Premonition schreef:
Joy Division kwam en ging te vroeg voor mij. Pas in 1982 hoorde ik Unknown Pleasures en ik was niet echt overtuigd.

Jammer dat ik niet wat ouder was, zoals Mjuman (hij was bij het concert in Paradiso januari 1980), en deze begintijd van de postpunk actief mee heb gemaakt.

Angelo schreef:
Het is niet mijn favoriete album, maar het is wel een prachtige plaat om je carrière mee te beëindigen. Geen enkel voorgaand album beschikt over zoveel maturiteit als The Visitors. De groep van blije liedjes is niet meer. In plaats daarvan komen meer gestructureerde composities dan ooit tevoren tevoorschijn. Zelfs het minste nummer, Two for the Price of One met (veel) zang van beide heren, laat kwaliteit horen wanneer het slot een verassende wending krijgt met het optochtachtige stukje muziek. Het is echter duidelijk dat kinderen niet tot de doelgroep behoorden waarvoor dit album bestemd was, daar zou je bij de voorgaande albums je vraagtekens bij kunnen zetten die een breed scala aan publiek wierven.

De meest commerciële nummers, ofwel: nummers die het meest geschikt waren voor (de) hitlijsten, zijn naar mijn mening vooral aan het begin te horen (de drie eerste nummers). Met name The Visitors en vooral Head over Heels zijn vertrouwd aanstekelijk, al moet ik zeggen dat ik Frida’s modulatie bij het titelnummer één van de minst positieve eigenschappen van het album vind. Die is gewoon erg slecht. Tranentrekker One of Us behoort uiteraard tot één van de hoogtepunten, en net als een aantal eerdere nummers, denk aan Super Trouper of One Man, One Woman, blijkt ook uit dit nummer dat de formatie niet (meer) het meest gelukkige leven leidde, let in dit verband ook op het mooie Slipping Through My Fingers. Eén van de meest creatieve liedjes van Andersson en Ulvaeus vind ik I Let the Music Speak. Het is de combinatie van pop en klassiek (?) dat dit één van hun meest interessante stukken maakt. Niet alleen op dit album, maar uit hun gehele oeuvre. Ook Like an Angel Passing Through My Room bulkt van creativiteit, een, met alle respect, doorsnee popliedje omgetoverd tot een soort slaapliedje.

Om de nummers die als bonus dienen te bespreken is normaal niet van belang, maar 'n uitzondering is hier op zijn plaats. The Day Before You Came, niet de laatst uitgebrachte single maar wél het laatst opgenomen ABBA-nummer, verdient het om genoemd te worden. Engineer Michael Tretow vertelde dat Agnetha de leadvocals in de studio in het pikdonker opnam; de emoties overmanden haar en het was duidelijk: het einde was in zicht. Met dat nummer creëerden ze beslist één van hun mooiste nummers tot op heden, en als je op deze manier eindigt dan kan je echt niet anders dan vol lof spreken. Het staat trouwens behoorlijk wat in contrast met de b-kant van de single, Cassandra, dat eerder klinkt als een (Nederlandse?) smartlap dan een ABBA-product. De officiële laatst uitgebrachte single, Under Attack, klinkt voor jaren ’80-begrippen lekker fris, meer dan een aardig popliedje is het naar mijn mening niet.

west schreef:
Uiteindelijk kwam voor Abba alles samen op The Visitors. Uitstekende popmuziek met een flinke electronisch inslag samen met die mooie piano, gitaar, lekkere beats, sterke zang van Frida en Agneta en vaak (erg) goede songs. Op dit album is er een mooie afwisseling tussen (wat) snellere nummers en mooie ballads. Inhoudelijk hoor je sadness door de muziek heen: de 2 breuken die letterlijk in de band hebben plaatsgevonden. Het krikt zoals vaker het niveau verder omhoog.

Openingssong The Visitors moet toch wel één van de beste popsongs zijn die er is. Wat een geweldige haunted sfeer roept dat nummer op. Het gaat gelijk goed door met het sterke Head Over Heels. Ballad When All Is Said and Done is erg mooi, net als I Let the Music Speak. Hierna volgt de ijzersterke break-up single One of Us. Maar mijn favoriet na de titelsong is bonustrack (!) The Day Before You Came. Een ijzersterke synth drijft dit nummer met trieste inhoud, met bijpassende clip, werkelijk prachtige gezongen door Agnetha Faltskog. Abba stopte op haar hoogtepunt.

aERodynamIC schreef:
Toen aERo nog een aERootje van 11 jaar was zag hij op T.V. een struikrover voorbijkomen. Zo rond die tijd had je ook de serie Dick Turpin wat ik ook al zo geweldig vond, maar deze meneer maakte ook nog eens een heel erg swingend liedje: Stand and Deliver.
Deze man mocht mij hierna nog lang beroven van mijn tijd om te luisteren naar zijn muziek.

Muziek die op dit album van start gaat in de vorm van Scorpios. Een bombastische opener met vooral heel veel toeters (bellen zal vast ook nog wel). Heel veel gekte dus en die gekte zou nog wel even blijven aanhouden.
Voor liefhebbers van de twee vorige albums misschien best nog wel schrikken overigens.
Want wie schrikt er nu niet van al dat wildemans-gedoe op Picasso Visita El Planeta De Los Simios. Ik niet. Natuurlijk moeten we dit niet al te serieus nemen, maar dat maakt dit ook zo leuk allemaal. Het is zo lekker vrij en klinkt compromis-loos. Gewoon feesten en beesten.
Op titelnummer Prince Charming doen ze dat zeker ook en dat werd beloond met een vette hit. Alleen al dat 'indianen-gehuil' gevolgd door die droge gitaarakoorden. Voeg daar het rovers-koortje aan toe en je hebt te maken met nog steeds een zeer aanstekelijk nummer dat niet uit je hoofd te rammen is.
Five Guns West opent alsof we zitten te luisteren naar een Tarantino-soundtrack. Zodra de indianen, piraten, of weet ik welk volk inzetten is dat idee weer gelijk verdwenen en luisteren we naar simpelweg een gezellige popdeun. Pak de lasso maar....Yihaaaaaa!
That Voodoo! lijkt wat serieuzer te willen overkomen en doet me wat meer denken aan het oudere werk van Adam & the Ants. Het grappige is dat het hierdoor juist wat minder weet op te vallen.
Maar ho, wacht even, horen we daar dat bekende trompetje niet klinken? Ja. Te laat ook, want je bent inmiddels al overvallen door Ant en kornuiten in het over the top klinkende Stand and Deliver. Maar o wat blijft dit toch een vreselijk leuk nummer. Wie hier niet spontaan een struikrover door wil worden verdient het om aan een boom te worden vastgebonden en compleet leeggeplunderd achtergelaten. Uiteraard een heel slim opgezet nummer met dito video-clip. Niet voor niets werd ook dit nummer een grote hit.
Mile High Club heeft wederom van die 'huil-koortjes'. Het is zo'n beetje het kenmerk van dit album geworden. Maar als je goed luistert is het niet zomaar wat gejank in de rondte. Het zit wel degelijk knap in elkaar.
Dan volgt de hilarische en tevens enorm pakkende Ant Rap. Adam Ant was zijn tijd vooruit zullen we maar zeggen
Mowhok kabbelt mij iets te lang door en doet me minder dan de andere nummers op dit album. Misschien dat het truukje ook een beetje uitgewerkt raakt, ik weet het niet. In elk geval niet echt een favoriet van mij.
S.E.X. vind ik dan weer een stuk leuker ook al is het ontdaan van alle franje die hiervoor wel luid en duidelijk aanwezig waren.

Hoe serieus moeten we een album als dit nu werkelijk nemen? Een vraag die ieder maar voor zichzelf moet beantwoorden.
Voor mij is het gewoon een flinke dosis nostalgie vermengd met deunen waar ik simpelweg vrolijk van kan worden. Het hoeft niet altijd moeilijk te zijn.

Reint schreef:
Neil Tenntant over deze plaat: ''Listen to Prince Charming. It doesn't have any music in it really.'' Een rake opmerking, en een eigenschap die deze plaat zo goed maakt. Daar waar de vorige plaat nog een hoop rare popsongs zijn, zit je hier vaak gewoon naar hele rare aparte groovemuziek te luisteren. Het is een soort funk, die typisch Brits is en alleen na de punkbeweging gemaakt had kunnen worden. Heel bijzondere plaat, intelligente en pretentieloze popmuziek gaan hier hand in hand en dat is knap.

Film Pegasus schreef:
Sommige nummers zijn echt wel de moeite. Grace Jones mixt hier niet alleen verschillende muziekgenres, ze verlaat de grenzen van de muziek ook richting fashion en performance. Je kan ze wat vergelijken met David Bowie, maar die had dan wel sterkere nummers en heeft zich een pak meer telkens weer opnieuw uitgevonden. Pull Up To The Bumper en vooral Libertango zijn heerlijke klassiekers. Alleen jammer dat het album dat niveau niet heel de tijd kan vasthouden.

andré schreef:
Prima album van Grace Jones (waar is ze gebleven?). Het is eigenlijk nauwelijks een solo-album, want ze weet zich omringd door uitstekende muzikanten, waarvan Sly Dunbar en Robbie Shakespeare de bekendsten zijn (spelen o.a. op albums van uiteenlopende artiesten als Rolling Stones, Black Uhuru, Cyndi Lauper en KRS-One). Ook het songmateriaal is voor het grootste deel van anderen afkomstig: o.a. Demolition Man (The Police), Nightclubbing (Iggy Pop) en Walking In The Rain (Flash & The Pan). De hit I've Seen That Face Before is ook door iemand anders geschreven. Toch weet ze aan alle nummers zo'n eigen draai te geven, met haar karakteristieke stemgeluid, dat het toch eigenlijk wel heel erg veel Grace Jones is en het album heerlijk wegluisterd.

artonna campaign schreef:
Dit debuut album maakte diepe indruk in mijn puberjaren; qua muziek aangenaam gelikt en ergens ook heel lekker, mede door haar indrukwekkende verschijning in de clips. Niet door iedereen serieus genomen en daar kan ik inkomen, toch heeft deze dame zich als mens, maatschappelijk en artistiek flink ontwikkelt en waren/ zijn haar concerten pittig en onderhoudend.

dazzler schreef:
KIM WILDE (1981)
is het ijzersterk debuut van de toen net 20 jarige Kim Wilde.
Papa Marty Wilde (Brits popster eind jaren 50 - begin jaren 60)
schreef de teksten en broertje Ricky componeerde de muziek.

Kauwgompop van de bovenste plank.
Kim zit chronologisch tussen Blondie en Nena
en heeft een weinig toonvast, maar aanlokkelijk, nasaal stemgeluid.
Ze leek op het coole buurmeisje, je eerste jeugdliefde uit de meisjesschool ...

Heel sterk waren ook haar singels,
zeker in de beginperiode bij Rak Records (1981-1983).
De b-kantjes hadden vaak evenveel hitpotentie.

Kids in America / Tuning in Tuning on
Chequered Love / Shane
Water on Glass / Boys (dubbele A-kant)

De eerste twee singels waren top 5 in de Benelux.
De laatste singel zat geprangd tussen het succes
van Chequered Love en Cambodia.

Maar dit album heeft met het rockende Our Town,
het ska-uitstpaje 2-6-5-8-0 en de met veel overtuiging gezongen
ballad You'll Never Be So Wrong nog drie singelkandidaten.
Dat laatste nummer werd zelfs een singel voor labelgenoot Hot Chocolate.

Maar liefst 7 nummers haalden (terecht)
haar eerste verzamelLP The Very Best of (1984).

Shane en Boys staan niet op het album.
De CD versie is jammer genoeg niet meer verkrijgbaar,
maar heel wat budget verzamelaars bieden dit album bijna integraal aan.
Voor de b-kantjes is er nog altijd The Hits Collection (2006).

aERodynamIC schreef:
Ongetwijfeld dat mijn hetero-vrienden hier zullen beginnen over de verschijning van Kim

VanDeGriend schreef:
Toen deze plaat uit kwam, was ik 17 en waren mijn favoriete bands AC/DC, Saxon, Rainbow en Deep Purple. Daarnaast was ik stoer....erg stoer met als gevolg dat alle muziek, buiten hardrock, mietjesmuziek was. Uiteraard liet ik alles en iedereen te pas en, achteraf bekeken, voornamelijk te onpas, weten welke geweldige muziek ik had en wat een sufferds zij wel niet waren (wat dat betreft weinig veranderd). Totdat ik eindexamen deed en er opeens allerlei meisjes op examenfeestjes waren. Snel bleek dat ik me in die, op die leeftijd toch wel belangrijke doelgroep, volstrekt onmogelijk maakte met mijn gezever over gitaarsoli van 11 minuten en mijn opgevoerde Kreidler (ook de Zundapp, Honda en zeker de Yamaha waren voor mietjes).

Dit om ff een sfeerbeeld te scheppen in zake de VanDeGriend van een jaar of 23 terug. Nou in die tijd dus kreeg ik een cassettebandje in mijn handen gedrukt met ABC- Lexicon of Love. "Draaien eikel !" werd fijntjes als advies meegegeven.

En dat ben ik gaan doen. Uiteraard stiekem. En ik heb redelijk wat met mezelf in de knoop gelegen om toe te durven geven dat ik hem geweldig vond. Iedere draaibeurt ontdekte ik nieuwe dingen. Slappe top 40 liedjes als Posoin Arrow en All of My Heart bleken bij nadere beluistering popparels pur sang te zijn. Valetine's Day super opwindend en de productionele tovenarij op 4 Ever 2 Gether zorgt, tot op de dag van vandaag, voor een van de meest majestueuze songs ooit gemaakt. SPEAK.......NO.....en dan die fenomenale drumklappen. Nog krijg ik er de rillingen van.

ABC's Lexicon of Love is de allereerste niet stoere plaat die ik kocht en markeert daarmee het begin van de ontwikkeling van een veel bredere muzieksmaak. Een ontwikkeling die naar ik hoop tot aan mijn verscheiden zal blijven duren. Dit alles dankzij deze geweldige popplaat.

En met die meisjes is het daarna ook goed gekomen.

Een mijlpaal.

west schreef:
Is deze plaat nou echt zo goed? Het is toch 'maar' een popplaat. Ok, er staan een paar grote hits op van toen, maar wat zegt dat? Ik vind het in ieder geval elke keer als ik muziek van dit album hoor weer erg prettig om te horen. Zo ging het met mij en mogelijk ook anderen toentertijd begin jaren '80. En uiteindelijk kwamen ikzelf en ook anderen erachter dat dit meer is dan een goede popplaat.

Er staan allereerst zoveel prachtige songs op, de kwaliteit is hoog. Verder is de mix van pop met new wave en soul subtiel en vakkundig gedaan en dat werkt wonderwel goed. Ook is het regelmatig catchy, pakkend of errug mooi. Het pakt je, eist je aandacht op. Dat is niet voor niets.
In deze tijd kocht ik nog meer singletjes dan LP's, maar uiteindelijk heb ik voor het succesvolle ABC van die tijd gelukkig voor de LP gekozen. En ik bleef 'm draaien. Een klasseplaat!

musician schreef:
Rond 1982 was Nederlandstalige muziek voor mij in z'n algemeenheid absoluut not done, ongeacht wie of wat.

Het was haast standaard iets om je neus voor op te halen.
De Nederlandse truttigheid die er vaak van die bands afkwam wat betreft teksten en vooral muziek gaf ruim voldoende aanleiding het genre volledig links te laten liggen.

Wat op zich natuurlijk wat kort door de bocht was, maar ja, als je de leeftijd optelt bij wat er allemaal speelde in die tijd, welke andere muziek er werd uitgebracht, kan er wellicht begrip voor worden opgebracht.

Mondjesmaat maak ik af en toe met terugwerkende kracht nog wel eens een kleine inhaalslag, bijvoorbeeld als je België tegenkomt op een rommelmarkt tijdens Koninginnedag en je het gevoel hebt dat je het album op zich sowieso wel eens een keer gehoord moet hebben in het leven.
Vooral omdat je iets milder gestemd kunt zijn over een band, met kennis van de singles die van dit album zijn uitgebracht.

Dan kom je daarma nog wel eens tot de conclusie dat het allemaal wel eens iets minder truttig was dan je destijds wilde erkennen. Het Goede Doel heeft met België, in de context van de tijd, eigenlijk een prima album neergezet, dat bij tijd en wijle heel aardig is om weer eens op te zetten.

Het is, zo'n 30 jaar na het verschijnen, nog niet echt verouderd of definief verbonden aan die tijd. Het is kwalitatief en muzikaal tijdsoverschrijdend en is in 2012 nog heel goed te doen.

Marco van Lochem schreef:
De Utrechtse band Het Goede Doel bestond ten tijde van het debuutalbum “BELGIË” uit 7 leden, maar de kernleden waren toch wel Henk Temming, Henk Westbroek en Sander van Herk. Het zang duo Henk & Henk zijn nog steeds actief onder de naam Het Goede Doel en brachten in 2015 het prachtige album “OVERWERK” uit. In 1982 kwam “BELGIË” uit in een periode dat de Nederlandstalige popmuziek erg populair was en Het Goede Doel lifte daarop mee. De eerste single “IN ’T LEVEN” bleef in de tipparade steken en opvolger “GIJZELAAR” was maar een kleine top 40 hit. Die kleine populariteit veranderde toen het titelnummer “BELGIË (is er leven op Pluto)” uitgebracht werd en een top 5 hit werd. Dat gold ook voor “VRIENDSCHAP” en intussen was het album ook al tot de eerste plaats in de albumhitlijsten doorgestoten. “BELGIË” laat Het Goede Doel horen zoals de band de jaren daarna bleef klinken. Frisse, intelligente popmuziek met schitterende teksten. Die teksten zijn soms scherp, controversieel en politiek getint, maar dat past ook bij de heren Temming en Westbroek. “Met Een Slok Op De Auto In, Je Denkt Alleen Maar Aan Je Vriendin” uit “ALLEEN”, “Hij Spoot Soms Heroïne, Heel Stil in Het Geheim” uit “IETS VAN GEVOEL”, “Je Kunt Best Vinden Dat God Bestaat” en “Je Kunt Best Vinden Dat Negers Stinken En Als ze Dat Niet Doen: Dat Ze Drinken” uit “VECHTEN” zijn voorbeelden van tekstdelen waarin in 1982 van werd opgekeken. Tegenwoordig zijn we veel meer en veel harder en directer gewend, maar dat heeft dus met de tijdsgeest van nu te maken. “BELGIË” was het startschot van een succesvolle carrière in de jaren ’80. Daarna gingen Henk & Henk met ruzie uit elkaar om het uiteindelijk 10 jaar later weer goed te maken. Sindsdien kwamen er al 3 albums van ze uit en die smaken nog steeds naar meer. “BELGIË’ is een nederpop klassieker met 5 singles en 4 albumtracks die allemaal de moeite meer dan waard zijn…TOPPER!

Chameleon Day schreef:
Toen in 81 was de verschijning van Kim onopgemerkt, een paar jaar later (83) ontging de verschijning mij en mijn vrienden inderaad niet. Ook Kim was vast onderdeel van de DJ-set van schoolvriend Marco en mij voor de fuiven. 100% volvet jeugdsentiment...

Mjuman schreef:
Heb ooit aan Henk's vrouw een Engels rijmwoordenboek verkocht. Behoudens een enkele uitzondering - Luxembourg (ipv België) - heeft dat geen intensief gebruik gekend