72. Urban Dance Squad - Mental Floss for the Globe (1989)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1467.jpg?cb=1572321372

Voor mij de beste Nederlandse band die er geweest is, helaas nooit live gezien, maar wat ik van ze op tv zag was dat zeer indrukwekkend, wat een energie! Dat komt natuurlijk ook door Rudeboy, de charismatische frontman en een interessant figuur.
Dit was hun debuut en zorgde zelf voor optredens in Amerika. Het was destijds uniek wat ze deden, met de combinatie van rap, rock, funk,samples en scratchen waren ze baanbrekend bezig. Op dit album is het allemaal nog lekker mellow, later werden ze wel wat harder vooral op Persona Non Grata.

Deze docu uit 1991 is wel leuk om weer te kijken,

71. Longing for Dawn - A Treacherous Ascension (2007)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/152000/152305.jpg

Tijd voor somberheid, melancholie en duisternis, tijd voor funeral doom. Deze Canadese band bestaat inmiddels niet meer, maar heeft zo halverwege tot het einde van de zero's drie albums uitgebracht waarvan deze de beste is, vind ik dan. Zware, extreem trage gitaren, diepe grunts, een bas met distortion, en electronische effecten, weet niet of dat met een keyboard gedaan is of met wat anders. Gek genoeg word ik nooit somber of depri van zulke muziek, vind het altijd wel een soort van berusting geven.

70. Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet (2006)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56593.jpg

Een van de beste ambient platen die ik ken, Hecker maakt hier spannende drones met noise, maar ook rustgevende tracks, en over het geheel met veel gevoel. Bij mij werkt dit soort muziek altijd goed als ik half lig te slapen of de ogen niet open kan houden, het lijkt dan dieper binnen te komen, of verontrustender dat kan ook.

69. Boards of Canada - Tomorrow's Harvest (2013)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/351000/351122.jpg

Veel electronica klinkt futuristisch en niet nostalgisch zoals Boards of Canada wel klinkt op dit album, des te knapper is het om met zo'n genre zo'n gevoel op te wekken. Het is nou niet zo'n vrolijke plaat maar eerder somber en donker, met prachtige melodieen. Dit is een perfecte soundtrack voor een melancholische bui.

Ik heb de griep, als ik weer beter ben ga ik verder.

góðan bata

Toffe tips weer man, vooral Kuedo en Longing For Dawn als liefhebber van zowel Blade Runner als funeral doom metal...

Veel beterschap gewenst!

Beterschap!

Het heerst - ook hier, sterkte! Heb al een tweetal namen voor de checklist genoteerd en hoop op nog een aantal momenten van herkenning - noem geen namen, om bias te voorkomen

UDS was altijd zo'n band waar de alto's op los gingen, tenminste bij mij op de MEAO toen, hiphop werd afgezeken maar dan vonden ze dit wel geweldig en van die kutbandjes als Dog Eat Dog enzo. Nooit begrepen waarom je dan hiphop niks vind.
Ik ken maar 1 UDS nummer overigens, Temporarily expandable

Deze top 100 is het alleen al waard vanwege de mooie albumhoezen die langskomen.

68. The Prodigy - The Fat of the Land (1997)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/9.jpg

Na een aardig vervelende griep pak ik de draad weer op, en wel met dit derde en laatste goede album van The Prodigy. Destijds kwam Smack my Bitch Up uit met een heerlijk clipje, wat veel stof deed opwaaien, maar het werd wel gewoon uitgezonden volgens mij, apart dat het tegenwoordig niet eens op youtube te vinden is. Dit album was denk ik ook wel bedoeld om the provoceren, want oh oh wat was het erg, niet voor de jeugd want het was pure energie wat er op je af kwam
De hits van dit album deden het toen erg goed op de dansvloer, hoewel het niet echt op dansen leek.
Maar niet de hits vind ik het beste, maar nummers zoals Narayan en Climbatize die een mooie hypnotiserende sfeer hebben.

Mooie stukkie over dit album:

The Prodigy’s The Fat of the Land: How band’s album fell out of favour | The Independent - independent.co.uk

67. Progenie Terrestre Pura - U.M.A. (2013)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/353000/353492.jpg?cb=1564141031

Sci-fi metal uit Italie, met een geweldig hoes. In het begin kon ik er niet zoveel mee met deze black metal met electronica, maar het bleek een echte groeiplaat en het werd een van mijn favo metalalbums.
De laatste jaren is het stil rond deze band, en veel bekendheid hebben ze helaas niet gekregen, onterecht wat mij betreft. Tekstueel zou ik niet weten waar het over gaat, want het is allemaal in het Italiaans. Maar veel last heb ik daar niet van, ik laat me graag onderdompelen in deze space metal en geniet van de sterke productie, geen brei van geluid maar duidelijk te onderscheiden.

66. DJ Shadow - Endtroducing..... (1996)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/36.jpg?cb=1514063263

Hoewel er al een tijdje volledig gesamplede nummers bestonden was dit album wel een mijlpaal qua sampling, en het werd helemaal de hemel in geprezen door de muziekbladen en het publiek. Tegenwoordig wordt het nog steeds gezien als een van de beste albums uit de 90's en daar kan ik mij wel in vinden, toch ook best bijzonder dat DJ Shadow nooit weer zoiets goeds heeft gemaakt. Ik ben zelf niet zo'n hiphop liefhebber, maar deze is denk ik, omdat het volledig instrumentaal is, wel bij een breder publiek populair.
DJ Mag schreef laatst nog een mooi stuk over dit album.

Solid Gold: DJ Shadow's 'Entroducing....' is a masterclass in the art of sampling | DJMag.com

65. The Chemical Brothers - Exit Planet Dust (1995)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/63.jpg?cb=1579998183

Bijzonder debuutalbum met geweldige hoes, dat is Exit Planet Dust, met de titel die verwijst naar het afscheid van hun The Dust Brothers naam. Voor mij is dit nog de oldschool sound van begin jaren negentig met die acid en drums, maar toch was het een ander geluid en de pers noemde het dan ook maar big beat.
Een heerlijk rauw, opzwepend, inventief, spannend en warm album, wat later nog werd overtroffen door de opvolger Dig your Own Hole.
Net als het debuut van DJ Shadow is dit ook een mijlpaal uit een bijzondere tijd voor electronische dance muziek, mooi om meegemaakt te hebben en ik zet dit nog altijd met veel plezier op.

64. Biohazard - State of the World Address (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2828.jpg

Door MTV in de jaren negentig heb ik veel muziek leren kennen, eerst hadden wij thuis alleeen nederland 1,2 ,3 en Duitse zenders die we via de antenne konden ontvangen. Maar toen kregen we schotel en ik kon mijn geluk niet op met MTV, de hele dag clipjes kijken waaronder ook Biohazard, en die vond ik toen enorm stoer, maar muzikaal was het ook wel anders door een combinatie van verschillende genres. Tegenwoordig draai ik het niet vaak meer, maar als ik het opzet komt er weer een vloedgolf aan energie vrij, alleen de mosh pit ontbreekt nu, maar dat was vroeger wel anders.

63. Polygon Window - Surfing on Sine Waves (1993)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4600.jpg?cb=1628329046

Aphex Twin is een genie, vooral zijn jaren negentig albums zijn briljant, maar deze lijkt niet zo bekend of populair hier op musicmeter. Maar voor mij is dit tweede album van hem bijna net zo goed als het debuut.
In de jaren negentig heb ik deze artiest trouwens helemaal gemist, het enige wat ik kende was windowlicker eind jaren negentig, en daar kon ik toen heel weinig mee, sommige muziek begrijp je pas als je ouder wordt.
Maar goed Surfing on Sine Waves is een duistere trip met acid, ambient en inventieve beats, een sfeervolle en spannende plaat.

Biohazard blijft zo'n vette band, vooral de eerste drie platen. Meesterlijke diepe grooves, een goede dosis Black Sabbath door de hardcore en hip-hop.

62. Rameses III - I Could Not Love You More (2009)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/173000/173935.jpg?cb=1636435149

Voor de late avond, of voor de zondagmorgen, deze ambient achtige folk plaat. Field recordings, een akoestische gitaar, lap steel guitar en mooie synths zorgen voor een meditatieve sfeer, het zorgt voor rust in mijn hoofd of het geeft troost. Geen spannende muziek maar mooie serene ambient.
Ooit ontdekt op musicmeter toen er nog veel bij zulke albums werd gepost, helaas is dat wat minder tegenwoordig.

Aan de beschrijving te zien weer een interessante tip, treb. Ik zal 'm es een draai geven.

Ohhh, Rameses III! Die was ik een beetje vergeten, binnenkort weer eens opzetten. Het hele Type label heb ik met zo ontzettend veel plezier uitgeplozen.

Rameses III! Tijden niet gehoord en dit specifieke album ken ik ook niet. Ga ik zeker luisteren, wat ik ervan ken is prachtig bespiegelende en ruisende muziek.

Leuke keuze van Aphex Twin ook - inderdaad niet de meest gangbare en zeker ook niet mijn favo van hem, maar wel een lekker ongepolijste en directe plaat.

En weer een schot in de roos, wat een prachtig album!

Ik ben nu ook erg benieuwd naar die Rameses plaat.

61. Faith No More - King for a Day, Fool for a Lifetime (1995)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/333.jpg

Faith No More kende ik rond de tijd van dit album alleen van Midlife Crisis, maar toen Diggin the Grave en Evidence op de muziekzenders en radio werden gedraaid heb ik dit album gekocht. Dat was eerst wel wat schrikken, want die nummers waren wel wat radiovriendelijk vergeleken met de rest van het album, maar al gauw vond ik het te gek, en dan vooral Patton, die erg veel kan met zijn stem, maar ook een apart figuur is.
Wat het zo bijzonder maakt is de afwisseling en de gekte in sommige numers, het gaat van keihard naar jazzy en funky naar zelfs een koortje. Heerlijk album uit hun top periode, want na de jaren negentig hebben we maar weinig meer vernomen van de band, behalve een mislukt comeback album.

60. Bvdub - A Careful Ecstasy (2013)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/308000/308580.jpg

Dan de emo ambient van bvdub, een producer die ik leerde kennen rond de release van dit album. Hij is een bezige artiest, want elk jaar komen er meerdere albums van hem uit, niet alles is even goed, maar vaak zit er elk jaar toch wel weer wat ontroerend of zalvend spul bij.
Zo ook deze A Carefull Ecstasy, wat iets meer beats heeft dan andere albums van hem, maar een enorme trance opwekkende kracht heeft en je helemaal bedwelmd door de sfeer. Een uniek sound die maar weinig andere artiesten hebben, sommigen vinden het kitsch maar wat mij betreft beheerst hij het juist om heel erg emo te zijn maar juist kitsch te mijden, het blijft allemaal oprecht.

59. Korn - Life Is Peachy (1996)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1951.jpg

Nog een nu-metal album en deze band heb ik ten tijde van dit album live gezien op pinkpop in 1997, toen ze nog best serieus genomen werden, jammer dat dat later wat minder werd. Maar goed, in de 90's vond ik ze erg goed en behoorlijk anders. Dat optreden op pinkpop was ook erg vet, volgens mij was het de eerste avond en stonden Republica en Marilyn Manson er ook, in ieder geval ging ik helemaal uit mijn dak en de toen nog niet zo cliche doedelzak kwam ook nog langs.
De eerste drie albums van hun vind ik te gek, maar deze is wel het hoogtepunt, dat basgeluid, die maniakale zang, de hele sfeer die nogal manisch is maken dit tot hoogtepunt wat nu metal gebracht heeft.

58. Offspring - Smash (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/283.jpg?cb=1618927884

Zo rond de tijd van dit album was er het radioprogramma Shockradio van Rob Stenders met Floortje Dessing en Fred Siebelink, het bestond maar een jaar maar werd opgevolgd door Outlaw Radio. Ik was toen een jaar of 15 en luisterde er altijd naar, vooral om de grappige imitaties, maar ook draaiden ze er toffe nieuwe muziek, zo heb ik er Come Out and Play ontdekt, en toen later Self-Esteem een hit werd heb ik de cd geleend van een vriend van mij en gekopieerd op cassette, zo ging dat toen, en die heb ik helemaal grijsgedraaid. Het is een van mijn favoriete punkrock albums, heerlijk melodieus en een hoog meezing gehalte, volop adrenaline als ik dit aanzet!

57. God Dethroned - Passiondale (2009)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/160000/160761.jpg

God Dethroned bestaat al een hele periode, en hun albums uit de jaren negentig zijn ook erg goed, maar toen ze na een paar zwakke albums in de zero's met dit conceptalbum over de Eerste Wereldoorlog kwamen, was bijna iedereen het erover eens, dit was geweldig!
Het is blackened death metal, maar dan met een melancholische of droevige sfeer door de fantastische gitaarpartijen, je waant je echt in de oorlog. Door de cleane zang zitten er best wat rustpuntjes in de muziek wat voor de nodige afwisseling zorgt. Het grappige is dat de bassist op dit album vroeger in lokale bandjes bij mij in de buurt speelde, daar ging ik wel eens kijken. Wel leuk om hem dan in de clip van o.a Poison Fog te zien.