyperballad die mijn top 100 haalde. Inmiddels zijn we weer wat platen verder en hoewel er op verschillende van die platen zeker ook fantastische nummers te vinden zijn is de streak Vespertine tot Biophilia voor mij nog steeds de beste en het is zonder enige twijfel nog steeds deze briljante versie van Hyperballad die al het andere dat Björk ooit heeft gedaan overtreft. Ik heb nog wel andere tracks overwogen: een tijdje leek het erop dat het oh-zo-mooie Virus deze lijst zou gaan halen (een nummer dat met deze clip misschien nog wel mooier wordt) of de geweldige remix van dat nummer van Hudson Mohawke of Undo of Vökuró. Björk heeft namelijk een overweldigend mooie discografie opgebouwd. Toch bestaat er voor mij uiteindelijk geen enkele twijfel: Hyperballad (Voltaïc live) is Björk op haar allerallerallerallerbest.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5 en Palace; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Afgezien van de occasional puinbak met herrie is het toch wel lekker vissen in deze vijver. De poppy oriëntaalse zaken vormen een welkome afwisseling in het menu en de meer ambienteske zaken (Japan) zijn een aangename verrassing en een mental note!

Die infatuation met Björk kwam niet helemaal onverwacht; ik volgde haar al vanaf Sugarcubes. Zelden was mijn teleurstelling groter dan toe ik erachter kwam dat Björk een week nadat wij er in de buurt waren een concert gaf in Dalhalla, een oude mijn en een prachtige lokatie.

Wow, The Bookhouse Boys én Hyperballad?

*komt gillend klaar*

Nog wel tweemaal

Ook weer helemaal bijgelezen na een paar weken afwezigheid (paar uur verder inmiddels ). Ook hier en daar wat dingen via de TY embedjes beluisterd en bekeken (Stickerbush Symphony ), maar na afloop ga ik er echt eens werk van maken. Ben ook meer een album dan nummer luisteraar en van wat ik nog niet ken wil ik dan meteen ook het gehele project luisteren en het liefst de gehele discografie dan wel het meest essentiële deel daarvan. En die gabber neoperreo video's ga ik ook zeker kijken haha. De overlap in smaak blijft wonderlijk, denk niet dat ik met iemand anders zoveel favorieten deel. Waarschijnlijk ben ik 15 jaar geleden gewoon compleet geïndoctrineerd met Svencore.

Op naar de finish en ben blij dat Bad Gyal nog niet is langsgekomen.

Ja, ik ben hier ook nog steeds (in stilte) van aan het genieten! Heel fijne afwisseling tussen dingen die ik ken en nog steeds vaak luister, dingen die ik ken maar even niet heb geluisterd en dankzij deze lijst nu wel weer, dingen die ik van naam ken maar nooit de moeite heb genomen om me erin te verdiepen en dingen waar ik nog nooit van gehoord heb.

16. Mark Feldman & Sylvie Courvoisier – Rigal (van Malphas: Book of Angels Vol. 3, 2006)
Vorige notering: 3 (⇩-13)


Hier op Spotify

Sinds kort staat de gehele Tzadik-catalogus op Spotify en dat is met gemak toch wel één van de beste dingen die in 2023 gebeurd is. Niet alleen kun je nu gemakkelijke de gehele Book of Angels-serie doorstruinen, ook oude favorieten als Shizuku van Yagi Michiyo, de Diaspora-platen van Steven Bernstein, Tenshi no Gijinka van Keiji Haino, Morenica van Sephardic Tinge en 1930 van Merzbow zijn eindelijk streambaar. Ook een mooie gelegenheid weer eens bij te luisteren, en zo bijvoorbeeld recent beide New Masada Quartet-platen eens gedraaid. Het duurde even voor het kwartje viel bij de eerste daarvan: hey, een nieuwe uitvoering van Rigal. En hoewel deze zeker ook leuk is, valt ‘ie toch volstrekt in het niet bij de versie die op Malphas staat.

Door de verschillen onder de loep te nemen kun je dan goed in beeld krijgen wat de ene versie nou zo superieur maakt. Natuurlijk is de kwartetsetting helemaal in orde (Kenny Wollesen, Julian Lage, Jorge Roeder en Zorn zelf op sax – en inderdaad, ik ben nog steeds geen saxadept, maar Zorn kan ik altijd wel hebben), maar die spectrale kwaliteit van het origineel, met dat pianowerk van Sylvie Courvoisier dat, zeker in de opening, klinkt alsof het de rondwarende geest van een vergeten melodie is en Feldman die hartverscheurende pracht uit zijn viool sleept, dat mist de nieuwe versie allemaal. Gek genoeg, of niet (Zorn is hierin immers absoluut meester), is de hele sfeer van de kwartetversie anders. Waar de versie van Courvoisier en Feldman diep melancholiek klinkt, is de kwartetversie eerder sentimenteel. Dat is geen diskwalificatie (ik heb ontzettend genoten van de hele plaat en van de tweede ook) maar het geeft wel aan waarom Rigal zoals te vinden op Malphas superieur is.

15. BoA – Milky Way (van Atlantis Princess, 2003)
Vorige notering: geen (maar Shine We Are! stond op 77 dus ⇧+62 voor BoA)


Hier op Spotify

Muziek die klinkt alsof je in 1999 een blikje ijskoude Pepsi opentrekt – aahhh! “Eh, Sven, dit komt uit 2003, gelijk een harde dig naar je eigen nummer 15?” Nee hoor, niet dat BoA achter de feiten aanliep, maar zeker op haar eerste platen voelde BoA ontzettend als Britney in de late 90’s (zéker pre-Toxic). Zeggen dat het gedateerd klinkt is niet helemaal juist, dat klonk het destijds zeker niet en nog steeds niet echt (wél als behorend tot een zekere periode uit het verleden, maar dat is niet helemaal hetzelfde vind ik; overigens is de videoclip van Milky Way wél heel gedateerd). BoA was vol overgave millennial poppy en dat leverde een heleboel fantastische popliedjes en ballads op. Vorige keer stond het oh-zo-frisse Shine We Are! nog in de lijst, inmiddels vind ik Milky Way BoA’s absolute meesterwerk. Godsgruwelijk heerlijke drive, oh-zo-fris (aahhh!) als een tandpastareclame of een goedverzorgde Zuid-Koreaanse website die huidverzorgingsproducten aan de man en vrouw brengt, met rateltjes en roffeltjes en kletterende snares en hi-hats en zo’n ontzettend lekkere vibe (zo positief, zo opbeurend, zo hoopgevend, zo zomer 2003, zo fris, aahhh!) en die fantastische stem van BoA waar ik toen ook al en nu misschien nog wel meer een ontzettende zwak voor heb. Oh man, jep, Milky Way is fantastisch.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5 en Palace; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

14. Satoko Fujii Trio – Toward, “TO WEST” (van Toward, “TO WEST”, 2000)
Vorige notering: 6 (⇩-8)


Niet op Spotify, Bandcamp of Soundcloud

Mijn tekst bij het album, nog geschreven onder mijn oude account als reactie op een verzoek van bennerd/Gl1tch er eens iets over te vertellen, zegt eigenlijk alles:




Ook elders op het interwebs mag Toward, “TO WEST” op waardering rekenen:




Sandokan-veld zei het misschien nog wel het beste van iedereen:

Anno 2024 is dit voor mij nog altijd een absoluut jazzmeesterwerk (wat zeg ik: hét jazzmeesterwerk (spoiler)). Satoko Fujii volg ik nog altijd graag. Ze heeft zo ontzettend veel interessante dingen gedaan; zo zijn haar samenwerkingen met Tatsuya Yoshida van Ruins ook heerlijk (en Tzadik-release Erans is sinds kort dus óók streambaar op Spotify) en in kwartetsetting, veelal met echtgenoot Natsuki Tamura, is er ook ontzettend veel moois te vinden. In dezelfde setting als op Toward, “TO WEST” namen Fujii, Dresser en Black ook nog o.a. het heel fijne Trace a River op en het eveneens met een epische track openende Illusion Suite. Niets van al dat geweldige kan echter (en tja, hoe kán dat ook) tippen aan Toward, “TO WEST”. Absoluut uniek.

13. Chihiro Onitsuka – Tiger in My Love (van Sugar High, 2002)
Vorige notering: 2 (⇩-11)


Hier op Spotify

Dit is jaren mijn lievelingsliedje aller tijden geweest; in mijn top 100, editie 2013, moest ‘ie al wijken voor Modern, inmiddels is het overigens nog steeds overweldigend mooie Tiger in My Love nog iets verder gezakt. Niet omdat dit nummer er minder op geworden is, wel omdat ik gewoon nog zo veel meer moois heb ontdekt sindsdien. Ik weet niet of ik echt ooit goed heb weten te formuleren wat ik nu zo fantastisch vind aan dit liedje. Bij mijn korte recensie uit 2006 van het (overigens middelmatige) album waar dit nummer vandaan komt staat een typering die ik zelf eigenlijk niet helemaal (meer) voel.

Dat alles gewoon klopt aan Tiger in My Love weet ik wel. Die stuwende basdrum die de track opent, dat pulserende pianospel, die loopjes op de basgitaar die zo smachtend, zo verlangend klinken (naar wat? Geen idee, maar meer dan alles uit de rest van deze lijst klinkt dit nummer zo ontzettend nostalgisch, ongríjpbaar nostalgisch, góed nostalgisch, als de herinnering aan iets dat verloren is en daarom een beetje pijnlijk, maar niet zo’n actieve, stekende pijn van gemis, meer het hartzeer dat je nog voelt als je terugdenkt aan je eerste onbeantwoorde liefde, een prettig zeer dat je doet beseffen dat je lééft en geleefd hébt en dat dat zeer ook vooral het besef aanwakkert dat het de moeite waard is. Hét? Wat? Nou, gewoon alles). De vocale performance van Chihiro Onitsuka vangt ook perfect dit ongrijpbare gevoel en maakt Tiger in My Love nog steeds één van de mooiste liedjes dat ooit gemaakt is.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace en Satoko Fujii; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

12. My Bloody Valentine – Sometimes (van Loveless, 1991)
Vorige notering: 25 (⇧+13)


Hier op Spotify

Sometimes leerde ik kennen dankzij Lost in Translation, een film die ik toen ik hem voor het eerst zag zó geweldig vond dat ik hem dezelfde week gelijk zeven keer keek (één avond niet, dat compenseerde ik door hem een andere avond twee keer te kijken). Ook in de periode daarna keek ik hem zeker nog 7 of 8 keer, maar inmiddels heb ik hem al ruim een decennium niet meer gezien en ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat nog eens zou moeten doen. In mijn herinnering is en blijft het de mooiste film aller tijden en ik ben eigenlijk wel content met die herinnering (toevoeging terwijl ik deze tekst nalees voor ik hem vanochtend post: drie weken geleden heb ik Lost in Translation eindelijk weer eens gezien en dit keer (voor het eerst!) op het grote scherm, in Kino in Rotterdam - nog steeds fantastisch). Sometimes speelt tijdens één van de vele sleutelscenes die ook heel erg Coppola is, in een auto, na afloop van een karaokescene die mij ook al op het pad van Pretenders zette. Sometimes had op geen passender moment kunnen spelen, deze nachtelijke, romantische en mysterieuze track met vocalen die diep onder de gitaren begraven liggen.

Sometimes schepte eigenhandig mijn beeld (en daarmee verwachtingen) van shoegaze en de eerste keer Loveless was dan ook wel een beetje een vreemde ervaring. Sommige tracks lagen duidelijk in het verlengde van Sometimes en vond ik ook direct geweldig (Loomer bijvoorbeeld) maar met andere dingen kon ik niet direct iets. Isn’t Anything vond ik direct fijner maar is ook wel een wezenlijk andere plaat en dat wat ik vond in Sometimes en hoopte te vinden in shoegaze ben ik daar eigenlijk niet meer tegengekomen, met een enkele uitzondering daargelaten. Loveless ben ik overigens met de jaren steeds meer gaan waarderen en hoewel ik met een enkele track nog steeds niet veel kan (I Only Said vind ik echt verschrikkelijk) staan er zeker een hoop mooie nummers op (Soon, To Here Knows When en Loomer zijn naast Sometimes mijn favorieten).

Net als met Shoko Nakagawa op #71 vond ik altijd dat er van Sometimes gewoon een uurlange versie zou moeten zijn; op YouTube was inmiddels al zo’n video te vinden maar in plaats van een daadwerkelijke edit is het gewoon de track een uur lang achter elkaar geplakt zonder daadwerkelijk een doorlopende track ervan te maken. Jammer. Toch zelf maar weer aan het werk gegaan dus.

11. UA – Lightning (van Sun, 2004)
Vorige notering: geen (maar Konna Sora Ni Wa Odoru Uma stond op 19, dus ⇧+8 voor UA)


Hier op Spotify

Sun is voor mij al heel lang een bijzondere plaat (en staat ook al zeker een goede tien jaar in mijn (soms hypothetische) albumtop 10) en hoewel mijn perspectief op de plaat in de jaren wel veranderd is (met (nog meer) lekenkennis van jazz schaarde ik hem enthousiast onder bop en free jazz) is ‘ie er nooit minder op geworden. Want Sun is – in welk(e) hokje(s) deze plaat ook geplaatst zou moeten worden – nog steeds heerlijk vrij en wild en experimenteel en opwindend. UA begon ergens in een jazzy triphophoekje, maar ging in de vroege 00s lekker experimenteren en deed dat met o.a. dit Sun en ook opvolger Breathe, dat een beetje Vespertine-vibes ademt. Sun is een experimenteel vocaal jazzplaatje met flinke scheuten dwarsheid en die injectie kwam van een hele reeks ervaren muzikanten uit de jazzscene, zoals drummer Akira Sotoyama en saxofonist Naruyoshi Kikuchi. Sotoyama had zijn sporen verdiend in Tipographica, Kikuchi in Tipographica én Date Course Pentagon Royal Garden én Ground Zero én Otomo Yoshihide’s New Jazz Ensemble en Quintet – om er maar een paar te noemen. Dat haalde het beste uit UA naar boven, die bijvoorbeeld op de wel heerlijk losgeslagen opener Konna Sora Ni Wa Odoru Uma (die vorige keer in mijn top 100 stond) helemaal losgaat. Lightning is waarschijnlijk de meest poppy track op Sun (en was ook de enige single die het album voortbracht) maar is wel wonderbaarlijk mooi en is misschien dan toch wel mijn favoriet. Hoe dat dan precies werkt, dat ik in de context van zo’n relatief experimentele plaat dan toch weer naar het relatief meest poppy nummer trek, weet ik niet, maar goed, maakt niet uit, Lightning is gewoon prachtig.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace en Satoko Fujii; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Zo, het heeft twee werkweken geduurd, maar ik ben helemaal bij, niet alleen met de lijst van Sven, maar ook met die van niels94 waarbij ik schandalig achterliep op het eind. Totaal geen verrassing dat die lijst een feest van herkenning was natuurlijk; ik heb even geteld, en 10 van de 100 zouden nu in mijn lijst staan, terwijl nog 12 nummers op een album staan waarvan een ander nummer in m'n lijst zou staan. Meer dan 20% behoort tot mijn all-time favourites dus, en dan hebben we het nog niet over andere geniale toevoegingen die ik heb herontdekt door je lijst (Orchard, prachtig; 30 beviel stukken beter nu ik onderhand aan Danny's flow gewend ben, Pigeon absolute hiphopklassieker). Gelukkig ook nog wat nieuws ontdekt! Loma Prieta is niet alleen een blijvertje gebleken, maar heeft ook de deur opengezet naar meer ontdekkingen binnen het genre: * van La Quiete is ook helemaal geweldig (die oerschreeuw na het piano-interval is echt een dolksteek inderdaad). De nummers van Faust en Nico hebben me overtuigd dat ik beide artiesten/bands dringend nog eens moet proberen, en Drive Like Jehu was ook een topontdekking. Prachtlijst dus, en de gepassioneerde en accurate stukjes hielpen goed mee. Bedankt, Niels!

Wat betreft Svens lijst, het was een inspirerende, dan wel uitdagende ervaring om me tijdens het werken door een lijst te werken die mierzoete K/J-pop achteloos afwisselt met harsh noise, freejazz en een flinke lading screamo. . De Aziatische pop vond ik onderhand eerlijk gezegd harder te verteren dan de harsh noise (één nummer leuk hoor, maar ik was afgelopen zomer bij Kyary Pamyu Pamyu op Primavera en ik kreeg na een kwartier al hetzelfde gevoel dat ik zou krijgen als ik een complete zak snoep opeet - hier was dat na een tijdje helaas ook het geval). Desalniettemin ben ik blij dat ik het weer even heb geprobeerd, en de pop die aan de randjes van het genre opereerde (BoA/UA/MUTSUMI) konden me zeker smaken. Verder was het verkennen van je lijst een dankbare taak: buiten het tiental bekende nummers die zonder uitzondering ook erg hoog scoren bij mij, zijn La Quieté dus, maar ook Taylor Dupree, Angels of Light, Hella, Earth, Mark Feldman en tegen m'n verwachtingen in ook Satoko Fujii Trio blijvertjes gebleven. Ik kijk dus uit naar het laatste eindje van de lijst - er zitten vast nog wat geweldige ontdekkingen tussen. En ook hier, je passie voor je favoriete muziek druipt van je stukjes, dus erg bedankt voor het delen ervan.

<3

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/01/top-100-10.png
10. Crying – Revive (van Beyond the Fleeting Gales, 2016)
Vorige notering: geen (nummer bestond nog niet)


Hier op Spotify

Bij de plaat waar dit nummer vandaan komt heb ik redelijk recent (augustus '22, soit) nog een uitgebreide recensie geschreven; die wil ik u niet onthouden:



Revive is, te midden van al deze genialiteit, het hoogtepunt van deze plaat aangezien die de essentie van alles wat goed is aan het album in zich vat én het ook gewoon simpelweg nog mijn lievelingsliedje van alle geweldige liedjes op Beyond the Fleeting Gales is. De pure life-affirmingheid van deze geweldige track zoals ‘ie met die drumbreak erin knalt (zo nóg beter in zijn context na het al zo intens lekker rockende There Was a Door) en waarin Elaiza een relatie bezingt die niet oplevert wat ze ervan had gehoopt en die misschien het redden ook helemaal niet waard is (“And though I try to revive it / Try to return to the start / Searching for something familiar / Do I misremember the past?”), die na het hiervoor genoemde stukje nog even de overdrive in schakelt (Crying is soms een beetje zoals het schakelen in The Fast and the Furious – “sakkerloot, zetten ze gewoon nóg een tandje bij?!”) om vanaf 2:30 nog even zó belachelijk loepzuiver, de lucht geklaard (“Light can fall and still follow through”), richting de eindstreep te sjezen. Wat een bazen.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton*, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace en Satoko Fujii; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

*Sinds ik met mijn top 100 ben gestart is American Drift blijkbaar van Spotify verdwenen... staat gelukkig wel gewoon op Bandcamp natuurlijk.

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/01/top-100-9.png

9. 虚拟梦想广场 – 无限渴望 (van 无限渴望, 2016)
Vorige notering: geen (nummer bestond nog niet)


Niet op Spotify (maar wel op Bandcamp)

Slushwave, kent u dat? Was voor mij eerst ook onbekend, maar als je dan een beetje door de vaporwave en aanverwante genres aan het struinen bent (zoals al elders in deze lijst gedocumenteerd) kom je het op een gegeven moment tegen en denk je (natúúrlijk), kut, dat klinkt wel echt geniaal. Het riep meteen beelden bij me op van gruizige ambient die zo rechtstreeks uit een slushpuppymachine in een verlaten shopping mall ergens in de twilight van de tijd een tapeshell is ingegoten, waar de magnetische tape in die smurrie zwemt, en als je dat dan in je tapedeck zou proppen en zou proberen af te spelen, zo zou slushwave wel moeten klinken. Toch?

Eh, nou ja. Een nadeel van al die microgenres die we tegenwoordig hanteren is dat de verschillen soms voor een leek moeilijk te horen zijn (maar aangezien ik zelf actief ben in wat andere microgenres weet ik ook dat veel nuances vaak in het oog/oor van de waarnemer zitten en dat daar bijvoorbeeld niet consistent en consequent onderscheid wordt gemaakt tussen harsh noise wall en ambient noise wall) en mijn actieve zoektocht naar slushwave leverde ook wel wat teleurstelllingen op, want wat het nou onderscheidde van soms ambient en soms gewoon vaporwave was me niet altijd helemaal duidelijk.

Of 无限渴望 dan wel zuivere slushwave is? Wellicht, tien jaar geleden hadden we dit misschien nog gewoon ambient of new age genoemd, maar dat maakt uiteindelijk niet echt uit. Het is namelijk een bloedmooi werkje dat gedurende de eerste paar minuten van zijn half uur speeltijd langzaam aanzwelt en dan vrijwel onveranderd (maar wel degelijk heel subtiel voortdurend aanzwellend) in de rest van de speeltijd met een wel heel prachtig instrumentaal loopje voortkabbelt, met wat lichte, rustgevende field recordings (beekje, bubbeltje) op de achtergrond. 无限渴望 klinkt zó vredig, zó puur, zó zen, zó kalm, zó sereen, dat halve uur kabbelt ongemerkt elke keer weer razendsnel voorbij en ik heb deze plaat dan ook regelmatig een paar keer na elkaar op. De rest van de catalogus van 虚拟梦想广场 is ook leuk (ik heb vrijwel alles wel gedraaid inmiddels), maar dit nummer staat wel op eenzame hoogte.

En natuurlijk de playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace, Satoko Fujii en 虚拟梦想广场; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/01/top-100-8.png

8. Ms Nina, La Favi – Acelera (single, 2016)
Vorige notering: geen (nummer bestond nog niet)


Hier op Spotify

Op RYM beschreef ik Acelera in mijn neoperreo essentials-lijst zo:



Ik heb elders mijn journey into neoperreo al eens gedocumenteerd en het was, meer dan alles, Acelera dat mijn vraag ‘is reggaeton een inherent poppy genre’ beantwoordde met een resounding ‘nee’. (Natuurlijk bleek dit alles later nog veel complexer, maar dat is een verhaal voor ergens anders, een andere keer.) Acelera is vies en vuil: het okselzweet gutst tussen de strobe-synths door; een geur die het midden houdt tussen wiet, suikerspin en tegen elkaar aan schurende lichamen benevelt de vuige kicks; een gloed die half nachtclub-schimmig is en half TL-lamp-doods tekent de onvaste contouren van deze track af. Ratelende machinegeweren en rinkelende glasscherven punctueren en situeren Acelera, een hedonistische viering van kortstondige highs en goedkope extase – en welke stem is hiervoor een betere verteller dan de nasale Ms Nina, macarra hasta los huesos? Misschien die van ángel de la muerte La Favi? Een killer track in de meest letterlijk zin van het woord – Acelera blaast omver, knalt neer, snijdt kelen door. Hard.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace, Satoko Fujii en 虚拟梦想广场; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Wow, gaat snel. Weer een week voorbij. Ff bijlezen.

Acelera heeft eigenlijk - sinds jij het me hebt laten horen - al vrij snel mijn favorietenplaylist gehaald. Heel erg verslavend.

Damn, Ms Nina gaat hier wel hard Lekkere muziek voor ene smerig feestje

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/01/top-100-7-1.png

7. Liturgy – HAJJ (van HAQQ, 2019)
Vorige notering: geen (nummer bestond nog niet)


Hier op Spotify

Bij het album schreef ik:



Ik vond dit eerst eigenlijk de enige écht goede Liturgy, maar inmiddels hebben we natuurlijk ook het fenomenale 93696; en Aesthetica heb ik zelf eerder ook echt niet juist op waarde geschat. Desalniettemin blijft H.A.Q.Q. voor mij wel het hoogtepunt. HAJJ doet alles juist: heerlijk geblast (hoe geniaal als dat dan zo op 1:18 onder zo’n dissonant gepiep ligt), die uithalen van HHH én die zeemeerminkoortjes, dat geglitch, dat gepiep, dat gestuiter en gestamel en gestotter, oh man wat een euforische track is het toch, ik ga hem gelijk weer draaien.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace, Satoko Fujii en 虚拟梦想广场; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Liturgy klinkt als experimentele designerdrugs..

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/01/top-100-6.png

6. Xiu Xiu – Apistat Commander (van A Promise, 2003)
Vorige notering: geen


Hier op Spotify

Xiu Xiu was in de vorige editie van mijn top 100 een opvallende afwezige: ik was al jaren bekend met dit project en I Luv the Valley OH! had er toen gewoon tussen moeten staan, zo’n geweldige track vond ik dat altijd al (het was ook de gateway-track die mijn zusje Xiu Xiu-fan maakte). Ik ken echter nog steeds niet alles van Xiu Xiu en hoewel ik bepaalde dingen echt fantastisch vind kan ik lang niet met alles iets; sommige kwartjes vallen gewoon niet, sommige kwartjes vallen gewoon laat. Dat laatste gebeurde met A Promise en met Apistat Commander in het bijzonder. Hoewel ik deze plaat al lang en breed geluisterd had in 2013, toen ik mijn vorige top 100 publiceerde, had deze blijkbaar geen bijzondere indruk achtergelaten (en onvergeeflijk genoeg zag ik toen dus zelfs I Luv the Valley OH! over het hoofd). Verrassend wel, want toen ik de Xiu Xiu-discografie in 2022 weer eens begon door te fietsen en zo dus ook A Promise opnieuw aanslingerde vond ik het direct en makkelijk de beste Xiu Xiu-plaat, met Apistat Commander als absoluut hoogtepunt. Van de hortende en stotende opening tot aan die zo zo zo zo intense, ratelende, dissonante uitbarsting, dit nummer is zo perfect opgebouwd, het is elke keer weer een genot om het te beleven.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace, Satoko Fujii en 虚拟梦想广场; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Hee nu ook een paar plaatjes die gewoon in de winkel liggen

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/02/top-100-5.png

5. Girls’ Generation – Forever (van Oh!, 2010)
Vorige notering: geen (maar I Got a Boy stond op 4 dus ⇩-1 voor Girls’ Generation)


Hier op Spotify

In 2013 was mijn liefde voor Girls’ Generation nog vers - net op het randje van 2012 echt definitief ontdekt en op slag verliefd. I Got a Boy kwam toen net uit - 1 januari 2013 - en die track haalde vorige keer mijn top 100. Ik weet nog de verbijstering toen ik het nummer de eerste keer draaide, het voorzichtige enthousiasme bij de tweede keer en het overweldigende genot van de volgende miljoen. I Got a Boy was en is een bizar en uniek K-meesterwerkje, met legio tempowisselingen en mood swings zoals die nooit eerder en nooit sindsdien in een mainstream K-pop-track te horen waren.

Mijn waardering voor I Got a Boy is niet verminderd en het is ook niet daarom dat nu Forever (niet te verwarren met het recentere Forever 1) hoog in deze lijst prijkt. Waar het wel aan ligt is mijn onvoorwaardelijke en onverklaarbare liefde voor K-ballads, waarvan Girls’ Generation al sinds de inceptie in 2008 er per (mini-)album wel tenminste één goede neerklapt. Forever is daarvan uiteindelijk mijn absolute favoriet. Al een wat oudere track, dus geen experiment of (soms alweer gedateerde) hipheid, maar wel geschreven en uitgevoerd tot in perfectie. En tja: het hele nummer is al fantastisch natuurlijk, maar als dan rond 3:27 héél even bijna alles wegvalt, er (aanzwellende trommeltjes, Tiffany solo) opgebouwd wordt tot die uitbarsting op 3:30, als dan over die fantastische SNSD-koortjes (wat waren ze toch goed) Taeyon nog heel even casual één van her beste gedeliverde lijntjes uit haar hele carrière dropt ("oraen shigani heulleoseo"), nou, poe, dan kunnen de zakdoekjes weer tevoorschijn komen.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace, Satoko Fujii en 虚拟梦想广场; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Erg goeie mening over Xiu Xiu. A Promise is voor mij echt een onverwoestbaar album (alhoewel ik Knife Play en Fabulous Muscles ook erg goed vind). Verder nog steeds helemaal heerlijk deze lijst.

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/02/top-100-4.png

4. Ayumi Hamasaki – You were… (single, 2009; van Rock ‘n Roll Circus, 2003)
Vorige notering: geen (maar Jewel stond op 46, dus ⇧+42 voor Ayumi Hamasaki)


Hier op Spotify

Ik weet niet waar ik, Ayu-gewijs, in 2013 zat, maar ik vermoed in een dip. Jewel stond toen in de lijst, op een schamele 46ste plek. Met Ayu is het immers altijd zo geweest (as attested in een aantal recensies die ik bij verschillende albums heb geschreven) dat ik laveer tussen absolute adoratie en absolute kan-even-niet-uitstaan. Dat herhaalt zich zo cyclisch al een jaar of twintig. In de zomer van 2022 zat ik weer op een absolute piek en ben ik met veel plezier én succes Ayu’s post-2006-discografie gaan verkennen; ik had me namelijk neergelegd bij het feit dat Ayu vroeg gepiekt had en dat ze na 2006 helaas niets noemenswaardigs meer gedaan had op muzikaal vlak. In mijn eigen intensieve fanperiodes luisterde ik dus eigenlijk exclusief materiaal van vóór die tijd. Niet helemaal fair en niet helemaal juist: vooral NEXT LEVEL en (miss)understood bleken pareltjes die ik eerder onterecht verguisd had. Ook daartussen en erna was er genoeg leuks te vinden op haar verschillende platen (al was lang niet alles éven goed, maar ja, wat een standaard…). Hoogtepunt van dat alles bleek wel het fenomenale You were…, een tranentrekkende ballad met Ayu op absoluut vocaal hoogtepunt. Slepend en meeslepend, net als voorganger Forever op nummer 5, is deze track als speciaal gemaakt voor mijn ballad-liefhebbende zelf.

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace, Satoko Fujii en 虚拟梦想广场; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Wat vind je van 'Plays the Music of Twin Peaks'?

Ja daar kan ik eerlijk gezegd niet heel veel mee. Voor mij hoeft de adembenemende pracht van badalamenti en Julee cruise niet door de moeilijk klinkende en deprimerende xiu xiu- mangel te worden gehaald.

Ik klik wel op vind ik leuk, maar ik vind dit helemaal geen leuk bericht om te lezen

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/02/top-100-3.png

3. Himera – You Make It Look So Easy (single, 2021; van Sharing Secrets, 2022)
Vorige notering: geen (nummer bestond nog niet)


Hier op Spotify

Himera is voor mij een redelijk recente liefde - in 2021 maakte ik voor het eerste kennis met deze van oorsprong Litouwse maar in Nederland woonachtige artiest dankzij de EP Making Friends, waarvan het nummer It’s U (Pearl Version) met gemak één van mijn favoriete nummers van het jaar was. Ook na Making Friends deed Himera nog veel meer moois: zijn album Sharing Secrets bevatte een paar absolute pareltjes (haha, grappige verwijzing naar de Pearl Version van It’s U), waarvan You Make It Look So Easy de absolute uitschieter was en is. Wat It’s U zo fantastisch maakte, maakt You Make It Look So Easy ook zo fantastisch en is voor mij reden geweest alles waarmee Himera op RYM getagd is (bubblegum bass, uplifting trance, ambient trance) enthousiast te doorzoeken naar meer geweldige dingen. You Make It Look So Easy is namelijk één al euforie: een immer crescendo’ende song die middels steeds maar orgasmischere synth stabs naar een galmend, goddelijk, hemels hoogtepunt werkt. Van beats is nauwelijks sprake: het zijn die geweldige synth stabs die de track punctueren, iets dat zo gruwelijk lekker klinkt en waarvan ik het bestaan nooit maar vermoed had vóór Himera. Samen met het eerder genoteerde Claws is dit magistrale You Make It Look So Easy voor mij bij uitstek verliefdheid in een liedje in al zijn aspecten, met dat piepend hoog gepitchte, verlangende, ook al zo heerlijk immer crescendo'ende "I wish you were here". (En het was dan ook You Make It Look So Easy dat voor mij inspiratie was om what a heart feels like when its weightless te maken.)

En natuurlijk de bijgewerkte playlist (exclusief Ikkyu, Hanatarash, Elysia Crampton, UFO Or Die, Jim O'Rourke, Psycodrama, David Wise, ryo + Miku, The Cherry Point, Saori@destiny, The Gerogerigegege, Bakans, Sines, Elite Gymnastics, DJ Tekkeño, Joanna Newsom, 放射性Hi5, Palace, Satoko Fujii en 虚拟梦想广场; en met onjuiste versies van The Walk en Hyper-ballad).

Ik zweer je Sven is ons gewoon aan het trollen nu.