Wendy in Sonic Wonderland

23. Lacrimosa - Elodia (1999)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4952.jpg
We gaan even een gothic uitstapje doen. Bij goth denk ik voornamelijk aan Bauhaus en Sisters of Mercy. Maar zo rond de eeuwwisseling was ik een beetje op zoek naar iets buiten de Oor en Gonzo (Circus) paden. Ik ben toen een paar jaar Aardschok lid geweest en in die tijd had je natuurlijk ook nog 4 x per jaar de Large catalogus in huis. En in die laatste daar kwam ik al die in dezelfde stijl gemaakte Lacriosa hoezen tegen. Stonden bij platenzaak Dollhouse ook gewoon op de metal afdeling. Op zich heeft het wel iets met metal te maken, maar toch meer een soort hele afwijkende gothic metal. Meer heel Europees chanson/schlager achtig met wat orkestrale neoklassieke trekjes. Was ook weer een opstapje naar de Sonic Reducer een Duits gothicblad. Zijn nog wel een paar bandjes blijven hangen (Soul in Sadness, Samsas Traum, Diary of Dreams) maar wel erg veel saaie EBM of Depeche Mode-klonen in het neo gothic genre. Maar ook Lacrimosa. Hun platen balanceren wel eens op het randje van kitsch maar dit is zeker een hele mooie. Stille (1997), Fassade (2001), Lichtgestalt (2005) (Inclusief bijna 15 minuten gothic versie van het Hooglied) en Revolution (2012) zijn de andere pareltjes. Vleermuis alert!!

22. The Ex - Blueprints for a Blackout (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18646.jpg?cb=1709536992
Beste plaat van The Ex. Uit het Orwell jaar 1984 voor de gelegenheid ook uitgebracht op het label Pig Brother. The Ex ging al even van puur punk naar meer experimenteel op de EP's Dignity of Labour (1983) en Gonna Rob the Spermbank (1983). Blueprints is 4 plaatkanten geweldig. Opgenomen eind 1983/begin 1984 in het Koeienverhuurbedrijf van Dolf Planteijdt. En zo deden we dat in de Nederlandse underground als tegengewicht aan de New Gold Dreams made of shit. Verder verwijzingen naar o.a. de grote anti kruisraketten demonstratie, de koninklijke familie, de Heineken ontvoering en de aerobic rage.

Ik ben al sinds onderstaand nummer verscheen groot fan van dit nummer van The Ex, zo mooi...gek genoeg vond ik de rest van het album niet echt geweldig, althans, het is niet iets dat ik wel eens draai. Eind jaren negentig kwam ik vaak in Korsakof in Amsterdam, daar draaiden ze dit nummer ook vaak, was altijd weer indrukwekkend om iedereen op de dansvloer los te zien gaan op State Of Shock. Ik kan mij eigenlijk niet herinneren dat ik wel eens een ander album van ze heb gehoord...

21. Sanitary Towel - Fuck Amsterdamned.... ARNHEMNED! (1988)
https://scontent-ams4-1.xx.fbcdn.net/v/t39.30808-6/448321581_7750667775024607_5714629043124487540_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=OIF8Fpo1my4Q7kNvgEupJ7A&_nc_ht=scontent-ams4-1.xx&oh=00_AYBIb8OqNSt5UijJQILNkn6QZn-MK6fsvhzLvibm3p3WAg&oe=66724775
Ik had nog een Arnhemse bijdrage beloofd! Want wat stond daar ineens bij Dollhouse in de punk/hardcore bakken. Een demo cassette? Van een Arnhemse band? Van nu? 1988? Dit was de reden vanuit mijn toenmalige woonplaats Zevenaar weer terug te gaan naar mijn geboortestad. Via het woensdagavond punkcafé in Willemeen, naar Hotel Bosch, naar de Goudvishal. Met dank aan Marcel, Cas, Nick en Roelie. Ga maar niet zoeken naar Sanitary Towel demo op YouTube, die staat er niet op. Wel lekkage testen voor maandverband. Maar wie weet verschijnt die ooit nog eens. Heb mijn cassette voor dat doeleinde wel eens laten kopiëren. Nog wel gevonden een interview in fanzine Nooit Meer van Marcel Schilpzand waar ook nog wel eens platen en fanzines bestelde via de Nooit Meer mailorder in een tijd ver voordat Bol en Amazon bestonden. Op Bacteria vind je nog veel meer oude fanzines. Heel leuk om daar eens door heen te bladeren. Voor Sanitary Towel betreft, nee we willen niet in het voorprogramma van Slayer spelen want die band is kut, die lui zijn kut en hun publiek en de zalen en het geld zijn ook kut.

Nooit Meer 2 1988

En ik maar gokken op Arnhemsgewijs - Wij Maken Geen Grappen! (1997) - MusicMeter.nl

20. The Psychotic Monks - Pink Colour Surgery (2023)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/859000/859836.jpg?cb=1670229906
En daar is de beste plaat van vorig jaar. Nog niet overtroffen en ik heb eens even gekeken, maar volgens mij hebben we hier de voorlopig beste plaat van dit decennium. Uit Frankrijk ook nog eens. Met Charles Aznavour of Daft Punk heeft het echter helemaal niks te maken. Noiserock, maar niet van dat plat raggen, maar vol met stekels en onverwachte wendingen. Op FatCat dat is een label dat ook best een hoge standaard heeft qua releases. 6 stemmen tot op heden dat kan wel een beetje hoger mensen. En ik moet hoognodig hun eerdere releases checken. Hou je van dingen als Unwound dan moet je dit zeker eens proberen.

19. The Fall - Grotesque (After the Gramme) (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/37000/37889.jpg
Je dacht dat jij het slecht had met dunne stropdassen
Miserabele synthesizer liedjes, of cirkels met een A in het midden
Domme grappen maken, omgaan met Gary Bushell
Meedoen aan de ronde tafel gesprekken. "Ik vind je single geweldig! Jij bent geweldig!!"

C 'N' C-S Mithering vind ik nog steeds het meest geweldige The Fall-nummer, gewoon Mark E. Smith die bijna 8 minuten een tirade afsteekt. Refreintjes? Melodie? Solo's? Gewoon in één stuk door, laat die band maar doorspelen. Gaan we nog ergens naar toe Mark? The Fall was in 1980 nog wel echt een band overigens. Uiteindelijk bleef alleen Mark E. Smith over: "If it's me and your granny on the bongo's, it's The Fall". Heel eerlijk vanaf 1990 wordt het wat mij betreft allemaal iets minder. Alles daarvoor is puur goud. Hun 3e LP Grotesque (After the Gramme) wat mij betreft hun allerbeste. Verdere hoogtepunten hier: English Scheme, Impression of J Temperance en The NWRA. Op CD nog aangevuld met 2 legendarische singles: How I Wrote 'Elastic Man' / City Hobgoblins en Totally Wired / Putta Block beiden ook uit 1980.

18. Kruder & Dorfmeister - The K&D Sessions™ (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9452.jpg?cb=1701802329
En weer weg met al dat dissonante geram op gitaren. Bijna zomer. Stretchbedjes en zwembadje naar buiten. Barbecue aan. Vrolijk gekleurde cocktails met rietje en parasolletje in de hand. Speakers buiten aan, niet te hard, denk aan de buren! Wat zetten we op? In ieder geval deze van K&D vol met allemaal artiesten die eind vorige eeuw relevant waren: o.a. Roni Size, Alex Reece, Rainer Trüby Trio, Lamb allemaal bewerkt door twee Oostenrijkers tot een twee uur durende lounge mix cocktail party waar we 26 jaar later nog steeds met veel plezier naar luisteren.

ja vooral naar Rockers Hi-Fi en Bone Thugs N-Harmony part 2 (die laatste is zo radicaal veranderd in een wiet coma track, magistraal)
Deze paar jaar terug op vinyl gescoord voor een nog redelijk bedrag, al draai ik hem wel steeds vanaf de dubbel cd

Tijdje niet gelezen (op vakantie, nog steeds) maar Sonic Youth, The Ex, The Fall, het houdt maar niet op met de pracht!

17. Cerrone - Love in C Minor (1976)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/65000/65647.jpg
Weer een drummer aan het roer. Cerrone!! Twee grote hits, die andere is Supernature (1977) Funky disco en net als Bohannon en Patrick Cowley de jaren 70/80 variant van wat we nu house of techno noemen. Disco mag je ook zeggen, maar ik hoop dat je het verschil met Boney M hoort. Hoewel die op zijn tijd ook wel leuk zijn, maar dan binnen het formaat van de 7" single.

Uit de jaren 70 toen we met z'n allen iets waren doorgeschoten in de seksuele revolutie en half Nederland opeens in de parenclub zat, kwam je daar ineens de buurman en buurvrouw tegen. Daar moet wel een beetje geile muziek bij Donna Summer's Love To Love You, Foxy's Get Off en Love in C Minor. Geen idee overigens wat een drummer moet met een C mineur, bij drummen telt gewoon ieder balkje is een andere trommel en een bekken geven we aan met een kruisje. Hier even de singleversie. Op de LP gaan we voor 16 minuten en 17 seconden. Kant 2 gaat door in dezelfde stijl met Black Is Black (5:51) en Midnite Lady (7:22). Bijna een half uur spannende disco. Benieuwd of de hoes weer tot een facebook-ban gaat leiden.

16. Scanner - Scanner (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/779000/779785.jpg?cb=1584273541
We duiken weer even de experimentele hoek in met Robin Rimbaud ook bekend als Scanner. Dit is zijn doorbraakplaat, goed voor precies één stem op MusicMeter. Soundscape bestaand uit gesprekken die hij met zijn scanner uit de lucht wist te halen, met allemaal mensen die in veronderstelling zijn een privé telefoongesprek te houden met hun mobiele telefoon. Dus met een beetje mazzel gaat dat gesprek over die werknemers over jou. Of hoor je jezelf terug terwijl je net je collectie hardcore porno aan het uitbreiden bent. My Life in the Bush of Ghosts met de mobiele telefoon, wel iets stekeliger en met minder ritme maar altijd weer plezier om al die gesprekken weer te horen.

In 93 mobiele telefoons?

Die waren er in de jaren '80 al.

Autotelefoon bedoel je? Maar mobieltjes waren toen toch nog geen gemeengoed? Misschien net de eersten, zou kunnen. Meen dat mijn pa zo rond 95 met zo'n koelkast rondliep.

Dit fragment is uit 1997. Hier zie je hem ook aan het werk met zijn scanner:

Ik heb het wel eens geluisterd dat album, kon er niet zoveel mee maar zal het nog wel weer eens proberen. Scannerfunk van hem vind ik wel tof.

The Garden Is Full of Metal (1997) (als Robin Rimbaud), Sound For Spaces (1998) en Fibolae (2017) doen het bij mij ook goed.

15. Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral... My Trial (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8130.jpg?cb=1507844398
Dit was de plaat waar ik hem mee ontdekte en die heeft ie nooit meer kunnen overtreffen wat mij betreft. Hierna ging ik meteen door naar The Birthday Party, From Her to Eternity (1984). Daarna nog de 12" van The Mercy Seat (1988) en dan zal ik daarna nog The Firstborn Is Dead (1985) hebben gekocht om vervolgens Henry's Dream (1992) als kersverse release aan te schaffen. Enz enz al zijn reguliere platen ken ik. In augustus komt er een nieuwe. En dan zit ik met mijn 17 stemmen en een gemiddelde van 3,47 nog dik onder het MusicMeter gemiddelde van 4,02. Kicking Against the Pricks (1986) en Nocturama (2003) scoren bij mij een dikke onvoldoende. Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus (2004) scoort ook mager, daar heb ik het briljante nooit aan gehoord. Van zijn latere platen doen vooral Skeleton Tree (2016) en Ghosteen (2019) het goed.

Your Funeral is nog redelijk andere koek. West-Berlijn waar het goedkoop wonen was voor al het uitschot, krakers en junks waar ze in de rest van West-Duitsland niet op zaten te wachten. Voor de jongeren. West-Berlijn was een westerse enclave omgeven door de muur en de DDR (Oost-Duitsland). Blixa Bargeld was nog prominent Bad Seeds-lid en Cave zat nog flink onder de drugs. Verscheen op een dubbele 12" om een goede geluidskwaliteit te garanderen. Het circus verlaat de stad in The Carny, Stranger Than Kindness een prachtsong die hij nog weleens doet, prachtige ontroerende nummers als het titelnummer en Sad Waters, het bizarre relaas van Jack die zijn schaduw kwijtraakt, maar natuurlijk ook een lofzang op stijve pikken in Hard on for Love. Dikke hit ook allemaal bij de VPRO wiens Bram van S. ook nog even Berlijn werd gestuurd voor een reportage.

Nee iets kleiner, maar wel beduidend minder goed beveiligd.
Deed Scanner dit werk ook niet live, waar hij uit de directe omgeving gesprekken tapte?

En ja hoor, gewon de juiste Cave plaat

In die reportage zie je hem ook live aan het werk met de scanner, hij pakt daarbij ook wel radiosignalen (zoals dat stukje in het Nederlands).

Mulder & Scully hadden hadden ook mobiele telefoons in The X-Files, maar ik weet niet of dat meteen in 1993 al was.

14. Unwound - Challenge for a Civilized Society (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/54000/54375.jpg?cb=1596772078
Zo rond de eeuwwisseling waren een hoop platenperserijen verdwenen en kregen we opeens slechtere persingen. Volgens mij hadden ze alleen in het oude Oostblok nog werkende perserijen. Perfect Sound Forever, maar die gingen zelfs waarschuwen dat de perskwaliteit wel eens wat minder zou kunnen zijn. Deze klonk ook niet vol genoeg op vinyl destijds en dat is wel jammer want de LP hoes is nog niet iets mooier. Op de CD ontbreekt het onderste stukje. Is er inmiddels een herpersing uit, dan houd daar rekening mee.

Maar dus niet slecht genoeg om een verpletterende indruk te maken. Unwound dat was al een beetje de thinking's man Sonic Youth. Echte kenners zullen wellicht eerder Fake Train (1993) of New Plastic Ideas (1994) aanraden, maar hey je mag al blij wezen dat je een moeder/vriendin/zus hebt die naar Unwound luistert. Ik vind dit hun beste, hierna gingen ze nog een beetje op de grunge/Tool-toer en daarna was het klaar. Side Effects of Being Tired en Lifetime Achievement Award op kant 2 is een kwartier lang perfectie. De beste band op Kill Rock Stars.

Vertel het maar niet door aan de moderators, maar de hoes op de site is niet correct. Dit is de hoes van de re-release. LP en CD hadden beiden deze hoes. Het is ook een andere landkaart. waarschijnlijk is het een copyright issue geweest.
https://i.discogs.com/C9fN-QuGr5dC9Z9Hw-oieAokEsSlYMTyqHu_iRU7r34/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTEwMjQw/MzYtMTQ2Njk3MTU2/OC0yODM2LmpwZWc.jpeg

13. St Germain - Tourist (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1156.jpg
Mijn voorganger had zo ongeveer 50% jazzplaten. Die hebben het bij mij niet gehaald. Er zijn zeker een paar hele mooie. Jazz is prima zolang je maar wegblijft van alles na 1970 en er niet te hard getoeterd wordt. Maar kijk Blue Note release uit 2000. Meer lounge dan jazz, maar je maakt wel een connectie met van die kleine Franse steegjes vol met kunstenaars, boekenkraampjes en heren met een sik en een alpinopet. Stokbrood onder de arm. Niet dat ik veel met Frankrijk heb verder. Ik ben zowat in heel Europa geweest, maar niet in Fankrijk. Een lot dat ze overigens delen met de Engelsen, Spanjaarden, Portugezen. Volgens kan ik beter zeggen in welke landen ik wel ben geweest.

Ik zie mensen helemaal hilarisch worden bij Dario G. (R.I.P.) maar voor mij moet je dan toch aankomen met Rose Rouge, Sure Thing en So Flute. Mijnheer St Germain deed hierna zo'n honderd jaar over de opvolger en toen die uitkwam was niemand meer geïnteresseerd. Maar hij had zijn 15 minutes of fame in 2000 en die klinken hier nog steeds door, let's party like it's 2000!!

Jouw beste Unwound is mijn minste. Vond ik destijds een echte tegenvaller. Nu vind ik hem wel goed, maar nog steeds de minste.

St Germain... als ik 1 album niet had zien aankomen....

Tourist

Oh, toch te lang in dit topic blijven hangen