menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / madmadders afgrondelijke tocht door de diepste krochten van de hel

zoeken in:
avatar van madmadder
Kronos schreef:
(quote)

De zeven eerste.

Maar als het echt niet anders kan dan kan je Piece of Mind en Seventh Son of a Seventh Son misschien weglaten.



Haha, ja ik hoopte dat er meer mensen gaan reageren en dat ik zo tot een gedegen luisterlijst kom. Als er uiteindelijk 10 essentiële albums blijken te zijn is dat ook prima.

Duurt overigens nog wel eventjes want eerst zijn In The Woods... en de tip van Edwynn aan de beurt, maar dan kan ik alvast af en toe even een albumpje luisteren.

avatar van Glitch
Kronos schreef:
A Matter of Life and Death: 90/100
Ik onderschrijf graag A Matter of Life and Death. 75% van de tijd durf ik het mijn favoriete Maiden-plaat te noemen, vooral omdat het hen daar lukt om o-ver-dre-ven catchy nummers te schrijven. Als fan van melodieuze refreinen heb ik echt erg veel lol bij dat album.

De eerste twee zijn imo trouwens te skippen. Leuk om de historiek wat mee te krijgen, maar IM begint voor mij echt wel bij Bruce. Er zijn legio fans die mij hierop hard gaan tegenspreken, dus luister vooral naar hen.

Als ik er drie moet kiezen (heb ze nog niet allemaal gehoord):
- A Matter of Life and Death
- Powerslave
- Piece of Mind

En Live After Death is ook best essentieel te noemen.

avatar van trebremmit
Ik denk dat madmadder de eerste albums van Iron Maiden wel de beste vindt, die zijn wat rauwer, met een beetje punk en een andere zanger. Maar ikzelf vindt The Number of the Beast, Somewhere in Time, Live after Death, A Matter of Life and Death en Seventh Son of a Seventh Son de beste. De Blaze Bayley periode vind ik verschrikkelijk.

avatar van niels94
madmadder schreef:
Het album klinkt alsof Napalm Death sneller gaat dan ze eigenlijk aankunnen en alsof de band nog niet de memo heeft gehad dat extreem snelle muziek misschien wel een andere speelstijl en techniek vereist. Het album krijgt daardoor een extreme logheid mee die we eigenlijk nauwelijks nog terughoren in hedendaagse grindcore, die vaak juist erg gecontroleerd klinkt, ondanks alle extremiteit.

Ja! Ik ben ook erg gecharmeerd van die absurd lompe sound (meer dan van het songmateriaal, zeg ik heel eerlijk). Dit zou zomaar eens de werkelijke reden kunnen zijn, overigens... Geen idee, maar het klopt helemaal wat je hier schrijft, dat de grindcore die ik van latere datum ken nooit zo log klinkt. Wellicht heeft Don Cappuccino inzichten?

Wel benieuwd naar From Enslavement to Obliteration nu, ga ik zeker luisteren.

avatar van Johnny Marr
Het debuut van Iron Maiden is meteen de allerbeste, vind ik. Daarna komen The Number of The Beast, Piece of Mind, Killers en Powerslave voor mij.

avatar van madmadder
In the Woods... – Omnio (1997)
Subgenres: progressive metal, doom metal, avant-garde metal, gothic metal
Getipt door Brunniepoo

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4554.300.jpg?cb=1665031462

Jarenlang identificeerde ik mezelf als een fervent proghater. Het kan enorm fijn zijn en veilig aanvoelen om jezelf op zo'n manier in een hokje te stoppen, maar het heeft ook iets treurigs en jammerlijks om jezelf (in ieder geval in woorden) zo te begrenzen en een heel muziekgenre maar te mijden en met een zekere neerbuigendheid te beschouwen.

Ik merk dat ik de laatste jaren best wat geweldige muziek heb ontdekt die binnen de progcategorie valt, en het feit dat ik vanaf mijn tienerjaren al een vrij groot liefhebber ben van de muziek van The Mars Volta maakt het eigenlijk best wel raar om mezelf vandaag de dag nog steeds als hater van progressieve muziek te zien. De Noorse band In the Woods... heeft me definitief doen besluiten het juk van deze identificatie van me af te werpen en tegenwoordig door het leven te gaan als muziekliefhebber die in principe van ieder genre, zelfs prog, kan genieten.

Nu moet ik zeggen dat ik progressieve rock en metal nog steeds wel ingewikkelde genres vind waar ik veel moeite in moet stoppen. Het is niet zoals bij black metal, waarbij ik meteen 'aan' ga als ik blast beats, double bass, tremolo picking en hels gekrijs hoor. Progressieve metal stoot me in eerste instantie altijd af, maar als ik eenmaal iets in de muziek ontdek dat me aanspreekt en een punt van houvast heb gevonden, is het daarna heerlijk om je de composities langzaam eigen te maken en er steeds meer grip op en waardering voor te krijgen.

Zo verging het me ook bij Omnio (1997) van In The Woods... Bij een eerste beluistering hoorde ik enkel dingen die me tegen de haren in streken. De vrouwelijke vocalen, de vocalen eigenlijk überhaupt, die voor mijn gevoel een theatraliteit bezaten die ik moeilijk vind te rijmen met de donkerte en narigheid van metal, de uitgesponnen liedstructuur waarbij er voor mijn gevoel veel te veel verschillende dingen gebeuren die niet per se bij elkaar passen, nee, dit werd weer een moeilijk verhaal.

Ik besloot bij het begin te beginnen en HEart of the Ages op te zetten, het debuut van de band uit 1995. Op dit eerste album is te horen dat deze progressieve metalband ooit begon als een atmosferische black metalgroep. Perfect voor mij dus, gezien mijn natuurlijke neiging om van black metal te houden, en o man, was dit album even een schot in de roos. Al bij de eerste beluistering wist ik dat ik naar iets heel bijzonders zat te luisteren, want hoe hier pure black metal gecombineerd wordt met progressieve elementen die aan Pink Floyd doen denken is echt waanzinnig.

De band creëert een geluid dat nietsontziend en dromerig tegelijkertijd is, dat ondoordringbare muren van geluid combineert met rustigere passages die heel veel lucht in de nummers blazen en die zowel gevoelens van claustrofobie als zelfontplooiing en zelfrealisatie tot uitdrukking brengen. Na de eerste luisterbeurt was dit direct één van mijn favoriete black metalalbums.

En op de één of andere manier was dit album de sleutel tot het waarderen van Omnio. Want toen ik na HEart of the Ages de opvolger weer eens opzette, klonk die opeens heel anders. Ik kon de vocalen veel beter plaatsen, want die hoorden we ook al op het debuut (er wordt lang niet altijd gekrijst, maar ook 'gewoon' gezongen, en dat past eigenlijk wel perfect, hoorde ik toen) en het was alsof ik het album op muzikaal vlak opeens 'snapte', want hoewel de invloeden misschien anders zijn dan op de eerste, hoor je op het tweede album ook hoe verschillende passages de bouwstenen vormen van een groots en indrukwekkend geheel en hoe al deze bouwstenen stuk voor stuk noodzakelijk zijn voor het oproepen van een bepaalde gemoedstoestand. Blijkbaar had ik even een klein opstapje, een klein duwtje in de rug nodig om Omnio te kunnen waarderen.

Op dit tweede album horen we een mix van doom metal, gothic metal, klassieke en progressieve muziek en het is echt prachtig hoe al deze stijlen zich met elkaar verweven. Het is duidelijk dat de band precies weet wat ze doet, dat ze ook alle kwaliteiten bezit om zo'n ambitieus geluid te laten werken. Ik moet nog wel eens denken aan Celtic Frosts Into the Pandemonium (1987) dat minstens zo ambitieus was, maar uiteindelijk uitdraaide op een mislukt experiment, omdat de band nu eenmaal niet de muzikale vaardigheden bezat om op een adequate manier vorm te geven aan die ambitie (dat is niet alleen mijn persoonlijke mening, maar ook die van de frontman). Omnio is wat dat betreft een uithangbord voor hoe het wel moet.

De teksten vind ik eigenlijk in dit geval van ondergeschikt belang aan de muzikale prestatie die men hier levert, maar ik vind het wel leuk om te vermelden dat de teksten vrij introspectief zijn en dat ze gaan over geboorte, leven en dood. Wat dat betreft slaat de albumtitel de spijker op de kop, want het Latijnse woord voor 'alles' is vrij toepasselijk voor een album dat over alles gaat wat er in een mensenleven toe doet en dat ook qua composities eng dicht in de buurt komt van iets dat alles weet te omvatten.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik de afgelopen weken – na een wat moeizame kennismaking – uiteindelijk met enorm veel plezier naar Omnio heb geluisterd. Het is misschien niet zo dat de muziek mij enorm raakt, dat doet HEart of the Ages wel, maar ik luister er wel met enorm veel ontzag naar en ik ben er voorlopig ook nog niet klaar mee, want ik merk nog bij iedere luisterbeurt dat me nieuwe dingen opvallen en dat ik bepaalde passages nog mooier vind dan ervoor. Er zit dus zeker nog wel ruimte in voor een hogere waardering, maar dat ligt denk ik vooral aan het feit of ik er uiteindelijk ook echt een emotionele klik mee zal krijgen of dat het blijft bij een diep ontzag (waar op zich ook helemaal niks mis mee is!).

De tijd kan alleen uitwijzen of dat gaat gebeuren, maar ik ben dankbaar dat ik door deze tip kennis heb mogen maken met een krankzinnig goed black metalalbum (en ook de opvolger van Omnio is zeker het beluisteren waard!) en dat het kwartje heeft mogen vallen en ik mag concluderen dat ik proghater af ben. Wat een verlossing!

Eindoordeel: 4* (4,5* voor HEart of the Ages)

Blogpost

Next stop: Dark Angel - Darkness Descends (1986) (tip van Edwynn)

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
madmadder schreef:
Zin om binnenkort eindelijk daadwerkelijk het werk van Iron Maiden in te duiken: welke vijf albums moet ik in ieder geval absoluut gehoord hebben?

Iron Maiden
Killers mag ook, maar een van de twee pre-Bruce Dickinsonalbums hoort er wel bij.

The Number of the Beast
Elk nummer is raak, dit is toch wel hét klassieke Maidenalbum. Mocht je dit, ook na enkele luisterbeurten, echt niks vinden, dan kun je ook gewoon hier stoppen.

Piece of Mind
Een wat onevenwichtige plaat (hij wordt ook niet door alle respondenten tot hier toe genoemd), maar nummers als Revelations en To Tame a Land zijn de oorspronkelijke ingrediënten waar later de eenheidsworst van gemaakt wordt.

Powerslave
Maidens progalbum, maar dan wel voordat ze met (snaar)synthesizers begonnen te pielen en toen de spontaniteit er nog in zat.

Met de volgende twee lopen dus ook nog veel mensen weg, maar om wat ik impliciet bij Powerslave al noteerde, vind ik Somewhere en Seventh Son een stuk minder. De back-to-basic van No Prayer overtuigt vaker niet dan wel en geen zinnig mens zal je de Blaze Bailey-albums aanraden. Daarna kwam weer een comeback met de klassieke line-up, maar daar ben ik op zeker moment zelf ook afgehaakt.

Ik mocht er nog een noemen. Dubbeltje op zijn kant tussen Fear of the Dark (vanwege het iconische titelnummer) en Brave New World (vanwege mijn eigen particuliere jeugdsentiment).

avatar van madmadder
Thanks, Casartelli, en alle anderen! Ik kan inmiddels een mooi lijstje met Maidenalbums maken die ik moet horen.

Dark Angel klinkt op het eerste gehoor vrij gruwelijk.

avatar van AOVV
Rock in Rio is trouwens een - wat mij betreft - fantastische aanvulling als je ook 'ns live-materiaal van Maiden wil horen. Is een concertregistratie uit hun tour na de release van Brave New World begin deze eeuw, heerlijke energie en drive, aangevuurd door frontman Bruce Dickinson. Beste van twee werelden, of zelfs drie, want zowel de oude klassiekers, het nieuwe materiaal (destijds) als enkele songs uit het Blaze Bailey-tijdperk klinken ijzersterk.

Verder dit prachtige topic wat uit het oog verloren, ik moet dringend eens wat bijlezen!

avatar van Brunniepoo
madmadder schreef:
In the Woods... – Omnio (1997)
Subgenres: progressive metal, doom metal, avant-garde metal, gothic metal
Getipt door Brunniepoo


Mooi verslag!

Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe ik ooit bij dit album ben gekomen. Volgens mij ooit eens veel metal gedownload en deze is een blijvertje gebleken en vanuit deze heb ik ook de andere albums ontdekt, waarbij aangetekend dat ik Heart of the Ages en zeker Strange in Stereo ook erg waardeer, maar de albums vanaf de comeback niet zo bijzonder vind.

Ik heb zelf veel minder metalkennis, dus zal veel metalreferenties missen. Progkennis heb ik wel in ruime mate, maar het subgenre dat bekend staat als Progmetal kan mij maar heel zelden boeien. Ik hoor dan ook zeker dat In the Woods... proginvloeden heeft (King Crimson, Pink Floyd), maar heb het nooit als progmetal gezien. Ik raad je dus in ieder geval af om je nu blind op de progmetal te storten

avatar van Mssr Renard
madmadder, ik weet niet of je nog bezig bent om oude metalplaten te 'ontdekken', maar laatst moest ik denken aan Arcturus en haar maniakale benadering van het blackmetalgenre (avantgarde progressive black metal, ofzoiets).

Hier een wat oudere (dus wat mindere productie) muziekvideo:

De zang is echt gestoord, maar misschien vind je het leuk.

De plaat waar deze song vandaan komt en ook gelijk het album dat ik je wil tippen: Arcturus - La Masquerade Infernale (1997) - MusicMeter.nl

Hier een willekeurige livevideo:

avatar van madmadder
Ik ben hier zeker nog mee bezig (nu alleen even wat minder tijd om te schrijven), Arcturus ken ik al, maar bedankt voor de tip!

avatar van Mssr Renard
madmadder schreef:
Ik ben hier zeker nog mee bezig (nu alleen even wat minder tijd om te schrijven), Arcturus ken ik al, maar bedankt voor de tip!


Ik zag je stem niet staan, dus veronderstelde dat je het niet kende. Ik hoopte eens een diepgravende tip te hebben. Iets obscuurs, maar niet dus.

avatar van Johnny Marr
Ik ken het nog niet!

avatar van madmadder
Mssr Renard schreef:
(quote)


Ik zag je stem niet staan, dus veronderstelde dat je het niet kende. Ik hoopte eens een diepgravende tip te hebben. Iets obscuurs, maar niet dus.


Jaa, ik had me ook even vergist, ik ken hun vorige album, maar deze niet. Gaat dus gewoon op de lijst!

Na een megadrukke maand hoop ik ergens in de komende weken weer lekker veel muziek te kunnen luisteren en stukjes te schrijven.

avatar van Onweerwolf
Brunniepoo schreef:
(quote)


Mooi verslag!

Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe ik ooit bij dit album ben gekomen. Volgens mij ooit eens veel metal gedownload en deze is een blijvertje gebleken en vanuit deze heb ik ook de andere albums ontdekt, waarbij aangetekend dat ik Heart of the Ages en zeker Strange in Stereo ook erg waardeer, maar de albums vanaf de comeback niet zo bijzonder vind.

Ik heb zelf veel minder metalkennis, dus zal veel metalreferenties missen. Progkennis heb ik wel in ruime mate, maar het subgenre dat bekend staat als Progmetal kan mij maar heel zelden boeien. Ik hoor dan ook zeker dat In the Woods... proginvloeden heeft (King Crimson, Pink Floyd), maar heb het nooit als progmetal gezien. Ik raad je dus in ieder geval af om je nu blind op de progmetal te storten


Het is dan ook geen progmetal maar progressieve black metal. Een subtiel verschil wellicht maar progressieve black metal op deze wijze hoor je maar zelden. Ik zou een Moonsorrow willen noemen, dat op een vergelijkbare wijze op black metal geënte muziekstukken langzaam opbouwt met gitaar in de hoofdrol, al doet die band het wel duidelijk met een viking/folk sausje en dat ontbreekt bij In The Woods..

Je hebt natuurlijk ook een Enslaved maar dat is een totaal andere benadering en dat geldt voor veel meer prog/black hybrides, ook zeker voor het postblack genre, dat mij vaak maar matig kan boeien. In The Woods.. is wat dat betreft wel echt uniek. Zeker voor wat betreft de eerste 3 albums.

De comeback platen zijn wat minder inderdaad, maar nog steeds interessant. Yearning the Seeds of a New Dimension staat overigens nog altijd op de setlist. Volgende maand en volgend jaar ga ik ze weer eens zien. Ze zijn inmiddels alweer met een andere zanger in zee. Ik ben benieuwd hoe hij live klinkt. Ik heb ze helaas nooit in de 90's gezien met god Jan Transeth. Eeuwig jammer.

avatar van Onweerwolf
Mssr Renard schreef:
(quote)


Ik zag je stem niet staan, dus veronderstelde dat je het niet kende. Ik hoopte eens een diepgravende tip te hebben. Iets obscuurs, maar niet dus.


Arcturus is niet bepaald obscuur want zij waren de pionierende avantgarde tak van de veelbeschreven second wave of black metal. Arcturus stond aan de wieg van het genre in Noorwegen en leverde in 1991 al met de My Angel demo een van de allereerste second wave releases af. In Noorwegen gingen alleen Mayhem en Thorns hier aan vooraf. Zelfs Darkthrone en Burzum debuteerden een jaartje later. Ze waren tevens een directe inspiratiebron voor het grote Emperor nadat Samoth een tijdje bij de band speelde terwijl Emperor nog in de kinderschoenen stond.

Arcturus bestaat ook nog steeds en levert ook nog altijd interessant werk en toffe liveshows af. Zo'n beetje alles wat ze gemaakt hebben is wel de moeite waard, oud en nieuw. En met To Thou Who Dwellest In The Night hebben ze natuurlijk een hele dikke Noorse black metal klassieker, destijds nog met Garm van Ulver op krijs.

avatar van Mssr Renard
Onweerwolf schreef:
lang stuk tekst

Ik had al zo een vermoeden dat jij hierop zou reageren. Maar dat is alleen maar welkom; want jij weet dingen.

Ik had denk ik niet het woord obscuur moeten gebruiken, maar iets meer in de trant als 'minder bekend' of 'most underrated band ever'. Zoiets.

De bandnamen die je allemaal opnoemt, ken ik, omdat ik omging met black metallers, of ze nou 'true' waren of niet, ze hadden het er vaak over, maar in die tijd was ik (als enige) nogal bezig met Power Metal, of hoe het gekscherend ook genoemd werd: Happy Metal.

Terug naar Arcturus, bedankt voor de extra info. Misschien pik ik nog eens album eruit om naar te luisteren. Al ben ik zelf geen liefhebber van de 'krijs'.

avatar van Onweerwolf
Mssr Renard schreef:
Ik had denk ik niet het woord obscuur moeten gebruiken, maar iets meer in de trant als 'minder bekend' of 'most underrated band ever'. Zoiets.


Maar ook dat is gewoon objectief niet waar. Tenzij je alleen de 10 grootste bands als bekend wilt noemen en de rest dan als minder bekend. Arcturus is gewoon een hele grote naam. Bekender dan 90% van de black metal bands.

Terug naar Arcturus, bedankt voor de extra info. Misschien pik ik nog eens album eruit om naar te luisteren. Al ben ik zelf geen liefhebber van de 'krijs'.


Dan kun je het beste de laatste twee albums van Arcturus pakken, daar is de krijs zeer beperkt en hoor je voornamelijke de extreem galmende zang van Vortex.

avatar van Mssr Renard
Onweerwolf schreef:

Maar ook dat is gewoon objectief niet waar. Tenzij je alleen de 10 grootste bands als bekend wilt noemen en de rest dan als minder bekend. Arcturus is gewoon een hele grote naam. Bekender dan 90% van de black metal bands.


Binnen de metal dan? Geen idee. Het is in elk geval niet een bandnaam die ik vaak genoemd hoor. Ik denk en ik weet zelfs zeker dat black metal-fans de band absoluut kennen. Maar een gemiddelde metal-fan, misschien niet. Maar dan zou ik daar onderzoek naar moeten doen, en waarom zou ik.

We houden het er dan maar op, dat Arcturus een bekende band is en ook gewaardeerd. Dan is mijn tip in elk geval een goede tip geweest, denk ik.

avatar van Mssr Renard
In het kader van bands die eindige op -us moest ik aan deze techdeath-band denken van heel lang geleden. Ik weet niet of deze al is langsgekomen. Ik heb er echt heel veel van genoten. Ik vind de plaat niet echt extreem, en de keyboards klinken wat gedateerd. Maar ik meen dat het toentertijd wel een vooruitstrevende band en plaat was: Nocturnus - The Key (1990) - MusicMeter.nl

Ik geloof dat ze na deze plaat niet meer die impact wist te maken. Wat ik weet van anderen is dat dit wel als een klassieker wordt beschouwd.

Hier integraal te beluisteren: https://www.youtube.com/watch?v=uGg11znHPA8

avatar van Onweerwolf
Mssr Renard schreef:
(quote)


Binnen de metal dan? Geen idee. Het is in elk geval niet een bandnaam die ik vaak genoemd hoor. Ik denk en ik weet zelfs zeker dat black metal-fans de band absoluut kennen. Maar een gemiddelde metal-fan, misschien niet. Maar dan zou ik daar onderzoek naar moeten doen, en waarom zou ik.

We houden het er dan maar op, dat Arcturus een bekende band is en ook gewaardeerd. Dan is mijn tip in elk geval een goede tip geweest, denk ik.


Tsja, iemand die niet van black metal houdt zal de band niet kennen maar die kent andere black metal bands ook niet, maar als je wel van black metal houdt kun je er niet omheen. Zeker als je 30 plusser bent.

Ik was in 2018 nog op een driedaags black metal festival waar Arcturus de headliner was samen met Wolves in the Throne Room om maar eens wat te noemen en de hipsterblackwolfjes zijn ook niet bepaald obscuur.

avatar van Onweerwolf
Mssr Renard schreef:
In het kader van bands die eindige op -us moest ik aan deze techdeath-band denken van heel lang geleden. Ik weet niet of deze al is langsgekomen. Ik heb er echt heel veel van genoten. Ik vind de plaat niet echt extreem, en de keyboards klinken wat gedateerd. Maar ik meen dat het toentertijd wel een vooruitstrevende band en plaat was: Nocturnus - The Key (1990) - MusicMeter.nl


Je kunt de search gebruiken om het te checken. Dan kun je zien dat Arcturus al eens door mij was genoemd hier en Nocturnus niet.

Toffe band, een keer live gezien, lang geleden. Nocturnus was ooit in de jaren '90 wel groot en een belangrijke band uit de bekende Florida death metal scene. Maar ze stopten met platen maken terwijl veel andere bands lang doorgingen en dus relevant bleven. Nocturnus was eigenlijk ook hun tijd wat te ver vooruit met hun toetsen. Daar waren de death metal boeren toen nog niet helemaal aan toe. Wat mij betreft een band met een toffe sound, een relevante invloed op wat later kwam (science fiction inspired death metal, ipv horror) maar wel eentje die qua songwriting nog wel wat meer had mogen ontwikkelen. Hun platen zijn tof maar een beetje aan de taaie kant.

avatar van madmadder
Verslag van de eerste dag van Soulcrusher, 13 oktober @ Doornroosje

Zoals jullie wel weten, is het bedroevend slecht gesteld met mijn prikkelverwerking. Toch gaat het sinds ik trouw iedere dag 2x 20 minuten mediteer een stuk beter. Al jaren keek ik met enige jaloezie en enig verdriet toe hoe ieder najaar in 'mijn' stadje Nijmegen duizenden (extreme) metalfans samenkomen om te genieten van een flinke portie herrie, geserveerd door zowel nieuwe opkomende bands als gevestigde namen. Toen ik in het voorjaar merkte dat het zoveel beter ging met het ondergaan van prikkels en het herstellen ervan begon ik langzaam weer te dromen van concerten, en misschien zou zelfs Soulcrusher wel lukken.

Toen eenmaal de line-up bekend was gemaakt en de vriend waarmee ik zou gaan als een kind zo blij was dat Misþyrming zou komen heb ik het gokje maar gewaagd (een concertje is tot daaraan toe, maar 9 uur livemuziek zou misschien toch wat te gortig zijn) en een kaartje besteld. Was dat even de beste keuze ooit. Mijn God, wat heb ik intens genoten gisteren en het ontroert me dat het me na zes jaar weer lukt om de dingen te doen waar ik enorm blij van word.

De eerste uren was ik alleen (McSavah wachtte even tot de ergste regen voorbij was, die andere vriend moest eerst even de kindjes naar bed brengen) en dat was heerlijk. Beetje rondbanjeren door de Doornroosje, gewoon het feit dat ik hier was maakte me al enorm blij, ook al moest het echte spektakel allemaal nog komen.

Want we begonnen met wat kleinere en beginnende bands. De eerste band waar ik een stukje van zag was The Devil's Trade, een dark folk project uit Hongarije met af en toe een metalen randje. Best aardig, vooral de folky stukken zijn best mooi, maar wanneer het wat harder wordt, wordt de band minder onderscheidend en vond ik het zelfs een beetje saai.

Door naar Witching, waar ik met veel plezier naar heb zitten kijken. Er zit heel veel dynamiek in de muziek die deze Amerikaanse band maakt; het is vooral doom en sludge, maar af en toe wordt er een flink aantal versnellingen hoger geschakeld en krijgt het iets weg van screamo. De zangeres is echt geweldig, hoe zij krijst, grunt, zingt en zich helemaal liet gaan, dat was echt een genot om naar te kijken. Hun tweede album komt over een paar weken uit, dat ga ik zeker een kans geven.

Na Witching ging het feest meteen verder met Afsky in de grote zaal. Ik heb hun laatste album 'maar' op 3,5* staan, maar ik oordeelde tijdens het concert dat dat misschien net wat te laag is. Zeker geen band die de hele zaal plat speelt, maar hun black metal met hier en daar een folky uitspatting was wel heel erg fijn om te aanschouwen en ik kreeg bij deze band een nog bredere glimlach dan ik al had, want dit soort uitgesponnen composities, deze onmenselijke vocalen, ja, dit was waar ik voor gekomen was!

Belzebong speelde na Afsky, maar van wat ik van tevoren gecheckt had werd ik niet heel warm, dus tijd om te eten, zodat ik daarna de bands kon gaan zien waar ik het meeste zin in had. McSavah was er inmiddels ook, en we hebben samen naar Panzerfaust gekeken. Wat een heerlijke show was dit. Ik ken alleen hun derde album, waarbij nietsontziende muren van black metal geweld opgetrokken worden, maar waarbij je ook iedere keer weer even op adem kunt komen bij de interludes. Op adem komen was er hier niet bij. Het was van dik hout zaagt men planken, en het was zalig. Qua show was dit voor mij ook wel het hoogtepunt. Één van de vocalisten (de dubbele vocalen werken echt bijzonder goed trouwens) had een beulskostuum aan, was onherkenbaar en schreeuwde vanaf een spreekgestoelte achter op het podium de longen uit zijn lijf. Er ging echt iets heerlijk dreigends uit van het hele tafereel, zeker wanneer hij besloot om vervaarlijk dicht bij het publiek te komen, prachtig!

Pupil Slicer was eigenlijk een onwelkome gast tussen al het black metal geweld dat was geweest en nog moest komen. De mathcore / post-hardcore van deze band deed eigenlijk een beetje potsierlijk aan, en bij de stukken die meer richting metalcore gingen haakte ik helemaal af. Die vriend van me, die inmiddels ook was aangesloten, noemde het 'een ckv-projectje' en dat was eigenlijk wel treffend.

Na amper een kwartier zijn we dus ook maar alvast weer naar de grote zaal gelopen, zodat we een mooi plekje bij Misþyrming konden bemachtigen. Technisch malheur leek even roet in het eten te gaan gooien en tussen de eerste paar nummers zaten telkens lange minuten waarin de zanger met zijn gitaar en de versterker aan het klooien was. Het euvel werd blijkbaar opgelost, of de frontman besloot gewoon schijt te hebben en er een toffe avond van te maken, want uiteindelijk werd dit een geweldige show waarin zowel de brute kracht als de subtiele veranderingen en de muzikaliteit in hun nummers prachtig tot hun recht kwamen. Ik vergat even alles om me heen en zat echt heel diep in de show die neergezet werd, misschien niet in de laatste plaats omdat ik spontaan een crush kreeg op de zanger (blijkbaar ga ik voor de 'na-zeven-dagen-in-een-mijn-gewerkt-te-hebben-zie-ik-nu-voor-het-eerst-weer-daglicht'-look).

Violent Magic Orchestra uit Japan was al bezig in de kleine zaal toen we er binnenliepen. Denk dat we 20-25 minuten van deze act hebben gezien, maar dat was voor mij meer dan voldoende. Ik ben zeker benieuwd naar hun albums (binnenkort krijgen ze een nieuwe geloof ik), maar voor mij was dit echt een te grote stijlbreuk met wat we ervoor hadden gezien. De mix van noise, stuiterelectro en black metal werkte voor mij net niet op deze avond, maar de visuals en de show waren heerlijk van de pot gerukt en ik kan me zo voorstellen dat dit in een andere, juistere setting er bij mij als zoete koek in gaat.

Alcest was de hoofdact van deze dag. Écailles de Lune werd integraal gespeeld, in wat uitgebreidere versies met ook nog wat extra nummers. Het was heel erg goed en ga zo direct mijn stem bij het album verhogen. Echt een magische show waarbij Neige het publiek volledig hypnotiseerde. Die vriend van me kende Alcest niet zo goed, maar was instant fan. Voor mij aanleiding om weer opnieuw in de rest van het werk van Alcest te duiken, want die dromerigheid, die kwetsbaarheid die in de muziek zit vind ik echt heel erg aantrekkelijk.

De avond werd afgesloten door Ashenspire, een band die zo in het rijtje Black Country, New Road, Black Midi en al die andere Britse bands past, maar dan wel de metalen versie ervan. Vond hun debuut van afgelopen jaar echt wel indrukwekkend en live kwam het ook goed over. Heel fijne afsluiter van een geweldige dag/avond. De glimlach is negen uur niet van mijn gezicht af geweest en ik ben ongelooflijk blij dat ik dit eens mee heb kunnen maken. Hopelijk kan ik volgend jaar ook weer een dagje meepikken.

Nu lekker nagenieten met alle hoogtepunten van het festival in een playlist, mijn uiteindelijke top3 van het festival:

1. Misþyrming
2. Alcest
3. Panzerfaust

[ik probeer volgende week hier weer een albumreview te plaatsen, ik ben echt ongelooflijk druk de laatste tijd (wat ook leuk is hoor), en nu ligt er weer een deadline voor me die ik moet halen de komende dagen, maar het komt, geloof me]

avatar van ZAP!
Heel mooi mad, goed bezig!

avatar van Johnny Marr
Zalig mads! Wil heel graat Alcest eens zien. Ze gingen samen met Cult of Luna komen naar Kortrijk in 2020, wat een waanzinnige double-bill is en superdichtbij voor mij, maar ja weten allemaal wat er toen gaande was helaas... het werd geannuleerd en niet uitgesteld. Heel veel mooie shows misgelopen toen

Ik ben heel blij voor je dat je weer naar concerten toe kunt en dat je er weer van kunt genieten

avatar van madmadder
Dank JM. ❤️ Hopelijk ga je Alcest nog eens kunnen zien, ik snap heel goed dat die periode voor fervent concertgangers hartstikke kut was. Hopelijk ben je nu heel wat moois weer aan het inhalen.

avatar van Onweerwolf
Mooi dat je zo'n festival succesvol hebt kunnen doen!

Ik zag Misþyrming begin dit jaar ook voor het eerst live, op Graveland. Vooraf was ik bij het inluisteren nog niet zo onder de indruk maar live was het echt heel erg goed. Band van het festival zelfs, wat mij betreft.

avatar van niels94
madmadder schreef:
Mijn God, wat heb ik intens genoten gisteren en het ontroert me dat het me na zes jaar weer lukt om de dingen te doen waar ik enorm blij van word.

Wat fijn zeg Keep it up.

Dat geldt ook voor je stukjes, wederom. En goede reminder om Alcest weer eens (digitaal) af te stoffen inderdaad, lang niet meer naar geluisterd.

avatar van Kondoro0614
Onweerwolf schreef:
Mooi dat je zo'n festival succesvol hebt kunnen doen!

Ik zag Misþyrming begin dit jaar ook voor het eerst live, op Graveland. Vooraf was ik bij het inluisteren nog niet zo onder de indruk maar live was het echt heel erg goed. Band van het festival zelfs, wat mij betreft.


Op Graveland heb ik er ook erg van genoten, erg fijne show. Ook voor mij band van het festival want Paradise Lost vond ik een beetje spelen als of ze er geen zin in hadden, dat was gisteravond wel anders. Het is spijtig dat D.G. van Misþyrming op Soulcrusher technische problemen kende op het begin, hierdoor kwam de band er niet lekker uit en is hun set een beetje in het niets gevallen, jammer dat mensen weg gingen en klaagden want na de eerste 2/3 nummers toen zijn apparatuur weer werkte (de AMP was kapot en ook zijn kabels deden het niet lekker) kwam het toch wel weer een beetje op gang.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:54 uur

geplaatst: vandaag om 02:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.