94. Monster Magnet - Powertrip (1998)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4299.jpg

Ik ken de andere platen van Monster Magnet niet echt, maar ik heb de indruk dat dit hun meest poppy plaat is en dat hun eerdere platen door hun fans hoger gewaardeerd worden. Toch is dit gewoon echt een, eh, monster van een rockplaat.

Zanger Dave Wyndorf heeft een soort über-masculiene uitstraling waar je ook je wenkbrauwen bij kan optrekken, maar het is allemaal gebracht met zo’n heerlijke schalkse grijns dat ik hem bijna alles vergeef. Not to mention dat de gitaarriffs op deze plaat enorm blazen, de liedjes fijn mee te brullen zijn, en de emoties ook nog oprecht overkomen.

Zodra Wyndorf aan het begin scandeert ‘I started humping vulcanoes baby/ when I was too young!’ kan ik niet anders dan me overgeven, met een vuist in de lucht.





93. Suede - Dog Man Star (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1491.jpg

Wat ik ken van Suede vind ik allemaal wel tof, maar dit is toch wel veruit hun beste (mensen die hun debuut beter vinden hebben gewoon objectief ongelijk) (grapje). Eigenlijk houd ik helemaal niet zo van dit soort volle, bombastische, flamboyante muziek.

Het is die vervelende jaren negentig-alto in me, denk ik, die zich daar altijd een beetje tegen verzet. Toch heeft Dog Man Star een meeslepende sfeer en een unieke textuur die me na een paar pogingen echt vastpakten, en sindsdien zijn blijven intrigeren.

En tussen alle bombast is het ergens ook een perverse, rebelse plaat, er zit een soort morbide lelijkheid in. Dat contrast is interessant. Dit is ook een van de platen die ik herbeluisterde voor deze lijst waarbij ik echt dacht, damn, dit moet ik vaker luisteren.

92. Neneh Cherry & The Thing - The Cherry Thing (2012)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/247000/247709.jpg

Mijn muzikale dieet is tegenwoordig denk ik voor meer dan de helft jazz uit de jaren vijftig en zestig. Dat wil niet zeggen dat ik andere genres of tijdperken niet meer interessant vind, maar ik kan redelijk lang kauwen op albums en er is gewoon geen tijd om alles te luisteren. Eén van de leuke dingen aan Musicmeter is dat ik nog weleens geattendeerd wordt op dingen die zich buiten mijn radar bevinden, zoals het feit dat ook in deze eeuw mooie jazz wordt gemaakt.

Nu is dit niet per se 'mooi', trouwens. Dit hoorde ik voor het eerst tijdens een 'CSL'-sessie met andere MuMe-luitjes, op een app daarvoor op Spotify die inmiddels niet meer bestaat en waarvan ik de naam ben vergeten. 'Accordion': een cover van hiphopact Madvillain. MF Dooms rhymes worden door Cherry bijna treiterend voorgedragen over een lage saxofoondrones en dreigende basnoten, waarna een drummer die ‘Paal Nilssen-Love’ heet het halverwege allemaal komt stukbeuken. Vet!

Lekker dwarse, noisy, stoere plaat. Eigenlijk is dit het enige volledige album wat ik van Cherry ken, terwijl ik alles wat ik van haar gehoord heb nogal tof vind. Tijd om daar iets aan te doen, misschien. Deze samenwerking met een Scandinavisch jazzcollectief borrelt bijna over van de dwarsigheid. Dat bedoel ik als compliment.





91. Lost in the Trees - A Church That Fits Our Needs (2012)

Twee platen uit 2012 achter elkaar (toeval). In die tijd maakte ik nog jaarlijstjes, volgens mij stond deze toen bovenaan. Deze lijkt een beetje vergeten, en ik kon ik me er ook niet veel van herinneren op het moment dat ik deze lijst ging maken. Ik verwachtte niet dat hij de eindselectie zou halen. Maar zie hier: herbeluistering deed wonderen.

Dit had best groter kunnen worden (de band bestaat volgens mij niet meer) onder het publiek dat houdt van Radiohead en Grizzly Bear, en dat soort dingen. Behalve dat het best een taaie plaat is, zowel qua stijl als qua inhoud. Frontman Ari Picker maakt hier een soort conceptalbum over de zelfmoord van zijn moeder, en de negatieve reactie van een geestelijke bij haar uitvaart inspireerde de titel.

De muziek is net zo vrolijk als je daarbij zou verwachten, maar ook wel weer heel teder en liefdevol, een oprecht eerbetoon. Ik kan hier tien jaar later nog steeds goed in zwelgen. Het draait hier wel meer om de sfeer, emoties en muzikale uitvoering dan dat de liedjes heel erg blijven hangen, misschien dat ze daarom nooit groter zijn geworden. Doe er eventueel uw voordeel mee.

Soundrop

Heerlijke plaat trouwens!

Ik was geveld door een stevige griep en daarna een weekend weg. Moedig voorwaarts maar weer!


90. Talvin Singh - OK (1998) - MusicMeter.nl

https://www.musicmeter.nl/images/cover/52000/52471.jpg

Ik meen dat ik het titelnummer van dit album destijds via ‘Alternative Nation’ op MTV ontdekte, dat werd gepresenteerd door een (voor de jaren negentig) passend blasé ogende kerel wiens naam ik zo even niet krijg gegoogled. De uren zijn ontelbaar waarin ik met droge ogen in de nacht naar mijn kleine tv’tje keek, de momenten bij uitstek waarop de clipzenders alternatieve- en rockmuziek draaiden.

Dit viel niet precies in mijn straatje, maar kwam later alsnog goed bij me binnen. De mix van Indiase klanken en drum 'n bass is niet heel erg subtiel, maar het is voor mij precies de juiste combinatie poppy en wazig. Deze plaat heeft zelfs een tijdje in mijn cd-wekker gezeten, waarmee je dan elke dag wakker wordt met een kerel die (zoals op albumopener 'Traveller') verzucht: 'The world is sour...'

Die cd-wekker heb ik later weggedaan, onder andere omdat platen echt verpest worden als ik er elke dag door gewekt wordt. Sommige dingen op deze plaat zijn echter niet stuk te draaien. Dat is meer dan alleen het titelnummer, en toch kies ik die weer als clipje, want het is gewoon één van de beste singles van de jaren negentig.






89. The Moldy Peaches - The Moldy Peaches (2001) - MusicMeter.nl

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1456.jpg


Hier is ie weer, ArthurDZ. Een plaat die net zoveel bewondering als irritatie oproept. Nou ja, meer irritatie waarschijnlijk. En na twee decennia rammelende indiebandjes kun je je daar iets bij voorstellen. Waarom ik in het andere kamp zit, heb ik ooit uitgelegd in een recensie en ik zou het niet (opnieuw) beter kunnen verwoorden.

Was dat Matt Pinfield?

Nee, volgens mij was het ook een Brit. Misschien kom ik er nog op.

Ik zag deze topic vaak voorbijkomen, maar kende de users niet echt, en wist niet echt wat er zo bijzonder zou moeten zijn aan de top-100 van iemand die ik niet ken. En dat bedoel ik niet onvriendelijk. Dus ik liet de topic voor wat het was.

Maar, Sandokan-veld ken ik wel, van bij de jazz-platen. En dan zie ik dat hij ook Monster Magnet gaaf vind. Ik heb me voor deze topic ingschreven. Ik ben heel benieuwd welke albums besproken gaan worden.

Toby Amies? Zijn wel clipjes van, interview met Blur o.a.

Ja! Volgens mij wel.

88. Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16256.jpg


Men moet af en toe de topicstarter eren, en het is waar: zonder aERodynamIC had ik nooit geweten dat de zanger van ‘Tainted Love’ ook nog een van de meest markante levende popartiesten is.

Als ik zeg dat ik niet per se een albumliefhebber ben, en dat mijn favoriete platen automatisch die zijn met de meeste leuke liedjes, is dit daar wel een uitzondering op. Behalve het subliem gallige ‘Catch a Fallen Star’ en het prachtig desolate ‘Black Heart’ kan ik hier niet echt uitdrukkelijke favorieten op aanwijzen. Het album is gewoon een ‘mood’ zoals ze tegenwoordig op social media zeggen, en werkt het beste als ik het in zijn geheel draai en de tijd krijg om op dezelfde frequentie als Almond te komen (zie evt verder mijn vrij uitgebreide recensie op de albumpagina).






87. Big Thief - Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/831000/831299.jpg

Volgens mij de meest recente plaat in het lijstje. Mijn waardering kan nog alle kanten op. Sowieso wel een album waarbij ik bepaalde twijfels heb. Misschien een typisch dubbelalbum, wat te lang dus. Uitpuilend van hipster 'manic pixie dream girl'-weirdheid die ik niet in elke stemming even goed trek.

Uiteindelijk geeft de emotionele impact van de liedjes toch de doorslag. Verrassend coherente plaat voor een groep die zo productief is, en Adrianne Lenker is gewoon een zangeres/ songschrijver met wie je een fles drank wil opentrekken ergens op een veranda bij een rommelige achtertuin, om samen met haar te zwelgen, trippen en kwelen. ‘One peculiar organism aren’t we all together?’

Ja, dat is waar ook: jij was toen enthousiast over Marc and the Mambas. Zouden er meer moeten doen.

Big Thief

86. The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/978.jpg


Van huis uit ben ik meer een Beatlesfan via mijn moeder, die we nog wel vaker gaan tegenkomen in deze lijst (niet als uitvoerende artiest). Toch zijn sommige liedjes van de Stones tot mijn favoriete liedjes gaan behoren.

De meeste daarvan staan niet op Sticky Fingers, maar dit vind ik dan wel weer hun beste LP. Hun andere klassiekers vind ik vaak nog een beetje wisselvallig. Dit is vuig, beknopt, sexy en soulvol, de Stones op hun best.






85. OutKast - Speakerboxxx / The Love Below (2003)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/410.jpg

Voor een ander topic op deze site heb ik ooit nog een stuk geschreven over dat Outkast de band was die me uit mijn gitaarbubbel haalde en mijn geest opende voor andere soorten muziek. Lang, lang geleden. Sowieso, wat een duo!

De meeste hiphopfans zullen hun neus ophalen voor mijn keuze van album, omdat hun vroege platen bij de kenners veel hoger scoren. Dit is dan ook onbeschaamd jeugdsentiment, er zijn weinig platen waar voor mij zoveel herinneringen aan vasthangen (voor het grootste deel herinneringen aan wazige feestjes, maar toch: herinneringen).

Ergens is dit toch gewoon de ultieme Outkast-plaat, sorry (hoewel ze allemaal een beetje wisselvallig zijn, en dit eigenlijk gewoon twee soloplaten zijn, maar oké). Speakerboxxx (Big Boi) is een funky ritje waarbij je stoel meetrilt met de subwoofer, en daarna fladder je door de hele stratosfeer met The Love Below (Andre 3000). Het is vooral zo'n plaat waar je helemaal in achterover kan liggen.

Feestdagen en bijbehorende luiheid zitten me een beetje in de weg momenteel, volgende week ben ik vrij en gaat het tempo omhoog.

84. The Who - Quadrophenia (1973)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7467.jpg


Wederom misschien geen logische keuze, althans deze plaat wordt gezien als een slap aftreksel van hun eerdere succesplaat Tommy. En toch: waar het concept ‘blinde doofstomme jongen die heel goed kan flipperen’ me een beetje mijn schouders doet ophalen, vind ik deze als concept veel beter geslaagd.

En eigenlijk vind ik de liedjes ook veel leuker. Ik respecteer The Who als instituut, maar waar ik veel van hun werk te bombastisch of gezocht excentriek vindt, trappen ze hier alle juiste pedalen in. De plaat heeft een straatwijze rauwheid en gaat toch pretentieuze grote gebaren niet uit de weg. Daarmee zit the Who eigenlijk precies in de ‘sweet spot’ waar ze in moeten zitten.






83. Billy Harper - Knowledge of Self (1979)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/756000/756274.jpg


Waarschijnlijk de meest recente ontdekking in de lijst, een jazzplaat die ik het laatste halfjaar helemaal grijs heb gedraaid. Bij wijze van spreken dan, want vanwege een rechtenkwestie is het werk van Harper nauwelijks fatsoenlijk (of betaalbaar) op vinyl te krijgen.

Staat desondanks hoog op het wensenlijstje, want dit is een jazzplaat waarop alles goed gedaan wordt. Je zoekt als jazzfan altijd naar dit soort pareltjes, platen die de platgetreden paden ontwijken maar die nog steeds swingen en emotioneel doel treffen. Dit is er zo eentje Als ik nog een jaar in de wachtrij had moeten staan, zou deze misschien nog wel hoger zijn geëindigd.

82. The Roots - Phrenology (2002)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1335.jpg


Ieders favoriete verantwoorde hiphop-band uit de vroege jaren van de eeuw. Althans, ik had naar aanleiding van deze plaat verwacht een grotere fan van The Roots te worden, maar hun volgende albums doen me een stuk minder. Misschien legden ze hiermee de lat voor mij ook wat te hoog.

Waanzinnige plaat, waarop alle registers worden opengetrokken. Het concept draait om de rijkheid van de zwarte Amerikaanse cultuur, en hoe dat allemaal in hiphop te vouwen is. Dat gaat van neo-soul naar punk naar spoken word naar klassieke boom bap, rock ’n roll, jazz, en nog veel meer.

Het past eigenlijk totaal niet bij elkaar, en toch zijn weinig albums zo coherent, zo’n eenheid. Echt een album ook, waarbij -cliché-alarm- het geheel meer is dan de som der delen: de afwisseling in de tracks, het hoesontwerp, het respect voor de traditie afgewisseld met een beeldenstormend experimentalisme… magistraal en vooral ook heel lekker om naar te luisteren.






81. Deftones - White Pony (2000)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/284.jpg


Mijn tienerjaren vielen krek gelijk met de eerste ‘nu metal’-golf, en hoewel Korn de onbetwiste koning was in ‘jongens met iets te wijde broeken laten springen’ had ik vanaf debuut Adrenaline direct een klik met deze jongens die een beetje ontbrak bij soortgelijke bandjes. Net iets spannender, persoonlijker, net iets meer diepgang.

Met opvolger Around the Fur werd nog iets dieper gegaan, maar deze -hun derde- is het magnum opus van de band. Tien duistere, agressieve, een beetje smerige bangers die ook gewoon popliedjes zijn. Raar hoe het soms gaat: deze plaat maakte hun oeuvre zodanig compleet voor me, dat ik daarna eigenlijk nauwelijks meer naar een plaat van Deftones heb geluisterd.

80. [Ornette Coleman - The Shape of Jazz to Come (1959)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2856.jpg


Wie vindt dat jazz alleen een excuus is om de verkeerde noten te spelen, vindt genoeg munitie bij Ornette Coleman. Meer dan zes decennia geleden veroorzaakte hij een hoop controverse door muziek uit te brengen waarbij vooral de vrijheid van de spelers belangrijker was dan de structuur of zelfs talent. Hij vond daarmee zo’n beetje eigenhandig de free jazz uit.

Free jazz? Pretentieus! Nou, nee hoor, dan heb je deze plaat nog nooit gehoord. Coleman heeft ook wel dingen gemaakt die een beetje te vaag waren, of gewoon niet zo geslaagd, maar dit is eigenlijk een heel melodieuze, recht-uit-het-hart plaat.

Wel breekt hij met veel conventies. Niet iedereen in de jazzwereld vond het goed of acceptabel, maar iedereen móest er iets van vinden. Het was de Nevermind the Bollocks van de moderne jazz, in zekere zin. Het is vooral ook heel móói, al ben ik niet vaak genoeg in de stemming voor het specifieke geluid van Ornette en zijn bands om dit hoger dan de tachtigste plaats te gunnen.






79. Muriel Grossmann - Union (2021)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/827000/827659.jpg


Grossman is een Oostenrijkse, in Ibiza wonende vrouwelijke jazzsaxofonist. Hoe cool kun je zijn? Toen ik deze plaat via bandcamp bestelde, had ze zelf een boodschapje op de doos gekrabbeld: ‘Thank you so much for your kind support!’ Lief! Niet nodig, maar lief.

Wie een klein beetje iets van jazz weet, hoort meteen de enorme Coltrane-invloed. Ze loopt daar ook niet voor weg: één van de tracks op deze plaat heet zelfs ‘Traneing in’. Maar waar Coltrane vaak als een flipperbal door de kosmos lijkt te stuiteren, toetert Grossman zachtaardig mee met de vogeltjes in het oerwoud, danst ze met de schittering van het licht op de golven van de Middellandse Zee.

Kruidenthee-muziek, zullen sommigen zeggen. Maar nu ik toch echt een groot mens ben geworden, en elke dag naar kantoor moet om allemaal bla-bla-belangrijke dingen te doen, kan ik hier ’s avonds heerlijk bij op de bank liggen en in verdwijnen.
.

Een waanzinnige jazzplaat (Coleman) en een jazzplaat waar ik al wel langer benieuwd naar ben (Grossmann). Zal die zeer spoedig eindelijk eens gaan checken.

Ik ben niet zo van de jazz, maar aangezien je mij hier voor 100% beschrijft moet ik deze misschien toch eens checken

Ornette Coleman blijf ik wijselijk heel ver van vandaan, sorry

78. A Tribe Called Quest - We Got It from Here... Thank You 4 Your Service (2016)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/615000/615011.jpg


Voor progressieve bleekneuzen zoals ik was het nogal een schok toen Donald Trump in november 2016 tot president werd verkozen. A Tribe Called Quest was minder verrast, misschien zich meer bewust van de donkere onderbuik van de Amerikaanse beschaving, en ze hadden dit album zogezegd al klaarliggen voor de gelegenheid (deze plaat kwam drie dagen na de verkiezing uit), waarop al tracks stonden als ‘The Donald’.

Meer nog dan profetisch (Trump domineerde toen al ruim een jaar het Amerikaanse politieke nieuws) is We Got It From Here een weergaloze comeback- en afscheidsplaat van een van de meest iconische crews in de hiphopgeschiedenis. Een letterlijk afscheid ook van bandlid Phife Dawg, die een half jaar voor het uitkomen van de plaat overleed.

Nu waren hun platen uit begin jaren negentig waarschijnlijk wat subtieler, hierop wordt meer van dik hout planken gezaagd. Ik kan bij deze mijn aandacht er beter bijhouden, wat misschien iets zegt over mijn slechte smaak. Toch is het misschien vooral de timing en politieke relevantie waarom deze zo in mijn geheugen is gegrift.






77. Duke Ellington and His Orchestra - Masterpieces by Ellington (1951)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7680.jpg


Samen met Bud Powell de oudste jazzplaat op mijn lijst, en ook deze moet je een beetje in zijn tijd zien. Plus het feit dat Ellington, zelfs binnen de jazz, een wereld op zichzelf is. Muziek van een fluwelen zachtheid, waar onder de oppervlakte toch altijd iets broeit dat lastig te omschrijven is.

Hij was eigenlijk al een veteraan toen hij deze plaat maakte – de vijftig gepasseerd- was in de twintig jaar daarvoor uitgegroeid tot één van de eerste echte popsterren, maar inmiddels wat vergeten door een cultuur die de geschiedenis van de popmuziek graag laat beginnen bij Elvis Presley, een jaar of vijf na het uitkomen van deze plaat.

Ellington bracht elegantie naar de blues, en de blues naar een breed publiek. Ik voel soms een afstand met zijn muziek, die beleefdheid met een exotische ondertoon, behalve op die avonden dat je het iets te laat maakt, toch nog dat extra drankje pakt, een beetje wegzakt in je eigen mijmeringen en Ellington je ineens bij de hand pakt voor een dromerige nachtwandeling.

Heerlijke stukjes

Vanavond doen we iets met contrast.

76. System of a Down - System of a Down (1998)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/182.jpg


Een toenmalige vriend nam deze cd mee toen we een avond in iemands huis gingen hangen, dit was toen pas uit en niemand kende deze band nog. We werden hier nogal door weggeblazen, en wij niet alleen. Ik weet niet of er lezers van dit topic zijn die het ook zo hebben meegemaakt.

System of a Down werd natuurlijk pas echt groot met hun tweede plaat en hit ‘Chop Suey!’, maar onder de alto’s, metalheads en skaters waar ik toen mee rondhing sloeg dit debuut echt in als een bom. Het jaar daarna kon je in dat soort bijeenkomsten lopen langs groepjes mensen die aan het zingen waren: ‘Don’t ever get stuck in the sky when you’re high!’

Toen ze later echt groot werden vond ik ze al snel een beetje een parodie op zichzelf worden, maar de rauwe energie en geschifte creativiteit van deze plaat blijft buitencategorie. ‘The devil is so lovely!’






75. Grant Green - Idle Moments (1965)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/72000/72843.jpg


Heel erg mellow jazzplaten zijn niet per se mijn favoriet, en ik heb ook niet zoveel met jazzgitaar. Daarom heb ik deze jarenlang links laten liggen, ondanks de status van het album als één van de grootste klassiekers in het genre.

Uiteindelijk is het moeilijk om hier weerstand tegen te voelen. Prijsnummer, openings- en titeltrack ‘Idle Moments’ vangt iets universeels dat moeilijk te omschrijven is maar voor iedereen direct herkenbaar. Typerend: eigenlijk was de bedoeling dat de track maar half zo lang zou zijn. Ze moesten zelfs andere tracks opnieuw opnemen om deze take op het album te laten passen.

Ik schrijf dit stukje op een vrije ochtend, met mijn katten op schoot en een kopje koffie naast me. Grant Green op mijn koptelefoon. De lijst met klusjes die ik eigenlijk zou moeten doen is lang en groeiend, maar ach, laat maar. Het is even goed zo.

Grappig van de laatste 6 staan er drie hier ook, en is een vierde een gewenste aanwinst; en toch die System of a Down; maar goed ik zal niet miepen en het erop houden dat de lijst mooi gevarieerd is

Ik had dat met het tweede album van System Of A Down, totaal overrompeld door die plaat. De eerste keer dat ik hem luisterde stond toevallig de tv aan en schakelde ineens de NOS live over naar New York omdat er een vliegtuig het WTC was ingevlogen. Het eerste kwartier van 9/11 heb ik beleeft met Toxicity op de achtergrond.

Overigens heb ik weinig met jazz maar ik kom nu toch wel interessante dingen tegen...

74. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6062.jpg


Leonard Cohen, want in ons allemaal schuilt een would be-dichter. Mijn stiekeme pensioenplan is om op een onbewoond eiland te mijmeren over religie en verloren liefdes. In een maatpak.

Van Leonard Cohen vind ik zijn eerste plaat het beste. Al met al luister ik niet heel vaak naar hem, zijn beperkte muzikale capaciteiten gaan me snel een beetje tegenstaan. Vaak vind ik zijn liedjes mooier als anderen ze uitvoeren, al mis je dan wel weer die unieke sfeer van zijn sonore stem en voordracht.

De songschrijvers die me het meest dierbaar zijn, zijn vaak de echte einzelgängers, die hun eigen pad volgen en niet bang zijn hun lelijke kantjes ook te gebruiken in hun kunst. Cohen moet wel een beetje de godfather zijn van de buitenbeentjes, en mag een presidentiële suite opeisen in ‘the tower of song’.






73. Freddie Hubbard - The Artistry Of (1963)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/118000/118456.jpg


Hubbard was een reus binnen de moderne jazz, met name in de periode zo tussen 1960 en 1965, waar hij lid was de Jazz Messengers (van Art Blakey), een reeks soloplaten opnam die bijna allemaal klassiekers zijn geworden (waaronder deze), en als sideman meespeelde op, ik doe maar een greep, Free Jazz; Ascension; Out to Lunch!; Maiden Voyage; Roll Call, en Speak no Evil.

Dit is zijn eerste plaat voor Impulse. Een label dat muzikanten de kans gaf om hun creatieve spieren wat meer te strekken en minder commerciële muziek te maken (vandaar misschien de wat pretentieuze titel van deze). Met onderbezongen helden als John Gilmore (tenorsax, uit de band van Sun Ra) en Art Davis (bas).

De artistiekerigheid van Hubbard is vooral zijn enorm soepele techniek en de heerlijke energie die hij in alles legt. Gewoon een enorm lekkere jazzplaat van een muzikale duizendpoot, eigenlijk.

'Ik wilde wel heel graag ervaren lijken maar ik wist er ook niet veel meer van dan jij'

72. Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1252.jpg


Mijn vader was niet echt een muziekliefhebber, maar had een soort obsessie voor de muziek van Boudewijn de Groot. Hij overleed op 53-jarige leeftijd, waarna het een tijdje moeilijk was om naar deze platen te luisteren. De overlevende, dat ben ik dan denk ik.

Twee dingen die me verbaasden toen ik me weer aan dit album waagde: misschien ligt het eraan dat deze muziek in mijn jeugd alomtegenwoordig was, maar het verbaast me steeds weer hoeveel absolute nederpop-klassiekers er op deze plaat staan: ‘Naast Jou’; ‘Testament’; ‘Verdronken Vlinder’;…

Het tweede ding dat me treft zijn de teksten van Lennaert Nijgh, die dicht alsof hij nog steeds het pispaaltje is van zijn gymnasiumklas, laverend tussen hoogdravende literaire verwijzingen, surreële droomlandschappen en scherpe maatschappelijke observaties. Een soort bijna schizofrene lulligheid die wonderlijk goed paste bij de sixties-vibes van Boudewijn. Het is ook weirder dan ik me herinnerde. Hoe goed kun je je ouders leren kennen?






71. Archie Shepp - The Magic of Ju-Ju (1967)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/55000/55077.jpg


We blijven in de jaren zestig met een album dat verder echt totaal anders is dan de vorige. Wel echt eentje voor de liefhebbers van gefreak op de saxofoon. Althans, het kan altijd erger, maar ik denk dat niet veel mensen buiten de ‘usual suspects’ onderstaande youtube-filmpje helemaal zullen afluisteren.

Shepp is iemand die ik meer in theorie bewonder dan dat ik veel van zijn muziek ken of nou heel goed vindt. Een mislukte acteur die toen maar saxofoon ging spelen, een onbeschaamd uitgesproken zwarte man in de jaren zestig, een avant-gardist die net zo goed inspiratie kon halen uit soulmuziek of swing.

‘Free jazz’ kan (op zijn best) platen opleveren die je nooit helemaal kunt doorgronden maar toch op een bepaalde manier tot je onderbewuste spreken. Wat me hier aanspreekt is denk ik juist wel het droge, tribale geluid, waardoor elk stukje emotie, elke muzikale wending, elke dissonant op een bepaalde manier maximaal impact heeft.

Stukjes dwarsigheid

70. Jackie McLean - Right Now! (1966)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/55000/55895.jpg


Een jazzlegende die niet bij iedereen in de smaak valt, ook niet altijd bij mij. McLean heeft een heel aparte, eigen stijl, met iets dat jazz-criticus Richard Cook treffend omschreef als een ‘sour edge’. Nog niet veel van zijn platen heb ik echt hoog zitten.

Tja, wat te zeggen, soms valt het kwartje ineens wel, en dit is daar dan een voorbeeld van. Dan klinkt ‘irritant’ ineens als ‘spannend’ en ‘pretentieus’ als ‘eigenzinnig’. Dat zal ook net zo goed te maken hebben met de bui waarin ik ben als ik dingen leer kennen, maar hoe dan ook levert het McLean hier een mooie 70e plek op. Gefeliciteerd, Jackie!






69. Soundgarden - Badmotorfinger (1991)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2092.jpg


Ik ben duidelijk een kind van de grunge-generatie, dus ik ben fan van Soundgarden. Of niet? Eigenlijk ken ik alleen hun drie platen uit de nineties goed, en die vind ik allemaal wat lang en wisselvallig. Sowieso een ziekte uit die tijd dat de cd nog relatief jong was, alsof er per se zoveel mogelijk muziek moest op de plastic schijf.

Badmotorfinger leerde ik pas rond de eeuwwisseling kennen, een paar jaar sinds ‘Black Hole Sun’, van de opvolger, hen naar een groot publiek had gebracht. Het werd meteen mijn favoriete Soundgarden, iets korter dan hun latere succesplaten, heavier ook, een beetje gestoorder. En een beter nummer dan ‘Jesus Christ Pose’ hebben ze volgens mij niet meer gemaakt.

68. Nas - Illmatic (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/26.jpg


Zoals gezegd zijn er niet heel veel hiphopplaten tussen mijn favoriete albums, hoewel ik het genre kan waarderen zijn het vaak meer losse tracks die tot me spreken. Dat deze plaat daar een uitzondering op is, hoeft nauwelijks verdedigd te worden, want veel iconischer krijg je ze natuurlijk niet. Al kan ik me voorstellen dat er voor jongere liefhebbers zoveel nieuwere dingen zijn, dat de geschiedenis van het genre een beetje ondersneeuwt.

Ik leerde deze plaat ook pas kennen toen ie al een aantal jaar oud was. Aan het einde van mijn tienerjaren, of nog iets later. Hiphop was in die tijd een beetje zoals de luie stoel op mijn slaapkamer, iets waarin ik kon wegzakken om even de stress te vergeten van volwassen worden en niet echt weten wat je aanmoest met je leven. Aanvankelijk sprak west coast- hiphop me meer aan, dingen die lekker funky en glijerig waren. Deze plaat was droger, compacter, rauwer ook. In de loop der jaren is dat misschien juist waarom ik hem steeds beter ben gaan vinden.






67. Reggie Workman - Summit Conference (1994)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/298000/298734.jpg


In een grijs verleden was dit ooit nog jazzalbum van de week ofzo. Reggie Workman, een bassist met een fijne, wat impressionistische stijl, speelde op een hoop jazzklassiekers mee, maar is als bandleider nooit echt groot geworden.

Op deze plaat nodigt hij pianist Andrew Hill en saxofonist Sam Rivers uit, twee artistiekerige mafkezen. Typisch zo’n jazzplaat dus waar veel verkeerde noten op gespeeld worden? Mja. Ja en nee. Dat wil zeggen, ik weet het eigenlijk niet zo goed.

Zo chaotisch is het eigenlijk niet, vergeleken met een hoop andere jazzplaten die ik hoorde. Maar eerlijk gezegd draai ik deze plaat meerdere keren per jaar, maar heb ik nog steeds geen idee wat ik er eigenlijk van vind. Dat is in dit geval toch weer als compliment bedoeld.

- Sandokan-veld (bezig)
- -SprayIt-
- Snoeperd
- omsk
- wendyvortex
- Reijersen

Als deze lijst klopt dan heb ik mij bij deze naar onder verplaatst.

66. Wes Montgomery - Full House (1962)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/76000/76053.jpg


Zalige liveplaat uit 1962. Groovy gitarist, virtuose saxofonist (Johnny Griffin, die we nog een paar keer gaan tegenkomen in deze top 100) en de oude ritmesectie van Miles Davis met de onvolprezen Wynton Kelly op piano.

Dit is gewoon drie kwartier lang crowdpleasen. Puur spelplezier en swing. Wat kun je hier verder over zeggen? Dit is typisch zo’n plaat waarvan ik denk, als ik hem beluister, dit zou ooit nog wel eens mijn top 10 kunnen halen.






65. Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/481.jpg


Soms denk ik dat de meest interessante connecties die je met muziek kan maken zijn van muzikanten waar je eigenlijk ook een beetje een hekel aan hebt. Neem Billy Corgan, iemand over wie ik al bijna dertig jaar gemengde gevoelens koester.

De muziek is rauw en eigenzinnig, wat ik leuk vind, maar ook pretentieus en bombastisch, wat me tegenstaat. Toch zijn vooral de eerste drie platen van de Pumpkins bij vlagen angstaanjagend goed. Daarvan is de eerst nog wat te simpel en de derde wat te ambitieus.

Op Siamese Dream vinden we toch wel de ‘sweet spot’ van wat Corgan in zijn mars had. Bijna een symfonie aan herrie, emotie en dynamiek, iemand die alles wat goed kan zijn aan rock op één plaat wil proppen, onbeschaamd artistiek wil zijn en tegelijk de grenzen van de vuigheid wil opzoeken, en op een of andere manier in alles slaagt wat hij probeert. Corgan maakte deze plaat bijna helemaal alleen met drummer Jimmy Chamberlin, en zijn inbreng mag absoluut niet onvermeld blijven. Wat een drummer!