41. De Artsen - Conny Waves with a Shell (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/54000/54061.jpg
En de beloofde Arnhemse bijdrage, maar wees niet ongerust er komt er straks nog eentje. En dat is nog steeds niet Arnhemsgewijs en het is ook niet het aan De Artsen verwante Bettie Serveert, want die pak ik hier mee. Ik ben zelf geboren in Arnhem op Presikhaaf. In 1971 was er even een korte trend waarbij alle kindertjes thuis geboren werden. Overigens zijn mijn ouders dan weer beiden geboren in Dinxperlo (Achterhoek). En mijn vader is grotendeels weer opgegroeid in Beek Ubbergen. Toen mijn zusje geboren vertrokken we naar Suburbia: Zevenaar. Bekendste inwoners: Johan Stekelenburg, Phillip Cocu, Servais Knaven Linda Wagenmakers en Karst Tates. Kortom om snel wegwezen en naar Arnhem trekken.

In Arnhem waren toen De Artsen toen net bezig. Het geweldige Conny Waves with a Shell werd nog opgevolgd door een LP met audiopuin Out of Sack (1990). Ik kende in die tijd met name bassist Herman Bunskoeke, die werkte bij Oase, de club die in de Goudvishal concerten organiseerde die niet direct punk of hardcore waren. Zijn andere bandje de Furtips oefende in het zelfde tijdsblok als mijn bandje in de Jacobiberg (wij hadden de grote oefenruimte, zij de kleine). Was ook na een concert in oase dat hij me vroeg of ik naar z'n bandje kwam kijken in de WillemEen kroeg en dat was Bettie Serveert. ook niet zo lang voordat Palomine (1992) uitkwam. Zal in 1991 zijn geweest. Fantastisch optreden was dat. De Bettie's zaten destijds vaak ook in De Breton, een klein café met één als weinige een nachtvergunning. Vlak naast de alternatieve tent The Move. Palomine werd een hit die ze zelfs naar de VS voerden. En met een groot home-coming-concert in Musis Sacrum dat normaal allen beschikbaar was voor Het Gelders Orkest en klassiek. Best een moeilijke keuze tussen die van De artsen en die van Bettie Serveert, beiden geven een beetje de sfeer weer van Arnhem eind jaren tachtig begin jaren negentig. De Artsen zijn net wat mythischer, nog wat grilliger, meer obscuur en gestoken in een soort heel vreemd groen hoesje met oranje letters.

Was toch wel heel leuk dat Arnhem even soort middelpunt was in de muziekgeschiedenis. Dat opeens bekenden van je op Pinkpop staan. "Heb je het gehoord Wendy? Herman trekt morgen een Vitesse shirt aan met het Pinkpop-optreden". Hij was ook de Bettie die het langst in Arnhem bleef hangen. Logisch natuurlijk want Herman is een anagram van Arnhem. 17 juni geloof weer een beslissende dag, kan nog wel eens spannend worden of Vitesse nog bestaat als ik bij de nummer aan kom. Ik heb ook niet veel met Vitesse eerlijk gezegd, maar vooruit als shout-out naar Vitesse: Bettie Serveert Pinkpop 1993.

Twee geweldige platen met een unieke sfeer.
Helaas hebben de Betties dat daarna amper nog weten te evenaren.

Aha, ben jij ook van de generatie die Zebra Records in de Steenstraat bezocht en CD Bouw op Presikhaaf nog kent?
Ik heb ook zo'n 2,5 jaar op Presikhaaf gewoont maar dat was niet mijn favoriete Arnhem woonverleden.

Ah, nu snap ik de naamgeving van de band van Van Boeyen en Brood!

En wat betreft je nummer 42 zijn de meningen verdeeld

Ik verhuisde op mijn derde uit Presikhaaf, maar de kinderen wonen er nu, dus sinds een aantal jaar komt ik daar wel weer regelmatig. CD Bouw heb ik niet meegekregen. Zebra in de Steenstraat wel. Vooral voor de tweedehands kelder.

Reeds genoemd Dollhouse (Nieuwstad), Fooks (Ketelstraat), The Flying Teapot (Hommelsestraat), Dance Drugstore (Walstraat).

Nog niet genoemd de platenafdeling van de V&D en Studio Fox (Kronenburg) en er zat ook nog iets in De Witte Prijzenhal (Doctor C. Lelyweg) mogelijk ook een Studio Fox, Free Record Shop (Jansstraat), Van Leest (Roggestraat), Attalos (Walstraat), De Bijenkorf. En de enige die er nog zijn Waaghals (Walstraat) en Kroese (Rijnstraat).

Dust Bunnies (1997) vind ik nog wel fijn. Daarna verlies ik ook een beetje de interesse. Ik zie dat hun laatste plaat ook al weer 8 jaar oud is.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/477000/477632.jpg
Oude Arnhems verzamelaar uit 1992 op Waaghals label (= Brinkman)

40. The Zeros - Don't Push Me Around (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26413.jpg?cb=1580002263
Vandaag klein (familie)feestje hier in huis. Beetje weinig tijd nu even. Even lui copy-pasten voor nummer 40.

En Play it again op het Eiland en er zat achterin iets in de Rijnstraat, maar misschien ben ik in de war met Fooks. En nog the Music Store en Studio Fox op Kronenburg werd later Van Leest en in de laatste jaren van de Free Record Shop kwam er nog een filiaal op Kronenburg wat er maar 2 jaar heeft gezeten denk ik.
Arnhem was goed bedeeld altijd.

Play It Again inderdaad op het Eiland. In de Rijnstraat is Kroese die zitten er nog steeds. Net als De Waaghals hebben ze een Arnhemse en Nijmeegse vestiging.

39. Negativland - Dispepsi (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/107000/107470.jpg
Ik ben dol op muziek met allerlei voice samples en fragmenten uit films en reclames. Dan zijn de plunderphonics van Negativland natuurlijk altijd fijn. Vooral bekend vanwege het uitbrengen van hun U2 maxisingle inclusief dikke beef met het management van U2 en daarmee ook definitief het einde van iedere geloofwaardigheid van de band U2. These Guys Are from England and Who Gives a Shit Ook berucht vanwege het claimen van een moord van een tiener op zijn ouders, die het gevolg zou zijn van een ruzie over het Negativland-nummer "Christianity Is Stupid". was helemaal niet waar, maar de media hapte wel. En een zakje met stoffelijke resten (as) van je overleden medebandlid als bijlage bij je nieuwe CD. Ik zie het U2 nog niet doen.

Maar hier is dus een concept-LP over Pepsi Cola. Meer specifiek nog de oorlog tussen Pepsi en Coca Cola in de jaren 80. De clash van de giganten van het mierzoete bruine suikerwater met koolzuur. I'd Like to Teach the World to Sing In Perfect Harmony maar het gaat natuurlijk om keiharde munten, cash, money. Wij kregen vroeger gewoon cola (toen nog standaard in glazen 1 liter flessen) van het huismerk van de COOP. Al keken mijn zusje en ik ook naar de prachtige reclames van de echte cola-giganten. Het huismerk van de COOP kon supersterren als Bill Cosby, Michael J. Fox en Michael Jackson ook niet betalen. De enige cola oorlog bij ons in huis ging tussen mijn zusje en mij over de laatste halve liter (met veel gezeur voor elkaar gebokste) Cherry Coke, die vervolgens door mijn vader door de gootsteen gekieperd werd.

38. Ashenspire - Hostile Architecture (2022)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/844000/844520.jpg?cb=1659708522
Een groot nadeel van ouder worden is dat je wat minder snel onder de indruk bent van wat een jongere generatie voortbrengt. Het vroeger-was-alles-beter-syndroom zeg maar. Of het alles-is-al-eens-(beter)-gedaan-syndroom. Er duiken wel platen op die het wel even goed doen, maar check de jaartallen in deze lijst en er zit wel een kentering ergens rond 1996. En Thurston Moore in in 2020 is natuurlijk net zoiets als het solo-werk van George Harrison in je jaarlijst zitten.

Maar hier werd ik toch even flink aangenaam verrast. De overtreffende trap van Chat Pile. Experimentele hardcore met fantastische hooks. Beste nummer? Geen idee ik vind ze allemaal geweldig. Nou vooruit probeer in ieder geval Plattenbau Persephone Praxis. Meer goed nieuws, we krijgen straks ook nog de beste plaat van afgelopen jaar. jongere generatie: meer van dit graag!!

37. Melvins - (a) Senile Animal (2006)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/60000/60049.jpg?cb=1605285063
De Melvins de band van King Buzzo en Dale Crover. De overige Melvins die wisselden nogal eens maar daaronder wel illustere namen als Joe Preston, Matt Lukin, Lori "Lorax" Black, Trevor Dunn en Jeff Pinkus. Ik ontdekte ze zelf rond Bullhead (1991). Een langzaam, logge met prominente drums opgesierde kruising tussen grunge en Black Sabbath. In 1993 nog even kort op Atlantic in het kader van geef-iedere-grunge-band-een-platencontract-wie-weet-tekenen-we-de-volgende-Nirvan met Houdini (1993). Allemaal prima platen maar echt toppen doen ze met Hostile Ambient Takeover (2002) en (a) Senile Animal (2006). We zijn al weer 12 albums verder sinds (a) Senile Animal en inmiddels stuif ik ook niet meer naar de platenzaak. Zo relevant als in de jaren 90 en 00 zijn ze niet meer. Af en toe nog een fijne uitschieter. De volgende release levert ze hun 50ste album op MM op.

Voorlopig even de laatste bijdrage. Ik ga een paar daagjes pierenwaaien. Vrijdag of zaterdag gaan we verder. Maar nu eerst nog even trommelen met de Melvins.

36. Pain Teens - Destroy Me, Lover (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/72000/72525.jpg?cb=1574754135
En door na een kleine week op Butjadingen (D). Noiserock met samples en tapes op het label van de drummer van de Butthole Surfers. Dat is allemaal dat andere Texas, wat minder redneck dan we het normaal zien. Okay, Houston ... we've had a problem here. in eerste instantie lijkt het nog de typische noiseplaat, maar zo langzamerhand krijg je wel het idee dat zangeres Bliss Blood hier best nogal wat persoonlijke demonen van zich af staat te zingen. Omringd door tape orientated nummers als Sexual Anorexia en Shock Treatment. Zeker heel apart voor een jaren negentig noiseplaat is een waanzinnig imponerende versie van Leonard Cohen's The Story of Isaac die op deze plaat zijn Bijbelse betekenis verliest en in plaats daarvan gaat over het slachtoffer van seksueel misbruik en dat zonder ook maar een woord aan de tekst te veranderen.

35. Elvis Presley - That's the Way It Is (1970)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1219.jpg?cb=1658118933
Je mag ook kiezen voor de Special Edition uit 2000. Dan ben je drie en een half uur onderweg. The King mag zeker niet ontbreken. Elvis is er altijd geweest. Ik was 6 jaar oud toen Elvis overleed en in Nederland herdachten we Elvis met Danny Mirror en Wooden Heart. Elvis in de poppenkast is nog altijd goed voor regelrecht jaren zeventig sentiment bij mij. Elvis is ook niet de beste rocker, natuurlijk aantal klassiekers met That's All Right, (Now and Then There's) a Fool Such as I en I Got Stung als persoonlijke faves. Maar Little Richard en Chuck Berry zijn net een stukje ruiger.

Elvis is wat mij betreft hier op het hoogtepunt. Na de '68 comeback en voor het Aloha from Hawaii concert. Live in Las Vegas 1970. 7 jaar voor het dramatische einde. Een jaar of 35 was hij hier. Elvis is ook niet even in één album te vangen, maar dit is wel mijn topper. Elvis heeft er hier nog zin in. Hierna wordt het allemaal dramatisch voor hem, maar die stem blijft ook op zijn laatste televisieconcert Elvis in Concert (1977) uiteindelijk postuum uitgezonden. De zogenaamde Fat Elvis en daarom ook niet zo populair bij de erven. Toch hoop ik ook dat die ooit een prachtig opgepoetste versie gaat krijgen. Wat ook dat concert verdient het. Ook een dikke tip: Elvis Back in Nashville (2021). Schitterende studio opnames, ontzettend jammer dat de studio LP's uit de jaren 70 zo matig waren, want aan Elvis en zijn muziikanten lag dat niet.

34. New Order - Substance (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4821.jpg?cb=1701996087
En ook hier ben je van harte uitgenodigd te kiezen voor de recente extended uitgave van bijna 5 uur vooral voor de extra remixen interessant. Oorspronkelijk een 2CD (een enkele versie heb ik eigenlijk nooit gezien). Alle 12 inches van Ceremony tot en met True Faith. Volgens mij was True Faith ook speciaal het nieuwe nummer voor deze compilatie. De B-kanten op CD 2.

In 1983 kwamen er opeens 12 inches in De Nederlandse Top 40. Er waren een paar van die hits die alleen op 12" uitkwamen: The Message (Grandmaster Flash & The Furious Five), In de Disco (Noodweer), Depeche Mode (I Just Can't Get Enough Live versie) en natuurlijk het klassieke: Blue Monday/The Beach. Een single koste in die tijd 6 gulden 50. Een 12" was bijna 15 euro, dus dat ging me mijn zakgeld niet. 12" dat lukte alleen met Sinterklaas en verjaardagen nog wel eens. Maar mazzel op vakantie in 1983 mocht ik van mijn ouders een LP uitzoeken. Maar op Power, Corruption & Lies stond de hit niet. Toch maar kiezen voor de 12 Inch dan? Maar dan had ik maar 2 nummers. Of het alternatief de tweede keuze Icehouse met hun album Primitive Man? Het werd .... Icehouse! Niet helemaal een slechte keuze, ook dat is een erg goede 80's plaat met vrijwel geen fillers. Maar niet zo klassiek als New Order. Kwam later natuurlijk allemaal goed. Subculture en The Beach zijn de grote favorieten hier.

Bijzonder: mijn moeder hield van Elvis (of ze dat nog steeds doet weet ik niet, ik hoor haar er nooit over) en er stond wel een lp in de kast van mijn ouders, maar hij heeft mij nooit weten te pakken.
Ook niet toen ik de lp maar eens een keer ingepikt heb.

De waardering is pas de laatste jaren op komen zetten, mede dankzij albums zoals die jij nu noemt. Het grappige is zelfs dat ik deze zomer naar Graceland ga. Als ik iets nooit gedacht zou hebben.
Wat dat aan gaat is Elvis heel wat meer in de spotlights komen te staan bij mij. Zo zie je maar weer.

33. Cosmic Psychos - Cosmic Psychos (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/88000/88551.jpg?cb=1571757468
Ik ben terug van een paar daagjes vakantie in het noorden van Duitsland. Butjadingen, een schiereiland helemaal in het noorden, ooit onderdeel van het grote Friese rijk. Omgeven door wad. Aantal jaar geleden ben ik nog eens lopend naar Ameland gegaan in een klein groepje. Afgelopen week maar een paar meter, maar wel mooie foto van mij op het wad. En toen ik vandaag even wat foto's op Facebook zette, dacht ik ineens verdomd, gemiste kans!! We hadden even fotootje moeten maken van ons beiden in Cosmic Psychos-pose. Die achtergrond is bijna hetzelfde!!

Plaat gewoon lekker draaien, aanstekelijke punk in Australië stijl. The Saints, Radio Birdman, AC/DC en hier in de overtreffende trap. Slepend grungy in Quarter to Three, No Money en Jellyfish. Lekker puntig in Decadence, Going Down en Lead Me Astray. Shout-outs naar The Beach Boys in No Complications en Little Richard in Can't Come In. En natuurlijk naar ons aller blondje idool David Lee Roth: Och was ik maar zoals David Lee Roth dan had ik veertig meiden die me ... in het Engels klinkt het toch net iets beter.

32. Lou Reed - Coney Island Baby (1976)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10985.jpg?cb=1717172371
Daar hebben we Lou Reed weer. Geen Berlin, geen Transformer maar dit vind ik zijn beste soloplaat. Eigenlijk een soort overtreffende trap van Transformer. Echt diep gaat het alleen in het titelnummer waarin Lou Reed iets laat zien over de jonge Lou Reed. Charley's Girl en zes minuten I Need K-k-k-k-kicks zijn de andere hoogtepunten. Net zo'n relaxt album als Transformer, maar deze 3 nummers komen uit boven het beste nummers van Transformer (Vicious, Hangin' 'Round, Satellite of Love, New York Telephone Conversation).

Reed was hier al een beetje aan het zwalken gegaan met Sally Can't Dance en met Metal Machine Music maakte hij ook al niet veel vrienden. Zou hierna ook niet meer goedkomen tot New York (1989) waar onze favoriete junk opeens een beschaafde mijnheer bleek te zijn geworden. Rock and Roll Heart (1976) en The Blue Mask (1982) zijn bij momenten nog wel sterk. Live-album Take No Prisoners (1979) is Lou Reed op zijn venijnigst, maar op Walk on the Wild Side staat hij daar wel heel vervelend na te hakken op Candy Darling.

31. Virgin Prunes - ...If I Die, I Die (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16902.jpg
Zo na het plotselinge einde van Joy Division werden de nieuwe new wave helden hemelbestormers als U2, Simple Minds en New Model Army. Althans tot The Smiths dat stokje weer overnamen. De wat meer donkere kant van de new wave kwam onder andere met het aan U2-gelieerde Virgin Prunes. Zanger Gavin Friday was een jeugdvriend van Bono. Gitarist Dik Evans is de oudere broer van The Edge. Virgin Prunes met name in het begin nogal experimenteel, maar op hun officiële debuut en onder productionele leiding van Colin Newman van Wire een prachtig, droomachtige plaat, die af en toe ook nachtmerrie achtig kleurt. Gothic in sfeer, maar volgens mij werd die term nog niet gebruikt in 1982. Dit was New Wave (njoeweef) en als je daar naar luisterde was je een new waver (njoewever). Post-punk dat gebruikte ook niemand, dan dachten ze dat je een punker was die bij de PTT werkte. Virgin Prunes sprookje duurde helaas ook niet lang. ...If I Die, I Die vind je nu ook Spotify inclusief extra 12"mixes en zo. Goth op z'n allerbest.

30. Screaming Trees - Invisible Lantern (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/21000/21800.jpg?cb=1572067854
Er was een tijd dat niemand wist wie Mark Lanegan was. Ik ontdekte hem in 1988 met deze derde van de Screaming Trees, toen nog één van de obscure rockbandjes op SST. Ook Soundgarden zat daar op, gaf behalve ik helemaal niemand iets om. Ik kocht al dat SST-spul eigenlijk vrij blindelings. SST ging qua releasebeleid ergens helemaal over de top in deze tijd en je wist nooit wat het precies werd een briljante plaat, jazzy gitaargepiel of een matig bandje van iemand die ooit iets met Black Flag te maken had gehad. Waar ging het mis met SST? Toppers die ontevreden vertrokken naar majors (Hüsker Dü, Sonic Youth, Dinosaur Jr., Screaming Trees) of overstapte naar Sub Pop (Soundgarden).

Heb je de oor Recensie Bijbel thuis liggen? Check dan even pagina 344. Swie Tio was ook meteen overtuigd. De rest van de wereld werd langzaam veroverd. Buzz Factory werd in 1989 gekozen door album van het jaar door het VERA-publiek. Sweet Oblivion (1992) had de grote doorbraak moeten worden maar die bleef een beetje uit. Daarna ging langzaam het licht uit en duikte Mark Lanegan op bij The Desert Sessions, Queens of the Stone Age en The Gutter Twins. Op een gegeven moment misschien zelfs wat al te vaak. Maar ik hoor hem nog het liefst hier, toen hij een jaar of 24 was, samen met de Conner-broertjes en drummer Mark Pickerel.

29. Butthole Surfers - Locust Abortion Technician (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6933.jpg
Er schijnen in het hele land al fikse weddenschappen te lopen of wie er allemaal in de Top 30 staan. Wie mij een klein beetje kent had deze kunnen zien aankomen! Qua extreem moeten ze wellicht G.G. Allin nog voor zich laten, maar eerlijk ken ik maar weinig mensen die voor hun plezier naar G.G. Allin luisteren. Pissen over het publiek of met scherp schieten over de hoofden van je publiek, striptease dames erbij op het podium. Klinkt als een bandje voor mij. Our Band Could Be Your Life van Michael Azerrad noemt al die bandjes vrij naar een quote van de Minutemen. Het moeten bandjes zijn van jongens (en meisjes) zoals ikzelf en die zijn per definitie niet helemaal goed wijs, goed aangepast of geïnteresseerd in zaken waar de mainstream zich druk om maakt. Butthole Surfers is dan zeg maar wel een beetje mijn extreemste kant, maar alles voor de kunst mensen!!

Het succes begon in Nederland op Pandora's Music Box Festival te Rotterdam in oktober 1985. Na een verbijsterend optreden liet de organisatie weten dat de band iedere verder optreden in Nederland wel kon vergeten. En toen kwamen de recensies: Pandora was flauw geworden, voorspelbaar, maar was gered door de bizarre Texaanse band Butthole Surfers. En heel Nederland ging plat, de rest van de wereld volgde daarna. Bij de Oor vonden ze het niet leuk, Steve Albini wilde er liever ook niet aan herinnerd worden. Jello Biafra kon zich de mafste platenbaas ter wereld noemen, hij was het tenslotte die de Butthole Sufers aan een platencontract had geholpen. In het post-Nirvana-tijdperk kwamen we zowaar nog even op Capitol terecht.

Maar goed dit is hun beste, wat er precies gebeurd raak ik ook ergens kwijt. We beginnen met een soort Sweat Leaf (Black Sabbath) riffs, dan roept er iemand heel hard SATAN! SATAN! SATAN! en dan kom ik ergens weer bij de laatste track waarin een wat tuttig klinkende dame laat weten dat ze slachtoffer is van ... eigenlijk gewoon helemaal fout, als je dit nu flikt krijg je echt hele grote problemen. Tussendoor gebeurt ook nog van alles, maar ik beleef dit schijnbaar in een vreemd soort trance.

Ook nog wat leuk nieuws. Bekijk onderstaande trailer, we gaan het meemaken, binnenkort in uw filmhuis en wie weet straks wel bij de AVRO of de TROS onder het mom van "Kunst Omdat het Moet" er komt een documentaire aan!!

Eat shit Leo Blokhuis, hier komt Wendy's top-30 aan

Ashenspire is trouwens erg tof! Ik ga de rest van de noiserock bandjes ook snel checken.

Trouwens: De Dead Boys komen binnenkort naar de Db's hier in Utrecht. Niet met de originele zanger want die is dood, maar volgens mij zit er voor de rest nog genoeg energie in om te overtuigen als ik zo op Youtube zie.

28. Grifters - Eureka EP (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/72000/72213.jpg
Hey en weer een 10". 7 nummers in 21 minuten. Nogmaals, perfect medium. Geen ruimte voor fillers. The Grifters dat waren een beetje de thinking man's Pavement. Ergens in die contreien, maar nog een stukje grilliger en spannender. Op Ain't My Lookout (1996) staat hun beste nummer (Return to Cinder). Kant 2 van Crappin' You Negative (1994) is hun beste plaatkant, daar tussenin deze miniLP en dan hoor je in 7 nummers precies wat The Grifters zo briljant maakte.

Dit is een fijne tip Wendy!

Shit, al honderd euro verloren

27. Squid - Bright Green Field (2021)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/808000/808964.jpg?cb=1626087084
Zo heel af en toe geraken we nog wel eens voorbij de vorige eeuw en kijk eens hier! De beste plaat van 2021 doet gewoon mee voor de punten. Beetje het minder gewaardeerde broertje van Black Country, New Road maarre wel mooi op Warp, zingende drummer en echt als ik nu nog platen tegenkom die ook na hun release jaar volop in rotation blijven, dan reken maar dat het goed spul is. En deze vind ik nog steeds geweldig. Niet helemaal onmogelijk dat hun ouders een beetje in mijn richting zaten en deze kinderen de platenkast van papa en mama eens even goed geplunderd hebben, maar van mij mag dat.

Opvolger O Monolith (2023) is ook fijn, maar bevat wat compactere nummers en is daarom iets minder memorabel, wat mij betreft de volgende plaat weer lekker uit laten waaieren.

26. Black Flag - The First Four Years (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19227.jpg
Black Flag!! De Amerikanen die kwamen met een nog hardere felle punkvariant oftewel hardcore punk. Black Flag is voornamelijk bekend als de oude band van Henry Rollins, maar die kwam pas vanaf debuut-LP Damaged (1981). Deze compilatie zijn alle singles/EP's en mini-LP;s daarvoor aangevuld met 2 tracks afkomstig van compilaties. 1978-1981. Black Flag had nogal verloop van voormannen voor Rollins dus we krijgen per release een nieuwe zanger.
Keith Morris ging verder met de Circle Jerks,
Chavo Pederast Reyes zagen we pas weer terug bij de geflopte comeback in 2013.
Dez Cadena switche naar gitaar toen Rollins kwam en ging later verder met D.C.3.

Speciale aandacht ook voor de hoesontwerpen (op de LP backover ook nog heel veel flyers en posters) ontworpen door Raymond Pettibon, het jongere broertje van gitarist Greg Ginn. Inmiddels een grote naam in de Kunst. Hij doet af en toe nog wel eens een albumhoes (Foo Fighters, OFF!, Crystal Antlers en waarschijnlijk de meest bekende: de hoes van Goo van Sonic Youth).

Hieronder nog een fragment uit de tamelijk legendarische hardcore punk doc The Decline of Western Civilization (1981) van Penelope Spheeris. Bassist Chuck Dukowski (met de mohawk) hier onder zijn eigen naam (Gary Arthur McDaniel).

25. The Orb - The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5412.jpg
Als alle noiserock, punk, acid je allemaal wat te veel wordt kan je altijd via het gangetje de chill out room inlopen. Hier geen hard gebonk, maar vloeistofdia's, wolken, lavalampen en hier zal de muziek van The Orb je even lekker in een kalm roesje brengen. Wel met af en toe een verontrustende flard. We willen tenslotte een roes en geen slaapverwekkende toestanden. Het daar horen we Max von Sydow als Emperor Ming uit de soundtrack van Flash Gordon, Spanish Castles in Space daar zit vast een shoutout naar Jimi Hendrix achter, Star 6 & 7 8 9, A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules from the Centre of the Ultraworld daarbij moet ik altijd denken aan die hersens in dat machientje uit Captain Future die we altijd op de Duitser keken vroeger, horen we daar MM-users iets roepen over gedateerd? Gelukkig houden de wolken ze uit het zicht, de muziek overstemd ze ook. Dit lijkt wel de finale uit 2001: A Space Odyssey. Of zitten we al weer in 2010: The Year We make Contact? Nee het is Blake's 7. Damn, goede shit dit. Heb je verder helemaal geen drugs voor nodig. "Middelen die een drogerende, verdovende, opwekkende of bewustzijnsverruimende werking hebben en die tot afhankelijkheid of verslaving kunnen leiden. Music = drugs.

24. Sonic Youth - Sister (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1906.jpg?cb=1702922509
Hier rende ik voor naar de winkel in 1987. Ik had ze met EVOL (1986) ontdekt en dat was meteen liefde op het eerste gezicht. In Nederland niet op SST maar op Torso, het label van platenzaak Boudisque in Amsterdam. Ook al weer jaren verdwenen. Ook nog met alle foto's erop, want bij SST hadden ze natuurlijk weer niet zo heel goed nagedacht over copyrights en zo. Disney is weg en de dame in broekpak op de achterkant. Deze heb ik zo vaak gedraaid het heeft bijna geen zin meer deze nog op te zetten, op het moment dat ik de hoes zie hebben mijn hersens het album al in een fractie van een seconde afgespeeld, deze zit echt ingebakken. Af en toe nog wat losse nummers kan nog net: (I Got a) Catholic Block, Stereo Sanctity, Pipeline / Kill Time en Tuff Gnarl. Voor de rest ben ik een soort Obelix die als kind in de ketel Sonic Youth toverdrank gevallen is. Wel het spannendste en beste Sonic Youth album.