Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
1
geplaatst: 28 november 2022, 19:51 uur
We gaan zo richting het einde, hopelijk haal ik de nr. 1.. 
Op pos. 25 & 24 twee geweldige hip-hopsongs, toch ook vrij divers eigenlijk. Van Tyler weet ik nooit echt wat er nou precies van te denken, maar een song als Yonkers klinkt duister, bloederig, naargeestig.. Afijn, al dat rooskleurige gedoe dus. En je hebt volledig gelijk, Arthur: Meth Head Man heerst. Misschien wel mijn favoriete hip-hopsong, al zijn er verscheidene concurrenten.
Tof dat je op nr. 22 een live-performance van Brel uitkiest, ik heb er ooit 'ns een docu over gekeken, daar zaten beelden van dezelfde show in als ik me niet vergis. Prachtig en onthutsend tegelijk, die monumentale inleving. Het zweet gutst bruisend van zijn aangezicht.
Op 18 Twin Peaks, mocht natuurlijk niet ontbreken. Heel wat jaren geleden de eerste twee seizoenen gezien en op DVD gekocht. Het derde seizoen heb ik ook op DVD, maar ik heb geen DVD-speler meer, zit ik daar mooi voor joker! Gekke AOVV toch..
Kanye hoort er natuurlijk ook bij, als producer/performer toch. Ik moet aerobag echter bijtreden wat Power betreft, maar dat komt natuurlijk doordat ik een discipel van Koning Karmozijn ben.
PS: Er zijn songs die ik niet vernoem, maar daarmee heb ik helemaal niets kwaads in te zin, louter toppertjes!
Op pos. 25 & 24 twee geweldige hip-hopsongs, toch ook vrij divers eigenlijk. Van Tyler weet ik nooit echt wat er nou precies van te denken, maar een song als Yonkers klinkt duister, bloederig, naargeestig.. Afijn, al dat rooskleurige gedoe dus. En je hebt volledig gelijk, Arthur: Meth Head Man heerst. Misschien wel mijn favoriete hip-hopsong, al zijn er verscheidene concurrenten.
Tof dat je op nr. 22 een live-performance van Brel uitkiest, ik heb er ooit 'ns een docu over gekeken, daar zaten beelden van dezelfde show in als ik me niet vergis. Prachtig en onthutsend tegelijk, die monumentale inleving. Het zweet gutst bruisend van zijn aangezicht.
Op 18 Twin Peaks, mocht natuurlijk niet ontbreken. Heel wat jaren geleden de eerste twee seizoenen gezien en op DVD gekocht. Het derde seizoen heb ik ook op DVD, maar ik heb geen DVD-speler meer, zit ik daar mooi voor joker! Gekke AOVV toch..
Kanye hoort er natuurlijk ook bij, als producer/performer toch. Ik moet aerobag echter bijtreden wat Power betreft, maar dat komt natuurlijk doordat ik een discipel van Koning Karmozijn ben.
PS: Er zijn songs die ik niet vernoem, maar daarmee heb ik helemaal niets kwaads in te zin, louter toppertjes!
1
geplaatst: 28 november 2022, 21:57 uur
Ah, het beste nummer tot nog toe heeft de hoogste notering tot nog toe. Goed bezig!
14
geplaatst: 29 november 2022, 08:44 uur
10. The Stone Roses - Made Of Stone
Album: The Stone Roses - The Stone Roses (1989)
Vorige keer (2014): nummer 6
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2408.jpg
"Don't these times fill your eyes?"
Without further ado duiken we de top 10 in! En verrassing verrassing, The Stone Roses hebben het ook gehaald
Het debuut van The Stone Roses is al sinds jaar en dag mijn nummer 1 album hier op deze site. Ik blijf het een weergaloze plaat vinden: gewoon insane hoe letterlijk elk refrein, elke strofe, elke zanglijn, elk brugje, elk instrumentaal stuk, elke... gewoon zo retecatchy in elkaar zit. En dat in de vorm van een perfecte samensmelting tussen de eerste en tweede summer of love. Aaah heerlijkheid. Zonder 1 nummer per artiest-regel hadden dus misschien wel meer liedjes van deze plaat het hier gehaald, vermoed ik
Maar nu moet ik natuurlijk gaan uitleggen waarom ik dan toch alsnog Made Of Stone hun beste vind, en daarnaast ook waarom het voor mij zelfs een van de beste nummers ooit gemaakt is. Hmm ja het wordt wel moeilijker en moeilijker om adequaat in woorden te vatten wat de liedjes in deze lijst met me doen, maar vooruit, we doen een dappere poging: het refrein van Made Of Stone snijdt gewoon zo diep in mijn ziel, en Ian Brown – op de rest van de plaat het toonbeeld van tomeloze arrogantie, Liam Gallagher wie – klinkt hier zo eenzaam en wanhopig, het grijpt me iedere keer opnieuw aan (ik ben zelf dan ook niet van steen gemaakt!).
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=e02e8852ad1e4f44
Album: The Stone Roses - The Stone Roses (1989)
Vorige keer (2014): nummer 6
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2408.jpg
"Don't these times fill your eyes?"
Without further ado duiken we de top 10 in! En verrassing verrassing, The Stone Roses hebben het ook gehaald
Het debuut van The Stone Roses is al sinds jaar en dag mijn nummer 1 album hier op deze site. Ik blijf het een weergaloze plaat vinden: gewoon insane hoe letterlijk elk refrein, elke strofe, elke zanglijn, elk brugje, elk instrumentaal stuk, elke... gewoon zo retecatchy in elkaar zit. En dat in de vorm van een perfecte samensmelting tussen de eerste en tweede summer of love. Aaah heerlijkheid. Zonder 1 nummer per artiest-regel hadden dus misschien wel meer liedjes van deze plaat het hier gehaald, vermoed ik
Maar nu moet ik natuurlijk gaan uitleggen waarom ik dan toch alsnog Made Of Stone hun beste vind, en daarnaast ook waarom het voor mij zelfs een van de beste nummers ooit gemaakt is. Hmm ja het wordt wel moeilijker en moeilijker om adequaat in woorden te vatten wat de liedjes in deze lijst met me doen, maar vooruit, we doen een dappere poging: het refrein van Made Of Stone snijdt gewoon zo diep in mijn ziel, en Ian Brown – op de rest van de plaat het toonbeeld van tomeloze arrogantie, Liam Gallagher wie – klinkt hier zo eenzaam en wanhopig, het grijpt me iedere keer opnieuw aan (ik ben zelf dan ook niet van steen gemaakt!).
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=e02e8852ad1e4f44
1
geplaatst: 29 november 2022, 09:07 uur
Ah, het beste nummer tot nog toe heeft de hoogste notering tot nog toe. Goed bezig!
2
geplaatst: 29 november 2022, 10:13 uur
ArthurDZ schreef:
En zo zijn we eindelijk bij de top 10 aanbeland
wie komen zeker nog langs, denken jullie?
Ik verwacht nog wel een soulcovertje van The Boss.En zo zijn we eindelijk bij de top 10 aanbeland
wie komen zeker nog langs, denken jullie? 
0
geplaatst: 29 november 2022, 11:59 uur
Oh brother are you gonna leave me wastin' away
On the streets of Kingston?
On the streets of Kingston?
0
geplaatst: 29 november 2022, 13:21 uur
Well it seem like I've been playin' the game way too long
And it seems the game I played has made you strong
18
geplaatst: 29 november 2022, 14:25 uur
9. Kendrick Lamar - The Blacker The Berry
Album: Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)
Vorige keer (2014): moest Kendrick nog bevallen van dit kindje
https://www.musicmeter.nl/images/covers/485000/485433.jpg
“I'm the biggest hypocrite of 2015”
In de aanloop naar de release van To Pimp A Butterfly werd ik liefhebber van Kendrick Lamar, als ik het me allemaal goed herinner. Ik luisterde I op de dag van release en vond het meteen tof klinken, zonder dat ik het nummer in de weken daarna nog heel vaak heb opgezet overigens. Maar, ik was positief gestemd. Dit kan nog wel een leuk albumpje worden, dacht ik bij mezelf.
En toen kwam een tijdje later The Blacker The Berry uit. Ook die luisterde ik op de dag zelf en wauw, dit was wel even other cook. Wat was ik onder de indruk! Het klonk zo hard, zo boos, maar toch ook zo eerlijk, en zelfs zo beheerst, ergens. Alsof Kendrick met de grootse precisie een allesverwoestende hittegranaat op de luisteraar afvuurt.
En dan is er nog Assassin in het refrein, die zijn naam volledig eer aan doet en me vloert met zijn wanhopig betoog. Ook hier spat de urgentie er keihard vanaf.
The Blacker The Berry is een ontzettend rijk nummer. Rijk aan ideeën, rijk aan geluiden, rijk aan emoties. Een meesterwerk waar nog wel de nodige bibliotheekkasten over volgeschreven zullen worden in de komende decennia denk ik, dit lijkt me namelijk nou niet bepaald het soort liedje waarbij we over twintig jaar zoiets gaan hebben van, oh ja, die was er ook nog. Maar wellicht ben ik op dat vlak ook een beetje biased natuurlijk, getuige de 9de blek voor het besje in deze top 100.
The Blacker The Spoti: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=eabdc90827d44960
Album: Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)
Vorige keer (2014): moest Kendrick nog bevallen van dit kindje
https://www.musicmeter.nl/images/covers/485000/485433.jpg
“I'm the biggest hypocrite of 2015”
In de aanloop naar de release van To Pimp A Butterfly werd ik liefhebber van Kendrick Lamar, als ik het me allemaal goed herinner. Ik luisterde I op de dag van release en vond het meteen tof klinken, zonder dat ik het nummer in de weken daarna nog heel vaak heb opgezet overigens. Maar, ik was positief gestemd. Dit kan nog wel een leuk albumpje worden, dacht ik bij mezelf.
En toen kwam een tijdje later The Blacker The Berry uit. Ook die luisterde ik op de dag zelf en wauw, dit was wel even other cook. Wat was ik onder de indruk! Het klonk zo hard, zo boos, maar toch ook zo eerlijk, en zelfs zo beheerst, ergens. Alsof Kendrick met de grootse precisie een allesverwoestende hittegranaat op de luisteraar afvuurt.
En dan is er nog Assassin in het refrein, die zijn naam volledig eer aan doet en me vloert met zijn wanhopig betoog. Ook hier spat de urgentie er keihard vanaf.
The Blacker The Berry is een ontzettend rijk nummer. Rijk aan ideeën, rijk aan geluiden, rijk aan emoties. Een meesterwerk waar nog wel de nodige bibliotheekkasten over volgeschreven zullen worden in de komende decennia denk ik, dit lijkt me namelijk nou niet bepaald het soort liedje waarbij we over twintig jaar zoiets gaan hebben van, oh ja, die was er ook nog. Maar wellicht ben ik op dat vlak ook een beetje biased natuurlijk, getuige de 9de blek voor het besje in deze top 100.
The Blacker The Spoti: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=eabdc90827d44960
11
geplaatst: 29 november 2022, 18:43 uur
8. Wu-Tang Clan - Triumph
Album: Wu-Tang Clan - Wu-Tang Forever (1997)
Vorige keer (2014): ging dit nummer nog redelijk langs me heen. Het kan verkeren hé?
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1164.jpg
“Wu-Tang is here forever, motherfuckers”
Natuurlijk moest de voltallige Wu-Tang Clan ook nog even langskomen hier. Ze ontstaken mijn liefde voor hiphop met Enter The Wu-Tang, wat overigens nog altijd een van mijn favoriete hiphopalbums is mede omwille van de symbolische waarde van de plaat voor mij, maar mijn favoriete Wu-Tang moment staat toch echt op Forever. Zoals gweah het al stelde in zijn fantastische recensie op de albumpagina: Enter is meer classic, gretiger, maar op Forever bevinden de MC’s zich pas echt op de top van hun kunnen.
Zo zit ook Triumph nokvol topprestaties op rapvlak: de legendarische openingsverse van Inspectah Deck is ook een van mijn all-time favorieten, daarnaast zijn er nog de intro van Ol Dirty Bastard, de verses van Ghostface, GZA, Raekwon, U-God (zoals steeds schandelijk onderschat)… ach, iedereen geeft eigenlijk wel het beste van zichzelf.
En dan moeten we het ook nog even over de beat hebben, want die is ook echt insane sterk, en wisselt constant af tussen prettig-op-de-voorgrond-tredend en subtiel-op-de-achtergrond-sluimerend naar gelang het past bij de stijl van de MC die op dat moment aan zet is. Extra knap omdat het eigenlijk de hele tijd hetzelfde riedeltje is.
Ik geniet echt elke keer ontzettend van dit nummer. Gewoon een intro, negen verses en dan is het gedaan, geen poppy refreintje te bekennen, geen aandachtsgeile beatswitches, niks. Gewoon pure onversneden hiphop op het allerhoogste niveau. Ik ga hem binnenkoppen jongens: Triumph is echt een triomf.
Mijn Spotifyplaylistje is ook nuthin ta f' wit: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=d46d60661d624bf5
Album: Wu-Tang Clan - Wu-Tang Forever (1997)
Vorige keer (2014): ging dit nummer nog redelijk langs me heen. Het kan verkeren hé?
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1164.jpg
“Wu-Tang is here forever, motherfuckers”
Natuurlijk moest de voltallige Wu-Tang Clan ook nog even langskomen hier. Ze ontstaken mijn liefde voor hiphop met Enter The Wu-Tang, wat overigens nog altijd een van mijn favoriete hiphopalbums is mede omwille van de symbolische waarde van de plaat voor mij, maar mijn favoriete Wu-Tang moment staat toch echt op Forever. Zoals gweah het al stelde in zijn fantastische recensie op de albumpagina: Enter is meer classic, gretiger, maar op Forever bevinden de MC’s zich pas echt op de top van hun kunnen.
Zo zit ook Triumph nokvol topprestaties op rapvlak: de legendarische openingsverse van Inspectah Deck is ook een van mijn all-time favorieten, daarnaast zijn er nog de intro van Ol Dirty Bastard, de verses van Ghostface, GZA, Raekwon, U-God (zoals steeds schandelijk onderschat)… ach, iedereen geeft eigenlijk wel het beste van zichzelf.
En dan moeten we het ook nog even over de beat hebben, want die is ook echt insane sterk, en wisselt constant af tussen prettig-op-de-voorgrond-tredend en subtiel-op-de-achtergrond-sluimerend naar gelang het past bij de stijl van de MC die op dat moment aan zet is. Extra knap omdat het eigenlijk de hele tijd hetzelfde riedeltje is.
Ik geniet echt elke keer ontzettend van dit nummer. Gewoon een intro, negen verses en dan is het gedaan, geen poppy refreintje te bekennen, geen aandachtsgeile beatswitches, niks. Gewoon pure onversneden hiphop op het allerhoogste niveau. Ik ga hem binnenkoppen jongens: Triumph is echt een triomf.
Mijn Spotifyplaylistje is ook nuthin ta f' wit: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=d46d60661d624bf5
11
geplaatst: 30 november 2022, 12:35 uur
7. The Kinks - Waterloo Sunset
Album: The Kinks - Something Else (1967)
Vorige keer (2014): had ik ook met dit nummer nog geen bijzondere band
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5564.jpg
“Terry meets Julie, Waterloo station
Every Friday night”
Door eerst je eigen top 100 samen te stellen en deze vervolgens nummer per nummer te becommentariëren, leer je toch wel gegarandeerd een aantal dingen bij over je eigen smaak, neem dat maar van mij aan. Bijvoorbeeld: hoe graag ik in mijn muzikale dieet ook nummers opneem die me in een bepaalde sfeer brengen, een bepaalde dramatiek communiceren, een bepaalde wereld voor mijn geestes-/gevoelsoog optrekken, ik heb eigenlijk net zoveel nood aan nummers die gewoon als een warm dekentje en een lekker kopje thee aanvoelen, en waar ik helemaal door tot rust kom. Waterloo Sunset zit absoluut in die tweede categorie.
Waterloo Sunset klinkt zo simpel, en duurt zo kort, Ray Davies en zijn kornuiten maken het je haast gevaarlijk gemakkelijk om dit langs je heen te laten gaan zonder goed op te letten. Althans, zo is het liedje bij mij in ieder geval een aantal jaar op de ‘best aardig edoch geen topper’-stapel blijven liggen. Maar ondertussen ben ik toch meer van het Damon Albarn-kamp, die naar het schijnt ooit eens gezegd heeft dat Waterloo Sunset ‘het mooiste liedje in de Engelse taal’ is.
Ik kan er een heel eind in meegaan. Waterloo Sunset klinkt gewoon zo rijk, zo puur, zo zen, zo als een vredige zonsondergang waarbij de zon langzaam achter de roodgetinte horizon verdwijnt, dat ik niet anders kan dan wegdromen, wegsmelten, in eerbiedige stilte luisteren.
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=b5195939552a448c
Album: The Kinks - Something Else (1967)
Vorige keer (2014): had ik ook met dit nummer nog geen bijzondere band
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5564.jpg
“Terry meets Julie, Waterloo station
Every Friday night”
Door eerst je eigen top 100 samen te stellen en deze vervolgens nummer per nummer te becommentariëren, leer je toch wel gegarandeerd een aantal dingen bij over je eigen smaak, neem dat maar van mij aan. Bijvoorbeeld: hoe graag ik in mijn muzikale dieet ook nummers opneem die me in een bepaalde sfeer brengen, een bepaalde dramatiek communiceren, een bepaalde wereld voor mijn geestes-/gevoelsoog optrekken, ik heb eigenlijk net zoveel nood aan nummers die gewoon als een warm dekentje en een lekker kopje thee aanvoelen, en waar ik helemaal door tot rust kom. Waterloo Sunset zit absoluut in die tweede categorie.
Waterloo Sunset klinkt zo simpel, en duurt zo kort, Ray Davies en zijn kornuiten maken het je haast gevaarlijk gemakkelijk om dit langs je heen te laten gaan zonder goed op te letten. Althans, zo is het liedje bij mij in ieder geval een aantal jaar op de ‘best aardig edoch geen topper’-stapel blijven liggen. Maar ondertussen ben ik toch meer van het Damon Albarn-kamp, die naar het schijnt ooit eens gezegd heeft dat Waterloo Sunset ‘het mooiste liedje in de Engelse taal’ is.
Ik kan er een heel eind in meegaan. Waterloo Sunset klinkt gewoon zo rijk, zo puur, zo zen, zo als een vredige zonsondergang waarbij de zon langzaam achter de roodgetinte horizon verdwijnt, dat ik niet anders kan dan wegdromen, wegsmelten, in eerbiedige stilte luisteren.
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=b5195939552a448c
3
geplaatst: 30 november 2022, 13:02 uur
The Kinks boven The Beatles en The Rolling Stones, zo hoort het.
1
geplaatst: 30 november 2022, 16:08 uur
Waterloo Sunset groeit ook steeds meer bij mij. Verder weinig nummers van hun waar ik echt verzot op ben, komen zeker niet in de buurt van de kevers en de stenen maar dit is echt een pareltje
maar dit is echt een pareltje 
1
geplaatst: 30 november 2022, 18:49 uur
Stiekem wel een beetje jaloers dat je Leonard Cohen live hebt gezien, is er bij mij nooit van gekomen helaas.
Dirty Epic
Dirty Epic
15
geplaatst: 30 november 2022, 21:50 uur
6. dEUS - Roses
Album: dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)
Vorige keer (2014): mijn nummer 8
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/522.jpg
“She’s painting on my back
A green tom
The beefheart one”
Heerlijk nummer van dEUS, kennelijk al meer dan 8 jaar een van mijn favoriete nummers ooit. Daar is alles wel mee gezegd, toch?
Nee?
Nou ok dan : voor mij blijft dEUS, met name op hun eerste drie, vier albums, nog altijd het crème de la crème van wat de Belgen zoal gepresteerd hebben op muzikaal vlak de afgelopen dertig jaar. Tom Barman en kornuiten waren (zijn? Op basis van hun laatste single denk ik waren, maar we moeten nog even het volledige album afwachten natuurlijk) meesters in het creëren van liedjes die erin slaagden tegelijkertijd zowel compleet dwars te zijn, als super aanstekelijk. Dit met dank aan die grote Belgische muziektraditie, die er kort gezegd uit bestaat dat ieder bandlid de meest uiteenlopende invloeden uit diens platenkast aandraagt, vervolgens al dit materiaal in de blender gegooid wordt, en dan zien wat eruit komt (zie ook TC Matic, Soulwax…).
#Offtopicmodus aan# dat gebeurt tegenwoordig amper nog lijkt het, bij nieuwe Belgische muziek heb ik vaak net het gevoel alsof alle betrokkenen collectief maar één album kennen, leuk voor een paar liedjes maar daarna valt het tegen. Maar goed, ik kom wellicht gewoon niet in aanraking met het meest interessante werk #offtopicmodus uit#
Oh ja, dan moeten we het natuurlijk ook nog even over Roses specifiek hebben! Geweldige opbouw natuurlijk, een klein spannend begin dat uitmondt in een zinderende, briesende finale. Een heel mooi refrein is er ook, en dan die uit het niets komende, maar oh zo goddelijke gitaarbreak na de eerste strofe… heerlijk nummer gewoon!
Thank you/for the playlist/for the playlist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=557f7401e302477d
Album: dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)
Vorige keer (2014): mijn nummer 8
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/522.jpg
“She’s painting on my back
A green tom
The beefheart one”
Heerlijk nummer van dEUS, kennelijk al meer dan 8 jaar een van mijn favoriete nummers ooit. Daar is alles wel mee gezegd, toch?
Nee?
Nou ok dan
: voor mij blijft dEUS, met name op hun eerste drie, vier albums, nog altijd het crème de la crème van wat de Belgen zoal gepresteerd hebben op muzikaal vlak de afgelopen dertig jaar. Tom Barman en kornuiten waren (zijn? Op basis van hun laatste single denk ik waren, maar we moeten nog even het volledige album afwachten natuurlijk) meesters in het creëren van liedjes die erin slaagden tegelijkertijd zowel compleet dwars te zijn, als super aanstekelijk. Dit met dank aan die grote Belgische muziektraditie, die er kort gezegd uit bestaat dat ieder bandlid de meest uiteenlopende invloeden uit diens platenkast aandraagt, vervolgens al dit materiaal in de blender gegooid wordt, en dan zien wat eruit komt (zie ook TC Matic, Soulwax…). #Offtopicmodus aan# dat gebeurt tegenwoordig amper nog lijkt het, bij nieuwe Belgische muziek heb ik vaak net het gevoel alsof alle betrokkenen collectief maar één album kennen, leuk voor een paar liedjes maar daarna valt het tegen. Maar goed, ik kom wellicht gewoon niet in aanraking met het meest interessante werk #offtopicmodus uit#
Oh ja, dan moeten we het natuurlijk ook nog even over Roses specifiek hebben! Geweldige opbouw natuurlijk, een klein spannend begin dat uitmondt in een zinderende, briesende finale. Een heel mooi refrein is er ook, en dan die uit het niets komende, maar oh zo goddelijke gitaarbreak na de eerste strofe… heerlijk nummer gewoon!
Thank you/for the playlist/for the playlist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=557f7401e302477d
11
geplaatst: 1 december 2022, 09:42 uur
5. Eels - Last Stop: This Town
Album: Eels - Electro-Shock Blues (1998)
Vorige keer (2014): was de laatste stop van dit liedje plek 26
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/262.jpg
“Why don't we take a ride away up high through the neighborhood
Over the billboards and the factories and smoke?”
Weinig platen grijpen me zo bij de keel als Electro-Shock Blues van ons aller favoriete droeftoeter-positivo Mark Oliver Everett en zijn Eels. De eenzame autoritten van en naar het ziekenhuis, dierbaren zien aftakelen voor je lede ogen, begrafenissen bezoeken van mensen die te vroeg gestorven zijn, met spijt terugdenken aan de kleine momenten die je toen niet apprecieerde, het zit er allemaal in toch voelt de plaat als een grote troostende schouder, mede dankzij de lichtpuntjes die doorheen het album zijn geprogrammeerd.
Afsluiter PS You Rock My World is een heel duidelijke (“I was at a funeral/ the day I realized/
I wanted to spend my life with you”[…] “And maybe it's time to live”) maar Last Stop: This Town doet me in deze categorie nog het meeste van allemaal.
Het is een soort afscheid van E richting zijn zus, die uit het leven stapte niet lang na de release van Beautiful Freak. E beeldt zich in dat ze als geest aan hem verschijnt (haar laatste stop voor ze doorreist naar het hiernamaals) en ze samen een laatste keer tijd met elkaar doorbrengen, wat op den duur een bovennatuurlijk kantje krijgt. Volgens mij beeldt de albumhoes dit moment uit trouwens. Treurige, maar prachtige, verhaallijn.
De melodie is ook zo lief en troostend, en die ‘yeah’ van E in het laatste refrein (dat de ‘what’ van het eerste vervangt) is voor mij al een catharsis op zich, daar zit alle power in van een man die heel lang ongelukkig is geweest maar nu zijn eerste schuchtere stappen terug in de wereld zet.
Pfff ik wil deze ook op 1.
Last Stop: This Spotifylijstje: spotify:playlist:6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU
Album: Eels - Electro-Shock Blues (1998)
Vorige keer (2014): was de laatste stop van dit liedje plek 26
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/262.jpg
“Why don't we take a ride away up high through the neighborhood
Over the billboards and the factories and smoke?”
Weinig platen grijpen me zo bij de keel als Electro-Shock Blues van ons aller favoriete droeftoeter-positivo Mark Oliver Everett en zijn Eels. De eenzame autoritten van en naar het ziekenhuis, dierbaren zien aftakelen voor je lede ogen, begrafenissen bezoeken van mensen die te vroeg gestorven zijn, met spijt terugdenken aan de kleine momenten die je toen niet apprecieerde, het zit er allemaal in toch voelt de plaat als een grote troostende schouder, mede dankzij de lichtpuntjes die doorheen het album zijn geprogrammeerd.
Afsluiter PS You Rock My World is een heel duidelijke (“I was at a funeral/ the day I realized/
I wanted to spend my life with you”[…] “And maybe it's time to live”) maar Last Stop: This Town doet me in deze categorie nog het meeste van allemaal.
Het is een soort afscheid van E richting zijn zus, die uit het leven stapte niet lang na de release van Beautiful Freak. E beeldt zich in dat ze als geest aan hem verschijnt (haar laatste stop voor ze doorreist naar het hiernamaals) en ze samen een laatste keer tijd met elkaar doorbrengen, wat op den duur een bovennatuurlijk kantje krijgt. Volgens mij beeldt de albumhoes dit moment uit trouwens. Treurige, maar prachtige, verhaallijn.
De melodie is ook zo lief en troostend, en die ‘yeah’ van E in het laatste refrein (dat de ‘what’ van het eerste vervangt) is voor mij al een catharsis op zich, daar zit alle power in van een man die heel lang ongelukkig is geweest maar nu zijn eerste schuchtere stappen terug in de wereld zet.
Pfff ik wil deze ook op 1.
It was written just after I’d returned from my sister’s funeral in Hawaii. I lived in this weird little house in Echo Park, and my landlady, a very old woman named Francis, lived right next door. I had told her I was leaving town for a few days, but I didn’t say anything about my sister dying or why I was going on the trip.
The day I returned, Francis saw me getting out of the taxi in front of my house and she came over to my door immediately after I’d walked in. “Um, E… I don’t know if you know this about me, but I see apparitions.” I didn’t know this.
“And I thought you should know that while you were gone, I saw a young woman walk into your house.”
Initially this frightened me. Francis had no idea my sister had just committed suicide and she’s telling me she saw the ghost of a young woman walk into my house. In an effort to get to sleep and feel less spooked that night I imagined that it was my sister coming by for a friendly goodbye, that it wasn’t something to think of as scary. That my sister and I had a real connection and it didn’t have to end. That I could still feel that connection by singing about her and from her point of view. And that I could give her an artistic voice and let people know what it was like for her. It worked. I wasn’t spooked any more. I was inspired. Just thinking about it now gives me goosebumps.
We made a song about my sister stopping by to say goodbye, and I still like the song.
– Mark Oliver Everett
The day I returned, Francis saw me getting out of the taxi in front of my house and she came over to my door immediately after I’d walked in. “Um, E… I don’t know if you know this about me, but I see apparitions.” I didn’t know this.
“And I thought you should know that while you were gone, I saw a young woman walk into your house.”
Initially this frightened me. Francis had no idea my sister had just committed suicide and she’s telling me she saw the ghost of a young woman walk into my house. In an effort to get to sleep and feel less spooked that night I imagined that it was my sister coming by for a friendly goodbye, that it wasn’t something to think of as scary. That my sister and I had a real connection and it didn’t have to end. That I could still feel that connection by singing about her and from her point of view. And that I could give her an artistic voice and let people know what it was like for her. It worked. I wasn’t spooked any more. I was inspired. Just thinking about it now gives me goosebumps.
We made a song about my sister stopping by to say goodbye, and I still like the song.
– Mark Oliver Everett
Last Stop: This Spotifylijstje: spotify:playlist:6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU
12
geplaatst: 1 december 2022, 14:39 uur
4. Burial - Ashtray Wasp
Album: Burial - Kindred (2012)
Vorige keer (2014): was ik nog maar net een beetje Untrue aan het ontdekken
https://www.musicmeter.nl/images/covers/241000/241635.jpg
"I want you"
Volgens mij is Ashtray Wasp het enige multi-suite-nummer dat ik ken waarbij ik elk nieuw stuk nog beter vind dan het vorige deel (en dat te bedenken dat ik al vanaf seconde 1 met kippenvel op de armen zit). Ergo: ik vind Ashtray Wasp zelfs nog een stuk beter opgebouwd dan nummers als Bohemian Rhapsody en Paranoid Android. Kom vechten dan, classic rockers!
Burial is natuurlijk meester van de melancholie, maar Ashtray Wasp slaat werkelijk alles. Gewoon al omwille van het feit dat ik bij elke luisterbeurt nog helemaal aan flarden wordt gescheurd alsof het de eerste keer is, garandeerde dit liedje een plek ergens hoog in mijn lijst. Ashtray Wasp raakt me zo diep, en slaagt er zo goed in bij mij de emoties op te roepen die het graag wil oproepen, dat ik hem opnieuw en opnieuw en opnieuw kan luisteren zonder dat het kennelijk gaat slijten.
Ik weet op dit moment even niet wat ik nog meer over Ashtray Wasp kan/wil zeggen. Maar ach, dit muziekstuk spreekt voor zichzelf, toch? Wat mij betreft, ik hou van dit nummer. En dat is genoeg.
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=eddcd5b743ab430d
Album: Burial - Kindred (2012)
Vorige keer (2014): was ik nog maar net een beetje Untrue aan het ontdekken
https://www.musicmeter.nl/images/covers/241000/241635.jpg
"I want you"
Volgens mij is Ashtray Wasp het enige multi-suite-nummer dat ik ken waarbij ik elk nieuw stuk nog beter vind dan het vorige deel (en dat te bedenken dat ik al vanaf seconde 1 met kippenvel op de armen zit). Ergo: ik vind Ashtray Wasp zelfs nog een stuk beter opgebouwd dan nummers als Bohemian Rhapsody en Paranoid Android. Kom vechten dan, classic rockers!
Burial is natuurlijk meester van de melancholie, maar Ashtray Wasp slaat werkelijk alles. Gewoon al omwille van het feit dat ik bij elke luisterbeurt nog helemaal aan flarden wordt gescheurd alsof het de eerste keer is, garandeerde dit liedje een plek ergens hoog in mijn lijst. Ashtray Wasp raakt me zo diep, en slaagt er zo goed in bij mij de emoties op te roepen die het graag wil oproepen, dat ik hem opnieuw en opnieuw en opnieuw kan luisteren zonder dat het kennelijk gaat slijten.
Ik weet op dit moment even niet wat ik nog meer over Ashtray Wasp kan/wil zeggen. Maar ach, dit muziekstuk spreekt voor zichzelf, toch? Wat mij betreft, ik hou van dit nummer. En dat is genoeg.
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=eddcd5b743ab430d
0
geplaatst: 1 december 2022, 14:40 uur
Morgen de ontknoping met mijn top 3! Er kan ingezet worden vanaf... nu
2
geplaatst: 2 december 2022, 00:03 uur
Kanye speelt nog even zijn joker in de hoop om met de ArthurDZ-cancel bonus nog door te stoten tot de top 3
Kanye West Says 'I Love Hitler' on Alex Jones Show
Kanye West Says 'I Love Hitler' on Alex Jones Show
0
geplaatst: 2 december 2022, 08:56 uur
aerobag schreef:
Kanye speelt nog even zijn joker in de hoop om met de ArthurDZ-cancel bonus nog door te stoten tot de top 3
Kanye West Says 'I Love Hitler' on Alex Jones Show
Kanye speelt nog even zijn joker in de hoop om met de ArthurDZ-cancel bonus nog door te stoten tot de top 3
Kanye West Says 'I Love Hitler' on Alex Jones Show
Die man heeft echt hulp nodig
1
geplaatst: 2 december 2022, 12:25 uur
Hulp met z'n uitstelgedrag ja, hup, droppen dat volgende meesterwerk!
En pffff, Ashtray Wasp, vloer me lekker af ofzo.
PS: You Rock My World is nóg mooier dan Last Stop: This Town.
7
geplaatst: 2 december 2022, 16:25 uur
Alright luitjes, het is ontknopingstijd! Op nummer 3...
Is iets van zijde ook goed?
3. Suede - Animal Nitrate
Album: Suede - Suede (1993)
Vorige keer (2014): de tweede keer brons voor dit nummer
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1229.jpg?cb=1574264952
“So in your broken home, he broke all your bones”
We blijven nog even in de dierentuin, na de palingen en de wesp.
Ook Animal Nitrate raakt me iedere keer weer heerlijk diep zonder dat de tijd er vat op lijkt te hebben. Het begint al bij die cleane-maar-toch-ook-smerige-op-een-of-andere-manier gitaarintro en bij elke van-vieze-seks-en-ongezonde-drugsgewoonten-doorspekte strofe en ieder wanhopig oh-god-waarom-woon-ik-in-deze-counsil-estate refrein wordt de intensiteit verder en verder opgeschroeft. Dat dit in Engeland de top 10 nog gehaald heeft, amper te geloven toch, onderschat dus nooit de kracht van een goeie hypetrein (maar Suede is net een band die de hype helemaal waard was, twee albums en een b-kantenverzamelaar lang tenminste).
En gitaarsolo’s, ze hoeven van mij echt niet altijd, maar de solo van Animal Nitrate is op dat vlak wel een van mijn allergrootste favorieten, iedere noot klinkt als een gefrustreerde schreeuw, een soort avant-la-lettre gitaarsolo-equivalent van de outro van Kanye West’s Runaway of niet dan luigifort?
Maar de echte vraag is natuurlijk, als een gestoord geniaal nummer als Animal Nitrate nog maar derde is hier, welke absolute meesterwerken is het gelukt daar nog boven te komen?
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=957031adbf004e89
Is iets van zijde ook goed?
3. Suede - Animal Nitrate
Album: Suede - Suede (1993)
Vorige keer (2014): de tweede keer brons voor dit nummer
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1229.jpg?cb=1574264952
“So in your broken home, he broke all your bones”
We blijven nog even in de dierentuin, na de palingen en de wesp.
Ook Animal Nitrate raakt me iedere keer weer heerlijk diep zonder dat de tijd er vat op lijkt te hebben. Het begint al bij die cleane-maar-toch-ook-smerige-op-een-of-andere-manier gitaarintro en bij elke van-vieze-seks-en-ongezonde-drugsgewoonten-doorspekte strofe en ieder wanhopig oh-god-waarom-woon-ik-in-deze-counsil-estate refrein wordt de intensiteit verder en verder opgeschroeft. Dat dit in Engeland de top 10 nog gehaald heeft, amper te geloven toch, onderschat dus nooit de kracht van een goeie hypetrein (maar Suede is net een band die de hype helemaal waard was, twee albums en een b-kantenverzamelaar lang tenminste).
En gitaarsolo’s, ze hoeven van mij echt niet altijd, maar de solo van Animal Nitrate is op dat vlak wel een van mijn allergrootste favorieten, iedere noot klinkt als een gefrustreerde schreeuw, een soort avant-la-lettre gitaarsolo-equivalent van de outro van Kanye West’s Runaway of niet dan luigifort?
Maar de echte vraag is natuurlijk, als een gestoord geniaal nummer als Animal Nitrate nog maar derde is hier, welke absolute meesterwerken is het gelukt daar nog boven te komen?
Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=957031adbf004e89
* denotes required fields.