Ja, die EP vind ik echt heerlijk. En zie die jungskes eens ontzettend evil doen op de hoes.

Op de hoes van de Amerikaanse versie liggen ze gezellig te picknicken in het park.

https://i.discogs.com/MaoJXXb4YTkGEQl0uVoo00rMo0cf8lbilRjwyzSBYjM/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTEwNDk3/NjcyLTE0OTg2Njkz/MzMtMTI1Ny5qcGVn.jpeg

Wat een leuk topic madmadder!

Dank, ik ga er deze week weer mee verder.

Indeed! Wat een goed stuk over Death nog, zeg. Ga dit topic ook eens wat strakker volgen en nog e.e.a. teruglezen.

Mag ik nog een tip geven madmadder? Zo ja, ik zag dat McSavah ze al had genoemd, maar je mag ze echt niet missen: de Franse blackmetalband Deathspell Omega. Heel veel diepere krochten in de metalhel heb je niet, qua demonengehalte. En o, het is ook nog eens fantastische muziek Kan meerdere albums tippen, maar Si Monumentum Requires, Circumspice (2004) lijkt me de beste instapper.

Thanks, Niels. En zeker mag dat, ik voeg hem toe aan de lijst!

Destruction - Sentence of Death EP (1984)
subgenres: thrash metal, black metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24197.300.jpg?cb=1572339450

Ik had het al bijna opgegeven. Na Sodom en Kreator besproken te hebben was ik er eigenlijk van overtuigd dat er voor mij niets te vinden was binnen de Duitse thrash metal. Maar toen was daar Destruction, de derde Duitse band die genoemd wordt in het grote black metal boek. Van deze drie bands bracht Destruction als laatste muziek uit. In 1984 zag de EP Sentence of Death het daglicht, gevolgd door langspelers Infernal Overkill (1985) en Eternal Devastation (1986). Het zijn deze drie releases die de tweede golf aan black metalbands zouden inspireren, en bij deze band begrijp ik dan eindelijk die aantrekkingskracht.

Net als zo’n beetje iedere band uit die tijd, waren het Venom, Mercyful Fate, Motörhead en Iron Maiden die het drietal van Destruction beïnvloedden. Het geluid laat zich dan ook wel raden: een hoog tempo, veel kwaadaardig gedoe en een groot aantal gitaarsolo’s passeren de revue. Wat maakt het dan dat ik hier wel direct door gegrepen werd en dat bij Sodom (met uitzondering van de eerste EP) en Kreator de verveling al heel snel toeslaat?

Jonge Koters
Daar heb ik flink wat over nagedacht en heb de drie bands ook regelmatig na elkaar opgezet (ik dacht ook eventjes: misschien ben ik dit geluid nu zo gewend dat ik Sodom en Kreator opeens WEL leuk vind, maar nee hoor). Het zit hem onder meer in de vocalen, die hier ook nog na de debuut EP verrekte duivels klinken, in het rommelige karakter waar ik een stuk liever naar luister dan de meer standaard thrashy sound waar de andere twee bands al snel voor kozen en in het feit dat de gitaarsolo’s wat beter geïntegreerd lijken in het algehele geluid.

De hierboven genoemde componenten komen wat mij betreft het beste samen op Sentence of Death, een brute en compromisloze twintig minuten waarbij deze drie jonge koters (bekijk die hoes, hoe koddig! En dan die kapsels!) zich met alle liefde opwerpen als de voetsoldaten van Satan zelve. Het is een geweldige brok jeugdige energie en rebellie die ze de luisteraar hier voorschotelen en zeker anno nu heeft het geheel iets uitermate charmants en ontwapenends. Met alles wat we tegenwoordig gewend zijn komt Sentence of Death wat gedateerd en soft over, maar ik kan me helemaal voorstellen hoe dit als jongeling tijdens de jaren tachtig het summum van boosaardigheid was.

Geperverteerd
Infernal Overkill, het vervolg op de EP, vind ik ook nog redelijk geweldig. Er is een heel pak aanstekelijke riffs te vinden op dit album, de vocalen klinken nog steeds heerlijk geperverteerd en hoewel dit album al een stuk volwassener klinkt, zijn de energie en onbezonnenheid gelukkig nog steeds in ruime mate aanwezig. Een nummer als ‘Bestial Invasion’ klinkt zo agressief en krachtig dat je samen met de band meehoopt dat er een dag komt dat Satan neerstrijkt op aarde om de scepter te zwaaien. Samen met de eerste EP van Sodom zijn Sentence of Death en Infernal Overkill eigenlijk de enige releases binnen die Duitse thrash metal scene die ik echt voor mijn plezier luister en waar ik goed van kan genieten.

Vanaf Eternal Devastation wordt het allemaal wat minder. Echo’s van King Diamonds zangstijl waren al wel te horen op Infernal Overkill, maar op dit album wordt die invloed wat te ver doorgevoerd waardoor alles net wat meer oubollig en wat minder verdorven klinkt. Ook de teksten krijgen meer het karakter van een sociaal commentaar en verliezen hun kwaadaardigheid. Kortom: net als zoveel andere bands besluit Destruction op een gegeven moment om een ander pad te bewandelen en zich meer richting de standaard thrash te begeven. En natuurlijk is dat het moment dat mijn aandacht en liefhebberij af begint te nemen.

Andere continenten
Maar die eerste twee releases zijn mooie ontdekkingen en een zeer positieve verrassing na Sodom en Kreator gehoord te hebben. Bij deze band hoor ik het beste hoe ze van invloed zijn geweest op die hele Noorse scene en waardeer ik het feit dat ze het duivelse aspect net wat langer doorvoerden dan hun collega’s. Toch ben ik blij dat mijn Duitse thrash metal avontuur er (voorlopig) op zit en dat ik me nu mag gaan storten op de blackened thrash van andere continenten. Maar de komende weken zal ik me eerst richten op het werk van Napalm Death, de band die aan de wieg stond van de grindcore. Wat een pracht dat er zoveel smaken te vinden zijn in de wondere wereld van de extreme metal. Ik zet mijn zoektocht vrolijk voort.

Sentence of Death (1984): 4*
Infernal Overkill (1985): 4*
Eternal Devastation (1986): 3*

Blogpost

Next stop: Napalm Death

Ohh, ik vind Napalm Death echt kneiterhard. Helemaal mijn ding, was van plan om een aantal albums uit hun discografie de kans te geven, maar luister nu al weken naar Scum. Ben wel van plan om nog verder te luisteren, maar het duurt misschien dus nog wel even voor ik klaar ben voor een stukkie.

Net ook een stukje over de nieuwe Liturgy geschreven. De frontvrouw omschrijft hun muziek als 'transcendental black metal' en over die term heeft ze ook een heel manifest geschreven.

Voor black metal begrippen bizar euforisch, weet inmiddels wel dat black metal troostrijk en hoopvol kan zijn, maar dat je er echt energie van krijgt en dat mijn toch al niet geringe levenslust nog verder gevoed wordt, dat heb ik nog niet eerder zo sterk meegemaakt.

Liturgy - 93696 (2023) - Muziek Uitroepteken - muziekuitroepteken.nl

Die erna is zelfs nog net iets beter

Zekers, From Enslavement to Obliteration blijft best, hard knallen maar hier wisten ze hun instrumenten tenminste goed te beheersen en een beetje variatie tussen het knallen door doet de plaat zeker veel goeds.

Check zeker ook Brutal Truths Extreme Conditions Demand Extreme Responses en World Downfall van Terrorizer als je die nog niet kent (en natuurlijk Symphonies Of Sickness, maar wie kent die plaat niet?) .

(dit is niet mijn officiële tip, die komt nog wel een keer).

Nog geen stukje, maar je zet me er nu al direct toe aan Napalm Death weer eens te checken Scum ging altijd een beetje langs me heen, eens zien wat ik er nu van denk (en van de opvolger, die ik nog niet ken).

Die is wel mokerhard ja

Staan allemaal in mijn boek dus die komen vanzelf langs! Symphonies of Sickness ken ik al wel maar is een tijd terug dat ik het voor het laatst hoorde.

Nice!

ECDER, omg. Dát is ook nog eens een plaat. World Downfall vind ik dan weer ernstig matig, dat kwartje is nog niet gevallen.

Welke plaat bedoel je met ECDER, beste Glitch?

Extreme conditions demand extreme responses denk ik.

Correct! Was blij dat Lambfv4.0 de energie al genomen had om de titel voluit te typen. Dankzij zijn eerste incarnatie hier op de site ontdekt, overigens. Dank.

Luister alsjeblieft ook naar Brenoritvrezorkre - Uatr Drèmseglore (2023) het is misschien niet de typische klassieker waar je naar op zoek was maar het belichaamt wel de jaren 90 horror sound en duurt bovendien slechts 8 minuten.

madmadder wat wil je graag voor een tip? Een lekker vuige metalen plaat, lekkere grooves of een uit de hell getrokken brok herrie gesmeden door de baphomet himself?

Uhmm, dat klinkt allemaal goed, maar misschien een vibeje dat nog niet gecovered wordt door de lijst aan tips die er nu is:

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review

* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review

* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
Beoordeling: 4,5*. Review

* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
Beoordeling: 3,5*. Review

* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Faxed Head - Exhumed at Birth (1997) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]
* Entombed - Left Hand Path (1990) [dix]
* Godflesh - Streetcleaner (1989) [Paap_Floyd]
* Crowbar - Time Heals Nothing (1995) [Glitch]
* Emperor - Anthems to the Welkin at Dusk (1997) [ABDrums]
* Deathspell Omega - Si Monumentum Requires, Circumspice (2004) [niels94]

* Brenoritvrezorkre - Uatr Drèmseglore (2023) [Ana_zwaan]

Napalm Death.

Barney! Wat mij betreft de leukste man in metalland.

madmadder hoop dat je 'm nog niet kent, mijn tip is Sink - The Holy Testament 2 (mag nog geen link plaatsen, maar staat o.a. op Bandcamp).

Deel 1 is ook erg tof, maar ik zou beginnen met 2

Vibes: Finse mannen met namen als Arno Kankaanpää, Harri Talvenmäki, Henrik Wetterstrand, Mauno Konkka, Saku Tamminen en Teemu Huunonen die zich na een avond lang lopen drinken terugtrekken in een grote houten blokhut aan het rand van het bos en in het reine proberen te komen door Black Metal te maken terwijl de roes van de alcohol nog rijkelijk door de aderen vloeit.

Oja dat zijn namen die meteen verwachtingen scheppen (not!)

Thanks, ik voeg hem aan de lijst toe! Ik hoop overigens dit weekend een stuk over Napalm Death te schrijven!

Hee Madelon,

Mijn tip komt van net over de grens bij Nijmegen, de Duitse band Ultha, ik vind het bijzonder gaaf.

Ultha - Converging Sins (2016)

Black Lodge metal? Zijn Leo Johnson, Jacques Renault, Ronette Pulaski en Laura Palmer toevallig ook aanwezig in die blokhut?

Napalm Death - From Enslavement to Obliteration (1988)
subgenres: grindcore

https://www.musicmeter.nl/images/cover/31000/31836.300.jpg

Toen ik als tiener naar zo extreem mogelijke muziek op zoek ging, kwam ik al snel bij bands als Agoraphobic Nosebleed en Anal Cunt uit. Grindcore dus, een genre dat zich kenmerkt door extreem korte nummers en die op muzikaal vlak invloeden uit death metal en hardcore punk in zich herbergt. Het is een genre waar ik graag naar luister, het onmenselijke tempo, nummers die vaak amper een minuut duren, het is bijna onmogelijk om verveeld te raken bij het luisteren naar dit genre. Bovendien kan het enorm fijn zijn, ter afwisseling, om na een album met enkel nummers langer dan tien minuten even iets op te zetten waarbij er binnen een half uur veertig nummers doorheen geramd worden.

Ik ben dus zeker wel enthousiast over het genre, maar ik had tot enkele maanden geleden nog nooit iets gehoord van DE pioniers van dit metal-subgenre. Het Britse Napalm Death ontstond in 1981, liet zich inspireren door de death metal van Possessed, extreme metal pioniers Celtic Frost, de anarcho-punk van Crass en de hardcore punk van Discharge en creëerde zo een heel nieuw geluid binnen de extreme metal dat bijzonder invloedrijk zou blijken. Zo werden ze één van de best verkopende metalbands aller tijden, danken we de term ‘blast beat’ aan deze band en heeft Napalm Death het wereldrecord in handen voor het kortste nummer aller tijden: ‘You Suffer’ duurt 1,316 seconden.

Bevreemdend
Dat kortste nummer ooit staat op debuutalbum Scum uit 1987. Het is grappig hoe dit album in niets lijkt op de ‘moderne’ grindcore, maar hoe tegelijkertijd wel al heel goed hoorbaar is hoe dit album een blauwdruk is geweest voor het genre. In de teksten horen we het anarchistische en maatschappijkritische van Crass terug en de hardere, grovere versie van heavy metal die we bij Possessed hoorden vormt de basis van de liedjes, maar dan op het tempo van de d-beat van Discharge en met de vernieuwingsdrang, zwaarte en lompheid van een Celtic Frost. Al deze invloeden tezamen vormen een geluid dat volledig uniek is en ik kan me alleen maar voorstellen hoe bevreemdend en extreem dit geklonken moet hebben in 1987.

Eerlijk gezegd klinkt het anno 2023 nog steeds een beetje bevreemdend en extreem. Natuurlijk is metal niet het meest sierlijke genre wat er is, maar Scum klinkt zelfs naar metal-maatstaven echt exorbitant lomp. Het album klinkt alsof Napalm Death sneller gaat dan ze eigenlijk aankunnen en alsof de band nog niet de memo heeft gehad dat extreem snelle muziek misschien wel een andere speelstijl en techniek vereist. Het album krijgt daardoor een extreme logheid mee die we eigenlijk nauwelijks nog terughoren in hedendaagse grindcore, die vaak juist erg gecontroleerd klinkt, ondanks alle extremiteit. Ik denk niet dat er ook maar één album ter wereld is dat klinkt als Scum, en juist dat gegeven maakt dat ik dit een uitermate charmant album vind, ook al snap ik dat je van alles kunt aanmerken op dit album.

Beheerst
Opvolger From Enslavement to Obliteration uit 1988 vind ik echter nóg beter. Het geheel klinkt wat beheerster, maar de impact is minstens zo groot. Er zit enorm veel dynamiek in dit album, waarbij langzamere, brute en snelle, felle passages elkaar afwisselen en waarbij duidelijk is dat de muzikanten nu genoeg kennis hebben van hun instrument om hun ideeën en concepten op adequate wijze om te zetten in een alles verzwelgend geluid.

Er is ook een hoofdrol voor de vocalen weggelegd. Lee Dorrian gebruikt diep, dierlijk gegrom en gepijnigd, hels gegil door elkaar heen en dat werkt echt fantastisch. Afgelopen jaar prees ik Hiss van Wormrot de hemel in vanwege uiteenlopende genres die ze met elkaar laten versmelten tot iets wat nog steeds overduidelijk grindcore is, maar bijna 35 jaar geleden was daar blijkbaar al From Enslavement to Obliteration dat precies hetzelfde doet en met misschien nog wel meer verve. Het is bizar hoeveel overduidelijke invloeden er op dit album te horen zijn en hoe het tegelijkertijd toch zo volstrekt uniek, tijdloos en onverwoestbaar klinkt.

Schim
De uitzonderlijke diversiteit van dit album heeft Napalm Death nooit meer weten te evenaren. Op latere albums – wederom met een geheel nieuwe line-up, al is de bezetting vanaf de jaren negentig vrijwel constant – neigt de band soms meer naar death metal, soms meer naar grindcore, maar het venijn en de scherpte zijn nergens meer zo voelbaar als toen op From Enslavement to Obliteration. Op The Code Is Red… Long Live the Code uit 2005 klinkt de band nog maar als een schim van zichzelf, waarbij de leden amper zelf nog lijken te geloven in de politieke boodschap die ze uitdragen.

Toch vindt de band het vuur weer terug, want de laatste albums die ze uit hebben gebracht zijn weer enorm krachtige statements. Voor mij behoort Utilitarian uit 2012 tot het beste van Napalm Death, omdat ze hier net zo hongerig en fel klinken als op de albums in de beginperiode. Er gaat weer een enorme passie en intensiteit uit van Utilitarian en de albums erna en dat is zeker prijzenswaardig voor een band die inmiddels al meer dan veertig jaar bestaat.

Creativiteit en dynamiek
Ik heb nog veel te ontdekken op het gebied van grindcore, maar dankzij het omvangrijke en diverse oeuvre van Napalm Death heb ik wel een beter beeld gekregen van wat ik hoop te vinden in grindcore. Ook op korte liedjes, gespeeld in een vernietigend tempo kan een eindeloze hoeveelheid creativiteit en dynamiek worden losgelaten. En natuurlijk zijn daar ook de begeestering en de hartstocht die ik in alle soorten muziek zoek. Ik heb vrij weinig met de anarchistische denkbeelden van de band, maar op sommige albums brengen ze hun ideeën met zoveel overtuiging en kracht dat ik er bijna lid van de Antifa van zou worden. Prachtige band dat Napalm Death, niet eens per se vanwege het oeuvre, want er zijn ‘maar’ drie albums die ik zal blijven luisteren, maar vooral omdat ze met hun visie op extreme muziek de metalwereld blijvend hebben veranderd.

Blogpost

Scum (1987): 4*
From Enslavement to Obliteration (1988): 4,5*
Harmony Corruption (1990): 3,5*
Utopia Banished (1992): 3,5*
Enemy of the Music Business (2000): 3,5*
The Code Is Red... Long Live the Code (2005): 2,5*
Utilitarian (2012): 4*
Throes of Joy in the Jaws of Defeatism (2020): 3,5*

next stop: In the Woods... – Omnio (1997), tip van Brunniepoo

Ik herinner me ooit van vrienden op de camping in de Ardennen waar we elk jaar naartoe gingen het nummer "E" gehoord te hebben. Even moeten opzoeken want ik wist niet meer van wie het was. En blijkt dat Napalm Death zich op dat nummer inspireerde. Des te vreemder dat You Suffer bekend staat als het kortste nummer ooit terwijl E van Wehrmacht nog korter is.

Vraag aan de kenners:

Zin om binnenkort eindelijk daadwerkelijk het werk van Iron Maiden in te duiken: welke vijf albums moet ik in ieder geval absoluut gehoord hebben?

De zeven eerste.

Maar als het echt niet anders kan dan kan je Piece of Mind en Seventh Son of a Seventh Son misschien weglaten.


Mijn top 10 ziet er zo uit:

Killers: 100/100
Iron Maiden: 98/100
Somewhere in Time: 97/100
The Number of the Beast: 96/100
Piece of Mind: 96/100
Powerslave: 96/100
Seventh Son of a Seventh Son: 96/100
Brave New World: 90/100
Dance of Death: 90/100
A Matter of Life and Death: 90/100