1,8 minuut gemiddeld

Wat heeft Pink Flag?

73. The Caretaker - All You Are Going To Want To Do Is To Get Back There
Album: The Caretaker - An Empty Bliss Beyond This World (2011)
Vorige keer (2014): had ik hier nog nooit van gehoord

https://www.musicmeter.nl/images/covers/220000/220114.jpg?cb=1544713888

*Achtergrondmuziekje in de wachtkamer van het vagevuur intensifies*

Zo zie je maar, Facbook-algoritmes, cookies en sponsored content zijn ook niet altijd de vijand. Case in point: eind 2019 kwam in mijn tijdlijn plots een link te staan naar de top 100 albums van de jaren ’10 van het online tijdschrift Crack Magazine. Dat bleek een uitzonderlijk originele en leuke lijst te zijn vol albums die in de ‘Musicmeterbubbel’ wat tussen de mazen van het net bleken te zijn gevallen afgelopen decennium.

Het album uit deze lijst dat als eerste mijn aandacht trok, en achteraf gezien de grootste ontdekking was, bleek An Empty Bliss Beyond This World, van ambient studiotovenaar Jim Kirby, aka Lelyland Kirby, aka The Caretaker.



De manier waarop het album op die site beschreven werd, vond ik ronduit intrigerend, zeker omdat alzheimer en dementie bij ons jammer genoeg wel een beetje in de familie lijken te zitten. Ik begon te luisteren en werd meteen zo gegrepen dat ik de volgende dag in mijn enthousiasme zelfs mijn halve toenmalige werkvloer de YT-link naar openingsnummer All You Are Going To Want To Do Is To Get Back There stuurde. Tot mijn verbazing waren een paar mensen nog enthousiast ook (maar de meeste hadden zoiets van, euh wtf is dit nu weer ) !

Voor mij is dit nummer, en An Empty Bliss Beyond This World in het geheel, echt zo’n album voor als ik wil onthaasten maar ook geen zin heb in heel makkelijke muziek. Ik vind het altijd heel cool wanneer het artiesten lukt om met hun muziek een sfeer of sound op te wekken die voor mij volslagen uniek aanvoelt, en The Caretaker slaagt hierin met vlag en wimpel. Ik moet denken aan vervallen ziekenhuizen, een lift waar je instapt maar de verdieping waar je naartoe wil eindeloos ver naar boven blijkt te liggen, en inderdaad de spookachtige balzaal in de climax van The Shining.

Everywhere At The End Of Time, dan weer de climax van het Caretaker-project, is mij zeker naar het einde toe wat van het goede te veel, maar voor An Empty Bliss mag je me altijd wakker maken. En dan blijk ik wakker te worden in een stoffige zolderkamer vol spullen uit het einde van de 19de eeuw, waar een stokoude butler die mij niet kan zien als een spook ronddoolt, maar wel een vervallen tafel dekt voor 13 personen, en wanneer ik de trap naar beneden neem en terug in de werkelijke wereld beland, blijk ik vijftig jaar te zijn weggeweest en zijn al mijn vrienden en familie dood of stokoud, en…

Spotifyplaylist, maar zonder Joni en nu ook The Caretaker: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=23ccbd578f664755

Omg Ik weet mij te herinneren dat je dat album ook aan mij had aangeraden en ik was meteen verkocht. Heerlijke plaat. Jammer dat ie niet op Spotify te vinden is?

Zoals ik bij het album destijds schreef en nog volledig achter sta: Wat een meesterlijk album zeg. Alles doet mij wat denken aan een universum volledig in art-deco stijl.

Perfecte omschrijving haha.

Nog net wat beter, dus Poek zal erg content zijn
Slayer doet 't denk ik nog beter

Mooi drietal, Arthur!

Cabaret Voltaire klinkt best creepy, Guided by Voices biedt niet eens 2 minuten (maar die zijn wel enorm de moeite) lo-fi perfectie en The Caretaker klinkt geruststellend en onrustwekkend tegelijk.

72. Fairport Convention - Farewell, Farewell
Album: Fairport Convention - Liege & Lief (1969)
Vorige keer (2014): begon deze band net wat te landen bij mij

https://www.musicmeter.nl/images/covers/13000/13423.jpg?cb=1551295346

“The cold north wind will blow again”

Sandy Denny’s stem doet echt iets met mij. Toen ik destijds op Led Zeppelin IV wat voorbij de Black Dog’s en Rock And Roll’s begon te kijken en aandacht begon te schenken aan de rustige nummers, viel me plots extra hard die engelachtige vrouwenstem op aan het begin van The Battle Of Evermore. Gewoon al die ‘oehhh’ waarmee ze haar bijdrage op dat nummer begint, bezorgde me centimeters kippenvel (en dat doet het nog steeds hoor). Wie is die vrouw toch, dacht ik na een tijdje, die voor mijn geestesoog zo mooi en krachtig beelden oproept van groene, natgeregende heuvels, eindeloze heidevelden en vage schaduwfiguren in de mist?

Nou, dat bleek dus Sandy Denny te zijn. De drie albums die ze in 1969 maakte met Fairport Convention kwamen vanaf dat moment af en toe langs, en gestaag groeide de liefde voor deze prachtig pure muziek. Ondertussen is Liege & Lief een van mijn favoriete 60’s-platen, en reken ik Sandy Denny’s stem tot de allermooiste die ik ken.

Ik heb een periode gehad waarin ik She Moves Through The Fair hun beste vond, en toen Matty Groves, en hoewel ik beide nummers nog altijd briljant vind, smelt ik tegenwoordig het meeste voor deze onterecht vrij onderbelichte albumtrack van Liege & Lief. Sandy’s stem is op haar breekbaarst en meest engelachtig, het hier opgeroepen muzikale landschap als een dennenbos waar de regen net in bakken overheen gevallen is maar waar nu een voorzichtig zonnetje begint te schijnen.

Ze heeft een ontzettend tragisch leven geleid, de arme schat (ik heb ooit eens het stuk op haar wikipediapagina gelezen dat over haar laatste dagen handelt, mijn hemel wat een treurigheid) maar gelukkig vond ze ook de tijd en moed om ons zangprestaties als deze te schenken. Natuurlijk is Fairport Convention ook muzikaal een topact (ook voor en na hun albums met Sandy) en is Joe Boyd de ideale man om dit soort treurige folk op band te zetten, maar voor mij is dit grotendeels Sandy’s show. Het treurige maar troostende hart en ziel van dit prachtige nummer.

Spotify, maar zonder Joni en The Caretaker: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=20afbf61fe124ca9

Joe Boyd, dan krijgen we dus straks ook iets van Fables

Fairport Convention, geweldige band, geweldig album en geweldige track. Dat is dus drie keer geweldig.

Net daarvoor eveneens genoten van het semi-ongeinteresseerde Neutral Milk Hotel. Je gaat lekker ArthurDZ

Sandy

Hopelessly devoted to

71. Refused - New Noise
Album: Refused - The Shape of Punk to Come (1998)
Vorige keer (2014): ook deze kende ik nog niet

https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3279.jpg

“Can I scream?”

… en vervolgens gaat ie bijna een heel nummer schreeuwen

Geen ABBA, Ace Of Base of Roxette in mijn lijstje, wel Refused!

De, jullie raden het nooit, Zweedse punkband Refused vangt op hun meesterwerk The Shape Of Punk To Come een energie die ik echt weergaloos vind. Ook de manier waarop ze elektronische muziek en avant garde-esque invloeden verwerken in hun snoeiende hardcoresound vind ik echt heel cool, het klinkt inderdaad modern en een mogelijke ‘shape of punk to come’. Langs de ene kant zeer jammer dat deze stijl van punk eind jaren ’90 niet meer navolgers vond, en pakweg de stijl van Blink 182 wel, maar langs de andere kant, nu blijft dit album echt iets unieks over zich hebben. Een mooi ‘alternatief einde’ voor punk in de late jaren ’90, vroege jaren ’00.

The Shape Of Punk To Come is voor mij ook zo’n album dat als geheel beter tot zijn recht komt, met één uitzondering, single en beginselverklaring New Noise. Het begint al met die machtige spanningsopbouw-gitaarintro en komt tot heerlijke uitbarsting wanneer de bekende openingsfrase wordt uitgespuwd, daarna is het vol op gas tot het nummer op het einde bijna letterlijk uitsputtert en uit elkaar valt. Hemeltjelief wat vet.

Spotify, zonder Joni en The Caretaker: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=4d6f7df73ce24103

Ben weer even aan het bijluisteren (ja, alles!) en natuurlijk heerlijk om een favoriet als Envy voorbij te horen komen; met Canton staat daarnaast ook mijn favoriete nummer van Japan in je lijst. Verder niet heel verrassend wat me wel en niet bevalt: Dire Straits en Queen zijn echt niet aan me besteed. Ook The Clash is niet mijn ding (London Calling ooit gekocht, was ook al een teleurstelling) en Fairport Convention is schattig maar ook wel erg zijig. Daarentegen kon ik The Doors beter hebben dan ik altijd had gedacht, al vind ik Morrison nog steeds een groot struikelblok, af en toe echt tenenkrommend.

Leuk om (andere) topnummertjes te horen van artiesten die me wel al liggen: hoewel ik Chairs Missing al 15 jaar op CD heb kon ik er destijds niet veel mee en ligt deze dan ook al jaren stof te verzamelen (Pink Flag draait daarentegen natuurlijk regelmatig rondjes), maar dit nummer maakt me opnieuw nieuwsgierig. Het Zesde Metaal vind ik bij vlagen briljant (Ge Zwiegt, Ploegsteert), maar een hele plaat (Ploegsteert heb ik op CD) bleek toch te veel. Het debuut heb ik daardoor nooit verkend, maar dit nummer is wel fantastisch.

Neutral Milk Hotel begon en eindigde voor mij altijd bij Aeroplane; On Avery Island heeft me nooit veel gedaan en hoewel dit nummer beter is dan me bijstond, maakt het nog niet enthousiast het weer eens te proberen. (Aeroplane heb ik overigens ook al jaren niet meer gedraaid.) Refused leerde ik grappig genoeg kennen dankzij dit nummer, dat op een verzamelaartje van Wet & Wild stond. Hoewel de scheutjes hardcore me wel bevielen vond ik dat maffe gitaargeluidje en die spacy geluidjes in de opening maar niks en ook nu nog vind ik het een beetje goofy (en steeds gedateerder). Het meer straightforward Songs to Fan the Flames of Discontent lag en ligt me beter (Rather Be Dead is mijn favo song). Overigens zijn de scheutjes hardcore in deze track wel echt heel erg lekker, hoor.

Fijne nummers daarnaast van Atmosphere, Moderat, Aphex Twin, Minor Threat (al is Filler natuurlijk hun meesterwerk), Radiohead en Cabaret Voltaire.

Voor mij onbekende topper tot nu toe is Guided By Voices, geweldig liedje dit. (Doet me een beetje denken aan mijn lievelingsliedje van Psychodrama.)

Leuke stukjes ook, lekker bezig, Arthur.

70. Misfits - 20 Eyes
Album: Misfits - Walk Among Us (1982)
Vorige keer (2014): had ik mijn oog en oor nog niet op de Misfits

https://www.musicmeter.nl/images/covers/30000/30426.jpg

"When you're seeing twenty things at a time
You just can't slow things down"

Bedankt voor de mooie woorden en interessante inzichten, exsxesven! Dan nu over naar een band die bij jou allicht eveneens op een goed blaadje staat. En ook nog even Poek taggen, blijk ik dus toch nog een extra nummer van onder de twee minuten in mijn lijst te hebben.

Hmm eigenlijk had ik deze entry beter voor morgen bewaard. Horrorpunk op halloween, hoe toepasselijk! Maar ach, de muziek van de Misfits kan toch gewoon op iedere dag van het jaar door de beugel, zelfs kerstmis en valentijn

Daar waar ik met Minor Threat en Descendents (en bijvoorbeeld ook Black Flag en de Dead Kennedies) meer verbondenheid voel, is mijn op dit moment favoriete liedje uit die eerste stroming Amerikaanse hardcore toch gewoon 20 Eyes van de Misfits. Walk Among Us is sowieso een van mijn favoriete hardcoreplaten uit de vroege jaren ’80, super snel maar super catchy en rete-melodieus, en met teksten vol campy horror-refrenties om het geheel nog extra van charme te voorzien. Het is een van die platen die ik graag als tussendoortje opzet en nooit genoeg van lijk te kunnen krijgen.

Voor mij is 20 Eyes het onweerstaanbare hoogtepunt (al vind ik bijvoorbeeld Hate Breeders en Astro Zombies ook fantastisch hoor): een masterclass is snelle maar aantrekkelijke punk, oftewel een maximum van effect in een minimum van tijd. Hoe zanger en gitarist Glenn Danzig op dit nummer in een nek-aan-nekrace lijkt te zijn beland met de ritmesectie, nog net niet over zijn woorden buitelend, en zowel de melodie als de zanglijn super catchy houdt, ik geniet er telkens weer ontzettend van. Niet veel om het lijf? Nee joh, perfect in zijn doeltreffendheid!

Spotifyplaylist (Joni en The Caretaker zijn weer niet komen opdagen): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=ab5b13a965a845be

Hardcore punk zoals hardcore punk moet zijn!

Wederom een geweldige update. Mooi, klein, lief, schattig, betoverend liedje van Fairport Convention met inderdaad de met prachtige stem begiftigde Sandy Denny.

Klassieker van Refused, inderdaad jammer dat dit destijds niet door wat meer acts werd opgepikt. Heb het album recent op CD aangeschaft, moet 'm binnenkort nog 'ns luisteren.

Misfits, dat is voor mij deels jeugdsentiment, ik luisterde vooral tussen mijn 15 en 18 erg veel naar de band, denk ik. Danzig en kornuiten boden een wat duisterder tegengewicht voor bands als Ramones, zonder de gein daarin uit het oog te verliezen.

69. The Pogues - Thousands Are Sailing
Album: The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988)
Vorige keer (2014): waren The Pogues nog niet doorgedrongen tot mijn top 100

https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1429.jpg

“In Manhattan's desert twilight
In the death of afternoon
We stepped hand in hand down Broadway
Like the first men on the moon
And "The Blackbird" broke the silence
As you whistled it so sweet
And in Brendan Behan's footsteps
I danced up and down the street”

Muzikaal zit Thousands Are Sailing natuurlijk top in elkaar, maar voor mij zijn de echte blikvangers van deze track, en de reden waarom ie tout court in mijn top 100 staat eigenlijk, de machtig mooie tekst en de prachtige manier waarop ‘drankorgel met een bloedend hart’ Shane MacGowan deze vertolkt.

Het leest tegelijkertijd als een gedicht, als een kortverhaal, als de ervaringen van vele generaties Ieren die in de nieuwe wereld een beter leven hoopten op te bouwen gecondenseerd in één relaas, en zelfs als een aanklacht tegen het immigratiebeleid van de VS. En eigenlijk is het ook een soort viering van de invloed van de Ierse bevolking op de opbouw van Amerika. Fuck wat geniaal. Een van mijn favoriete liedjesteksten ooit, elke zin draagt bij aan het geheel en niks voelt overbodig of ‘ok, nu even snel een zin verzinnen die op deze rijmt’. Het klopt gewoon.

Des te opmerkelijker dat de tekst niet van de hand is van vaste Pogues-tekstschrijver MacGowan, maar van Phil Chevron, die ten tijde van If I Should Fall From Grace With God nog geen Pogues-writing credits op zijn naam had staan. Het verhaal gaat dat hij Thousands Are Sailing eerst niet durfde voorleggen aan de rest, omdat hij niet op MacGowan’s tenen wilde trappen als vaste tekstschrijver van de band. Shane bleek echter de kwaadste niet, en zo bleef, gelukkig voor ons, dit absolute pareltje niet al te lang in de kast liggen.

Spotify (no Joni no Caretaker): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=0127a91549324de7

Wel de beste van The Pogues sws

68. The Temptations - My Girl
Album: The Temptations - The Temptations Sing Smokey (1965)
Vorige keer (2014): vond ik deze ongetwijfeld ook al heerlijk

https://www.musicmeter.nl/images/covers/25000/25283.jpg

“I've got so much honey, the bees envy me
I've got a sweeter song than the birds in the trees”

Perfecte popsongs, wie houdt er niet van? Er zijn er in mijn lijstje al een paar langsgekomen, en dat zullen ze hierna zeker nog blijven doen. Ook My Girl schaar ik onder deze paraplu, de gezelligste paraplu die er is.

Het nummer zit heerlijk in elkaar, is catchy en melodieus, mooi en met emotie gezongen... kan je hier eigenlijk nog iets aan toevoegen of vanaf halen dat het geheel zou bevorderen? Ik denk het niet. Opnieuw eentje in de categorie ‘perfect in al zijn eenvoud’. Moet een geweldige kick zijn voor een songwriter om zo’n nummer te kunnen schrijven, dat zo vanzelfsprekend klinkt dat het lijkt alsof het liedje altijd bestaan heeft, maar tegelijkertijd niet kapot te krijgen lijkt. Smokey Robinson heeft er zo wel een aantal geschreven, en daar mag hij trots op zijn, en wij blij mee zijn. Soms wint iedereen.

Spotify (Joni en The Caretaker missen): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=617e9290c0474acb

67. The Comsat Angels - Independence Day
Album: The Comsat Angels - Waiting for a Miracle (1980)
Vorige keer (2014): kende ik deze band volgens mij alleen van naam

https://www.musicmeter.nl/images/covers/16000/16606.jpg?cb=1535567509

“I can't relax 'cause I haven't done a thing - And I can't do a thing 'cause I can't relax!”

Zoals eerder vermeld bij numero 75, heb ik een groot zwak voor de postpunk-vibe die als een rouwsluier over delen van het Britse muzikale landschap van pakweg 1978 tot 1982 leek te liggen. Zo kan het bijvoorbeeld voorvallen dat ik overdag op mijn werk ben, of op de bus sta te wachten ofzo, en dat het plots door mijn hoofd schiet: zo, vanavond heb ik zin om nog eens een postpunkplaatje op te leggen. Geen idee waarom, wellicht omdat postpunk een van mijn eerste muzikale liefdes was en ik langzaam maar zeker een oude, sentimentele man begin te worden?

Hoe dan ook, de Comsat Angels zijn een band die ik in zo’n soort bui graag door de woonkamer laat doomen en gloomen. Ik ben op dit moment bekend met hun eerste drie albums, en die vind ik van een vergelijkbare sound en (hoge) kwaliteit. Op Waiting For A Miracle, hun debuut (met prachtige albumhoes vind ik, eentje om te onthouden voor de Jordy's 1980 of niet dan Teunnis) staat met Independence Day zelfs een nummer dat langzaam maar zeker is uitgegroeid tot een van mijn topfavorieten (al is de iets vlottere heropgenomen 'hopelijk wordt dit nu wel een hit'-versie uit 1983 me eigenlijk even lief).

Independence Day heeft iets schurend, iets mechanisch en pijnlijk, maar is ook catchy en troostend. En wie heeft zich nooit bevonden in de situatie die in de tekst zo treffend beschreven wordt? Ik alvast wel, en dit gevoel heeft nu een soundtrack bij mij. En eerlijk, dat helpt nog ook!

Spotify (The Comsat Angels vervoegen het triestige anti-Spotifyclubje van Joni en The Caretaker): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=46fd7d31d4914856

Je hebt gewoon bij mij zitten spieken

Ik had het hetzelfde nummer ook op 69 staan (13 juni 2020).

Ssst niet zo luid, straks hoort de meester het nog

Hier moet ik toch wat aandacht aan besteden natuurlijk, het gaat alleen zo poepiesnel altijd. Maar goed, vanavond alles eens beluisterd, alleen door de Brassers kwam ik echt niet heen (kan ook aan mijn eigen stemmig gelegen hebben. Verder alleen maar goede muziek eigenlijk. Ontdekkingen zijn Le Grand Kallé, Caretaker, en vreemd genoeg Minor Threat (wel sporadisch geluisterd, maar het nummer dat je hier plaatst is wel echt bruut). Enfin, ga zo door kerel. Ook met de schrijfsels enzo.

Prachtig nummer van The Pogues, die tekst inderdaad.. Mooie, sterke beelden over een heel volk, en dan in het bijzonder zij die ooit de grote oversteek hebben gewaagd.

Uiterst knappe popsong van The Temptations, bijzonder fijn geschreven. Perfectie lees ik, en hoewel dat een ambitieuze term is om in de mond te nemen, kan ik je eigenlijk nog wel volgen ook. Ontzettend aanstekelijk en fijn om naar te luisteren.

Het nummer van The Comsat Angels ging wat aan me voorbij, moet ik eerlijk zijn. Het kan niet altijd prijs zijn, natuurlijk. Prettige song hoor, maar ik ben 'm nu alweer grotendeels vergeten, merk ik. Zo'n enkele beluistering is natuurlijk altijd wat vluchtig, misschien kom ik de band nog wel 'ns tegen op mijn pad!

66. Roxy Music - Virginia Plain
Album: laat ons zeggen Roxy Music - Roxy Music (1972), al was dit eigenlijk een non-album single
Vorige keer (2014): was ik deze volgens mij vergeten, want behoort in mijn herinnering altijd al tot mijn topfavorieten

https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5216.jpg

“But wait!
Can't you see her Holzer mane?
What's her name?
Virginia Plain?”

Virginia Plain is eigenlijk net zo goed een perfect popliedje, maar dan wel eentje waarbij de makers alle regels hebben moeten breken om tot het eindresultaat te komen, in plaats van ze allemaal te hebben gevolgd, zoals bijvoorbeeld Smokey Robinson ongetwijfeld wel gedaan heeft bij het componeren van pakweg My Girl. Maar hey, als het werkt, dan werkt het (nog steeds de oudste en belangrijkste regel binnen de popmuziek, en binnen de kunstwereld in het algemeen, vind ik).

Dit nummer is voor mij zo geniaal omdat het bij oppervlakkige beluistering ook gewoon werkt als een aanstekelijk popnummer. Maar hoe meer je op de details begint te letten, hoe vreemder het allemaal wordt. Waarom staat de intro zo zacht? Waar is het refrein? Waarom wilde Bryan Ferry zoveel woorden over de melodielijn draperen? Waarom klinkt hij enerzijds alsof hij zich ontzettend moet haasten om het allemaal gezongen te krijgen terwijl de muziek maar doorraast, maar anderzijds ook alsof hij alles op zijn gemakje doet?

Ik weet slechts één ding: wanneer het nummer plots begint te sputteren en uit elkaar lijkt te gaan vallen zo rond 2:20, om dan vervolgens zoiets te hebben van, lol gefopt, een versnelling hoger schiet, en abrupt eindigt met het uitspreken van de titel, dan mag je mij opvegen. Eén van de best gespendeerde halve minuten uit de muziekgeschiedenis, vind ik, en de kers op de taart van deze magnifieke debuutsingle (!)

Spotify (Joni, Cartaker en Comsat Angels afwezig): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=da79239f52ab4c06

65. David Bowie - Warszawa
Album: David Bowie - Low (1977)
Vorige keer (2014): was dit al een David Bowie-favoriet, nu is het dé David Bowie-favoriet

https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5372.jpg

"Sula vie dilejo"

Over Brian Eno gesproken, stond hij op 66 nog genoteerd met de band die hem beroemd maakte, een plekje hoger zien we hem terug in zijn hoedanigheid als producer.

David Bowie ontdekt ik al lang geleden, helemaal in het begin dat ik me, aangespoord door Queen, besloot te gaan interesseren in ‘oude muziek’. Let’s Dance was het eerste Bowie-nummer dat ik leerde kennen, en vond ik meteen fantastisch. Zo fantastisch dat ik initieel nogal teleurtgesteld was dat niet al zijn nummers zo’n vlotte popsongs bleken te zijn

Vijftien jaar later ben ik maar wat blij dat Bowie niet alleen maar Let’s Dance was, net zoals ik blij ben dat hij niet alleen maar Starman was, of Fame, of Station To Station, of… en ik denk velen met mij. Zijn mooie grote oeuvre blijft heerlijk om door te grasduinen, voor elke stemming is er wel een gepaste Bowie-plaat.

Niettegenstaande mijn overwegend optimistische inborst, is Low de laatste jaren wel uitgegroeid tot mijn Bowie-favoriet. En Warszawa is van alle geweldige nummers die de beste man ons geschonken heeft, degene die me op dit moment het meeste doet. Een hemels mooi muziekstuk, even troosteloos en wanhopig als de meest deprimerende black metal maar net daarom zo adembenemend en troostend. Bowie’s spookachtige vocals zijn als een eenzame windvlaag over het kapotgeschoten niemandsland dat de muziek van Eno bij mij oproept. Ik weet dat het de bedoeling van de twee was om het naoorloogse, communistische Warschau te verklanken, maar een paar jaar geleden las ik All Quiet On The Western Front van Erich Remarque terwil dit nummer vaak in mijn kop spookte in combinatie met de beelden die de roman oproept, en sindsdien is die connotatie in mijn hoofd blijven plakken. Ochja, waarom ook niet, als het gaat om zo’n expressief stuk muziek.

Vorige keer had ik overigens Life On Mars in mijn top 100. Ik vraag me af of dit voor Titmeister ook een teken is dat mijn smaak zich in de goede richting heeft geëvolueerd

Spotifyplaylist (met enkele afwezigen): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=87d968bdef7940e3

64. The Modern Lovers - Roadrunner
Album: The Modern Lovers - The Modern Lovers (1976)
Vorige keer (2014): was deze band aan het opklimmen in mijn achting, maar nog niet vertegenwoordigd in mijn top 100

https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7761.jpg?cb=1583055805

“And I say roadrunner once
Roadrunner twice
I'm in love with rock and roll and I'll be out all night”

En van David Bowie, die een nummer genaamd Modern Love heeft, schakelen we dan weer over naar The Modern Lovers. Ik ben op dreef vandaag, wat jij Choconas?

Eén van mijn favoriete 70’s-platen is het debuut van The Modern Lovers, eigenlijk een collectie demo’s voor een debuutalbum dat er nooit gekomen is, die dan maar zelf als debuutalbum zijn uitgebracht. Het album staat al jaren net wel-net niet in mijn top 10, op de albumpagina vinden jullie een recensie van mijn hand waar ik nog steeds volledig achtersta.

Openingsnummer Roadrunner maakt meteen heel duidelijk waarom ik zo val voor de sound van de plaat: een heerlijk ritme, charmant orgeltje, en een tekst die gewoon zo ontzettend aandoenlijk en wholesome aanvoelt, en dit gezongen door the legend Jonathan Richman, die op Roadrunner klinkt alsof ie tien jaar vol ongeduld gewacht heeft om dit nummer te mogen inzingen en nu zijn kans grijpt. Aanstekelijkheid ten top (en een warm dekentje over mee heen op dagen dat ik me niet helemaal je van het voel)!

Ik word niet altijd blij als ik in de auto zit en de radio aanstaat (wie wel, tegenwoordig?), maar de oplossing is simpel: die verdomde radio uitzetten en gewoon overschakelen naar Spotify en dit nummer! Of The Modern Lovers op CD hebben, natuurlijk.

Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=2c0721fe39d54355

Schitterende popsong-met-een-hoek-af van Roxy Music, Ferry klinkt bijzonder bevlogen en energiek en dit nummer is in zo ongeveer alles tegendraads.. Ach, Arthur beschrijft het al perfect, eigenlijk.

Bowie heeft een enorm rijk en divers oeuvre, Low is, ondanks de titel, één van de hoogtepunten daaruit. Dit nummer is ontzettend sfeervol en naargeestig, je proeft de Berlijnse tweedeling tussen Oost en West letterlijk. Het zou me overigens ook niet verbazen als Angelo Badalamenti hier fan van is, want in de soundtrack van Twin Peaks herken ik dit ook wel, zo af en toe; donker, balancerend tussen tristesse en geluk, met een zweem van mysterie.

En dan de opener van die beruchte Modern Lovers-plaat. Een paar dagen geleden nog in het geheel beluisterd, die verzameling capriolen van Jonathan Richman en kornuiten. Deze is één van de strafste songs, ik plaats Pablo Picasso en Hospital er nog net wat boven.

Voor mij in ieder geval wel. Warszawa is lichtjaren mooier dan Life on Mars!

Geweldig drietal wel trouwens, met Virginia Plain-Warszawa-Roadrunner zo na elkaar, een echte triple gut punch!