13. www.musicmeter.nl/album/1004]Talking Heads - Remain In Light (1980) - VS

New Wave, Post-Punk

En soms staat er gewoon een usual suspect in. Maar deze is voor mij wel speciaal hoor. De samenwerking met stergitarist Belew. Talking Heads was altijd een goeie band band voor mij. Maar met de African funkvibe erbij en wat gillend gitaarwerk klinkt het nog bijzonderder.


___________________________________________________________________________________________________________________
12. www.musicmeter.nl/album/128056]Brigitte Fontaine - Brigitte Fontaine (1972) - FRA

Avant-Folk, Chanson

En nog een Frans album, want Brigitte hoort erin en hoog ook. Net zo'n bijzonder fenomeen als Gainsbourg en al heb ik niet veel met het Franse volk, malle Fransen vind ik wel prettig. En Brigitte is een aparte. Enorm ideeenrijk, een grensoverschrijdende neiging en zeer muzikaal. Ze kan prachtig zingen, maar sommige nummers horen niet prachtig gezongen te worden, dat lijkt haar motto. Ook Brigitte heeft een flinke discografie die vrijwel zonder uitzondering de moeite waard is. Heb dit album misschien wel het vaakst beluisterd en het is me dierbaar.


___________________________________________________________________________________________________________________
11. www.musicmeter.nl/album/128]OutKast - Aquemini (1998) - VS

Southern Hip Hop, Conscious Hip Hop[url=https://youtu.be/vnnTW6WL7pw?list=OLAK5uy_ldV775EypimsbbnMj8XwxnPH8m2MhMLPo[/url]

Outkast! De laatste voor de top 10. Waar ie zomaar in had kunnen staan. Want vooral dit album (jaja en ATLiens) acht ik zeeeeer hoog. Jong als die gasten waren, ze kwamen met een sound van hebikjoudaar. Slick? Soms. Poppy? Soms. Maar bovenal vet! En creatief! En lekker! Beide heren kunnen spitten als een malle, doen dat soms maar t hoeft niet. Alles in dienst van de track en de track is nogal eens in dienst van het album. De mannen hebben een geweldig oor en dat vertaalt zich ook in de productie. Klinkt allemaal best serieus, maar er zit zowel in teksten als in voordracht (bij vooral dhr 3k) veel humor.

Divers lijst hoor. Dat krijg je met ‘per artiest een album’. Tja, nu zijn er nog 10 te gaan. Welke 10 uit het Zaafiaans Universum zijn nog niet geweest? Ik denk natuurlijk aan Kate en aan Eric B & Rakim. Frank Sinatra allicht. Eno vast ook. Durf zelfs een wedje te doen op Led Zep en Bowie.

Man och man, wat spannend. Wordt het Blur of The Gorillaz?

1 goed. knap!

10. www.musicmeter.nl/album/2099]Pixies - Surfer Rosa (1988) - VS

Indie Rock, Alternative Rock

Tuurlijk is Doolittle misschien nog wel beter, houdt het niveau nog beter vast. Maar deze is zo lekker rauw en puur en enthousiast en jongehonderig en rommelig en intens en opzwepend. Mijn liefde had het en heeft het. En bij deze moet ik altijd denken aan de Franse camping waar de fietsmaten en ik naakt in de regen de tent opzetten met deze keihard over het terrein gegalmd. Wat een malle jongens...


___________________________________________________________________________________________________________________
9. www.musicmeter.nl/album/9211]Brian Eno - Before and after Science (1977) - VK

Art Rock

Het regent helden. Het plenst zelfs. Brian Eno. Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno. Dat het met zo'n naam toch nog goed kan komen… het komt sterk Monty Pythonesk op me over. Maar goed. Ik kende de Roxy platen wel, maar was daar niet zo van onder de indruk dat ik de achtergrond uitploos. Het kwartje viel wel snel, onderweg naar een van de fietsvakanties met de maten, waarvan één dierb're vrund ook tamelijk into de muziek was en is en dominant als hij was en is en nederig als ik was en ben, liet ik al zijn cassettebandjes op de lange ritten over me heenspoelen. Hee, dit wijkt wel een beetje af van die lading postpunk, Allard wat is dit? Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno. Even een bandje zoeken met nog een nummer... enz enz. Ik vond het prachtig, zocht het thuis op, en meer. En t is nooit meer overgegaan. Dus ook die link met Bowie en de Heads en nog wat andere, kreeg ik toen pas mee. Nou ja, het bewustzijn dan. Zijn ambientplaten zijn voor mij niet allemaal sterk, wel veel ervan. Zijn deels vocale eerste platen vind ik nog steeds een hoogtepunt, voor mij, voor iedereen.


___________________________________________________________________________________________________________________
8. www.musicmeter.nl/album/830079]JPEGMAFIA - LP! (2021) - VS

Experimental Hip Hop, Hardcore Hip Hop[url=https://youtu.be/bq0gn0uh5P8?list=OLAK5uy_kTr2BT9s15FOdcl4tubbrfID0nfptGCYc[/url]

Een van de meest recente albums in de lijst. En dan meteen zo hoog? Ja zonder bedenking. JPEG staat sowieso al jaren garant voor heel goede platen (The Ghost~Pop Tape, onder zijn eigen naam Devon Hendryx (Devaughn Hendricks) uit 2013 is al zo'n uitstekend album). En hij lijkt alleen maar beter te worden. Om zijn laatste er nou in te tikken, ging mij wel wat ver, maar ik maak me sterk dat die LP! nog wel gaat overtreffen in mijn opinie. Maar goed, deze vind ik dus oprecht geweldig. Die gast lijkt alles te kunnen, loopt op zijn gemakkie door de muziektuin en lijkt in het wildeweg wat moois te plukken en maakt daar met zijn eigen kruidenmixen de verrassendste gerechten van met de mafste en uitbundigste smaakervaringen en -combinaties.

Ik zet mezelf naar beneden

- zaaf
- Sandokan-veld
- Reijersen
- -SprayIt-
- Snoeperd
- omsk
- wendyvortex

7. www.musicmeter.nl/album/6038]Coil - Musick to Play in The Dark Volume One (1999) - VK

Electronic, Experimental, Post-Industrial

Coil! Toch voornamelijk de maten Peter Christopherson en John Balance. Vanaf halverwege jaren 80 lieten de heren zich horen met aanvankelijk een donker industrieel geluid dat ze nooit helemaal achter zich lieten, al kwam met de jaren meer invloed kijken uit de ambient en electronic hoek. Waardoor de muziek eigenlijk steeds 'mooier' werd, al is dat bij Coil relatief. Want het moet wel schuren en doe ook maar niet vrolijk. Liefst een tikkie angstaanjagend eigenlijk. En dat vind ik wel zo lekker.



___________________________________________________________________________________________________________________
6. www.musicmeter.nl/album/884]Cannibal Ox - The Cold Vein (2001) - VS

Abstract Hip Hop, East Coast Hip Hop, Experimental Hip Hop, Conscious Hip Hop

Deze leerde ik dus pas een jaar of wat na de release kennen en zoals bij veel meer platen in deze lijst ging het er mondjesmaat in. Eerst Pigeon, toen de openingstrack enz enz. Wat een indrukwekkende plaat. Bepaald niet soothing, onruststokend meer. De beats van El-P maken daar deel van uit, de bijzondere flows van Vast Aire en Vordul Mega misschien nog wel meer. Bij deze plaat komen steeuwstormen in beeld met de wind van alle kanten. Daar moet je zin in hebben, ik draai deze soms tijdenlang niet, maar als ie dan weer tevoorschijn komt, valt mijn waffel toch weer vaak open.


___________________________________________________________________________________________________________________
5. www.musicmeter.nl/album/456]Wire - 154 (1979) - VK

Post-Punk, Art Punk[url=https://youtu.be/MhmRThotmMc?list=PLJerkLqrqr2VSnfAuYBkPaqyHMmcz1vip[/url]

Belangrijkste album van de 70s. Maar goed, ik kan het belang van Wire ophemelen, daar gaat het allemaal niet om. Nouja misschien een beetje wel. Maar deze van Wire, close call met de voorganger, is voor mij wel het summum. De punky energie, de sterke, beetje onvoorspelbare songs, de sfeer, de tegendraadsheid en toch ook een beetje doorschemerende warmte. Ik kan me er zo fijn in wentelen.

https://media.tenor.com/L1nGl0WbPjsAAAAC/escalated-quickly-anchorman.gif

4. www.musicmeter.nl/album/485433]Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015) - VS

Conscious Hip Hop, West Coast Hip Hop, Jazz Rap

Lamar op zijn best. Zichzelf niet sparend, zijn omgeving en de politieke omstandigheden kritisch beschouwend, pakt hij de ongelijk- en ongerijmdheden aan zoals hij dat ziet. Tekstueel rijk, dus, maar ook muzikaal zet hij stappen met het integreren van jazz-elementen, G-funk in de boombap/spoken word waar hij toch al uit diepte. Een plaat die ik als de (denkbeeldig, want ik was er nooit) soundtrack van het lopen door de straten van Compton beschouw, zoals Ascenseur dat op ultieme wijze is voor Parijs, jaren 50.


___________________________________________________________________________________________________________________
3. www.musicmeter.nl/album/793]The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967) - VS

Art Rock, Experimental Rock

Monumentaal. Eigenlijk zou ik het daarbij moeten laten. Het geldt voor de plek en invloed in de muziekgeschiedenis, maar ook voor mijn waardering voor inmiddels alle nummers op de plaat. Dat heeft best even geduurd en startte in 1979, van de eerste oorwurmpjes, samen met All Tomorrows Parties, die ik leerde kennen door Japan (dus slaat op 1979), tot de lastiger verteerbare langere songs en The Black Angel. Nu is mijn waardering dus gelijkmatig en huizenhoog en ja, mijn besef dat deze plaat enorm veel impact heeft gehad speelt een rol.


___________________________________________________________________________________________________________________
2. www.musicmeter.nl/album/90]A Tribe Called Quest - The Low End Theory (1991) - VS

Jazz Rap, East Coast Hip Hop, Conscious Hip Hop[url=https://youtu.be/WyPwEm_lrHY?list=PLxoxGLV4JjtguQPf6JUADEdSIuVc1Dfrx[/url]

The Tribe, een enorm monument in de hiphop - voor mij een geweldig genre. De speelsheid, het elkaar aanvoelen en vullen, de funk, de jazz, de teksten en de knipogen, het is en blijft smullen. Deze staat voor mij op de hoogste trede, qua hiphop dan. Kocht de CD als een van mijn eerste CD's (hield die overstap lange tijd af, had een huge platenverzameling en wilde daar geen afscheid van nemen, vond (en vind) vinyl ook veel aansprekender dan zo'n koel schijfje in een klein doosje), en hoewel duidelijk uit de zelfde hoek als makkers De La Soul, moest ik hier wel aan wennen. Maar eenmaal een weg naar dat speciale plekje in de hersenen gevonden, is het koesteren geblazen.

1. www.musicmeter.nl/album/4415]Kate Bush - The Dreaming (1982) - VK

Art Pop, Progressive Pop[url=https://youtu.be/jY17egvLpCE?list=PLfimnwaZdumh9mEmPVI25QX5t8E6_5vAf[/url]

Vast wel door iemand verwacht, misschien niet eens door mezelf. Maar de hele meuk doorspittend vond ik het wel gepast. Kate heeft een prachtige discografie, met een opmerkelijke opbouw, maar de grootste stap zette ze met The Dreaming. Het loslaten van de pianoliedjes, meer het concept, meer het experiment. En dat enorm sfeer- en smaakvol. Deze plaat kan ik bijna oneindig op repeat zetten en m dan nog voelen. Dat kan ik met nummers of delen van haar andere platen, maar deze is topnotch. En dat doet me beseffen dat groei prachtig is, maar dat het punt dat bereikt wordt voor de een goed is als tussenstop, voor de ander mag het het eindpunt zijn. Ik ben niet zo goed in loslaten, dus als artiest zou het bij mij op een gegeven moment meer van hetzelfde gaan worden (wel steeds beter hoor ). Daar heeft Kate geen last van en dat bewonder ik. Oja en ook dat ze verschrikkelijk muzikaal is en er prima uit zag.

Prachtige top 100 was dit, zaaf! Alle petjes van de pettenwinkel af!

Hohoho, wat een prachtige nummer 1. Het beste album van La Bush. Let je op, ArthurDZ? Ik zei het beste.

Bedankt voor de vlotte afhandeling, zaaf!

Een droomslot. Stilletjes ook wel verwacht. Dank voor de reis

Prachtige lijst, dank voor het delen zaaf!

jaja, dingen voor jezelf houden word je niet rijker van

Geweldige en originele lijst Zaaf! Met veel plezier meegelezen. Van Kate Bush ben ik nooit zo’n fan geweest maar je #2-4 uit de lijst sla ik zo hoog aan dat ik The Dreaming toch ook maar eens moet gaan proberen

A vision shared is a vision doubled is een uitspraak van de toenmalige CEO van Apple, John Sculley. Alhoewel 'delen' via social media wel een somtijds nare bijklank heeft gekregen "deel uw aankoop" - sure

Mooi afwisselende lijst, met een aantal verwachte, een aantal verrassingen - en uiteraard veel "boze mannen praterij" (vrij naar Nick Hornby - 31 Songs). Denk dat ik een lijstje kan maken van zo'n 10. albums 2check, leuk!

Heel onverwachte nr uno, had misschien iets anders verwacht, of wellicht gedroomd

Nu jij Mju

Bedankt zaaf, pracht lijst.

Heb je lijst met plezier gelezen en een paar tips opgedaan, zaaf, dank.
Volgens mij ben ik de volgende op het lijstje, ik begin van t weekend ergens denk ik.

Mooie, bijzondere lijst zaaf! Verrassende nummer 1 ook. Staat hier (op vinyl) in de kast, ik zal ‘m eens wat beter luisteren, kwartje is nooit echt gevallen. Verder ook wat toegevoegd aan mijn steeds meer uitdijende nog-te-luisteren lijst.

Intro

Kort nadat ik mijn naam in de wachtrij zette, begon ik met het maken van mijn lijst. Al snel sloegen ook twijfels toe. Houd ik wel genoeg van 'albums'? Is mijn smaak (relatief gezien) niet te mainstream om een interessante lijst te maken, als ik zie hoeveel obscure parels mijn voorgangers hier noemden?

Toch heb ik op meer dan duizend albums gestemd, dus zelfs uitgaande van 'één album per artiest' moet er wel een top 100 uit te destilleren zijn. Hoewel ik (spoiler warning) mijn top 10 gewoon in ere ga houden, was het grappig om te merken dat de platen die ik de hoogste stem had gegeven, niet automatisch bovenaan eindigden.

Er is zoveel muziek dat je soms geen tijd hebt om terug te blikken, en het maken van een top 100 bleek ineens een goede gelegenheid om dat wel te doen. Wat volgt is dus een verzameling mijmeringen over de platen die het meest voor me hebben betekend, ongeacht hoeveel sterretjes ik heb aangeklikt bij Musicmeter.

Er zijn platen waar ik 4,5* aan heb gegeven die de lijst niet haalden, omdat ik er toch minder bij 'voel' of ze in de praktijk bijna nooit draai. Dan zijn er ook platen die ik later in de lijst tegenkwam waarvan ik niet meer precies kon zeggen waarom ik ze zo hoog had gezet. Alles kan volgende week weer anders zijn, bla bla bla.

Enfin, men moet ergens de knoop doorhakken, dus daar gaan we dan.

Casartelli cosmic kid DjFrankie brajoapau: Wil één van jullie de topictitel aanpassen a.u.b.? Hartelijk dank!


100. Everclear - Sparkle and Fade (1995)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4649.jpg

Post)grunge, wie doe je er nog een plezier mee? Misschien dat ook ik dit nu na één liedje zou afzetten, maar bij de langharige zeventienjarige die dit op een scoutingkamp voor het eerst hoorde, ging het erin als koek.

Onderweg ergens heen zette een staflid in de auto het liedje ‘Strawberry’ op, van deze plaat. Ik vond het toen vooral grappig, geloof ik, de tekst snapte ik pas later, ergens tijdens het halfjaar waarin ik dit album helemaal grijsdraaide. Intussen is de popcultuur -om begrijpelijke redenen- een beetje klaar met ‘witte mannen met gitaren die zichzelf iets te zielig vinden.’

Deze stond bij mij ook op een lijstje afvallers, maar bij herbeluistering bleken de meeste liedjes me nog wel te raken. Waarschijnlijk speelt nostalgie hier een grotere rol dan ik toe wil geven, maar het is af en toe fijn om eer te bewijzen aan de zeventienjarige in mezelf. ‘I am still living with your… ghost!’





99. Bud Powell - The Amazing Bud Powell Vol 1 (1951)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/75000/75908.jpg

Niemand die mij weleens treft op deze site zal verbaasd zijn dat er een aantal oude jazzplaten voorbij gaan komen. Dit is meteen één van de oudste, muziek die uit zo’n andere tijd en plaats komt dat je wat moet gaan schuiven met je referentiekader om het op waarde te schatten.

Daar komt nog bij dat Bud Powell, gezien als één van de absolute genieën van de vroege ‘bop’-jazz (grofweg tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog) nogal een tragisch geval was: een man die alles meemaakte van racistisch politiegeweld tot elektroshock-therapie, en die volgens de mensen die erbij waren eigenlijk al kapotgemaakt was voordat hij zijn eerste fatsoenlijke studio-opnamen maakte.

In dit geval uit 1949 (een kwintet met een zeer jonge Sonny Rollins) aangevuld met trio-opnamen uit 1951. Door het stof van driekwart eeuw, en alle ellende die de man toen al had meegemaakt, maakt zijn speelse, creatieve stijl nog steeds indruk op me, mits ik dit op de juiste momenten draai.

Heel herkenbaar over het uitdelen van sterren op deze site en er dan achter komen dat het voor het maken van een lijst niet altijd uitmaakt. Je kan soms meer voelen bij een 3,5* vanwege wat dan ook dan bij een 4,5* die je als kwalitatief hoogstaand beschouwt maar waar je verder niet veel bijzonders mee hebt.

Ik ga zeker volgen Sander! Onze smaak raakt elkaar soms enorm en ligt ook regelmatig mijlenver uit elkaar. Misschien ontdek ik zo nog wat.

Mooie en verrassende top 100 zaaf! Ik ga je nummer 1 binnenkort weer eens in zijn geheel luisteren, dat is een tijdje geleden. Vooral Pull Out the Pin heb ik daarvan hoog zitten, goed om ook de rest weer eens te ervaren.

Nu benieuwd naar de top 100 van Sander, zet 'm op.

Wat bedoel je hier precies? Ik merk zelf dat ik veel meer een losseliedjesluisteraar ben geworden, geldt dat ook voor jou of bedoel je wat anders?

Erg fraaie lijst en schrijfsels trouwens zaaf, met plezier gevolgd!

Ja dat, en ik denk dat in de popmuziek sinds de jaren zestig ongeveer heel erg de nadruk is komen te liggen op 'het album' als vorm, en ik weet niet of ik dat per se altijd logisch vind, zeker in deze tijd. Ik merk bij mezelf in ieder geval dat ik lang niet van alles dat ik luister meteen een heel album ga beoordelen. If that makes sense.

Over dat eerste verschil ik van mening met je, zeker qua tijdsperspectief. Ik zou het gewoon 5- 10 jaar later willen plaatsen. Even een momentopname: in da 60s waren de meeste platenzaken - geloof het of niet - gevuld met bakken met singles, meerdere rijen en slecht 2 rijen of zo met lp's. Singles en e.p's waren toen de meest verkochten delivery mechanisms. Lp's beluisterde je ook vaak ik zgn luistercabines. Het is niet zo gek om te veronderstellen dat de markt gedragen werd door de 'boomers' en toen die gingen werken, meer zakgeld kregen of een beurs (waarvan ze ook platen konden kopen) viel dat min of meer samen met de opkomst van de lp. En als snel kwam er een tweedeling in lp-prijzen: tot ca fl 10,- voor Nederlands product en fl 18,- voor buitenlands.

Onze kennisbron (toegang tot muziek) was in eerste instantie de radio; programma's als de lp-show of Supercleandreamnachine kwamen pas in da 70s.

De parallel met tegenwoordig is dat nu ook veel snippet-wise wordt beluisterd, ook het mechanisme van streaming services is op tracks luisteren ingericht; de behoefte aan zgn instant gratification is de laatste jaren alleen maar toegenomen (en als communicerend vat, het luistergeduld alleen maar af). De grap is evenwel dat als je wilt beschikken over een fysiek product, je toch het complete album moet kopen. Betaald downloaden maakt het downloaden van een volledig album net iets goedkoper dan de som van de tracks, da's dan wel het voordeel

Kortom: de relatie tussen album en tracks luisteren is complexer dan gedacht en vaak blijkt die ene track die je aanvankelijk niet aanstond toch 'a hidden pearl'.

Ik snap het instant gratification punt maar ik merk voor mezelf dat ik het prettiger vind om op deze manier gevarieerder te luisteren. Snippets is dan weer een stapje verder en dat doe ik niet. Ik ken ook mensen die consequent voor het einde van een track al doorgaan naar de volgende. Daar heb ik ook moeite mee.

98. The Strokes - Is This It (2001)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/540.jpg

Wellicht de grootste hype uit het begin van het millennium. Ik luisterde Is This It in de platenzaak en vond het vervelende, hipsterige, slecht geproduceerde Velvet Underground- imitaties. Het droeg eraan bij dat ik wat wegdreef van die jongens-met-gitaren, elke maand een nieuw bandje gehyped door de NME-sferen, en andere muziekgenres ging luisteren. Dus oorspronkelijk vooral invloedrijk omdat ik het juist niks vond.

Een decennium ging voorbij en inmiddels werd deze plaat als klassieker gezien, en bij herkansing bleek ik het ineens ook tof te vinden. Alleen maar fijne liedjes, op een subtiele manier supergoed gearrangeerd ook. En dus werd het ook wel een lesje ‘niet te snel oordelen.’




97. Eels - Beautiful Freak (1996)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/250.jpg

De eerste vijf platen van Eels zijn me nogal dierbaar, na Blinking Lights and Other Revelations kreeg ik het gevoel dat ik wel genoeg van de band in huis had en ben ik ze een beetje uit het oog verloren.

Als je het hebt over platen die wel een snaar raken binnen een generatie liefhebbers, dan is dit er wel zo een. Ik heb toen een Eels-hoodie gekocht die ik vaak naar school droeg, en werd door de meest uiteenlopende mensen aangesproken hoe goed ze die band vonden, van hockey-meisjes tot computernerds tot metalheads.

Veel mensen vinden hun tweede plaat beter, en rationeel ben ik het daar ergenswel mee eens, maar Beautiful Freak wint het op nostalgie en oorspronkelijke impact.

Fair enough, het zal ook schelen dat ik de jaren zestig niet heb meegemaakt denk ik. In de periode van mijn muzikale vorming (zo eind jaren tachtig en jaren negentig), was de compact disc (net) leidend en had ik vaak wel het idee dat iedere act verplicht tweejaarlijks > 1 uur muziek moest uitbrengen, of ze nou de inspiratie en het materiaal hadden of niet.
Ik vind die albums vaak nog steeds vrij 'bloated' (misschien kom ik hier later nog op terug in mijn lijst), wat mijn beeld van 'het album' misschien wat heeft vervormd. Wat niet wil zeggen dat ik niet ook een aantal platen ken waarvan juist de samenhang heel sterk is, natuurlijk.

96. Vijay Iyer - Tragicomic (2008)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/134000/134665.jpg

Toenmalig Amerikaans jazz-wonderkind (inmiddels instituut), ooit op mijn radar gekomen door spoon (in een vorig leven). Muziek met een retestrakke groove, maar die ook vrij complex in elkaar zit (Iyer is afgestudeerd als wiskundige). Gek genoeg zijn het vaak de meest chaotische momenten die me juist rust brengen en me het meest emotioneel raken op deze plaat.

Saxofonist Rudresh Mahanthappa verzorgt de wervelstormen. Toen ik nog geregeld op stap ging (nog meer levens geleden) was dit de plaat die ik opzette als ik een paar biertjes te veel op had en te dronken was om te gaan slapen. Geen idee waarom, maar ik werd dan juist van de meest wilde momenten op deze plaat dan erg rustig en stabiel. Nuchter herbeluisterd is de plaat eigenlijk nog beter dan ik me herinnerde.




95. De La Soul - Stakes Is High (1996)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2687.jpg

Met hiphop zullen mensen mij dan weer veel minder associëren, toch is er wel een tijd dat ik er redelijk veel naar luisterde. Meer nog dan dat ik per se favoriete nummers kan aanwijzen, buiten de laatste drie (ik kwam erachter dat ik nog niet eens hierop gestemd had op Mume) hangt er een bepaalde stemming rondom dit album die me direct terugbrengt naar tijden die geweest zijn.

Een sfeer van sigaretten (of jointjes) roken op ‘het bankje’ in het park, de tijd verdoen met onnozele kaartspelletjes, in de vulploeg werken met skaters en bmx’ers en console-controllers met vlekken van paprikachips.

De La Soul heeft altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad. Toen een tijdje terug bekend werd dat David Jolicoeur was overleden, was ik al bezig met het schrijven van deze lijst. Dat was wel een serieus ‘dingen die voorbijgaan’-momentje.

Is This It en Beautiful Freak