Muziek / Toplijsten en favorieten / De artiesten top 100 van (herman)!
2
geplaatst: 17 november 2024, 20:14 uur
75. Amanda Shires
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/Amanda_Shires_%40_Troubadour_10_10_2022_%2852526162219%29_%28cropped%29.jpg/1200px-Amanda_Shires_%40_Troubadour_10_10_2022_%2852526162219%29_%28cropped%29.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Take It Like a Man (2022), To the Sunset (2018)en My Piece of Land (2016)
IJzersterke nummers: Hawk for the Dove, Stupid Love, Bad Behaviour
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Empty Cups, holy shit. Ik moet gewoon altijd janken als ik dat nummer hoor. Fuck! Dat nummer komt veel te hard binnen. Wat voelt Amanda die tekst zelf. Luister eens naar die live versie, het is smeken, schreeuwen, verscheurd zijn, proberen te begrijpen, het een plaats proberen te geven; man, wat is dit mooi. Mocht je niet bekend zijn met haar werk of met dit nummer, lees dit toch eens even:
Sowieso is heel dat album Take It Like a Man ongelooflijk goed. 5* welverdiende sterren van mij. Alle songs zijn door Amanda zelf geschreven en ze heeft hier duidelijk haar hele hebben en houden ingestoken. Het is een zeer persoonlijk album geworden waarop ze haar kracht, maar ook haar zwaktes durft te tonen. In 2023 heb ik haar live in Eindhoven gezien waar ze in de paterskerk DomusDela te zien was. Wat was ze goed. Zeer emotioneel concert, maar ook opwindend en rete-muzikaal. Amanda is sowieso een hele verschijning. Ze is niet iemand die anoniem een kamer zal binnenlopen. Alle aandacht is op haar gevestigd en ze claimt de ruimte.
Haar eerdere albums vind ik ook goed, en de twee die ik noem scoren een dikke 4*, maar met Take It Like a Man levert ze haar beste werk tot nu toe.
Niet alleen is Amanda Shires een ongelooflijk goede solo-artieste, ze heeft ook de Country supergroep The Highwomen opgericht waar ze samen met Brandi Carlile, Maren Morris en Natalie Hemby een album uitbracht en tourde. Daarnaast is ze al ruim 10 jaar getrouwd met Jason Isbell waar ze ook al verscheidene muzikale projecten mee op haar naam heeft staan, samen hebben ze ook een Grammy gewonnen voor hun album The Nashville Sound.
Hoe dan ook; geef mij maar haar solowerk. Wat heeft deze vrouw een bijzondere stijl. Haar viool speelt een grote rol in haar werk en haar stem heeft een aparte vibrato en klankkleur.
Take It Like a Man is ook al zo’n geweldig nummer, met één van de mooiste zinnen uit de recente muziekgeschiedenis:
Ook het nummer eindigen met ‘I can take it like a man…..da” (Amanda) top. Zegt zoveel in zo weinig woorden.
Favoriete nummer:
en
Beide songs live:
en
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/Amanda_Shires_%40_Troubadour_10_10_2022_%2852526162219%29_%28cropped%29.jpg/1200px-Amanda_Shires_%40_Troubadour_10_10_2022_%2852526162219%29_%28cropped%29.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Take It Like a Man (2022), To the Sunset (2018)en My Piece of Land (2016)
IJzersterke nummers: Hawk for the Dove, Stupid Love, Bad Behaviour
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Empty Cups, holy shit. Ik moet gewoon altijd janken als ik dat nummer hoor. Fuck! Dat nummer komt veel te hard binnen. Wat voelt Amanda die tekst zelf. Luister eens naar die live versie, het is smeken, schreeuwen, verscheurd zijn, proberen te begrijpen, het een plaats proberen te geven; man, wat is dit mooi. Mocht je niet bekend zijn met haar werk of met dit nummer, lees dit toch eens even:
You were looking away towards the trees
There was a time you used to listen closer to me
As close as the air is to the sea
So close I could feel you breathe
How we got here, I'd say quietly
As quietly as those same trees grew to shade
One day at a time and further away
Further and further, further away
Now my hands are two empty cups
Maybe I was asking for a little too much
To keep the newness from wearing off
For every start there's gonna be a stop
You're leaving now through the hole of an argument
I guess for awhile you've been looking for the exit
You slammed the door so hard I still hear rattling spoons
The sound of silence rings in every room
That last talk left me a makeup rainbow of tears
Turned everything blurry I can't see a thing from here
I tried so hard to make myself clear
Life can't help but interfere
You used to lean in like I was whispering
Any excuse to get near again
I still miss the way you lean in
What happened between now and then?
And my hands are two empty cups
Maybe I was asking for a little too much
To keep the newness from wearing off
For every start there's gonna be a stop
I was always a sucker for your wrist at my cheek
There was a time when I was your everything
And I tried so hard to make myself clear
Somehow life interfered
And my hands are two empty cups
Maybe I was asking for a little too much
To keep the newness from wearing off
For every start there's gonna be a stop
There was a time you used to listen closer to me
As close as the air is to the sea
So close I could feel you breathe
How we got here, I'd say quietly
As quietly as those same trees grew to shade
One day at a time and further away
Further and further, further away
Now my hands are two empty cups
Maybe I was asking for a little too much
To keep the newness from wearing off
For every start there's gonna be a stop
You're leaving now through the hole of an argument
I guess for awhile you've been looking for the exit
You slammed the door so hard I still hear rattling spoons
The sound of silence rings in every room
That last talk left me a makeup rainbow of tears
Turned everything blurry I can't see a thing from here
I tried so hard to make myself clear
Life can't help but interfere
You used to lean in like I was whispering
Any excuse to get near again
I still miss the way you lean in
What happened between now and then?
And my hands are two empty cups
Maybe I was asking for a little too much
To keep the newness from wearing off
For every start there's gonna be a stop
I was always a sucker for your wrist at my cheek
There was a time when I was your everything
And I tried so hard to make myself clear
Somehow life interfered
And my hands are two empty cups
Maybe I was asking for a little too much
To keep the newness from wearing off
For every start there's gonna be a stop
Sowieso is heel dat album Take It Like a Man ongelooflijk goed. 5* welverdiende sterren van mij. Alle songs zijn door Amanda zelf geschreven en ze heeft hier duidelijk haar hele hebben en houden ingestoken. Het is een zeer persoonlijk album geworden waarop ze haar kracht, maar ook haar zwaktes durft te tonen. In 2023 heb ik haar live in Eindhoven gezien waar ze in de paterskerk DomusDela te zien was. Wat was ze goed. Zeer emotioneel concert, maar ook opwindend en rete-muzikaal. Amanda is sowieso een hele verschijning. Ze is niet iemand die anoniem een kamer zal binnenlopen. Alle aandacht is op haar gevestigd en ze claimt de ruimte.
Haar eerdere albums vind ik ook goed, en de twee die ik noem scoren een dikke 4*, maar met Take It Like a Man levert ze haar beste werk tot nu toe.
Niet alleen is Amanda Shires een ongelooflijk goede solo-artieste, ze heeft ook de Country supergroep The Highwomen opgericht waar ze samen met Brandi Carlile, Maren Morris en Natalie Hemby een album uitbracht en tourde. Daarnaast is ze al ruim 10 jaar getrouwd met Jason Isbell waar ze ook al verscheidene muzikale projecten mee op haar naam heeft staan, samen hebben ze ook een Grammy gewonnen voor hun album The Nashville Sound.
Hoe dan ook; geef mij maar haar solowerk. Wat heeft deze vrouw een bijzondere stijl. Haar viool speelt een grote rol in haar werk en haar stem heeft een aparte vibrato en klankkleur.
Take It Like a Man is ook al zo’n geweldig nummer, met één van de mooiste zinnen uit de recente muziekgeschiedenis:
“I know the cost of flight is landing”
Ook het nummer eindigen met ‘I can take it like a man…..da” (Amanda) top. Zegt zoveel in zo weinig woorden.
Favoriete nummer:
en
Beide songs live:
en
7
geplaatst: 18 november 2024, 20:00 uur
74. Hot Chocolate
https://i.scdn.co/image/faca6303b3a751749d2b234fa9d2a9f17b43f800
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Every 1's a Winner (1978), Man to Man (1976), Hot Chocolate (1975)
IJzersterke nummers: It Started with a Kiss, Every1’s a Winner, So You Win Again, You Sexy Thing, You Could’ve Been a Lady, Girl Crazy
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Ik heb even nagedacht wat ik over Hot Chocolate te vertellen heb. Eigenlijk heel erg weinig. Ik vind het gewoon een ontzettend fijne band met heerlijke hitsongs, super goede albumtracks en een zanger met een dijk van een stem.
Er zijn geen persoonlijke verhalen, ik heb ze nooit live gezien, er is geen speciale connectie tussen mij en deze band. Het is “simpelweg” een band die ik heel erg graag hoor.
In maart 2023 presenteerde ik de Hot Chocolate Greatest Hits hier op MusicMeter en toen leverde ikzelf dit finalelijstje in:
De grote winnaar van die editie was mijn favoriete nummer. Ik schreef er toen onder andere het volgende bij:
Hot Chocolate verdient een plek in mijn lijst omdat ik hun albums ontzettend fijn vind, en wanneer één van hun vele hits voorbijkomt op de radio krijg ik automatisch goede zin.
Favoriete nummer:
https://i.scdn.co/image/faca6303b3a751749d2b234fa9d2a9f17b43f800
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Every 1's a Winner (1978), Man to Man (1976), Hot Chocolate (1975)
IJzersterke nummers: It Started with a Kiss, Every1’s a Winner, So You Win Again, You Sexy Thing, You Could’ve Been a Lady, Girl Crazy
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Ik heb even nagedacht wat ik over Hot Chocolate te vertellen heb. Eigenlijk heel erg weinig. Ik vind het gewoon een ontzettend fijne band met heerlijke hitsongs, super goede albumtracks en een zanger met een dijk van een stem.
Er zijn geen persoonlijke verhalen, ik heb ze nooit live gezien, er is geen speciale connectie tussen mij en deze band. Het is “simpelweg” een band die ik heel erg graag hoor.
In maart 2023 presenteerde ik de Hot Chocolate Greatest Hits hier op MusicMeter en toen leverde ikzelf dit finalelijstje in:
Mijn nummer 1 zal geen verrassing zijn, zeker niet voor degenen die mijn top 100 hebben gevolgd. Ellende, misère en duistere songs hebben sowieso mijn voorkeur. Ik zoek ze er niet op uit, maar het blijken achteraf wel vaak mijn favoriete songs te zijn.
Deze top 10 maken vond ik echt ontzettend lastig. Deze week erg veel Hot Chocolate geluisterd en elke dag had ik weer een andere top 10 (op de nummer 1 na). Wat een gave band is dit zeg.
Momentopname:
1. Emma
2. It Started with a Kiss
3. So You Win Again
4. You Could Have Been a Lady
5. Rumours*
6. Every 1's a Winner
7. Man to Man
8. Girl Crazy
9. You Sexy Thing
10. Could Have Been Born in the Ghetto*
Deze top 10 maken vond ik echt ontzettend lastig. Deze week erg veel Hot Chocolate geluisterd en elke dag had ik weer een andere top 10 (op de nummer 1 na). Wat een gave band is dit zeg.
Momentopname:
1. Emma
2. It Started with a Kiss
3. So You Win Again
4. You Could Have Been a Lady
5. Rumours*
6. Every 1's a Winner
7. Man to Man
8. Girl Crazy
9. You Sexy Thing
10. Could Have Been Born in the Ghetto*
De grote winnaar van die editie was mijn favoriete nummer. Ik schreef er toen onder andere het volgende bij:
Het is ook niet zo gek dat Errol hier zo oprecht klinkt. Voor hemzelf is dit nummer onlosmakelijk verbonden met de dood van zijn eigen moeder. Die rauwe emotie gooit hij er dan ook uit in deze a-typische hit. A-typisch want het morbide karakter van het nummer is niet iets waar de platenmaatschappij om zat te springen. Sterker nog; ze wilden het niet uitbrengen. ‘Dit wordt niks jongen, veel te duister.’ Gelukkig waren het de meiden van kantoor die de platenbonzen ervan wisten te overtuigen dit toch uit te brengen. Het gevolg was een wereldhit.
Hot Chocolate verdient een plek in mijn lijst omdat ik hun albums ontzettend fijn vind, en wanneer één van hun vele hits voorbijkomt op de radio krijg ik automatisch goede zin.
Favoriete nummer:
1
geplaatst: 18 november 2024, 23:27 uur
In mijn lijstje stond Emma ook op 1. Het drama in Emma (dat ook in de zang te horen is) geeft het toch wat extras ten opzichte van de meeste andere (ook fijne) hits.
9
geplaatst: 19 november 2024, 20:10 uur
73. Etta James
https://image.volkskrant.nl/63590844/width/2480/postuum-etta-james-verslaafd-aan-zingen-en-heroine
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: At Last! (1960), Come a Little Closer (1974) en The Second Time Around (1961)
IJzersterke nummers: I Just Want to Make Love to You, I’d Rather Go Blind, Don’t Cry Baby, Tell Mama, Something’s Got a Hold on Me
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Een draak om mee samen te moeten werken, zo verslaafd als de neten (heroïne vooral, en ook pijnstillers), maar jongens die stem!!! Heerlijke crossover tussen rock’n’roll en R&B die ze in haar hoogtijdagen op de tafel legde. Later maakte ze wat uitstapjes naar soul en funk, maar in de basis blijft ze die ruige zangeres met een stem die geen versterking middels microfoon nodig heeft. R&B rock’n’roll op z’n absolute best.
De eerste keer dat ik Etta hoorde zal in een reclame met I Just Want to Make Love to You zijn geweest. Ik was meteen diep onder de indruk van die stem die boven het lekkere ritme uitsteeg. Het heeft heel lang geduurd voordat ik albums van Etta ging luisteren. Ik hoorde vooral heel veel songs van haar op allerlei verschillende verzamelalbums voorbijkomen. Sja, er waren simpelweg geen platenzaken in de buurt die haar albums verkochten. Uiteraard heb ik onderhand de meeste van haar albums ofwel in bezit ofwel op zijn minst gehoord.
Je kan ook niet fout gaan met de muziek van Etta; van romantische ballads, tot pure dansfeesten, en van funk knallers tot soulvolle popsongs. Welke subgenre ze ook aanpakt, ze blaast alle muzikanten de kamer uit met haar vocale power. Schitterend.
Favoriete nummer:
https://image.volkskrant.nl/63590844/width/2480/postuum-etta-james-verslaafd-aan-zingen-en-heroine
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: At Last! (1960), Come a Little Closer (1974) en The Second Time Around (1961)
IJzersterke nummers: I Just Want to Make Love to You, I’d Rather Go Blind, Don’t Cry Baby, Tell Mama, Something’s Got a Hold on Me
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Een draak om mee samen te moeten werken, zo verslaafd als de neten (heroïne vooral, en ook pijnstillers), maar jongens die stem!!! Heerlijke crossover tussen rock’n’roll en R&B die ze in haar hoogtijdagen op de tafel legde. Later maakte ze wat uitstapjes naar soul en funk, maar in de basis blijft ze die ruige zangeres met een stem die geen versterking middels microfoon nodig heeft. R&B rock’n’roll op z’n absolute best.
De eerste keer dat ik Etta hoorde zal in een reclame met I Just Want to Make Love to You zijn geweest. Ik was meteen diep onder de indruk van die stem die boven het lekkere ritme uitsteeg. Het heeft heel lang geduurd voordat ik albums van Etta ging luisteren. Ik hoorde vooral heel veel songs van haar op allerlei verschillende verzamelalbums voorbijkomen. Sja, er waren simpelweg geen platenzaken in de buurt die haar albums verkochten. Uiteraard heb ik onderhand de meeste van haar albums ofwel in bezit ofwel op zijn minst gehoord.
Je kan ook niet fout gaan met de muziek van Etta; van romantische ballads, tot pure dansfeesten, en van funk knallers tot soulvolle popsongs. Welke subgenre ze ook aanpakt, ze blaast alle muzikanten de kamer uit met haar vocale power. Schitterend.
Favoriete nummer:
6
geplaatst: 20 november 2024, 20:17 uur
72. Ray Charles
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGaBOM-ArRkuJWFBIyyo-XNSDIHFzXkBjzLWV2W1PzplVt8ksRe0GxIwnWLHTZKxnAd0uk8x_JI-5hL9_F6ofWCByoLeJuFwMnHh19YMlxW5SQZKygNv6_brGNr3Xk5gkPssNro6i5xsFc/s912/Concert%20-%20Maceo%20s,%20Edgar%20Willis,%20Ray%20Charles,%20David%20Newman,%20Hank%20Crawford,%20Marcul%20Belgrave,%20Raelettes%20-%201959c.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Ray Charles (1957), The Genius Hits the Road (1960), Yes Indeed!! (1958) en The Great Ray Charles (1957)
IJzersterke nummers: What’d I Say, Hallelujah I Love Her So, Georgia on My Mind, Hit the Road Jack, I’ve Got a Woman, Drown in My Own Tears
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Hit the Road Jack is denk ik de eerste song die ik ooit hoorde van Ray Charles en dat was in de serie Unhappily Ever After (Serie, 1995 - 1999) en niet veel later hoor ik het nummer ook in de film The Dream Team (Film, 1989) voorbij komen. Wat een geweldig nummer vond ik dat! Nog steeds trouwens. De manier waarop Ray invalt in dat nummer is simpelweg super; hij weet wel hoe hij binnen moet komen.
Klein zijstapje over Dream Team. Een jaar of twee geleden vroeg ik Christopher Lloyd naar zijn rol in Dream Team. Ik vroeg hem hoe hij zich voorbereidde op die rol en wat hij zich nog van deze memorabele scene kon herinneren:
.
Wat bleek, niet alleen kon hij zich de scene niet meer herinneren, heel de film zei hem niks…. Meest ongemakkelijke Q&A waar ik ooit aan heb deelgenomen.
Terug naar Ray Charles. Na Hit the Road Jack leerde ik zijn andere klassiekers kennen en het duurde dan ook niet lang totdat ik zijn singles geregeld luisterde. Singles, nog geen albums. Dat kwam pas later. Op de een of andere manier had ik nooit echt de behoefte om een album van Charles aan te schaffen. Mede ook omdat ik zijn naam meermaals in lijstjes van “bluesgrootheden” voorbij zag komen en dat vond (en vind) ik nergens op slaan. Ja, natuurlijk heeft hij de blues en natuurlijk heeft hij blueselementen in zijn songs, maar Charles als bluesartiest bestempelen raakt kant noch wal. Gelukkig leerde ik al snel dat lijstjes minder dan niks betekenen (ja, I SAID IT, en ja ik weet wat dat impliceert, problemen? Kom maar!) en ging ik gewoon lekker muziek luisteren.
Zo kwamen ook de albums van Ray aan de beurt en daar had ik geen spijt van! Allemaal voltreffers? Absoluut niet. Maar het gros is van hoge kwaliteit binnen de genres en Ray heeft een hele fijne stem. Een Ray Charles single zal ook niet weggedraaid worden, en meezingen en -dansen is eigenlijk wel een must.
Favoriete nummer:
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGaBOM-ArRkuJWFBIyyo-XNSDIHFzXkBjzLWV2W1PzplVt8ksRe0GxIwnWLHTZKxnAd0uk8x_JI-5hL9_F6ofWCByoLeJuFwMnHh19YMlxW5SQZKygNv6_brGNr3Xk5gkPssNro6i5xsFc/s912/Concert%20-%20Maceo%20s,%20Edgar%20Willis,%20Ray%20Charles,%20David%20Newman,%20Hank%20Crawford,%20Marcul%20Belgrave,%20Raelettes%20-%201959c.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Ray Charles (1957), The Genius Hits the Road (1960), Yes Indeed!! (1958) en The Great Ray Charles (1957)
IJzersterke nummers: What’d I Say, Hallelujah I Love Her So, Georgia on My Mind, Hit the Road Jack, I’ve Got a Woman, Drown in My Own Tears
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Hit the Road Jack is denk ik de eerste song die ik ooit hoorde van Ray Charles en dat was in de serie Unhappily Ever After (Serie, 1995 - 1999) en niet veel later hoor ik het nummer ook in de film The Dream Team (Film, 1989) voorbij komen. Wat een geweldig nummer vond ik dat! Nog steeds trouwens. De manier waarop Ray invalt in dat nummer is simpelweg super; hij weet wel hoe hij binnen moet komen.
Klein zijstapje over Dream Team. Een jaar of twee geleden vroeg ik Christopher Lloyd naar zijn rol in Dream Team. Ik vroeg hem hoe hij zich voorbereidde op die rol en wat hij zich nog van deze memorabele scene kon herinneren:
.
Wat bleek, niet alleen kon hij zich de scene niet meer herinneren, heel de film zei hem niks…. Meest ongemakkelijke Q&A waar ik ooit aan heb deelgenomen.
Terug naar Ray Charles. Na Hit the Road Jack leerde ik zijn andere klassiekers kennen en het duurde dan ook niet lang totdat ik zijn singles geregeld luisterde. Singles, nog geen albums. Dat kwam pas later. Op de een of andere manier had ik nooit echt de behoefte om een album van Charles aan te schaffen. Mede ook omdat ik zijn naam meermaals in lijstjes van “bluesgrootheden” voorbij zag komen en dat vond (en vind) ik nergens op slaan. Ja, natuurlijk heeft hij de blues en natuurlijk heeft hij blueselementen in zijn songs, maar Charles als bluesartiest bestempelen raakt kant noch wal. Gelukkig leerde ik al snel dat lijstjes minder dan niks betekenen (ja, I SAID IT, en ja ik weet wat dat impliceert, problemen? Kom maar!) en ging ik gewoon lekker muziek luisteren.
Zo kwamen ook de albums van Ray aan de beurt en daar had ik geen spijt van! Allemaal voltreffers? Absoluut niet. Maar het gros is van hoge kwaliteit binnen de genres en Ray heeft een hele fijne stem. Een Ray Charles single zal ook niet weggedraaid worden, en meezingen en -dansen is eigenlijk wel een must.
Favoriete nummer:
5
geplaatst: 21 november 2024, 20:06 uur
71. Mud
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/ff/Mud_-_TopPop_May_1974_5.png
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Mud - Mud Rock (1974)en Mud - Mud Rock Vol. II (1975)
IJzersterke nummers: Dynamite, The Cat Crept In, Lonely This Christmas, L-L-L-Lucy, Moonshine Sally, Tiger Feet, Hypnosis, Crazy
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
MUD!!!! Heerlijk man! Glamrock, maar vooral heel veel rock’n’roll. In de tijd dat Mud in de hitlijsten in Engeland verscheen was er al een mini-rock’n’roll revival bezig, maar Mud trapte daar het gaspedaal nog even bij in.
Fijne muzikanten die er zo fout als de neten uitzagen. Hilarisch slechte videoclips, waardeloze playback performances en een frontman die zo wanhopig op Elvis probeert te lijken terwijl een stoeptegel er nog meer van weg heeft; dit is toch gewoon goud?
Waarom ze dan toch zo succesvol waren? Omdat ze stiekem wel echt heel erg goed zijn. Muzikaal klopt het. Ze beheersen hun instrumenten. Ze hebben lol en geven helemaal niks om de soort muziek die ze “eigenlijk zouden moeten maken midden jaren 70".
De eerste Mud song die ik ooit hoorde was Lonely This Christmas. Als klein menneke kende ik alleen maar de Mariah Carey, de Wham en de Paul McCartney kerstsongs, dus toen ik deze voor het eerst voorbij hoorde komen werd ik daar heel erg vrolijk van. Toen ik later eenmaal verslaafd begon te raken aan het kopen van cds (tegenwoordig lps) was Mud - Gold de eerste cd die ik van ze kocht. Ik wilde gewoon een album met hun bekende songs.
Later kocht ik hun albums op lp en kan ik eigenlijk wel concluderen dat Mud een ongelooflijk goede singles band is. Qua albums is het ook wel lekker hoor, maar de singles springen er wel dik bovenuit. Dat zijn me ook wel allemaal voltreffers, kijk maar eens bij ‘ijzersterke nummers’. Voor favoriet nummer twijfel ik tussen Rocket en Secrets That You Keep. Twee nummers die ik via die eerste cd die ik van ze kocht leerde kennen. Ik ga niet kiezen, ze komen allebei voorbij.
Mud is plezier. Mud is stout. Mud is fout. Mud is lekker. Mud is de belichaming van ‘ah joh, neem het allemaal niet zo serieus’. Mud is gewoon top.
Favoriete nummer:
en
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/ff/Mud_-_TopPop_May_1974_5.png
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Mud - Mud Rock (1974)en Mud - Mud Rock Vol. II (1975)
IJzersterke nummers: Dynamite, The Cat Crept In, Lonely This Christmas, L-L-L-Lucy, Moonshine Sally, Tiger Feet, Hypnosis, Crazy
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
MUD!!!! Heerlijk man! Glamrock, maar vooral heel veel rock’n’roll. In de tijd dat Mud in de hitlijsten in Engeland verscheen was er al een mini-rock’n’roll revival bezig, maar Mud trapte daar het gaspedaal nog even bij in.
Fijne muzikanten die er zo fout als de neten uitzagen. Hilarisch slechte videoclips, waardeloze playback performances en een frontman die zo wanhopig op Elvis probeert te lijken terwijl een stoeptegel er nog meer van weg heeft; dit is toch gewoon goud?
Waarom ze dan toch zo succesvol waren? Omdat ze stiekem wel echt heel erg goed zijn. Muzikaal klopt het. Ze beheersen hun instrumenten. Ze hebben lol en geven helemaal niks om de soort muziek die ze “eigenlijk zouden moeten maken midden jaren 70".
De eerste Mud song die ik ooit hoorde was Lonely This Christmas. Als klein menneke kende ik alleen maar de Mariah Carey, de Wham en de Paul McCartney kerstsongs, dus toen ik deze voor het eerst voorbij hoorde komen werd ik daar heel erg vrolijk van. Toen ik later eenmaal verslaafd begon te raken aan het kopen van cds (tegenwoordig lps) was Mud - Gold de eerste cd die ik van ze kocht. Ik wilde gewoon een album met hun bekende songs.
Later kocht ik hun albums op lp en kan ik eigenlijk wel concluderen dat Mud een ongelooflijk goede singles band is. Qua albums is het ook wel lekker hoor, maar de singles springen er wel dik bovenuit. Dat zijn me ook wel allemaal voltreffers, kijk maar eens bij ‘ijzersterke nummers’. Voor favoriet nummer twijfel ik tussen Rocket en Secrets That You Keep. Twee nummers die ik via die eerste cd die ik van ze kocht leerde kennen. Ik ga niet kiezen, ze komen allebei voorbij.
Mud is plezier. Mud is stout. Mud is fout. Mud is lekker. Mud is de belichaming van ‘ah joh, neem het allemaal niet zo serieus’. Mud is gewoon top.
Favoriete nummer:
en
1
geplaatst: 21 november 2024, 21:04 uur
Yeah Mud!! Natuurlijk zat heel Nederland aan de Dynamite en de Lonely This Christmas en kleine Wendy wist jouw deep cut uit de uitverkoopbakken te vissen. Met het Duitse singlehoesje ook nog eens.
https://i.discogs.com/mpCcGjsugQSnTPzHVQgCdQMysfgQh7u-FDUNA7vnIKE/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:595/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTMyOTgx/MDEtMTM4NjE4NjQx/Ny0yMjM4LmpwZWc.jpeg
https://i.discogs.com/mpCcGjsugQSnTPzHVQgCdQMysfgQh7u-FDUNA7vnIKE/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:595/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTMyOTgx/MDEtMTM4NjE4NjQx/Ny0yMjM4LmpwZWc.jpeg
5
geplaatst: 22 november 2024, 20:14 uur
70. Buddy Guy
https://cdn.artphotolimited.com/images/6263bba6bd40b81620405b01/1000x1000/buddy-guy.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: bezig met afscheidstournee
Favoriete albums: The Real Deal (1996), Damn Right I've Got the Blues (1991), Slippin' In (1994) en The Blues Giant (1979)
IJzersterke nummers: Damn Right I’ve Got the Blues, Five Long Years, Stone Crazy, First Time I Met the Blues, Let Me Love You, You Don’t Love Me (feat. Junior Wells)
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Een van de laatste nog levende blues giganten. Buddy mag dan al een behoorlijke leeftijd hebben, live is hij nog steeds een podiumbeest. Althans, zeker toen ik hem een aantal jaar geleden in Peer zag. Wat een show gaf hij weg. De hele festivalweide stond te dringen om de grootmeester aan het werk te kunnen zien, en Les en ik stonden behoorlijk vooraan.
De eerste keer dat ik Buddy Guy hoorde, wist ik dat niet. Het was Junior Wells met You Don’t Love Me, en ik had geen idee dat het samen met Buddy Guy was. Ik was wel meteen helemaal gek op dat jong. Daarna kocht ik The Real Deal Live! en was ik verkocht: Buddy Guy is een beest.
Dam Right, I’ve Got the Blues was het eerste Buddy Guy nummer waar ik verslaafd aan was en al heel snel kwam daar Slippin’ Out, Slippin’ In bij. Bij die rammende drumintro hoef je meteen niet meer te twijfelen: dit nummer knalt er keihard in en gaat een hele ‘ride’ worden. Man, man, man wat een geweldige song. Buddy klinkt zo vitaal, zo boos, zo serieus en dan knalt hij er ook nog eens een geweldige solo uit. De energie en spanning druipen door de speakers.
Favoriete nummer:
https://cdn.artphotolimited.com/images/6263bba6bd40b81620405b01/1000x1000/buddy-guy.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: bezig met afscheidstournee
Favoriete albums: The Real Deal (1996), Damn Right I've Got the Blues (1991), Slippin' In (1994) en The Blues Giant (1979)
IJzersterke nummers: Damn Right I’ve Got the Blues, Five Long Years, Stone Crazy, First Time I Met the Blues, Let Me Love You, You Don’t Love Me (feat. Junior Wells)
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Een van de laatste nog levende blues giganten. Buddy mag dan al een behoorlijke leeftijd hebben, live is hij nog steeds een podiumbeest. Althans, zeker toen ik hem een aantal jaar geleden in Peer zag. Wat een show gaf hij weg. De hele festivalweide stond te dringen om de grootmeester aan het werk te kunnen zien, en Les en ik stonden behoorlijk vooraan.
De eerste keer dat ik Buddy Guy hoorde, wist ik dat niet. Het was Junior Wells met You Don’t Love Me, en ik had geen idee dat het samen met Buddy Guy was. Ik was wel meteen helemaal gek op dat jong. Daarna kocht ik The Real Deal Live! en was ik verkocht: Buddy Guy is een beest.
Dam Right, I’ve Got the Blues was het eerste Buddy Guy nummer waar ik verslaafd aan was en al heel snel kwam daar Slippin’ Out, Slippin’ In bij. Bij die rammende drumintro hoef je meteen niet meer te twijfelen: dit nummer knalt er keihard in en gaat een hele ‘ride’ worden. Man, man, man wat een geweldige song. Buddy klinkt zo vitaal, zo boos, zo serieus en dan knalt hij er ook nog eens een geweldige solo uit. De energie en spanning druipen door de speakers.
Favoriete nummer:
0
geplaatst: 22 november 2024, 21:36 uur
Buddy Guy heeft een hoop fijne muziek gemaakt. Toch blijft het een artiest die ik niet te lang achterelkaar moet horen. Slippin' In is wel mijn favoriete album van hem, al heb ik zeker nog niet alles gehoord.
1
geplaatst: 23 november 2024, 20:19 uur
Misschien dat dit topic je op het spoor kan brengen van wat andere Buddy Guy albums of losse songs.
5
geplaatst: 23 november 2024, 20:22 uur
69. Lana Del Rey
https://coffeecolumnist.com/wp-content/uploads/2019/08/https___hypebeast.com_image_2018_10_lana-del-rey-azealia-banks-feud-0.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Norman Fucking Rockwell! (2019), Born to Die (2012) en Chemtrails over the Country Club (2021)
IJzersterke nummers: Born to Die, Ultraviolence, Summertime Sadness, Mariners Apartment Complex, Venice Bitch
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: aERodynamIC (plek 42)
JA! Een unicum (tot nu toe)! Ik heb een artiest in mijn lijst die ook al door iemand anders is genoemd. Feest!
Sja, als je uit 1985 komt en dan Bobby Vinton als één van jouw inspiratiebronnen noemt dan heb je al een streepje voor in mijn boekje. Nou goed, dat feitje wist ik natuurlijk nog niet toen ik Lana voor het eerst hoorde, dus het beïnvloedde mijn appreciatie voor haar niet. De eerste song die ik van Lana hoorde was (uiteraard) Video Games; wow. Wat een ander geluid vergeleken met (sorry voor de fans) de ongekende naar niks klinkende bagger die rond die tijd in de Top 40 stond.
Video Games is altijd een favoriet gebleven. Wat een dijk van een nummer zeg. Ik kocht relatief snel het album en sindsdien ben ik haar carrière (relatief low-key) gaan volgen. Waarom dan low-key Shaky, je komt nogal obsessief over als je artiesten goed vindt? Klopt, maar bij Lana had ik een aantal live filmpjes gezien uit haar eerste paar jaren als artiest. Mijn adoratie stortte als een kaartenhuis ineen. Het was niet zo best, om me voorzichtig uit te drukken. Haar beruchte optreden bij SNL bijvoorbeeld was een dieptepunt uit haar carrière en het was nog maar de vraag of ze daar overheen zou kunnen komen.
En of ze zich oppakte, haar rug rechtte en een enorme impact op de singer-songwriter wereld had. Ze brak eigenlijk daarna pas echt door en de hits begonnen te komen. De laatste paar jaren perste ze er vrij veel albums uit en ondanks de kwantiteit bleef ook de kwaliteit erg hoog. Nog veel belangrijker: live heeft ze zich ook volledig herpakt. Ze klinkt vele malen beter en is niet meer te linken aan die stuntelende wandelende pastiche die ze in haar beginperiode was.
Qua persoon is het niet helemaal ‘mijn persoon’; tis een beetje een zeurpiet, een aandachtvrager en haar imago is wel heel erg gemaakt, maarrrrrrrrrrrr bij Lana vind ik het allemaal niet zo erg. De nummers en albums die ze uitbrengt zijn gewoon heel erg sterk. Als je een zeikertje bent, maar wel gewoon weet te leveren, dan mag je doen wat je wilt.
Wat betreft favoriet nummer. Ik kan simpelweg niet kiezen. Ik heb er daarom maar liefst 3 uitgepikt die absoluut niet op mijn playlist mogen ontbreken.
Favoriete nummer:
En
En
https://coffeecolumnist.com/wp-content/uploads/2019/08/https___hypebeast.com_image_2018_10_lana-del-rey-azealia-banks-feud-0.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Norman Fucking Rockwell! (2019), Born to Die (2012) en Chemtrails over the Country Club (2021)
IJzersterke nummers: Born to Die, Ultraviolence, Summertime Sadness, Mariners Apartment Complex, Venice Bitch
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: aERodynamIC (plek 42)
JA! Een unicum (tot nu toe)! Ik heb een artiest in mijn lijst die ook al door iemand anders is genoemd. Feest!
Sja, als je uit 1985 komt en dan Bobby Vinton als één van jouw inspiratiebronnen noemt dan heb je al een streepje voor in mijn boekje. Nou goed, dat feitje wist ik natuurlijk nog niet toen ik Lana voor het eerst hoorde, dus het beïnvloedde mijn appreciatie voor haar niet. De eerste song die ik van Lana hoorde was (uiteraard) Video Games; wow. Wat een ander geluid vergeleken met (sorry voor de fans) de ongekende naar niks klinkende bagger die rond die tijd in de Top 40 stond.
Video Games is altijd een favoriet gebleven. Wat een dijk van een nummer zeg. Ik kocht relatief snel het album en sindsdien ben ik haar carrière (relatief low-key) gaan volgen. Waarom dan low-key Shaky, je komt nogal obsessief over als je artiesten goed vindt? Klopt, maar bij Lana had ik een aantal live filmpjes gezien uit haar eerste paar jaren als artiest. Mijn adoratie stortte als een kaartenhuis ineen. Het was niet zo best, om me voorzichtig uit te drukken. Haar beruchte optreden bij SNL bijvoorbeeld was een dieptepunt uit haar carrière en het was nog maar de vraag of ze daar overheen zou kunnen komen.
En of ze zich oppakte, haar rug rechtte en een enorme impact op de singer-songwriter wereld had. Ze brak eigenlijk daarna pas echt door en de hits begonnen te komen. De laatste paar jaren perste ze er vrij veel albums uit en ondanks de kwantiteit bleef ook de kwaliteit erg hoog. Nog veel belangrijker: live heeft ze zich ook volledig herpakt. Ze klinkt vele malen beter en is niet meer te linken aan die stuntelende wandelende pastiche die ze in haar beginperiode was.
Qua persoon is het niet helemaal ‘mijn persoon’; tis een beetje een zeurpiet, een aandachtvrager en haar imago is wel heel erg gemaakt, maarrrrrrrrrrrr bij Lana vind ik het allemaal niet zo erg. De nummers en albums die ze uitbrengt zijn gewoon heel erg sterk. Als je een zeikertje bent, maar wel gewoon weet te leveren, dan mag je doen wat je wilt.
Wat betreft favoriet nummer. Ik kan simpelweg niet kiezen. Ik heb er daarom maar liefst 3 uitgepikt die absoluut niet op mijn playlist mogen ontbreken.
Favoriete nummer:
En
En
1
geplaatst: 24 november 2024, 21:23 uur
68. Edgar Winter
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/4c674e02f81a19f24db84acca7c78739.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Edgar Winter's White Trash (1971), Brother Johnny (2022), They Only Come Out at Night (1972) en Standing on Rock (1981)
IJzersterke nummers: Frankenstein, Free Ride, Easy Street, Hangin’ Around, Keep Playin’ that Rock’n’Roll, Give It Everything You Got
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
HI-JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA. Die uithalen van Edgar Winter zijn gaver dan gaaf.
Samen met zijn oudere broer Johnny is deze Edgar Winter een bijzondere verschijning. Hij is albino, heeft lang sluik haar en is meester op een shitload aan instrumenten. Saxofoon, piano, drums, zang, het maakt hem niet uit; hij kan het allemaal, en hij blinkt ook nog eens uit op de meeste instrumenten.
De eerste keer dat ik Edgar hoorde was met het nummer Frankenstein; een iconisch genre overstijgend nummer en de allereerste en allerlaatste keer dat een keytar cool was. Het volgende nummer dat ik van hem hoorde was Free Ride. Het heeft lang geduurd voordat ik de link wist te leggen en leerde dat dit dezelfde artiest is. Die nummers lijken echt helemaal niets op elkaar; niet qua genre, niet qua vibe, niet qua niets. Toen kocht ik een album van Edgar en wtf! dit is vanalles; van rock tot soul, van voorloper van electronisch tot blues, van jazz tot pop. Ongelooflijk. En hij kan het allemaal he. Het is niet dat er iets gekunsteld of te veel geprobeerd klinkt, nee hoor. Edgar haalt alles vanuit zijn tenen en legt elk nummer zijn ziel en zaligheid erin.
Als favoriet nummer hoef ik niet na te denken. Dat is Tobacco Road. Om specifiek te zijn: de liveversie samen met grote broer Johnny (die een ondergeschikte rol vervult in deze song) waarbij ik ademloos luister. Ruim 9 minuten lang zit ik met open mond te kijken en luisteren naar wat ik hier allemaal zie en hoor gebeuren. Het is ook helemaal niet uit te leggen. Gewoon zelf kijken en luisteren. Wat moet het geweldig zijn om zó ontzettend goed te zijn.
Favoriete nummer:
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/4c674e02f81a19f24db84acca7c78739.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Edgar Winter's White Trash (1971), Brother Johnny (2022), They Only Come Out at Night (1972) en Standing on Rock (1981)
IJzersterke nummers: Frankenstein, Free Ride, Easy Street, Hangin’ Around, Keep Playin’ that Rock’n’Roll, Give It Everything You Got
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
HI-JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA. Die uithalen van Edgar Winter zijn gaver dan gaaf.
Samen met zijn oudere broer Johnny is deze Edgar Winter een bijzondere verschijning. Hij is albino, heeft lang sluik haar en is meester op een shitload aan instrumenten. Saxofoon, piano, drums, zang, het maakt hem niet uit; hij kan het allemaal, en hij blinkt ook nog eens uit op de meeste instrumenten.
De eerste keer dat ik Edgar hoorde was met het nummer Frankenstein; een iconisch genre overstijgend nummer en de allereerste en allerlaatste keer dat een keytar cool was. Het volgende nummer dat ik van hem hoorde was Free Ride. Het heeft lang geduurd voordat ik de link wist te leggen en leerde dat dit dezelfde artiest is. Die nummers lijken echt helemaal niets op elkaar; niet qua genre, niet qua vibe, niet qua niets. Toen kocht ik een album van Edgar en wtf! dit is vanalles; van rock tot soul, van voorloper van electronisch tot blues, van jazz tot pop. Ongelooflijk. En hij kan het allemaal he. Het is niet dat er iets gekunsteld of te veel geprobeerd klinkt, nee hoor. Edgar haalt alles vanuit zijn tenen en legt elk nummer zijn ziel en zaligheid erin.
Als favoriet nummer hoef ik niet na te denken. Dat is Tobacco Road. Om specifiek te zijn: de liveversie samen met grote broer Johnny (die een ondergeschikte rol vervult in deze song) waarbij ik ademloos luister. Ruim 9 minuten lang zit ik met open mond te kijken en luisteren naar wat ik hier allemaal zie en hoor gebeuren. Het is ook helemaal niet uit te leggen. Gewoon zelf kijken en luisteren. Wat moet het geweldig zijn om zó ontzettend goed te zijn.
Favoriete nummer:
1
geplaatst: 24 november 2024, 21:34 uur
Inderdaad bijzonder, Edgar Winter, daar ga ik mij eens in verdiepen. Ik had echt nog nooit van hem gehoord...
1
geplaatst: 24 november 2024, 21:36 uur
Leuk, Edgar Winter, volgens mij buiten Amerika praktisch onbekend, maar net als Shaky leerde ik hem kennen via Frankenstein, en dan om te beginnen via de titel: in een oud exemplaar van het top-40-blaadje (gratis af te halen bij de platenboer!) stond een Amerikaanse top-100, en de titel van dat nummer (hoog in de top-10, misschien zelfs op nummer 1) intrigeerde me zodanig dat ik de bijbehorende elpee They only come out at night blind heb gekocht. Nooit veel verder in Edgars discografie gekomen, maar dát album beluister ik nog regelmatig.
1
geplaatst: 24 november 2024, 22:38 uur
Ik kende hem (en zijn broer, heb ik geloof ik een plaats van gehad) wel, maar wist niet dat hij zoveel instrumenten speelde. Ik lees dat hij zelfs de saxofonist is op Paradise by the dashboard light.
1
geplaatst: 25 november 2024, 20:04 uur
67. Tab Benoit
https://cdn-images.dzcdn.net/images/artist/eb0dbf210c05610857f9504febcb5b62/1900x1900-000000-80-0-0.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: What I Live For (1994), Fever for the Bayou (2005), Standing on the Bank (1995) en I Hear Thunder (2024)
IJzersterke nummers: Night Train, Medicine, For What It’s Worth, Shelter Me, Darkness, Cherry Tree Blues
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
The voice of the Wetlands, deze blues(rock) artiest met het hart op de juiste plaats mag absoluut niet ontbreken in mijn lijst. Ik baal als een stekker dat hij eigenlijk nooit (meer) naar Europa komt, maar dat doet hij bewust. Hij zet zich in voor cultuur in ‘the bayou’ en organiseert aan de lopende band fundraisers, benefietconcerten en andere evenementen om zijn staat te helpen. Daarnaast zorgt hij voor educatieve bijeenkomsten om mensen te informeren over cultuur en ook natuur.
Qua muziek blijft hij trouw aan de Delta Blues, maar mixt hij dit met Swamp Blues, Soul Blues en Chicago Blues. Dit zorgt voor een origineel geluid waar ik als luisteraar heel erg gelukkig van word. Zijn nummers waarin hij een echt Zuidelijk feestje viert knallen de speakers uit. Voodoo on the Bayou is zo’n ongelooflijke upbeat song dat je gewoon niet stil kan blijven zitten. Het volume gaat ook altijd gevaarlijk hoog als ik dit nummer hoor. Ik zeg ‘ik hoor’, maar dat kan heel de straat horen, of in de auto: alle auto’s om mij heen. Of zoals op mijn vorige school; de hele school en parkeerplaats. ‘Waar is Rob? In z’n auto natuurlijk, liedjes afluisteren’. Yup.
De eerste song van Tab die ik leerde kennen was Night Train en dat was wel even een obsessie; ik draaide dat nummer echt absurd vaak. Vanuit die song ben ik zijn overige nummers en albums gaan ontdekken. Ik hoop nog steeds van harte dat hij een keer naar Nederland komt voor een optreden want live gaat hij als een bezetene tekeer zonder zijn Southern gentleman karakter uit het oog te verliezen. Echt super deze man.
Favoriete nummer:
en
https://cdn-images.dzcdn.net/images/artist/eb0dbf210c05610857f9504febcb5b62/1900x1900-000000-80-0-0.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: What I Live For (1994), Fever for the Bayou (2005), Standing on the Bank (1995) en I Hear Thunder (2024)
IJzersterke nummers: Night Train, Medicine, For What It’s Worth, Shelter Me, Darkness, Cherry Tree Blues
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
The voice of the Wetlands, deze blues(rock) artiest met het hart op de juiste plaats mag absoluut niet ontbreken in mijn lijst. Ik baal als een stekker dat hij eigenlijk nooit (meer) naar Europa komt, maar dat doet hij bewust. Hij zet zich in voor cultuur in ‘the bayou’ en organiseert aan de lopende band fundraisers, benefietconcerten en andere evenementen om zijn staat te helpen. Daarnaast zorgt hij voor educatieve bijeenkomsten om mensen te informeren over cultuur en ook natuur.
Qua muziek blijft hij trouw aan de Delta Blues, maar mixt hij dit met Swamp Blues, Soul Blues en Chicago Blues. Dit zorgt voor een origineel geluid waar ik als luisteraar heel erg gelukkig van word. Zijn nummers waarin hij een echt Zuidelijk feestje viert knallen de speakers uit. Voodoo on the Bayou is zo’n ongelooflijke upbeat song dat je gewoon niet stil kan blijven zitten. Het volume gaat ook altijd gevaarlijk hoog als ik dit nummer hoor. Ik zeg ‘ik hoor’, maar dat kan heel de straat horen, of in de auto: alle auto’s om mij heen. Of zoals op mijn vorige school; de hele school en parkeerplaats. ‘Waar is Rob? In z’n auto natuurlijk, liedjes afluisteren’. Yup.
De eerste song van Tab die ik leerde kennen was Night Train en dat was wel even een obsessie; ik draaide dat nummer echt absurd vaak. Vanuit die song ben ik zijn overige nummers en albums gaan ontdekken. Ik hoop nog steeds van harte dat hij een keer naar Nederland komt voor een optreden want live gaat hij als een bezetene tekeer zonder zijn Southern gentleman karakter uit het oog te verliezen. Echt super deze man.
Favoriete nummer:
en
5
geplaatst: 26 november 2024, 21:28 uur
66. Andre Hazes
https://media.nu.nl/m/0eyxtt5abxqj_wd854/nabestaanden-ex-vrouw-andre-hazes-distantieren-zich-van-documentaire.jpg
Afkomstig uit: Nederland
Nog actief: nee
Favoriete albums: De Hazes 100 (2006)
IJzersterke nummers: De Vlieger, Een Beetje Verliefd, Kleine Jongen, Diep in Mijn Hart, Het Is Koud Zonder Jou, Zeg Maar Niets Meer, Zij Gelooft in Mij en Bloed, Zweet en Tranen
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Echt waar, had me dit een paar jaar geleden gezegd en ik had niet eens naar je geluisterd. Erom lachen was het nog niet eens waard geweest. Ik? Hazes in mijn top 100 favoriete artiesten? Ja, de groeten. Doe eens normaal.
En hier zijn we dan. In 2024 op nummer 66: Andre Hazes. Een shitload aan favoriete nummers, allemaal bangers. Qua albums kan het me allemaal niet zoveel schelen want ik ben niet echt van plan om zijn volledige oeuvre uit te pluizen, maar een greatest hits van Hazes dat gaat er wel in!
Vorig jaar naar ‘Gewoon Hazes’ gegaan samen met mijn broer en mijn ex, en wat hebben we een ongelooflijk gave avond gehad. Zo gruwelijk hard meegeschreeuwd met de songs dat we de dag erna geen stem meer over hadden. Hier bier vloeide rijkelijk en er werd gedanst. Wacht, wat?? Ik herken mezelf niet eens in dit stukje. Wie is deze man die normaal gesproken naar de Italian-American adult-contemporary zangers luistert?
Hazes is Nederlandse cultuur. Het is ook puur snacken. Geen moeilijk gedoe of pretentie, maar liedjes zingen. Liedjes zingen met (vaak slecht gekunstelde om maar te kunnen rijmen) teksten uit het leven gegrepen.
Geen deepcuts, maar een rijtje favoriete songs.
Favoriete nummers:
en
https://media.nu.nl/m/0eyxtt5abxqj_wd854/nabestaanden-ex-vrouw-andre-hazes-distantieren-zich-van-documentaire.jpg
Afkomstig uit: Nederland
Nog actief: nee
Favoriete albums: De Hazes 100 (2006)
IJzersterke nummers: De Vlieger, Een Beetje Verliefd, Kleine Jongen, Diep in Mijn Hart, Het Is Koud Zonder Jou, Zeg Maar Niets Meer, Zij Gelooft in Mij en Bloed, Zweet en Tranen
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Echt waar, had me dit een paar jaar geleden gezegd en ik had niet eens naar je geluisterd. Erom lachen was het nog niet eens waard geweest. Ik? Hazes in mijn top 100 favoriete artiesten? Ja, de groeten. Doe eens normaal.
En hier zijn we dan. In 2024 op nummer 66: Andre Hazes. Een shitload aan favoriete nummers, allemaal bangers. Qua albums kan het me allemaal niet zoveel schelen want ik ben niet echt van plan om zijn volledige oeuvre uit te pluizen, maar een greatest hits van Hazes dat gaat er wel in!
Vorig jaar naar ‘Gewoon Hazes’ gegaan samen met mijn broer en mijn ex, en wat hebben we een ongelooflijk gave avond gehad. Zo gruwelijk hard meegeschreeuwd met de songs dat we de dag erna geen stem meer over hadden. Hier bier vloeide rijkelijk en er werd gedanst. Wacht, wat?? Ik herken mezelf niet eens in dit stukje. Wie is deze man die normaal gesproken naar de Italian-American adult-contemporary zangers luistert?
Hazes is Nederlandse cultuur. Het is ook puur snacken. Geen moeilijk gedoe of pretentie, maar liedjes zingen. Liedjes zingen met (vaak slecht gekunstelde om maar te kunnen rijmen) teksten uit het leven gegrepen.
Geen deepcuts, maar een rijtje favoriete songs.
Favoriete nummers:
en
1
geplaatst: 26 november 2024, 22:50 uur
Hazes: ik moest er nooit wat van weten. Toch is dat wat bijgetrokken en kan ik er soms wel naar luisteren en dan vooral hard meezingen 
* denotes required fields.