Muziek / Toplijsten en favorieten / De artiesten top 100 van (herman)!
1
geplaatst: 3 november 2024, 20:16 uur
88. Vic Damone
https://people.com/thmb/U1Gc15pqChhW_Wp00ydnUTDnZ3o=/1500x0/filters:no_upscale():max_bytes(150000):strip_icc():focal(872x0:874x2)/vic-damone-2000-3e4d282303e442b0b9aa328f77864329.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Linger Awhile with Vic Damone (1962), On the Swingin' Side (1960), On the South Side of Chicago (1966), Why Can't I Walk Away (1968) en April in Paris (1952)
IJzersterke nummers: You’re Breaking My Heart, I Have but One Heart, Far Away Places
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Goddamn, wat wisten deze mannen zich nog te kleden. Die maatpakken doen me wel wat hoor. De Crooners stralen klasse uit, terwijl je ergens in je achterhoofd ook wel weet dat dit soort figuren je ergens in een achterkamertje met een hamer de tanden uit je mond slaan omdat je een bookie niet hebt kunnen betalen nadat je jouw weddenschap verloor.
Vic knalde in 1947 de hitlijsten in en bleef tot en met 1969 mainstream successen scoren. Hij begon met vocal jazz, en hoe ouder hij werd hoe meer hij richting de smooth crooner kant op ging. Heerlijk, echt. Hier kun je me voor wakker maken. Er bestaat geen mogelijkheid dat ik dit soort muziek ooit minder goed ga vinden.
Zien jullie, behalve oudere muziek, muziek van de vocaal gifted en veel blues en vocal jazz invloeden, al een ander patroon in mijn lijst? Ik wel. Ik ben van de ‘man’s man’ zangers, de ouderwetse kerels. Gentlemen, maar keihard kunnen zijn als het moet. Ey, oh, badabim, badaboom. Je snapt wat ik bedoel. De wise guys. De traditionele mannen. Bijzonder, want in het echte leven ben ik juist behoorlijk ‘gelijkheid voor iedereen!’ en heb ik alles behalve ouderwetse opvattingen over bijvoorbeeld het gezinsleven en de liefde. Waarom dit mij dan zo ongelooflijk aanspreekt kan ik ook niet volledig verklaren. Ik vermoed dat het te maken heeft met larger than life characters. De mannen waar men vroeger afzien voor had. Combineer dat onuitwisbare charisma met buitenaards goede vocalen, en je kan me opvegen. Die stemmen zijn het aller-, allerbelangrijkste voor mij. Dat zingen zonder enige moeite. Die vocal range die absurd is. Dat volume dat geproduceerd wordt zonder ook maar een beetje in te spannen.
Ik heb veel bewondering voor mensen die hun vak zo verstaan. Geen poespas, geen gedoe; gewoon een zanger met een dijk van een stem. Volgens Frank Sinatra had Vic Damone zelfs de beste stem in de muziekindustrie.
Mijn kennismaking met Vic was "OOOOOOHHHHHHHHHHHHHH THAT TOWERING FEELING!: .... holy shit man, dat knalde mijn speakers uit, recht mijn hart in. Ik was totaal omvergeblazen. Zo kunnen zingen, dat zou ik graag willen kunnen. Dat zal er nooit inzitten. Gelukkig kunnen anderen dit wel, en kan ik daar van genieten.
Favoriete nummer:
https://people.com/thmb/U1Gc15pqChhW_Wp00ydnUTDnZ3o=/1500x0/filters:no_upscale():max_bytes(150000):strip_icc():focal(872x0:874x2)/vic-damone-2000-3e4d282303e442b0b9aa328f77864329.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Linger Awhile with Vic Damone (1962), On the Swingin' Side (1960), On the South Side of Chicago (1966), Why Can't I Walk Away (1968) en April in Paris (1952)
IJzersterke nummers: You’re Breaking My Heart, I Have but One Heart, Far Away Places
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Goddamn, wat wisten deze mannen zich nog te kleden. Die maatpakken doen me wel wat hoor. De Crooners stralen klasse uit, terwijl je ergens in je achterhoofd ook wel weet dat dit soort figuren je ergens in een achterkamertje met een hamer de tanden uit je mond slaan omdat je een bookie niet hebt kunnen betalen nadat je jouw weddenschap verloor.
Vic knalde in 1947 de hitlijsten in en bleef tot en met 1969 mainstream successen scoren. Hij begon met vocal jazz, en hoe ouder hij werd hoe meer hij richting de smooth crooner kant op ging. Heerlijk, echt. Hier kun je me voor wakker maken. Er bestaat geen mogelijkheid dat ik dit soort muziek ooit minder goed ga vinden.
Zien jullie, behalve oudere muziek, muziek van de vocaal gifted en veel blues en vocal jazz invloeden, al een ander patroon in mijn lijst? Ik wel. Ik ben van de ‘man’s man’ zangers, de ouderwetse kerels. Gentlemen, maar keihard kunnen zijn als het moet. Ey, oh, badabim, badaboom. Je snapt wat ik bedoel. De wise guys. De traditionele mannen. Bijzonder, want in het echte leven ben ik juist behoorlijk ‘gelijkheid voor iedereen!’ en heb ik alles behalve ouderwetse opvattingen over bijvoorbeeld het gezinsleven en de liefde. Waarom dit mij dan zo ongelooflijk aanspreekt kan ik ook niet volledig verklaren. Ik vermoed dat het te maken heeft met larger than life characters. De mannen waar men vroeger afzien voor had. Combineer dat onuitwisbare charisma met buitenaards goede vocalen, en je kan me opvegen. Die stemmen zijn het aller-, allerbelangrijkste voor mij. Dat zingen zonder enige moeite. Die vocal range die absurd is. Dat volume dat geproduceerd wordt zonder ook maar een beetje in te spannen.
Ik heb veel bewondering voor mensen die hun vak zo verstaan. Geen poespas, geen gedoe; gewoon een zanger met een dijk van een stem. Volgens Frank Sinatra had Vic Damone zelfs de beste stem in de muziekindustrie.
Mijn kennismaking met Vic was "OOOOOOHHHHHHHHHHHHHH THAT TOWERING FEELING!: .... holy shit man, dat knalde mijn speakers uit, recht mijn hart in. Ik was totaal omvergeblazen. Zo kunnen zingen, dat zou ik graag willen kunnen. Dat zal er nooit inzitten. Gelukkig kunnen anderen dit wel, en kan ik daar van genieten.
Favoriete nummer:
5
geplaatst: 4 november 2024, 20:20 uur
87. Gene Vincent
https://www.rockabilly-rules.com/blog/wp-content/uploads/2014/10/gene_vincent-rockabilly.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Gene Vincent and His Blue Caps (1957) en Bluejean Bop! (1956)
IJzersterke nummers: Blue Jean Bop, Lotta Lovin’, Say Mama, Dance to the Bop
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
De tweede rockabilly / rock’n’roll grootheid in mijn lijst. Jullie snappen dat het niet de laatste gaat zijn. Voor mij begon het allemaal met rock’n’roll. Elvis was mijn eerste muzikale liefde, en vanuit zijn muziek ging ik op zoek naar meer kick-ass rock’n’roll. Zo kwam ik al snel uit bij deze Gene Vincent.
Met zijn motor, zijn haren, zijn leren kleding, zijn provocerende dancemoves en de dames waar hij zich mee omringde werd hij het prototype van de rockabilly levensstijl. Denk je aan rockabilly dan denk je aan Gene Vincent. Hij was dan ook de eerste artiest die in de Rockabilly Hall of Fame werd opgenomen.
Zoals het geval is met héél véél rockabilly sterren was ook Gene Vincent veel populairder en succesvoller in de UK dan in de US. Europa heeft altijd al een enorme rockabilly fanbase gehad en dat is tijdens de revival periode enkel groter geworden. Gene heeft die periode helaas nooit mogen meemaken omdat hij al stierf in 1971.
Voor mijn muzikale vorming maakte dat eigenlijk allemaal niks uit. Ik ben geboren in 1987 en toen ik echt heel bewust met muziek bezig was, zaten we al richting het einde van de jaren 90. Dit soort artiesten waren er al heel lang niet meer en ik was volledig op mezelf aangewezen om deze muziek te ontdekken. Mijn vader was een ongekende muziekliefhebber en draaide een breed scala aan muziek, mijn moeder was meer van wat er op de radio was. Rock’n’roll en rockabilly werd niet gedraaid, en ook niet bij overige familieleden. De liefde voor deze muziek komt dan ook echt volledig vanuit mijzelf. Tot groot, groot, GROOT ongenoegen van mijn moeder, maar daar kom ik later nog wel eens op terug.
Gene is spannend, zingt ‘frantic’, heeft een geweldige band om zich heen en pakt me met heel veel van zijn nummers. Zeker de rockabilly jaren van Gene spreken mij enorm aan. Zijn latere albums, waarop hij wat rustigere songs speelt, zijn ook niet slecht, maar kunnen toch niet helemaal tippen aan zijn hoogtijdagen waarop hij als een malloot uit de speakers knalt. Wat lang niet altijd het geval is bij mij, is zijn allerbekendste song mijn favoriete song van hem. Be-Bop-A-Lula, man man man; rockabilly/rock’n’roll perfectie. Smerig, sexy, groovend, het heeft alles.
Favoriete nummer:
https://www.rockabilly-rules.com/blog/wp-content/uploads/2014/10/gene_vincent-rockabilly.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Gene Vincent and His Blue Caps (1957) en Bluejean Bop! (1956)
IJzersterke nummers: Blue Jean Bop, Lotta Lovin’, Say Mama, Dance to the Bop
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
De tweede rockabilly / rock’n’roll grootheid in mijn lijst. Jullie snappen dat het niet de laatste gaat zijn. Voor mij begon het allemaal met rock’n’roll. Elvis was mijn eerste muzikale liefde, en vanuit zijn muziek ging ik op zoek naar meer kick-ass rock’n’roll. Zo kwam ik al snel uit bij deze Gene Vincent.
Met zijn motor, zijn haren, zijn leren kleding, zijn provocerende dancemoves en de dames waar hij zich mee omringde werd hij het prototype van de rockabilly levensstijl. Denk je aan rockabilly dan denk je aan Gene Vincent. Hij was dan ook de eerste artiest die in de Rockabilly Hall of Fame werd opgenomen.
Zoals het geval is met héél véél rockabilly sterren was ook Gene Vincent veel populairder en succesvoller in de UK dan in de US. Europa heeft altijd al een enorme rockabilly fanbase gehad en dat is tijdens de revival periode enkel groter geworden. Gene heeft die periode helaas nooit mogen meemaken omdat hij al stierf in 1971.
Voor mijn muzikale vorming maakte dat eigenlijk allemaal niks uit. Ik ben geboren in 1987 en toen ik echt heel bewust met muziek bezig was, zaten we al richting het einde van de jaren 90. Dit soort artiesten waren er al heel lang niet meer en ik was volledig op mezelf aangewezen om deze muziek te ontdekken. Mijn vader was een ongekende muziekliefhebber en draaide een breed scala aan muziek, mijn moeder was meer van wat er op de radio was. Rock’n’roll en rockabilly werd niet gedraaid, en ook niet bij overige familieleden. De liefde voor deze muziek komt dan ook echt volledig vanuit mijzelf. Tot groot, groot, GROOT ongenoegen van mijn moeder, maar daar kom ik later nog wel eens op terug.
Gene is spannend, zingt ‘frantic’, heeft een geweldige band om zich heen en pakt me met heel veel van zijn nummers. Zeker de rockabilly jaren van Gene spreken mij enorm aan. Zijn latere albums, waarop hij wat rustigere songs speelt, zijn ook niet slecht, maar kunnen toch niet helemaal tippen aan zijn hoogtijdagen waarop hij als een malloot uit de speakers knalt. Wat lang niet altijd het geval is bij mij, is zijn allerbekendste song mijn favoriete song van hem. Be-Bop-A-Lula, man man man; rockabilly/rock’n’roll perfectie. Smerig, sexy, groovend, het heeft alles.
Favoriete nummer:
4
geplaatst: 5 november 2024, 20:13 uur
86. John Lee Hooker
https://www.famousafricanamericans.org/images/john-lee-hooker.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: The Real Folk Blues (1966), It Serve You Right to Suffer (1966) en Burnin' (1962)
IJzersterke nummers: I’m in the Mood, No Shoes, Boogie Chillin’, Dimples
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
John Lee Hooker, een van de vaders van de blues zoals we deze tegenwoordig kennen. Ik leerde John Lee kennen via mijn vader. Hij kreeg een keer op zijn werk een blues verzamelalbum. Daar stond onder andere Boom Boom en I’m in the Mood op. Hij kwam thuis, drukte mij de cd in mijn handen en zei: ‘wil je deze spelen of liever niet? Als je het goede muziek vindt, is de cd voor jou. Wanneer je er niks aan vindt, dan is de cd voor mij.’ Deal pap. Zet maar op dat ding.
Holy shit. En of ik het goede muziek vond! Ik geloof niet dat ik ooit echte blues gehoord had. Wel wat 50’s en 60’s pop/rock met bluesy invloeden, maar nog nooit échte, downhome blues. Ik was op slag verliefd. Die ritmes! Dat gejammer in de teksten waar een soort berusting uit spreekt. Dat is wat mij ook zo aantrekt in de blues. Het is altijd kommer en kwel, maar in plaats van de EO-kant op te gaan en te concluderen ‘alles komt wel goed’, is de blues puur realistisch. De blues is het leven. Het komt niet altijd goed. Soms is het zoals het is. Accepteer het en ga door. Niet zo lopen zeiken. Natuurlijk mag je benoemen dat het slecht met je gaat, maar breng het als feit, als constatering. Ga niet de slachtofferrol in. Dat is wat bluesmuziek doet. Muziek voor mannen en vrouwen met karakter en ruggengraat. ‘Hey mensen, het leven is kut, ik weet het. Laat ik erover zingen. En nu weer door.’ Dat is toch top?
John Lee kan het als geen ander. Alles komt uit het leven. Een nummer over dat hij zo arm is dat hij niet eens schoenen kan betalen. Kan ik me met dat specifieke voorbeeld identificeren? Nee, ik heb schoenen, maar als metafoor voor overige problemen in het leven werken dat soort nummers fantastisch.
Boom Boom is en blijft zijn beste song voor mij. Een van de grootste blues klassiekers die ooit zijn uitgebracht. Ik zet John Lee niet super vaak meer op, maar zijn karrevracht aan pure klasse albums en nummers doen me altijd weer genieten van zijn muziek. Deze man, de kennismaking met de blues voor mij, moet daarom natuurlijk in mijn top 100 staan.
Favoriete nummer:
https://www.famousafricanamericans.org/images/john-lee-hooker.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: The Real Folk Blues (1966), It Serve You Right to Suffer (1966) en Burnin' (1962)
IJzersterke nummers: I’m in the Mood, No Shoes, Boogie Chillin’, Dimples
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
John Lee Hooker, een van de vaders van de blues zoals we deze tegenwoordig kennen. Ik leerde John Lee kennen via mijn vader. Hij kreeg een keer op zijn werk een blues verzamelalbum. Daar stond onder andere Boom Boom en I’m in the Mood op. Hij kwam thuis, drukte mij de cd in mijn handen en zei: ‘wil je deze spelen of liever niet? Als je het goede muziek vindt, is de cd voor jou. Wanneer je er niks aan vindt, dan is de cd voor mij.’ Deal pap. Zet maar op dat ding.
Holy shit. En of ik het goede muziek vond! Ik geloof niet dat ik ooit echte blues gehoord had. Wel wat 50’s en 60’s pop/rock met bluesy invloeden, maar nog nooit échte, downhome blues. Ik was op slag verliefd. Die ritmes! Dat gejammer in de teksten waar een soort berusting uit spreekt. Dat is wat mij ook zo aantrekt in de blues. Het is altijd kommer en kwel, maar in plaats van de EO-kant op te gaan en te concluderen ‘alles komt wel goed’, is de blues puur realistisch. De blues is het leven. Het komt niet altijd goed. Soms is het zoals het is. Accepteer het en ga door. Niet zo lopen zeiken. Natuurlijk mag je benoemen dat het slecht met je gaat, maar breng het als feit, als constatering. Ga niet de slachtofferrol in. Dat is wat bluesmuziek doet. Muziek voor mannen en vrouwen met karakter en ruggengraat. ‘Hey mensen, het leven is kut, ik weet het. Laat ik erover zingen. En nu weer door.’ Dat is toch top?
John Lee kan het als geen ander. Alles komt uit het leven. Een nummer over dat hij zo arm is dat hij niet eens schoenen kan betalen. Kan ik me met dat specifieke voorbeeld identificeren? Nee, ik heb schoenen, maar als metafoor voor overige problemen in het leven werken dat soort nummers fantastisch.
Boom Boom is en blijft zijn beste song voor mij. Een van de grootste blues klassiekers die ooit zijn uitgebracht. Ik zet John Lee niet super vaak meer op, maar zijn karrevracht aan pure klasse albums en nummers doen me altijd weer genieten van zijn muziek. Deze man, de kennismaking met de blues voor mij, moet daarom natuurlijk in mijn top 100 staan.
Favoriete nummer:
0
geplaatst: 5 november 2024, 21:37 uur
Niet speciaal fan van JLH of blues in het algemeen maar Boom Boom is erg lekker ja!
0
geplaatst: 5 november 2024, 21:50 uur
Dit was mijn eigen kennismaking met deze man, maar dan via de ook niet misselijke cover van de Animals. Alle credits daarvoor natuurlijk voor Hooker; zijn elektrische blues hoor ik graag, maar zijn gemaniëreerde "akoestische" blues met alleen gitaar, voetgestamp en gemummel gaat me gauw tegenstaan. Boom boom blijft echter geweldig.
0
geplaatst: 6 november 2024, 11:13 uur
John Lee Hooker, die man heeft zoveel moois gemaakt...jammer dat de meeste mensen hem alleen kennen van het verschrikkelijke The Healer en de luistervriendelijke blues die hij maakte vanaf einde jaren tachtig.
1
geplaatst: 6 november 2024, 14:37 uur
BoyOnHeavenHill, hmm..die cover van The Animals vind ik 3x niks, maar ik kan me voorstellen als je het nummer zo als eerst hebt gehoord dat dat "jouw" versie is. Heb ik zelf ook geregeld, de versie die ik als eerste hoor blijft geregeld als ultieme versie aan me plakken. Dat Boom Boom geweldig is, ben ik verder natuurlijk met je eens en Poek ook zo te lezen, nice!
MarkS73 helemaal 100% met jou eens. Wat ik nog vreemder vind is dat het als vloeken in de kerk wordt beschouwd, want "oohhh wat is The Healer briljant", ik vraag me altijd af of mensen die dat roepen zijn echte blues wel eens gehoord hebben. Mark, jij en ik tegen de wereld. Wij redden het wel
MarkS73 helemaal 100% met jou eens. Wat ik nog vreemder vind is dat het als vloeken in de kerk wordt beschouwd, want "oohhh wat is The Healer briljant", ik vraag me altijd af of mensen die dat roepen zijn echte blues wel eens gehoord hebben. Mark, jij en ik tegen de wereld. Wij redden het wel
5
geplaatst: 6 november 2024, 20:13 uur
85. Perry Como
https://cdn.britannica.com/92/238392-050-DDFF9C89/American-actor-singer-television-personality-Perry-Como-1959.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Sing to Me Mr. C (1961), Easy Listening (1971), Forever (1976)
IJzersterke nummers: Catch a Falling Star, And I Love You So, It’s Impossible, Wanted
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Ga hier maar eens beginnen met het uitzoeken van deep cut toppers. Dit instituut in de muziek heeft zo godsgruwelijk veel songs uitgebracht dat ik een hele waslijst aan songs kan posten. In 1938 bracht Perry zijn eerste single uit, in 1983 zijn laatste. Het aantal albums op zijn naam is ook een enorm aantal. Zijn hit-records zijn er veel te veel om op te noemen. In de pre-Elvis periode van de popmuziek, werden ze niet groter dan mannen als Perry Como.
Mijn eerste kennismaking met Como was gek genoeg een beetje een cynische. Ik hield al heel erg van de wat oudere muziek en waar ik ontzettend gelukkig van werd was het in de V&D op zoek gaan naar cd’s. Oh man, ik kan niet omschrijven welke warme nostalgische gevoelens ik krijg bij het terugdenken aan die gloriejaren. Les de Groot, ik weet zeker dat jij die mening met mij deelt. Voor degenen die het niet weten; Les en ik zijn al jaren beste vrienden in real-life en ook elkaars partner in crime op muziekgebied. Ow, onze smaken kunnen enorm verschillen op gebied van muziek, maar we hebben allebei dezelfde basis qua muziek liggen. Het aantal keren dat wij op cd-jacht gingen is ontelbaar. Wordt weer eens tijd Les!
Hoe dan ook; we waren weer eens in de V&D om cd’s te kopen en ik zag een verzamelaar van Perry Como staan. Ik had zijn naam wel eens gehoord, en was wel eens een nummer van hem tegengekomen op een verzamelaar, maar had nooit echt aandacht aan hem besteed. Toch stonden er een paar verzamelalbums tussen cd’s van artiesten waar ik fan van was/ben. Hmm… okay, misschien toch maar eens proberen dan? Ff checken welke songs er op deze Perry Como - Golden Greats staan: Laroo Laroo Lili Bolero, Bibbidi Bobbity Boo, N'yot N'yow!, Hot Diggity (Dog Ziggity Boom). Da fack?! Wat zijn dat nu weer voor stompzinnige titels??? (sorry, ik was een tiener, alles moest sarcastisch en vervelend) Okay, deze verzamelaar neem ik mee als grap. Kan alleen maar meevallen. Nou, dat dacht ik! Absoluut een meevaller. Sterker nog, ik vond heel veel nummers gewoon écht goed.
Eerlijk is eerlijk; ik was niet omvergeblazen. Ik luisterde vooral naar rock’n’roll, dus dit was mij iets te rustig. Toch raakte ik geïntrigeerd. Later breidde mijn smaak zich heel ver uit, en waren de zogenaamde ‘Crooners’ je-van-het voor mij. Toen kwam ook ik weer terug naar Perry Como, toch wel de koning van de adult contemporary zangers. Waar ik vooral ongelooflijk van houd is wanneer deze zangers (ik kan de rest nog even niet noemen want er zouden er zomaar nog een aantal in mijn lijst kunnen volgen) in de 70s allemaal de classics gingen opnemen en albums vol met AC songbook toppers uitbrachten. Wow, daar kan ik dus echt heel erg van genieten. Via die albums kreeg Como weer een grotere rol in mijn muziekleven.
Perry Como hoort volledig thuis in mijn top 100.
Favoriete nummer:
https://cdn.britannica.com/92/238392-050-DDFF9C89/American-actor-singer-television-personality-Perry-Como-1959.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Sing to Me Mr. C (1961), Easy Listening (1971), Forever (1976)
IJzersterke nummers: Catch a Falling Star, And I Love You So, It’s Impossible, Wanted
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Ga hier maar eens beginnen met het uitzoeken van deep cut toppers. Dit instituut in de muziek heeft zo godsgruwelijk veel songs uitgebracht dat ik een hele waslijst aan songs kan posten. In 1938 bracht Perry zijn eerste single uit, in 1983 zijn laatste. Het aantal albums op zijn naam is ook een enorm aantal. Zijn hit-records zijn er veel te veel om op te noemen. In de pre-Elvis periode van de popmuziek, werden ze niet groter dan mannen als Perry Como.
Mijn eerste kennismaking met Como was gek genoeg een beetje een cynische. Ik hield al heel erg van de wat oudere muziek en waar ik ontzettend gelukkig van werd was het in de V&D op zoek gaan naar cd’s. Oh man, ik kan niet omschrijven welke warme nostalgische gevoelens ik krijg bij het terugdenken aan die gloriejaren. Les de Groot, ik weet zeker dat jij die mening met mij deelt. Voor degenen die het niet weten; Les en ik zijn al jaren beste vrienden in real-life en ook elkaars partner in crime op muziekgebied. Ow, onze smaken kunnen enorm verschillen op gebied van muziek, maar we hebben allebei dezelfde basis qua muziek liggen. Het aantal keren dat wij op cd-jacht gingen is ontelbaar. Wordt weer eens tijd Les!
Hoe dan ook; we waren weer eens in de V&D om cd’s te kopen en ik zag een verzamelaar van Perry Como staan. Ik had zijn naam wel eens gehoord, en was wel eens een nummer van hem tegengekomen op een verzamelaar, maar had nooit echt aandacht aan hem besteed. Toch stonden er een paar verzamelalbums tussen cd’s van artiesten waar ik fan van was/ben. Hmm… okay, misschien toch maar eens proberen dan? Ff checken welke songs er op deze Perry Como - Golden Greats staan: Laroo Laroo Lili Bolero, Bibbidi Bobbity Boo, N'yot N'yow!, Hot Diggity (Dog Ziggity Boom). Da fack?! Wat zijn dat nu weer voor stompzinnige titels??? (sorry, ik was een tiener, alles moest sarcastisch en vervelend) Okay, deze verzamelaar neem ik mee als grap. Kan alleen maar meevallen. Nou, dat dacht ik! Absoluut een meevaller. Sterker nog, ik vond heel veel nummers gewoon écht goed.
Eerlijk is eerlijk; ik was niet omvergeblazen. Ik luisterde vooral naar rock’n’roll, dus dit was mij iets te rustig. Toch raakte ik geïntrigeerd. Later breidde mijn smaak zich heel ver uit, en waren de zogenaamde ‘Crooners’ je-van-het voor mij. Toen kwam ook ik weer terug naar Perry Como, toch wel de koning van de adult contemporary zangers. Waar ik vooral ongelooflijk van houd is wanneer deze zangers (ik kan de rest nog even niet noemen want er zouden er zomaar nog een aantal in mijn lijst kunnen volgen) in de 70s allemaal de classics gingen opnemen en albums vol met AC songbook toppers uitbrachten. Wow, daar kan ik dus echt heel erg van genieten. Via die albums kreeg Como weer een grotere rol in mijn muziekleven.
Perry Como hoort volledig thuis in mijn top 100.
Favoriete nummer:
0
geplaatst: 6 november 2024, 20:47 uur
Perry Como, uit de tijd dat kleine Wendy op rommelmarkten willekeurig singles kocht. Volgens mij kon ik nog niet eens lezen toen. Maar het leverde een aantal lucky picks op: Black Sabbath (Paranoid), The Kingsmen (Louie Louie), The Sweet (The Ballroom Blitz) en Perry Como (Round and Round). Twee en een halve minuut pure happiness (Magic Moments is natuurlijk ook goud)
Find a wheel, and it goes round, round, round
As it skims along with a happy sound
Find a wheel, and it goes round, round, round
As it skims along with a happy sound
1
geplaatst: 6 november 2024, 21:53 uur
Wat gaaf dat je toen een Perry Como single hebt meegenomen wendyvortex en dat die nog beviel ook! 
3
geplaatst: 7 november 2024, 20:24 uur
84. Jack Scott
https://www.theglobeandmail.com/resizer/v2/2KIDZMJMCNGVVJQPNI5J5OYYMI.JPG?auth=52ffaf5183c041bac5d995a8093f85f2c1b22943a04b446bb6ae305baa9f7596&width=600&height=400&quality=80&smart=true
Afkomstig uit: Canada
Nog actief: nee
Favoriete albums: Jack Scott (1958) en Jack Scott (1977)
IJzersterke nummers: My True Love, Geraldine, Leroy, Midgie, What Am I Living for, Goodbye Baby en Two Timin’ Woman
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Giovanni Domenico Scafone, Jr. was in de jaren 50 een Rockabilly artiest, vanaf de 60s ging hij meer richting de singer-songwriter muziek en in de 70s kwam daar nog een gezonde portie country bovenop. In 1957 tekende hij een contract bij ABC-Paramount en scoorde twee lokale hits. Toen stapte hij over op Carlton Records en brak nationaal en zelfs meteen internationaal door met My True Love waarmee hij een nummer 1-hit in Canada scoorde, de 3e plek in de US Billboard bereikte en de 9e plek in de UK chart. Toen hij eenmaal was doorgebroken met die song ging het hard: alle 7 (!!!) singles van het album Jack Scott bereikte de US Billboard waarvan 3 songs de top 11 haalden.
Mijn eerste kennismaking met de muziek van Scott was dankzij dit verzamelalbum Jack Scott - Lero dat ik op een platen- en cd-beurs op de kop tikte. Ik was op slag verliefd op de manier waarop Scott met Rockabilly omgaat. Zijn stem in combinatie met zijn vaak gospel-inslag in zijn rockabilly instrumentale begeleiding blies me omver.
Ik ben me in hem gaan verdiepen, iets wat ik ontzettend graag doe wanneer ik geïnteresseerd raak in iemands kunst. Hier zeg ik bewust ‘kunst’ omdat ik dit niet alleen met muziek heb, maar met alle kunstvormen. Zo leerde ik veel over Scott, zijn muziek, zijn aanpak, zijn legacy, prachtig. Een favoriete song is bijna niet te kiezen voor me. Alle songs die ik noem bij 'ijzersterke songs' zouden mijn favoriete song kunnen zijn.
Zijn muziek blijft me dan ook boeien. Van dansbare rockabilly songs tot opzwepende gospelrock tot gevoelige singer-songwriter ballads. Tijdens de Rockabilly revival in Europa werd hij opnieuw heel groot, maar helaas… ook voor die Revival ben ik te jong om die te hebben meegemaakt. Verdorie. Nou goed, gelukkig hebben we de albums nog.
Favoriete nummer:
https://www.theglobeandmail.com/resizer/v2/2KIDZMJMCNGVVJQPNI5J5OYYMI.JPG?auth=52ffaf5183c041bac5d995a8093f85f2c1b22943a04b446bb6ae305baa9f7596&width=600&height=400&quality=80&smart=true
Afkomstig uit: Canada
Nog actief: nee
Favoriete albums: Jack Scott (1958) en Jack Scott (1977)
IJzersterke nummers: My True Love, Geraldine, Leroy, Midgie, What Am I Living for, Goodbye Baby en Two Timin’ Woman
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Giovanni Domenico Scafone, Jr. was in de jaren 50 een Rockabilly artiest, vanaf de 60s ging hij meer richting de singer-songwriter muziek en in de 70s kwam daar nog een gezonde portie country bovenop. In 1957 tekende hij een contract bij ABC-Paramount en scoorde twee lokale hits. Toen stapte hij over op Carlton Records en brak nationaal en zelfs meteen internationaal door met My True Love waarmee hij een nummer 1-hit in Canada scoorde, de 3e plek in de US Billboard bereikte en de 9e plek in de UK chart. Toen hij eenmaal was doorgebroken met die song ging het hard: alle 7 (!!!) singles van het album Jack Scott bereikte de US Billboard waarvan 3 songs de top 11 haalden.
Mijn eerste kennismaking met de muziek van Scott was dankzij dit verzamelalbum Jack Scott - Lero dat ik op een platen- en cd-beurs op de kop tikte. Ik was op slag verliefd op de manier waarop Scott met Rockabilly omgaat. Zijn stem in combinatie met zijn vaak gospel-inslag in zijn rockabilly instrumentale begeleiding blies me omver.
Ik ben me in hem gaan verdiepen, iets wat ik ontzettend graag doe wanneer ik geïnteresseerd raak in iemands kunst. Hier zeg ik bewust ‘kunst’ omdat ik dit niet alleen met muziek heb, maar met alle kunstvormen. Zo leerde ik veel over Scott, zijn muziek, zijn aanpak, zijn legacy, prachtig. Een favoriete song is bijna niet te kiezen voor me. Alle songs die ik noem bij 'ijzersterke songs' zouden mijn favoriete song kunnen zijn.
Zijn muziek blijft me dan ook boeien. Van dansbare rockabilly songs tot opzwepende gospelrock tot gevoelige singer-songwriter ballads. Tijdens de Rockabilly revival in Europa werd hij opnieuw heel groot, maar helaas… ook voor die Revival ben ik te jong om die te hebben meegemaakt. Verdorie. Nou goed, gelukkig hebben we de albums nog.
Favoriete nummer:
0
geplaatst: 7 november 2024, 22:51 uur
Liefhebbers van The Cramps kennen dit liedje van Jack Scott:
https://i.discogs.com/J4gPcg4ilbUNLKMXREPAbOYLPOZUuqx8jKx2XgF41wg/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:578/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTY2NjAx/NzAtMTQzMTIyODEz/Ny00MDA4LmpwZWc.jpeg
https://i.discogs.com/J4gPcg4ilbUNLKMXREPAbOYLPOZUuqx8jKx2XgF41wg/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:578/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTY2NjAx/NzAtMTQzMTIyODEz/Ny00MDA4LmpwZWc.jpeg
1
geplaatst: 7 november 2024, 23:07 uur
Ook een van zijn vele toppers, maar ik moest stoppen want ik had al 10 nummers genoemd 
❤️
❤️
0
geplaatst: 8 november 2024, 16:10 uur
Dat wilde ik nog vragen: heb jij deze single wendyvortex? ook een keer blind meegenomen zoals je bij Perry Como vertelde? Je zou de eerste persoon zijn die ik (digitaal) ken met een Jack Scott singletje.
0
geplaatst: 8 november 2024, 18:38 uur
Nee, Jack Scott nooit tegenkomen op de rommelmarkt. Verder was het voornamelijk Mouth & MacNeal, Robert Stolz, Freddy Quinn en Middle of the Road.
0
geplaatst: 8 november 2024, 18:43 uur
Ook nog wel wat leuk spul trouwens: Whistling Jack Smith, John Fred & His Playboy Band, John Rowles. Allemaal te vinden op de rommelmarkt te Zevenaar rond 1976.
2
geplaatst: 8 november 2024, 19:41 uur
83. Joe Bonamassa
https://k18.media/news/2021/26258-10292021130059.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: A New Day Yesterday: Live (2002), A New Day Yesterday (2000), Live from Nowhere in Particular (2008)
IJzersterke nummers: A New Day Yesterday, Dust Bowl, Blues Deluxe, Sloe Gin, The Ballad of Joe Henry
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
De eerste keer dat ik Joe hoorde was toen ik blind het album A New Day Yesterday kocht, puur omdat hij bij de Van Leest (een voormalige cd zaak) bij de blues stond en ik een Rory Gallagher op de tracklist zag staan. Op de gok gekocht en meer dan happy met die gok. Okay, ik vond het iets teveel richting de rock gaan en iets te weinig richting de blues, maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik die rockkant juist ging waarderen.
Joe kan ongelooflijk goed spelen, maar ik blijf erbij: als hij ‘echte’ blues speelt hoor je toch wel dat hij het niet geleefd heeft. Technisch perfect, maar ergens mist dat stukje misère. Dat is wat me live ook opviel; het is een orkaan aan geluid en de ene solo volgt de andere op, maar toch…
Neemt niet weg dat hij echt heel erg goed is. Een vakman. Een gitaarliefhebber en -kenner, een bluesliefhebber en -kenner en simpelweg (niks simpels aan trouwens) een uitstekende muzikant.
Zijn bluesalbums spreken me ook erg aan, maar het is vooral die eigen moderne kijk op het genre dat me enthousiast maakt over Bonamassa. Hij mengt genres en schroomt zich niet om voor lange, epische songs te gaan. Daarnaast brengt hij aan de lopende band albums uit zonder dat de kwaliteit er onder lijdt, en dat vind ik echt bijzonder knap.
Met de (voorlopig) laatste band waar ik in speelde deden we ook één Bonamassa nummer en dat was toch wel lekker hoor. Zijn muziek leent ook wel om ff goed op los te gaan. En okay, zijn blues wordt ook steeds beter hoe ouder hij wordt. Lekker hoor.
Favoriete nummer:
https://k18.media/news/2021/26258-10292021130059.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: A New Day Yesterday: Live (2002), A New Day Yesterday (2000), Live from Nowhere in Particular (2008)
IJzersterke nummers: A New Day Yesterday, Dust Bowl, Blues Deluxe, Sloe Gin, The Ballad of Joe Henry
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
De eerste keer dat ik Joe hoorde was toen ik blind het album A New Day Yesterday kocht, puur omdat hij bij de Van Leest (een voormalige cd zaak) bij de blues stond en ik een Rory Gallagher op de tracklist zag staan. Op de gok gekocht en meer dan happy met die gok. Okay, ik vond het iets teveel richting de rock gaan en iets te weinig richting de blues, maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik die rockkant juist ging waarderen.
Joe kan ongelooflijk goed spelen, maar ik blijf erbij: als hij ‘echte’ blues speelt hoor je toch wel dat hij het niet geleefd heeft. Technisch perfect, maar ergens mist dat stukje misère. Dat is wat me live ook opviel; het is een orkaan aan geluid en de ene solo volgt de andere op, maar toch…
Neemt niet weg dat hij echt heel erg goed is. Een vakman. Een gitaarliefhebber en -kenner, een bluesliefhebber en -kenner en simpelweg (niks simpels aan trouwens) een uitstekende muzikant.
Zijn bluesalbums spreken me ook erg aan, maar het is vooral die eigen moderne kijk op het genre dat me enthousiast maakt over Bonamassa. Hij mengt genres en schroomt zich niet om voor lange, epische songs te gaan. Daarnaast brengt hij aan de lopende band albums uit zonder dat de kwaliteit er onder lijdt, en dat vind ik echt bijzonder knap.
Met de (voorlopig) laatste band waar ik in speelde deden we ook één Bonamassa nummer en dat was toch wel lekker hoor. Zijn muziek leent ook wel om ff goed op los te gaan. En okay, zijn blues wordt ook steeds beter hoe ouder hij wordt. Lekker hoor.
Favoriete nummer:
1
geplaatst: 9 november 2024, 00:13 uur
Shaky schreef:
83. Joe Bonamassa
(afbeelding)
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: A New Day Yesterday: Live (2002), A New Day Yesterday (2000), Live from Nowhere in Particular (2008)
I
Joe kan ongelooflijk goed spelen, maar ik blijf erbij: als hij ‘echte’ blues speelt hoor je toch wel dat hij het niet geleefd heeft. Technisch perfect, maar ergens mist dat stukje misère. L
83. Joe Bonamassa
(afbeelding)
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: A New Day Yesterday: Live (2002), A New Day Yesterday (2000), Live from Nowhere in Particular (2008)
I
Joe kan ongelooflijk goed spelen, maar ik blijf erbij: als hij ‘echte’ blues speelt hoor je toch wel dat hij het niet geleefd heeft. Technisch perfect, maar ergens mist dat stukje misère. L
Ik ben een enorme bluesliefhebber maar dit is precies waarom ik nooit in zijn muziek kan komen. Ik heb een aantal albums geprobeerd omdat het ergens wel lekker klinkt maar het klinkt mij dan toch weer te klinisch en te technisch.
1
geplaatst: 9 november 2024, 07:14 uur
Wat bij mij voor de omslag zorgde wat 'loslaten'. Klinkt zwaarder dan bedoeld . Ik bedoel het is Joe Bonamassa. Een opzichzelfstaande artiest, met zijn eigen stijl. Mijn verwachtingspatroon klopte niet toen ik zijn albums luisterde; ik dacht dat ik naar een bluesartiest ging luisteren, maar dat is mijn fout geweest. Dat ligt niet aan zijn kunde, zijn liefde voor de muziek, of zijn uitvoering: ik had gewoon een Gallagher, Moore, etc. in mijn hoofd. Joe is echter een rockmuzikant met heel veel bluesinvloeden, een rockartiest die ook veel bluessongs speelt. Dat inzien en dat ook echt gaan leven, zijn twee verschillende dingen. Sinds ik heb losgelaten, en sinds ik Joe als zijn eigen muziek kan zien is er een wereld voor me open gegaan. De man is écht heel erg goed.
Soms is de klik er gewoon niet he, dat kan ook. Als het niet werkt, dan niet teveel naar luisteren. Kwartje kan ook jaren later opeens vallen, of nooit; allebei prima.
Dat heb ik met John Mayer; als mensen mij hem aanraden omdat ik bluesliefhebber ben...sja... nou goed: daar vind ik wat van, zeg maar
Kom MarkS73, we zwengelen gewoon nog eens een Bonamassa song aan!
. Ik bedoel het is Joe Bonamassa. Een opzichzelfstaande artiest, met zijn eigen stijl. Mijn verwachtingspatroon klopte niet toen ik zijn albums luisterde; ik dacht dat ik naar een bluesartiest ging luisteren, maar dat is mijn fout geweest. Dat ligt niet aan zijn kunde, zijn liefde voor de muziek, of zijn uitvoering: ik had gewoon een Gallagher, Moore, etc. in mijn hoofd. Joe is echter een rockmuzikant met heel veel bluesinvloeden, een rockartiest die ook veel bluessongs speelt. Dat inzien en dat ook echt gaan leven, zijn twee verschillende dingen. Sinds ik heb losgelaten, en sinds ik Joe als zijn eigen muziek kan zien is er een wereld voor me open gegaan. De man is écht heel erg goed.Soms is de klik er gewoon niet he, dat kan ook. Als het niet werkt, dan niet teveel naar luisteren. Kwartje kan ook jaren later opeens vallen, of nooit; allebei prima.
Dat heb ik met John Mayer; als mensen mij hem aanraden omdat ik bluesliefhebber ben...sja... nou goed: daar vind ik wat van, zeg maar
Kom MarkS73, we zwengelen gewoon nog eens een Bonamassa song aan!
7
geplaatst: 9 november 2024, 19:24 uur
82. Al Green
https://www.blackpast.org/wp-content/uploads/Al_Green_on_the_Mike_Douglas_Show__1973.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Call Me (1973), Let's Stay Together (1972) en I'm Still in Love with You (1972)
IJzersterke nummers: L-O-V-E, Take Me to the River, Here I Am (Come and Take Me), Tired of Being Alone
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Tijd voor seks.
Al Green hoorde ik voor het eerst op de radio met Let’s Stay Together. Oef, die intense manier van zingen wist me meteen te boeien. Dat nummer is ook altijd mijn favoriete song van hem gebleven. Dankzij die kennismaking via de radio ben ik wel zijn albums gaan uitpluizen en al gauw kwam ik erachter dat die bol staan van de sensualiteit en eerlijk is eerlijk; pure seksualiteit. Wat een smoothe slaapkamermuziek maakte deze ‘pastor’. Combineer dat met een uitstekende zangstem, geweldige composities en ijzersterke muzikanten en je komt al snel in mijn top 100 uit.
Al is echt zo’n artiest die altijd een beetje op de achtergrond sluimert in mijn luistergedrag. Hij komt niet dagelijks voorbij, maar als hij voorbijkomt stelt het nooit teleur. Of ik nu losse songs of hele albums van hem opzet; het “grooved” en “grind” van begin tot eind.
Ze noemen hem ook wel de ‘laatste grote soul zanger’ en daar kan ik me wel in vinden. Betekent natuurlijk niet dat er geen goede soul zangers meer na hem kwamen, integendeel, maar in de tijd dat Soul nog écht meetelde en gezien zijn status, snap ik dat hij de laatste grote wordt genoemd.
Er zullen de nodige baby’s verwekt zijn op de muziek van Green. Eens zien of hem hier posten nog een extra duit in dat zakje kan doen.
Favoriete nummer:
https://www.blackpast.org/wp-content/uploads/Al_Green_on_the_Mike_Douglas_Show__1973.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Call Me (1973), Let's Stay Together (1972) en I'm Still in Love with You (1972)
IJzersterke nummers: L-O-V-E, Take Me to the River, Here I Am (Come and Take Me), Tired of Being Alone
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Tijd voor seks.
Al Green hoorde ik voor het eerst op de radio met Let’s Stay Together. Oef, die intense manier van zingen wist me meteen te boeien. Dat nummer is ook altijd mijn favoriete song van hem gebleven. Dankzij die kennismaking via de radio ben ik wel zijn albums gaan uitpluizen en al gauw kwam ik erachter dat die bol staan van de sensualiteit en eerlijk is eerlijk; pure seksualiteit. Wat een smoothe slaapkamermuziek maakte deze ‘pastor’. Combineer dat met een uitstekende zangstem, geweldige composities en ijzersterke muzikanten en je komt al snel in mijn top 100 uit.
Al is echt zo’n artiest die altijd een beetje op de achtergrond sluimert in mijn luistergedrag. Hij komt niet dagelijks voorbij, maar als hij voorbijkomt stelt het nooit teleur. Of ik nu losse songs of hele albums van hem opzet; het “grooved” en “grind” van begin tot eind.
Ze noemen hem ook wel de ‘laatste grote soul zanger’ en daar kan ik me wel in vinden. Betekent natuurlijk niet dat er geen goede soul zangers meer na hem kwamen, integendeel, maar in de tijd dat Soul nog écht meetelde en gezien zijn status, snap ik dat hij de laatste grote wordt genoemd.
Er zullen de nodige baby’s verwekt zijn op de muziek van Green. Eens zien of hem hier posten nog een extra duit in dat zakje kan doen.
Favoriete nummer:
2
geplaatst: 10 november 2024, 19:55 uur
81. The Paladins
https://assets.paradiso.nl/images/transforms/news/_1440x810_crop_center-center_none/paladinskleur1600_2022-12-21-162938_noug.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja, maar als een knipperlicht
Favoriete albums: Power Shake (2007), Let's Buzz! (1990)
IJzersterke nummers: Keep on Lovin’ Me Baby, Let’s Buzz, Slippin’ In
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Californische Rockabilly band met een jaloersmakende live-reputatie. Frontman Dave Gonzalez is een podiumbeest en vooral iemand die elke avond alles geeft op de gitaar. The Paladins is “officieel” een roots-rock en rockabilly band en die mix werkt in hun geval heel vaak heel goed. Live gaan ze van instrumentals tot country tot rock tot blues, maar alles staat en valt bij Gonzalez. Hoewel hun drummer en bassist ook prima zijn, is Dave de echte ster.
Hun reputatie hebben ze te danken aan hun harde werken; als ze touren, dan touren ze langdurig en non-stop. Hun optredens zijn vaak lang en zijn zeer explosief; van begin tot eind pure energie. ‘The hardest working band in rock’n’roll’ is dan ook een terechte nickname.
Voor mij is het dan ook een band die het echt volledig van hun live optredens moeten hebben. Hun albums kunnen mij eigenlijk niet echt bekoren als ik eerlijk ben. Het klinkt vaak flets, veel van hetzelfde en het mist die vlam. Live is dit een andere band; dan behoort Paladins tot het beste wat roots-rockabilly te bieden heeft. Voor mijn gevoel zit daar ook het probleem wat betreft commercieel succes; casual luisteraars gaan niet eerst naar een liveconcert, die luisteren wat songs via Streamingsdiensten, en juist daar ligt niet het sterkste punt van de mannen.
Een feestje wanneer ze ergens live optreden, en je moet er ook snel bij zijn want het is eigenlijk altijd uitverkocht. De laatste jaren treden ze nog wel op, maar gaat het met (soms lange) tussenpozen. Of ze weer volledig terugkeren lijkt mij niet, maar als ze weer eens in de buurt zouden komen dan ga het zien.
Favoriete nummer:
https://assets.paradiso.nl/images/transforms/news/_1440x810_crop_center-center_none/paladinskleur1600_2022-12-21-162938_noug.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja, maar als een knipperlicht
Favoriete albums: Power Shake (2007), Let's Buzz! (1990)
IJzersterke nummers: Keep on Lovin’ Me Baby, Let’s Buzz, Slippin’ In
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Californische Rockabilly band met een jaloersmakende live-reputatie. Frontman Dave Gonzalez is een podiumbeest en vooral iemand die elke avond alles geeft op de gitaar. The Paladins is “officieel” een roots-rock en rockabilly band en die mix werkt in hun geval heel vaak heel goed. Live gaan ze van instrumentals tot country tot rock tot blues, maar alles staat en valt bij Gonzalez. Hoewel hun drummer en bassist ook prima zijn, is Dave de echte ster.
Hun reputatie hebben ze te danken aan hun harde werken; als ze touren, dan touren ze langdurig en non-stop. Hun optredens zijn vaak lang en zijn zeer explosief; van begin tot eind pure energie. ‘The hardest working band in rock’n’roll’ is dan ook een terechte nickname.
Voor mij is het dan ook een band die het echt volledig van hun live optredens moeten hebben. Hun albums kunnen mij eigenlijk niet echt bekoren als ik eerlijk ben. Het klinkt vaak flets, veel van hetzelfde en het mist die vlam. Live is dit een andere band; dan behoort Paladins tot het beste wat roots-rockabilly te bieden heeft. Voor mijn gevoel zit daar ook het probleem wat betreft commercieel succes; casual luisteraars gaan niet eerst naar een liveconcert, die luisteren wat songs via Streamingsdiensten, en juist daar ligt niet het sterkste punt van de mannen.
Een feestje wanneer ze ergens live optreden, en je moet er ook snel bij zijn want het is eigenlijk altijd uitverkocht. De laatste jaren treden ze nog wel op, maar gaat het met (soms lange) tussenpozen. Of ze weer volledig terugkeren lijkt mij niet, maar als ze weer eens in de buurt zouden komen dan ga het zien.
Favoriete nummer:
* denotes required fields.